https://virgool.ir/feed/@BiSamarfa2026-11-12 02:58:37https://files.virgool.ir/upload/users/14665/avatar/pACQVb.pnghttps://virgool.ir/@BiSamarhttps://virgool.ir/@BiSamar/میروم-که-بخوابم-qojmzp0ph7y1نوشتم دارم در اشتباهی‌رو می‌زنم.جواب دادی:”قبلا این‌قدر زود نمی‌نوشتی که در اشتباه می‌زنی، داری خانه مرا می‌زنی، در اشتباه کجا بود؟”خانه تو را؟ آخ که همین خانه تو بود تمام اشتباه!نوشتی:” سمر یادته یک حرفی زدی درمورد ناامیدی؟ ناامیدم نکن!”انگار به دریا گفته باشی آهسته‌تر خشک شو!انگار به خاکستری بگویی قرمز باش.من اما در بسته‌رو خوب می‌شناسم، انگار هی دیده باشم.تو نبودی، اسفند ماه ۹۵، من اولین‌بار قهوه‌ام رو گرفتم دستم و پیاده از تجریش تا قیطریه پابه‌پای هدفونام قدم زدم.نوا بود و می‌خوند: درد دل پیش که گویم غم دل با که خورم...رسیدم سر روشنایی، سر بالایی بدی بود. اصلا این سربالایی روشنایی همیشه اذیت بود و اذیت!ولی من با قهوه تو دستم و هدفونام هم پشت در بسته مونده بودم.تو نبودی و نمی‌دونی، همه ماجرا هم اینه که نبودی و نمی‌دونی.اما در بسته خانه تو همیشه برای من باز بود. شاید چشمی، دهانی، قلبی یا چیزی تو دنیا بسته موند که نشد.شد؟ نشد؟ من هم نمی‌دونم.وسط گل قالی همین خونه بود، من مواظب بودم که سیگارم گل قالی‌رو نسوزونه، نسوزوند هم. وسط گل قالی آرزو کردم کاش ساده‌ترین سوال هم نمی‌پرسیدم، خوبی؟تا همین جا هم همه‌ش پراکنده گفتم، مثل خودم و همیشه خودم، باد و تکه‌تکه.من انگار باید مبهوت زندگانی کنم، مثل همه صبح‌هایی که با آنیتا و علی تمام اتوبان‌های شهر را به قول معروف “چت” طی می‌کردیم.همون وقتا بود که باخ زیباترین بود و من شاگرد اول کلاس تاریخ هنر، چت!چرا نشد؟به قول همون معلم تاریخ هنر “این سوالارو از کجات درمیاری؟ اصن سر کلاس هستی سمر؟”نوشتم در اشتباهی‌رو می‌زنم، اصن ساعت چنده؟ دیر شده. آخه من سال‌هاست دور مانده‌ام از تو و می‌روم که بخوابم...Samar’sSamar’sWed, 22 Aug 2018 03:35:05 +0430https://virgool.ir/@BiSamar/شال-تیکهتیکهام-t4keyd8ow4w9با شال تیکه‌تیکه شده‌ام رسیدم خونه و خزیدم تو تخت. باد خوبی میاد و پرده‌هارو می‌پیچونه تو همدیگه.رفتم شام بخورم، نشد، این گریه باز نذاشت!سر میز بودم که به جمع کردن دوباره این تیکه‌تیکه‌های وجودم افتادم و اشکام که حتی نذاشت قاشقم‌رو زمین بذارم.از اتفاق و حاشیه می‌گذرم، حالا‌ به چیزی نگاه می‌کنم که تو دستام مونده.چندباری شد که مجبور شدم راه اومده‌رو برگردم، حواسم بود که تیکه‌های خودم کجا افتاده زمین، برداشتمشون،از خاک‌وخون تکوندمشون و با ضرب‌و زور دوباره گذاشتمشون سرجاش.این‌بار ولی طوری دویدم که فکر کردم قرار نیست برگردم، گفتم اگه قراره از من چیزی جا بمونه بذار بمونه، شاید قراره نو بشم!نو نشدم ولی.انگار با یه زیرپایی، با یه مانع ندیده باز بد طوری خوردم زمین.کجا؟ تو کوچه بن‌بست.کوچه بن‌بستی که توش نشسته‌ام و دیوار می‌بینم، می‌خوام بشینم زمین و اشک بریزم. اشک تمام زمین خوردن‌ها.مثل سوم دبیرستان که تو تجریش با آل‌استارای مشکیم خوردم زمین، بیرون بودم با دوستام و انقدر حالم خوش بود که جلوی پام چیزی نمی‌دیدم.خوردم زمین، با همه‌ی وجودم. مردم دور و برم ایستاده بودند، ترسیده‌ بودم، خیلی هم ترسیده بودم. کسی کنارم نبود که دستم‌رو بگیره و بلندم کنه و یادم نمی‌ره...امروز اما از اتفاق نترسیدم، از زمین خوردن نترسیدم.از خودم، از کوچه بن‌بست، از جون نداشته برای ایستادن و راه افتادن، از خالی بودن دور و برم ترسیدم.از بی‌خبری از خودم، نمی‌دونم قراره دوباره بایستم و چیزی‌رو پس بگیرم یا همین‌جا میشینم.انقدر می‌شینم تا شکل زمین بشم، شکل دیوار، شکل همه‌ی آدمایی که از کنار رد میشن!امروز ولی تکیه دادم به دیوار، نفس‌نفس می‌زنم، شال سرم تیکه‌تیکه شده،خودم هم شاید...Samar’sSamar’sMon, 20 Aug 2018 00:41:22 +0430