<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های بهجت صفاری</title><link>https://virgool.ir/feed/@Behjatsaffari</link><description>کوچ اقدام و بهجت صفاری بهبود عملکرد و نویسنده کتاب انعکاس کوچینگ در زندگی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 22:53:09</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1083440/avatar/khTH7n.jpg</url><title>بهجت صفاری</title><link>https://virgool.ir/@Behjatsaffari</link></image><item><title>خطاهای رایج در ارتباط</title><link>https://virgool.ir/@Behjatsaffari/خطاهای-رایج-در-ارتباط-i3jvncusphjl</link><description>همه ما به تجربه دیده‌ایم که در بسیاری از مواقع فرستندگان پیام در انتقال کامل و درست پیامشان ناموفق هستند در واقع آنها در بسیاری از موارد نمی‌توانند خواسته قلبی و واقعی خود به‌درستی بیان کنند و آن را سانسور می‌کنند مثلاً به این دلیل که بهتر یا مؤدب‌تر به نظر برسند و جالب اینجاست که گیرندگان پیام هم معمولاً پیام را به‌درستی دریافت نمی‌کنند آنها بیشتر اوقات مفهومی را دریافت می‌کنند که انتظار شنیدن آن را دارند یا دوست دارند آن را بشنوند نه آنکه فرستنده بیان کرده.در اینجا 12 نمونه از اشتباهات رایج در برقراری ارتباط را با هم بررسی می‌کنیم.1. خودسانسوری و تعارف: زمانی که فرد احساس و نظر واقعی خود را بیان نمی‌کند مثلاً به دلیل احترام به بزرگ‌تر، ترس از طردشدن یا برای اینکه مؤدب‌تر به نظر بیاید.2. مفاهیم متفاوت: مفاهیم و کلمات هرچند به نظر بدیهی بیاید معانی متفاوتی در ذهن افراد مختلف دارد به‌عنوان‌مثال وقتی فرستنده پیام می‌گوید من می‌خواهمانسان موفقی باشم عبارت موفقیت در ذهن گوینده و شنونده می‌تواند کاملاً متفاوت باشد و افراد را در گفتگو  و درک به سوءتفاهم بکشد.3. پراکنده‌گویی و حاشیه رفتن: خیلی از افراد در بیان نظر خود شفاف نیستند و مدام از مسیر گفت‌وگو خارج شده و مثل راننده سردرگم دور خودشان می‌چرخند و به موضوعات مختلفی می‌پردازند که گاهی اوقات ربطی به موضوع اصلی گفت‌وگو ندارد.4. زبان گزنده و تلخ: بعضی افراد در گفتگو حتی اگر نیت خیر داشته باشند به دلیل استفاده از کلمات منفی و گزنده موجب آزار شنونده می‌شوند و او را دچار قضاوت می‌کنند.5. نداشتن توجه و تمرکز: تابه‌حال شده در موقعیتی قرار بگیرید که با کسی حرف می‌زنید اما او هم‌زمان مشغول انجام کاری دیگر است و حواسش به حرف‌های شما نیست یا حتی هیچ کاری انجام نمی‌دهد و ظاهراً به شما نگاه می‌کند اما به چیزی غیر از حرف‌های شما فکر می‌کندمثلاً ناگهان در میان کلامتان سؤالی بی‌ربط به صحبت‌های شما می‌پرسد. بدتر از اینکه فرد به دلیل بی‌توجهی حرف‌های شما را کلاً نفهمد این است که حرف‌هایتان را اشتباه متوجه شود.6. سطح ضعیف گوش‌دادن: گوش‌دادن با شنیدن کاملاً متفاوت است و انرژی بیشتری را از فرد طلب می‌کند هر فرد به طور معمول فقط از یک‌چهارم ظرفیت شنیداریخود استفاده می‌کند و بقیه را صرف آماده‌کردن پاسخ یاراه‌حل‌های ممکن می‌کند. گوش‌دادن مهم‌ترین و حیاتی‌ترین مهارت یک کوچ است و در آموزش کوچینگ بخش زیادی از آموزش‌ها در ارتباط با افزایشکیفیت گوش‌دادن است.7. بی‌توجهی به حال و هوای طرف مقابل: تصور کنید یک روز صبح که دیرتر از خواب بیدار شده‌اید و برای رفتن به محل کارتان خیلی عجله دارید یکی از اقوام جلوی شما سبز شود و خیلی باحوصله از زحماتی که شب پیش در میهمانی برایش کشیده بودید تشکر می‌کند بدون اینکه متوجه استرس و عجله شما شود. در این شرایط شما  چه‌قدر با او و حرف‌هایش ارتباط برقرار می‌کنید؟ آیا در آن لحظه آن فرد برای شما یک  انسان قدرشناس است یا یک مزاحم وقت نشناس؟