https://virgool.ir/feed/@Basharدانش‌جوی مدیریت اما دوست‌دار فلسفه، ادبیات و جامعه‌شناسی عشق نیز هستم و گاه‌گاهی ممکن است که در ویرگول نیز ایده‌نوشت‌هایی داشته‌باشم.fa2026-11-12 17:52:19https://files.virgool.ir/upload/users/1493/avatar/TLRKkJ.pnghttps://virgool.ir/@Basharhttps://virgool.ir/@Bashar/کفشهایمان-foozzuc99isfکفش‌های ون‌گوگ ون‌گوگ نقاشِ پست‌امپرسیونیست، نقاش محبوبم است. در نقاشی‌های ون‌گوگ، حتا بی‌جان‌ها هم، جان‌دار می‌شوند. به‌ گپ‌زدن شروع می‌کنند. زمان‌مند و مکان‌مند می‌شوند. مخته سر می‌دهند. قهقهه می‌کنند. ون‌گوگ را می‌شود، نقاشِ رخداد نیز گفت. نقاشی‌هایش به رخداد مبدل می‌شوند. مثل همین کفشِ بی‌جان - که ون‌گوگ جان‌دارش - کرده‌است. کفش‌های ون‌گوگ، ابزاری برای راه‌رفتن و رفع نیاز نیستند، بل‌که بخشِ از وجود مان هستند. این کفش‌ها، نشان‌دهنده‌ی رنج‌های‌مان هستند. ون‌گوگ در واقع، کفش‌های‌مان را نقاشی نکرده‌است، بل‌که رنج‌های‌مان را نقاشی کرده‌است. چین و چروکِ چهره و کفش‌های‌مانْ دو روی یک سکه‌ی وجودمان هستند. کفش‌های چین و چروک‌دار، بهترین کتاب‌چه‌ی خاطرات زندگی‌مان هستند؛ فراموش‌کردن این کفش‌ها، فراموش‌کردن بخشی از زندگی است. محمد بشرمحمد بشرTue, 28 Apr 2020 02:09:57 +0430https://virgool.ir/@Bashar/پدرِ-اوهام-orx3nt6ccvxoبعضی‌ها به‌طرزِ عجیبی گرفتار چرندیاتِ ترس‌ناک و اوهام روان‌گسیخته هستند. رائفی‌پور بدون‌شک یکی از این‌گونه انسان‌هاست؛ به‌گونه‌ای که دور از واقعیت نیست که او را «پدر اوهامِ» فارسی‌زبانان بدانیم. انسان‌های مثل رائفی‌پور دارای شخصیتِ پارانوئید هستند و چنین آدم‌هایی تمام دنیا را برعلیه‌ِ خود می‌دانند. مثلن یکی از نمونه‌های پارانویای متفکر قوم، شلوار جین است. به‌گمانِ رائفی‌پور، شلوار جین همان جن است و استکبارِ جهانی تصمیم گرفته است که با عرضه‌ی شلوار جین، شیعیان را عقیم و نابود بسازند؛ چراکه شلوار جین، بیضه‌های جوانان را سفت می‌گیرد.چیزی که بسیار تعجب‌برانگیز است، این است که چنین انسان‌هایِ پارانوئید، چرند و عقل‌ستیز، بیشترین طرفدار را در جوامعِ فارسی‌زبان دارند؛ اما هستند اندیشمندان برجسته‌ای که بسیار غریب و ناشناخته هستند. جوامعی که در آن عقل تعطیل و اندیشیدن نیز ممتنع باشد، افرادی مثل رائفی‌پور، مجیب‌الرحمان، صدیق افغان، تبریزیان، ازغدی و... متفکران و استادان برجسته هستند. اینان بیش از هر چیزی، محصول سنت و فرهنگِ نقل‌مدار و عقل‌ستیز هستند.