https://virgool.ir/feed/@Berlinettafa2026-11-11 15:06:39https://files.virgool.ir/upload/users/32896/avatar/2MXtPf.pnghttps://virgool.ir/@Berlinettahttps://virgool.ir/@Berlinetta/چند-سالی-هست-jyetnz6k5ctqنمیدونم دقیقا از کی شروع شده ، ولی خیلی وقته انگار‌ احساس نمی‌کنم. حتی حس های منفی رو هم خیلی کم دارم. قبلا همزمان که پر از ترس و استرس و بی انگیزگی بودم ، کنارش شوق داشتم ، می‌خندیدم، بازی می‌کردم و خلاصه زندگی عمق داشت. الان حتی تو خلوت خودم هم برای خودم ذوق نمیکنم. امسال ۲ تا موفقیت بزرگ داشتم ولی به جز پدر و مادرم به کسی نگفتم. انگار دنبال این هستم که اون درک ناقصی که قبلاً از زندگی داشتم رو دوباره واسه خودم زنده کنم. از قدم زدن لذت ببرم ، واسه دوچرخه سوار شدن لحظه شماری کنم و با عشق بازی ویدیویی بکنم. کار های که باید رو دارم به بهترین نحو انجام میدم ولی ازشون لذت نمی‌برم. الان وضع اقتصادی خیلی خیلی بهتری داریم ولی شادی قبلی رو ندارم. خریدن چیز های جدید برام جذابیت قبل رو نداره. موقع کتاب خوندن تمرکز ندارم. گیر کردم تو خاطرات ۱۵ سال پیش. یادمه سوم دبستان که بودم برف سنگینی اومد ، یه هفته تعطیل شدیم. یادمه شب ۳ تایی رفتیم نون سنگک خریدیم و بچه ها زیر نور تیر برق داشتن برف بازی میکردن. یادمه اون نون ها رو هرروز میزاشتم رو بخاری ک گرم بشن. مزه‌ش هنوز واسم تازه است. یادمه میرفتم از کدوم مغازه لوازم التحریر واسه مهر می‌خریدم. اینکه چه رنگ مداد و خودکار هایی باید می‌خریدم برام مهم بود. اینکه تو کدوم منطقه شهر خونه چند متری داشته باشیم برام مهم نبود. نوع ماشین برام مهم نبود. لباس و کفش اصل خریدن مهم نبود. بیرون رفتن و فوتبال بازی کردن برام بی نهایت باحال بود. خوندن هری پاتر و تن تن و دزدکی فیلم خریدن و سوسیس خام خوردن بهم حال میداد. مادرم ک می‌رفت بیرون می‌دویدم میرفتم از چند تا کوچه بالاتر بازی کامپیوتری میخریدم. لعنت بهشون که همیشه خراب بودن و من بازم می‌خریدم. یادمه چیزهایی ک داشتم رو چند بار می‌دیدم و میخوندم و استفاده میکردم. کتاب هام ، ویدیو کنسرت های یانی ، اسباب بازی ها. دنیای کوچیکم همه چیزم بود. تمام برنامه ریزی هم کوتاه مدت بود ، با پدرم بیرون میرفتم ، مدرسه میرفتم. یادمه سال اول دبستان برای اینکه بتونن برام یه ماشین کنترلی بخرن ، یکسال تمام پیاده رفتیم مدرسه و برگشتیم. خیلی برای من فداکاری کردن و سختی کشیدن ، ولی الان اندازه زحماتشون باهاشون خوش رفتاری نمیکنم. حتی فوت پدربزرگ و مادربزرگم برام غم بزرگی نبود. چند سالی هست که بزرگ شدم ، زندگی خاکستری شده ، پولدار تر شدیم ، خونه و ماشین بهتر داریم ، دیگه اضافه وزن ندارم ، رتبه تک رقمی ارشد آوردم ، ولی با وجود اینا ، حاضرم همه چی رو بدم و برگردم به اون شب برفی ، با بابا و مامان قدم بزنیم سمت نونوایی ، دغدغه ام آدم برفی تو حیاط باشه و خونه برام گرم ترین جای دنیا.BerlinettaBerlinettaTue, 20 Aug 2019 01:28:35 +0430