8. پیش‌داوری و قضاوت: بدون شک قضاوت و پیش‌داوریجزو خصوصیات ذاتی انسان‌هاست و در سطحی نسبی در همه ما وجود دارد اما اگر نسبت به آن آگاه نباشیم و به آن استناد کنیم برای روابط ما مثل سم عمل می‌کند.9. مدیریت زمان: هیچ‌چیز بدتر از این نیست که در یک گفت و به دلیل اتمام وقت حرف‌هایتان نصفه و نیمه بماند و یا  زمان اضافه داشته باشید اما حرفی برای گفتن نداشته باشید.10. همدردی: ضرب‌المثل  دوستی خاله‌خرسه را شنیده‌اید؟ به نظر من یکی از نمونه‌های بارز این مثال همدردی است، چرا که غصه و ناراحتی را افزایش می‌دهد و مثل یک ویروس همه را مبتلا می‌کند.11. : خودبرتربینی: معمولاً در ارتباط با فرد خودبرتربینچیزی جز سرزنش، نصیحت و راهکار دیکته شده نصیبمان نمی‌شود و این افراد هم در ارتباط با دیگران چیزی دریافت نخواهند کرد چرا که قفلی طلایی به درب ذهنشان افکنده‌اند و حاضر نیستند هیچ تغییری در دیدگاهشانایجاد کنند.12. نادیده‌گرفتن ارزش‌ها و گذشتن از خط قرمز: پرسش‌هایجستجوگرانه برای رفع کنجکاوی‌های شخصی و یا شوخی‌های بی‌مورد و تحقیرآمیز بدون توجه به ارزش‌هایافراد بسیار خطرناک است و ممکن است نتیجه نامطلوبی به همراه داشته باشد.برقراری ارتباط درست با دیگران یک هنر است که تأثیربسزایی در موفقیت افراد در زندگی شخصی و اجتماعی‌شان دارد و قطعاً این مهارت اصول و قواعدی دارد که نیازمند آموزش است. آموزشی که جایش در خانواده و مهدکودک‌ها و مدارس و متأسفانه حتی دانشگاه‌های ما خالی است.منبع: کتاب انعکاس کوچینگ در زندگی (۸ مهارت کوچینگی که ارتباطات را متحول می کند) نوشته: خانم بهجت صفاریانتشارات مانیان</description><category>بهجت صفاری</category><author>بهجت صفاری</author><pubDate>Mon, 13 Mar 2023 00:42:25 +0330</pubDate></item><item><title>با من همدل باش من هم درد نمیخواهم</title><link>https://virgool.ir/@Behjatsaffari/با-من-همدل-باش-من-هم-درد-نمیخواهم-zwoixkiejt5e</link><description>با من همدل باش، من هم درد نمی خواهم&#34;یکی از مهم ترین مهارت های ارتباطی که در آموزش کوچینگ بسیار مورد توجه قرار می گیرد «همدلی»است.اگر دوست دارید ارتباطات خود را بهبود ببخشید باید یاد بگیرید به جای همدردی با دیگران هم دلی کنید.و اما تفاوت همدردی با همدلی چیست؟فردی را تصور کنید که بسیار درمانده و ناراحت از رفتار خشن پدرش با شما صحبت میکند. از محدودیتهای غیرمتعارفی که پدرش در خانواده برایش ایجاد کرده از قبیل بی اعتمادی، تحقیر و حتی از درگیریهای فیزیکی که با او (پدر) داشته سخن میگوید.اگر شما در پاسخ به او از جملاتی مشابه این استفاده کنید: «ای وای ... چه پدر خشنی! حق داری واقعاً و ... » درواقع دارید با فرد موردنظر همدردی میکنید؛ به این دلیل که حس او را تأیید میکنید و به او حق میدهید که خشمگین و ناراحت باشد. با این کار علاوه برافزودن حس تنفر او از پدرش، خودتان هم احساس خشم و نفرت میکنید و متأسفانه تأییدی که فرد از حالت هیجانی شما میگیرد، ممکن است عواقب بدی به همراه داشته باشد. مثلاً فرد از خانه فرار میکند و در دل میگوید: «حتی فلانی هم قبول داشت که شرایط من غیرقابل تحمل بود.»در همدردی، شما واکنش عاطفی یکسانی با مخاطب دارید و خودتان را در غم فرد شریک میدانید به عبارت دیگر با او هم درد میشوید؛ حتی ممکن است ماجرا یا تجربه تلخ تری را برایش تعریف کنید، به این نیت که احساس کند در این درماندگی تنها نیست و افراد زیادی در این شرایط هستند. واقعیت این است که همدردی، درد و ناراحتی را افزایش میدهد و احساس بدی را برای دو طرف گفتوگو پیش می آورد و گاهی تا جایی پیش میرود که تبدیلبه مسابقه «چه کسی بدبختتر است» میشود. در مثال بالا فرض کنید قرار است با این فرد که با پدرش مشکل داشتهمدلی کنید. همدلی یعنی افکار و اندیشه های مخاطب را بفهمیم،یعنی احساس او در شرایطی که با ما صحبت میکند را بشنویم و درک کنیم؛ یعنی اینکه خشمش را درک کنیم نه اینکه خودمان هم خشمگین شویم و غم او را درک کنیم؛ نه اینکه ما هم غمگین شویم. به عنوان مثال میتوانیم به آن مخاطب بگوییم: «میفهمم که شرایط سختی را تجربه میکنی و با این حال خیلی خوب است که در موردش حرف میزنی و به دنبال راهی هستی که این وضعیت را درست کنی.» در همدلی، ما به افراد کمک میکنیمتا برای حل مشکل خود راهکاری بیابند نه اینک خود را قربانی شرایط ببینند.