چیزی که بسیار تعجب‌برانگیز است، این است که چنین انسان‌هایِ پارانوئید، چرند و عقل‌ستیز، بیشترین طرفدار را در جوامعِ فارسی‌زبان دارند؛ اما هستند اندیشمندان برجسته‌ای که بسیار غریب و ناشناخته هستند. جوامعی که در آن عقل تعطیل و اندیشیدن نیز ممتنع باشد، افرادی مثل رائفی‌پور، مجیب‌الرحمان، صدیق افغان، تبریزیان، ازغدی و... متفکران و استادان برجسته هستند. اینان بیش از هر چیزی، محصول سنت و فرهنگِ نقل‌مدار و عقل‌ستیز هستند.بعضی‌ها به‌طرزِ عجیبی گرفتار چرندیاتِ ترس‌ناک و اوهام روان‌گسیخته هستند. رائفی‌پور بدون‌شک یکی از این‌گونه انسان‌هاست؛ به‌گونه‌ای که دور از واقعیت نیست که او را «پدر اوهامِ» فارسی‌زبانان بدانیم. انسان‌های مثل رائفی‌پور دارای شخصیتِ پارانوئید هستند و چنین آدم‌هایی تمام دنیا را برعلیه‌ِ خود می‌دانند. مثلن یکی از نمونه‌های پارانویای متفکر قوم، شلوار جین است. به‌گمانِ رائفی‌پور، شلوار جین همان جن است و استکبارِ جهانی تصمیم گرفته است که با عرضه‌ی شلوار جین، شیعیان را عقیم و نابود بسازند؛ چراکه شلوار جین، بیضه‌های جوانان را سفت می‌گیرد.چیزی که بسیار تعجب‌برانگیز است، این است که چنین انسان‌هایِ پارانوئید، چرند و عقل‌ستیز، بیشترین طرفدار را در جوامعِ فارسی‌زبان دارند؛ اما هستند اندیشمندان برجسته‌ای که بسیار غریب و ناشناخته هستند. جوامعی که در آن عقل تعطیل و اندیشیدن نیز ممتنع باشد، افرادی مثل رائفی‌پور، مجیب‌الرحمان، صدیق افغان، تبریزیان، ازغدی و... متفکران و استادان برجسته هستند. اینان بیش از هر چیزی، محصول سنت و فرهنگِ نقل‌مدار و عقل‌ستیز هستند.چیزی که بسیار تعجب‌برانگیز است، این است که چنین انسان‌هایِ پارانوئید، چرند و عقل‌ستیز، بیشترین طرفدار را در جوامعِ فارسی‌زبان دارند؛ اما هستند اندیشمندان برجسته‌ای که بسیار غریب و ناشناخته هستند. جوامعی که در آن عقل تعطیل و اندیشیدن نیز ممتنع باشد، افرادی مثل رائفی‌پور، مجیب‌الرحمان، صدیق افغان، تبریزیان، ازغدی و... متفکران و استادان برجسته هستند. اینان بیش از هر چیزی، محصول سنت و فرهنگِ نقل‌مدار و عقل‌ستیز هستند.بعضی‌ها به‌طرزِ عجیبی گرفتار چرندیاتِ ترس‌ناک و اوهام روان‌گسیخته هستند. رائفی‌پور بدون‌شک یکی از این‌گونه انسان‌هاست؛ به‌گونه‌ای که دور از واقعیت نیست که او را «پدر اوهامِ» فارسی‌زبانان بدانیم. انسان‌های مثل رائفی‌پور دارای شخصیتِ پارانوئید هستند و چنین آدم‌هایی تمام دنیا را برعلیه‌ِ خود می‌دانند. مثلن یکی از نمونه‌های پارانویای متفکر قوم، شلوار جین است. به‌گمانِ رائفی‌پور، شلوار جین همان جن است و استکبارِ جهانی تصمیم گرفته است که با عرضه‌ی شلوار جین، شیعیان را عقیم و نابود بسازند؛ چراکه شلوار جین، بیضه‌های جوانان را سفت می‌گیرد.چیزی که بسیار تعجب‌برانگیز است، این است که چنین انسان‌هایِ پارانوئید، چرند و عقل‌ستیز، بیشترین طرفدار را در جوامعِ فارسی‌زبان دارند؛ اما هستند اندیشمندان برجسته‌ای که بسیار غریب و ناشناخته هستند. جوامعی که در آن عقل تعطیل و اندیشیدن نیز ممتنع باشد، افرادی مثل رائفی‌پور، مجیب‌الرحمان، صدیق افغان، تبریزیان، ازغدی و... متفکران و استادان برجسته هستند. اینان بیش از هر چیزی، محصول سنت و فرهنگِ نقل‌مدار و عقل‌ستیز هستند.چیزی که بسیار تعجب‌برانگیز است، این است که چنین انسان‌هایِ پارانوئید، چرند و عقل‌ستیز، بیشترین طرفدار را در جوامعِ فارسی‌زبان دارند؛ اما هستند اندیشمندان برجسته‌ای که بسیار غریب و ناشناخته هستند. جوامعی که در آن عقل تعطیل و اندیشیدن نیز ممتنع باشد، افرادی مثل رائفی‌پور، مجیب‌الرحمان، صدیق افغان، تبریزیان، ازغدی و... متفکران و استادان برجسته هستند. اینان بیش از هر چیزی، محصول سنت و فرهنگِ نقل‌مدار و عقل‌ستیز هستند.محمد بشرمحمد بشرSat, 25 Apr 2020 23:22:32 +0430https://virgool.ir/@Bashar/کرونا-و-وضعِ-طبیعییِ-هابز-p0wmq6uuooxc.کرونا وضعی، شبیهِ «وضع طبیعی» هابز را ایجاد کرده‌است. احساسِ این وضعْ در فضای هرات خیلی راحت شده‌است. ترس و وحشت در سراسر هرات می‌پیچند؛ این ترس و وحشت بیش‌تر از آنکه از ویروس کرونا باشد، از خودِ انسان است. انسان در چنینِ فضایِ تخته‌بند از ترس، پناه‌گاهی جز خودش ندارد. انسان‌های دیگرْ نه‌تنها که پناه‌گاه شده نمی‌توانند، بل‌که حامل ویروس کرونا و به‌مثابه‌یِ تهدید هستند. در چنین وضعی «انسان گرگِ انسان» است. این را می‌شود از ماسک‌زدن‌ها، خانه‌ماندن‌ها، دست‌ندادن‌ها، شلوغیِ داروخانه‌ها و قیمت‌شدنِ ماسک‌ها و ضدعفونی‌ها فهمید. در وضعِ طبیعیِ هابز است که بوسه‌ی نرم و آغوشِ گرم، تبدیل به شر می‌شوند. بوسه‌یِ نرم و آغوشِ گرمت، مرگم را زودرس می‌کنند، بگذار که تنها باشم تا زنده بمانم. انسان در وضعِ طبیعیِ هابز، گریزان است؛ گریزان از یک‌دیگر و باهم‌بودگی. محمد بشرمحمد بشرMon, 30 Mar 2020 17:19:31 +0430https://virgool.ir/@Bashar/جهانِ-پسا-کرونا-q1zvgjqdvkf2دارون عجم اوغلو، اقتصاددانِ نهادگرایِ امریکایی در فصل چهارم کتاب‌ِ چرا ملت‌ها شکست می‌خورند، جهانی که طاعون به‌وجود آورد را توضیح می‌دهد. او می‌گوید که طاعون خیارکیْ یک برهه‌ی سرنوشت‌ساز در تاریخ بشری است. «یک رویداد بزرگ یا الحاق نیروهایی که توازن اقتصادی یا سیاسی موجود در جامعه را مختل می‌کند.» به‌نگرِ آسم اوغلو مرگ سیاه، ایمان و اعتقاد مردم نسبت کلیسا را بسیار متزلزل کرد و نظم فئودالی را به‌لرزه درآورد و باعث شد که مسیر زندگی مردمان شرق و غرب اروپا در مسیر توسعه‌یِ نهادی آینده‌شان دگرگون شود. آسم اوغلو که یک نظریه‌پرداز توسعه نیز است، می‌نویسد