منبع: کتاب انعکاس کوچینگ در زندگینویسنده: بهجت صفاری</description><category>بهجت صفاری</category><author>بهجت صفاری</author><pubDate>Sun, 25 Dec 2022 20:20:12 +0330</pubDate></item><item><title>مزه کوچینگ</title><link>https://virgool.ir/@Behjatsaffari/مزه-کوچینگ-y4bswclsrysg</link><description>مزه کوچینگمدتها بود توی زندگی با مسئله ای مواجه بودم و نمی تونستم حلش کنم راه های متفاوتی رو امتحان کردم اما ...یادمه اول ازهمه رفتم و از یکی از دوستانم که تجربه مشابهی با من داشت کمک گرفتم. دوستم از تجربه خودش گفت تقریباً فهمیدم چه کارهایی باید بکنم و اینکه توی مسیر با چه چیزهایی مواجه میشم و همینطور فهمیدم تا الان چه اشتباهاتی انجام دادم و اینکه راه درست چیه! اما راستش وقتی که خوب فکر کردم دیدم شرایط ما با هم فرق داره تواناییها و نقاط ضعف مون هم متفاوته. برای من سخت بود با اون راه مسئله خودم رو حل کنم چون برای این کار اول باید شبیه دوستم میشدم که شدنی نبود!تصمیم گرفتم از یک مشاور کمک بگیرم پیش خودم گفتم شرایطم رو کامل توضیح می دم و دقیقاً بر اساس شرایطی که دارم راهکار میگیرم. یک مشاور پیدا کردم و چند ساعتی با هم حرف زدیم تمام زندگی گذشتهام رو ریختم روی میز اصلاً حس خوبی نبود متوجه خیلی از اشتباهاتی که درگذشته انجام داده بودم شدم و در مورد دلیل انجام شون حرف زدیم. نقاط ضعفم برسی شد و تأثیر شون رو روی زندگییم دیدم و در نهایت راهکارهایی برای برطرفکردن نقاط ضعفم که مانع حل مسئله من میشد دریافت کردم.حرفهای مشاورم رو قبول داشتم اما حالم خوب نبود! راهکارهاش رو قبول داشتم اما علاقه ای به انجام اون نداشتم. راستش توی جلسه خیلی صادق نبودم خیلی چیزها رو نتونستم بگم شاید اگه تمام حرف هام رو میشنید دیگه این راهکار رو به من پیشنهاد نمیداد.کاش دانش و اطلاعات بیشتری در مورد حل مسئله داشتم تا خودم بهترین راهکار رو پیدا کنم. شروع کردم به خواندن کتاب و شرکت در کلاسهای آموزشی، زمان و هزینه زیادی صرف کردم چیزهای زیادی یاد گرفتم سرم پر شده بود از راهکار دو تا گزینه پیش روم تبدیل شده بود به هزار گزینه دیگه حس فکرکردن به مسئلهام رو نداشتم چون وقتی شروع به فکرکردن میکردم توی دریای افکارم غرق میشدم دیگه حتی نمیدونستم چی میخوام!یک روز اتفاقی متنی رو خواندم *خودت بهترین راهکار رو برای حل مسئله خودت داری فقط باید پیدایش کنی * این جمله خیلی به دلم نشست. با کمی جست و جو فهمیدم از روش جدیدی به نام کوچینگ حرف میزنه تصمیم گرفتم اون رو هم امتحان کنم.جلسه ای با یک کوچ حرفهای گرفتم طی جلسهای که با هم داشتیم از من سؤالاتی پرسید در مورد اینکه واقعاً چی می خوام؟ جالبتر از پرسش های او، پاسخهایی بود که خودم میدادم. گاهی حرفهایی که میزدم رو خلاصه میکرد تا مطمئن بشه درست متوجه شده. شنیدن حرفهای خودم از زبون شخص دیگه تجربه عجیبی بود! انگار داشتم به خودم از بیرون نگاه میکردم، انگار خودم روبه روی خودم نشسته بودم حس عجیبی بود بهتر از همة اینها این بود که تواناییها و استعدادهایی رو درون خودم پیدا کردم که کلید حل مسئله من بود این موضوع خیلی برای من انرژی بخش بود و بهتر اینکه از تمام تجربیات و آموزه هایی که قبلاً برای حل مسئله جمع کرده بودم اینجا تونستم استفاده کنم حالا خودم راهکاری رو انتخاب کردم که می دونم دلیل انتخابش چیه و مطمئنم کمکم می کنه. ممنون کوچینگ?</description><category>بهجت صفاری</category><author>بهجت صفاری</author><pubDate>Fri, 16 Dec 2022 13:31:19 +0330</pubDate></item></channel></rss>