که طاعون به‌مثابه‌یِ شمشیر دولبه عمل کرد. از یک سو منجر به مرگِ نهادهای سیاسی و اقتصادی استثماری و زنده‌شدنِ نهادهای فراگیر در انگلستان شد و از سوی دیگر باعث ایجاد موج دوم نظام فئودالی و تکوین نهادهای استثماری با شدت‌وحدت‌ بیشتر در اروپای شرقی شد. بنابراین، ویروس‌کرونا نیز همچون طاعون خیارکیْ یک برهه سرنوشت‌ساز در تاریخ بشری است. یک برهه‌‌ای که جهان را متوقف کرده‌است و توازن سیاسی و اقتصادی را نیز به‌هم زده‌است. بعد از توقف کرونا، جهان به‌گردش درخواهد آمد اما آیا کرونا نیز همچون طاعون خیارکیْ به‌مثابه‌یِ شمشیر دولبه عمل خواهد کرد؟ به‌راستی جهان پسا کرونا چه‌گونه نظمی به‌خود خواهد گرفت؟ محمد بشرمحمد بشرWed, 25 Mar 2020 13:57:34 +0430https://virgool.ir/@Bashar/سوژههای-بنیادگرا-nzwmz45p0athراستش بیش‌ترِ پیرامونی‌ها، به‌خصوص ما خاورمیانه‌ای‌ها بسیار بنیادگرا هستیم. سوژه‌های بنیادگرا. نه‌تنها به‌لحاظِ دینی-مذهبی بسیار بنیادگرا هستیم، بل‌که در عرصه‌های دیگر زندگی هم سوژه‌های به‌شدت بنیادگرا هستیم. نه‌تنها که دین و مذهب خود را یگانه «حقیقتِ مطلق» می‌دانیم، بل‌که اندیشه و پرسپکتیو و تفسیر و زیست‌شیوه‌ای خود را نیز بهترین و حقیقی‌ترین می‌دانیم و اینکه دیگران چی اندیشه و پرسپکتیو و تفسیر و زیست‌شیوه‌ای دارند، به‌اندازه‌ی گوز خر هم برای ما ارزش و اهمیت ندارد. سوژه‌های بنیادگرا بودن، مسئله‌ای کمی نیست، مسئله‌ای که فوکو آن را مصداق بدترین شکلِ «خشونت‌ورزی» می‌دانست.محمد بشرمحمد بشرSun, 02 Feb 2020 20:44:55 +0330https://virgool.ir/@Bashar/فیلم-جوکر-afdd12x9h7ogچند روز پیش فیلم جوکر را دیدم. راستش این فیلم از آن فیلم‌های زردی هالیوودی نیست بلکه یک شاه‌کار است. این فیلم اگر چه که ویژگی‌هایِ جوامعِ دنیایِ غرب را به‌نمایش می‌گذارد، اما در مورد جامعه‌یِ ما نیز گپ‌و‌گفت‌های زیادی دارد. جوکر، آدمی است که زیر فشارِ جامعه‌اش له شده و از زندگی جز بخشِ تاریک‌اش، چیزی ندارد. جوکر به‌طرز بسیار هنرمندانه‌ای برای ما نشان می‌دهد که اجتماع چه تأثيراتِ هولناکِ پیش‌بینی‌نشده در زندگی آدم‌ها دارد. از یک آرتور بی‌آزار و نازک‌دل، یک جوکرِ آدم‌کش و سنگ‌دل می‌سازد. جوکری که خنده بر تمامِ نگون‌بختی‌ها می‌کند. نگون‌بختیِ خود و جامعه‌اش. شرایطِ طاقت‌فرسا و ناعادلانه‌ای اجتماعی مادر تمامِ بدبختی‌هاست. در چنین شرایطِ سختیِ اجتماعی است که جوکر به‌هر آن‌چه که نظم و قانون است پشت می‌کند و دست به‌تخریب‌شان (تخریب خلاق) می‌زند و بالاخره قهرمان جامعه‌اش می‌شود.محمد بشرمحمد بشرSun, 26 Jan 2020 18:08:39 +0330https://virgool.ir/@Bashar/جامعهی-اردوگاهی-acq5n1p6kzf5جورجو آگامبن فیلسوف ایتالیایی مفهومی دارد به‌نامِ «اردوگاه». به‌باور آگامبن اردوگاه مکانی است که در آن بدن‌ها، تن‌ها وکالبدها اسیرند. اما او این پرسش را پیش می‌کشید که این اردوگاه/اردوگاه‌ها با تن‌وبدن من چه‌کار می‌کنند؟ از تن‌وبدن من چی می‌سازند؟ با این دید اگر به فضای جامعه‌ی خودمان نگاه کنیم، پی خواهیم برد که جامعه‌ی ما، جامعه‌یِ اردوگاهی است. جامعه‌ی اردوگاهی جامعه‌ای است که مردسالاری در آن سلطنت می‌کند. در جامعه‌ای که مردسالاری باهم‌کاری دین در آن سلطنت کند و مردسالاری و دین‌خویی دو وجه غالب‌اش باشند، زنان اسیرند، اختیار تن‌ و کالبدشان را ندارند و از حقوق‌ انسانی‌شان نیز برخوردار نیستند. حجاب اندر حجاب، یکی از مصداق‌های این نوع اسارت است.برقع نماد خشونت و ستم بر زنان افغانستان است. اما جامعه‌ی مردسالار چرا زنان را اسیر می‌کند؟ چرا زنان را خفه می‌کند؟ چون زنان اگر اسیر نباشند، آگاه می‌شوند، وقتی‌که زنان آزاد و آگاه شوند، بنیادهای جامعه‌ی مردسالار را دگرگون و دیوارهایش را چپه می‌کنند. زن به‌گفته‌یِ ژولیا کریستوا، تجلی عینی انقلاب و شورش است. زنان را پیش از پیش خفه می‌کنند، چراکه می‌ترسند، زنان شورش و انقلاب به‌پا نکنند و جهان مردسالار را سرگُم نکنند.پ.ن: شهر هرات یکی از اردوگاهی‌ترین و زن‌ستیز ترین شهرهای جهان است.محمد بشرمحمد بشرTue, 21 Jan 2020 18:04:33 +0330https://virgool.ir/@Bashar/الکلاسیکو-tdqfaeimkpewدر این‌که ال‌کلاسیکو بزرگترین و هیجان‌انگیزترین مسابقه‌یِ باشگاهی‌ست شکی نیست، اما دلیل بزرگترین بودن این مسابقه، تنها رقابت ورزشی نیست؛موارد بسیاری هستند که این مسابقه را جذاب و دیدنی نموده‌اند که یکی از آن موارد؛ «مرگ و زندگی» است. ال‌کلاسیکو حکایت مرگ و زندگی است. جذابیت و شورِ زندگی در این است که بکوشیم تا از مرگ فرار کنیم و یا آن را از خود دور کنیم تا زنده بمانیم و زندگی کنیم. ال‌کلاسیکو نیز چنین است. مسابقه‌یِ برای اثباتِ زنده‌تر و بهتر بودن. زندگی در واقع از موضعِ مفهوم دیگری که همان مرگ است، تعریف می‌شود و به آن معنا و مفهوم می‌بخشد. ال‌کلاسیکو نیز از موضع رقیب تعریف می‌شود. بارسا در بودنِ رئال، بارسا است و رئال نیز در بودن بارسا، رئال است. ال‌کلاسیکو نیز با رقیب بودن بارسا و رئال، جذابیت و هیجان پیدا می‌کند. دو رقیبی که بایستی برای پیروز شدن تلاش کنند تا از مرگ و شرمندگی فرار کنند. فوتبال را نمی‌شود پیش بینی کرد تا تیم مرگ و تیم زندگی آن را فهمید که در واقع این پیش بینی ناپذیر بودن فوتبال است که بر جذابیت و دیدنی‌بودن آن افزوده‌است.محمد بشرمحمد بشرTue, 17 Dec 2019 20:09:35 +0330https://virgool.ir/@Bashar/دانشگاه-یا-منبر-مسجد-qastuukavul8دانشگاه‌های افغانستان بیش‌تر از آنکه دانشگاه باشد، منبر مسجد است. منبرهایِ مدروزتر، با ملاهایی شیک‌تر. درست مثل یک منبر مسجد، استادان دانشگاه در مقابل جمع انبوهی از دانشجویان ادعاهای گوناگونی را یک‌سویه مطرح کرده و به‌وعظ و خطاب می‌پردازند. دانشجویان اما مثلِ عوامِ بی‌سواد، فقط به‌چنین ادعاها، گوش داده و سرِ تعجب و تأیید به‌نشان قربان صدقه‌ی استاد رفتن فرو می‌نهایند. قربان صدقه‌ی استاد رفتن، نشان عدم‌توسعه‌یافتگی است. کاری یک پرفسور در چنین دانشگاه‌هایی، به‌قول ژاک دریدا پرافیس (بازاندیشی انتقادی) کردن نیست، بل‌که ادعا کردن، نمره‌دادن و حضور و غیاب کردن است. فقط در چنین دانشگاه‌ها است که یک استاد می‌تواند اصلن اثرِ پژوهشی نداشته باشد و در غصه‌یِ پژوهش هم نباشد؛ در حالی‌که در دانشگاه‌هایی مدرن، کاری اصلیِ یک پروفسور اول پژوهش کردن است و سپس تدریس، آن‌هم تدریسی توام با نقدگری و پرسش‌گری. محمد بشرمحمد بشرFri, 13 Dec 2019 19:55:50 +0330https://virgool.ir/@Bashar/کابلِ-پساانتخاباتی-ryv7csklkqpnآنتوان چخوف زمانی در مسکو گفته بود: «مسکو شهری است که بسیار رنج می‌برد از آنچه در پس دارد.» حال در مورد وضعیتِ پساانتخاباتی کابل هم باید گفت: «کابل شهری است که بسیار رنج می‌برد از آنچه در پیش دارد.»محمد بشرمحمد بشرSat, 30 Nov 2019 18:11:14 +0330https://virgool.ir/@Bashar/نامهایِ-بهدختری-که-دوستش-دارم-lq2j5x3bdbzvشاید ازمن بپرسی که چرا دوستم داری؟ من چیزی جز نام‌ات که هرلحظه سحرم می‌کند و زیباییِ چشمان‌ات که سخت نفس‌گیر است، چیزی درباره‌ات نمی‌دانم؛ چیزی به‌جز این‌که کتاب می‌خوانی و هرلحظه در بغل‌ات آرام می‌گیرد.«شاید گمان کنی که عشقی که در قلبِ من است، بر پایه‌یِ واقعیت نیست، چون ناشی از شناخت نیست. می‌پذیرم که چیزهایی زیادی درباره‌ات نمی‌دانم؛ چیزهایی که در زنده‌گی روزمره پراهمیت هستند. مثلا نمی‌دانم که مکتب می‌روی یا دانش‌گاه یا این‌که سن‌و‌سال‌ات چند است؛ اما خوب می‌دانم که دختری هستی، اهل کتاب. هر وقت که تو را در چهارده‌متری بالا و چهارراهی فرهنگ دیده‌ام، کتاب در دست داشته‌ای و من پس از نگاه‌ به‌چشمانِ بادامی‌ات، نگاهی هم به نام‌ِ کتابی انداخته‌ام که در دستان‌ات بوده‌است. دریافته‌ام که در خواندنِ کتاب، دختری هستی باسلیقه‌ایِ دقیق و باریک و این ما را هم‌واره به‌هم نزدیک می‌کند. می‌دانی، دوست‌دارانِ کتاب وجوهِ مشترکِ بسیاری دارند. من‌وتو وقتی‌که به‌سراغ کتاب می‌رویم، صرفا واژه‌گانِ چاپ‌شده‌ای روی کاغذ را نمی‌خوانیم؛ بل‌که در یک سفری درونی‌ نیز هم‌سفر می‌شویم؛ سفری به‌درونِ متن و برداشت‌های ممکن از آن؛ سفری که ممکن است، ما را رنج دهد یا به‌شوق‌مان بیاورد، سفری که ما شریک رویاها، هراس‌ها و شادی‌های آن می‌شویم. کتاب‌های‌ مشترک، خبر از تجربه‌های مشترک‌مان می‌دهند. من‌وتو تا همین‌جا نیز بارها به‌جاهای یکسان سفر کرده‌ایم. وقتی که تو از هانا آرنت می‌گویی، من می‌فهمم که منظورت چیست؛ وقتی‌که من به مارتین هایدگر اشاره می‌کنم، تو می‌فهمی که به چی دعوت‌ات می‌کنم. کتاب‌ها پیوندی ژرفی میان تو و من پدید می‌آورند. ما میانِ کاغذ و کلمه، چندین‌بار تاهمین‌حالا به‌هم رسیده‌ و ازهم دور شده‌ایم. ما کنار هم چندین‌بار جنگیده‌ایم، چندین‌بار گریه و خنده کرده‌ایم. تو این‌همه را نادیده می‌گیری؟ پس، اکنون نباید باورش برای‌ات دشوار باشد، وقتی‌که از طلوع و غروب چشمان‌ات می‌نویسم. محبوبم! من عاشق‌ات هستم؛ عاشقِ چشمان‌ات که هرلحظه مرا تصرف می‌کنند، عاشق لبخند-ات. هر وقت که به تو فکر می‌کنم، واژه‌یِ عشق در قلبم شکل می‌بندد، هویت می‌یابد، من به عشق تبدیل می‌شوم وُ بر تو می‌وزم. همین تندباد بی‌تابی‌ام است که تو را سخت ترسانده‌است؛ نمی‌خواهم که مرا درک‌ و باور کنی، به‌جایش می‌خواهم که کلماتم را بخوانی، بعد ببینی که آیا این‌ها در دل‌‌ات به‌شکل دوست‌داشتن در می‌آیند؟محمد بشرمحمد بشرTue, 26 Nov 2019 18:28:40 +0330https://virgool.ir/@Bashar/درنگی-بر-معلم-و-نظامِ-آموزشی-کشور-qwmv6mxyolyxمن از صنف اول تا اکنون که سالِ آخرم است مثل سایرِ دانش‌آموزان با معلمان متفاوت سروکله زده‌ام که هرکدام‌شان ویژگی‌هایِ منحصر به خودشان را داشته‌اند. اما می‌بایست اعتراف نمود که هیچ کدام‌شان، چونان موثر و مفید واقع نشده‌اند که من از آنان دل‌خوشی و خرسندی داشته‌باشم. کما این‌که بسیاری از آنان، به مثابه‌یِ معلم و رهنما نه، بل‌که هم‌چون سرکوب‌گر و بلا ظاهر شده‌اند. یا به گفته‌یِ میشل فوکو؛ «دانش و حقیقت نه تنها به برقراری صلح و نظم تعلق دارند، بل‌که می‌توانند در کنارِ خشونت، بی‌نظمی و جنگ نیز یافت شوند.» آن‌چه که مایه‌یِ توجه است، این است که این معلمان به‌جایِ این‌که طلایه‌دارانِ علم و حقیقت باشند، ابزاری برای سرکوب‌گری و خشونت می‌شوند و همین سرکوب و خشونت استند که تفکر، به‌خصوص تفکرِ انتقادی را به‌محاق می‌کشانند که برآیند-اش نیز همین خشونت است و تندروی. نظام آموزشی کشور، نظامِ مبتنی بر سلطه است. در این نوع نظام آموزشی، معلم سلطه‌گر است و شاگرد سلطه‌پذیر. معلم مراد می‌شود و شاگرد هم مرید. معلم می‌گوید و شاگرد صرفن می‌شنود و تکرار می‌کند و تصدیق. معلم به‌مثابه‌یِ زبان عمل می‌کند و شاگرد نیز بسانِ گوش. نقد و انتقاد و پرسش‌گری، جرم و ممنوع پنداشته می‌شوند. سکوت، تقلید، ترس، اطاعت و قداست، اما موج می‌زنند. برآیندی چنین نظامی، خمودی و جمودی، اِپیدُمی در دستگاه اندیشگی، سستی در تفکر انتقادی و تعمیمِ خشونت و تندروی است. بنابراین اگر تحولِ در معلمان و درکل ِ نظام آموزشیِ کشور صورت نگیرد، مسلم می‌دارد که خمودی و جمودی و عدم تفکر انتقادی تداوم یابند و گستره‌ای سرکوب‌گری و خشونت رو به فزونی ‌گرایند و همه‌یِ شاگردان، همانند من ناتوان، درمانده و ناخشنود به‌بار آیند.پ.ن: این نوشته را یک‌سال‌پیش، زمانی‌که اهل مکتب بودم، نوشته کرده‌بودم. محمد بشرمحمد بشرWed, 20 Nov 2019 16:58:22 +0330https://virgool.ir/@Bashar/دانشجویانِ-ساندویچی-qwgtqwu3hageراستش دانش‌گاه‌های افغانستان بیش‌تر فست‌فودی و ساندویچی شده‌اند، بنابراین دانش‌جویانِ این‌چنین دانشگاه‌ها نیز دانش‌جویانِ ساندویچی و مصرفی هستند. دانش‌جویانِ ساندویچی، دانش‌جویانی هستند که جز چپتر خریدن و حفظ کردن، یادداشت‌برداری و سکوت و در نهایتِ امر مدرک‌گرفتن کارِ دیگری ندارند. دانش‌جویانِ ساندویچی نه شوق یادگیری و دانستن دارند و نه شوق پرسش‌گری و اندیشیدن. محمد بشرمحمد بشرSun, 17 Nov 2019 12:48:45 +0330https://virgool.ir/@Bashar/عریانشدگیِ-معشوق-lm6crejrejboآن‌چه اساسِ عشقم بود، همین مجهول بود.(گریخته، پروست)پ.ن: نخستین شعله‌هایِ آتشینِ عشق بینِ دو نفر در یک فضایِ مبهم و رازگونه گُر می‌گیرد. اساسن به‌قولِ زیگموند باومن مبهم‌بودگی و رازگونگی ویژه‌ترین ویژگی‌ِ عشق رُمانتیک است. تا وقتی‌که عاشق و معشوق برای هم‌دیگر مبهم و رازگونه هستند، عشق بین این دوتا نیز جذاب و پرشور است؛ اما به‌محضِ اینکه عریان‌شدن، چه عریان شدنِ تن معشوق و چه عریان شدنِ روح معشوق اتفاق می‌افتد، عشق دیگر آن جذابیت و شورِ پشین‌اش را از دست می‌دهد. به‌قول باومن، عریان‌شدگی آغاز جدایی یا به‌عبارتِ دیگر، آغاز مرگِ عشق است. عریان‌شد‌گی ناشی از شناخت است و زمانی‌که ما معشوق‌مان را بشناسیم، شروع می‌کنیم به‌ قضاوت کردن او، و وقتی‌که تن و روح معشوق به‌قضاوت گذاشته شود، بازگرداندن معشوق به‌خودِ واقعی‌اش و فرایند این‌همانی نیز آغاز می‌گردد.پ.ن: زیگموند باومن در مورد عشق، یک نظریه‌یِ دیگر نیز دارد که به‌نظریه‌ی «عشقِ سیال» معروف است، در فرصت‌های بعدی اگر شد، درباره‌اش چیزی می‌نویسم.محمد بشرمحمد بشرWed, 13 Nov 2019 10:36:47 +0330https://virgool.ir/@Bashar/غیبت-گفتوگوی-علمی-در-دانشگاههای-افغانستان-npz304jrdp51به‌یک معنا، انسان عبارت از دیگری است. یعنی این‌که این ارتباط برقرار کردن با دیگری است که باعث بازشناسی و بازآفرینی یک انسان می‌شود. به‌هر اندازه که ارتباط با دیگری مستحکم و پایدار باشد، به‌همان اندازه انسان رشد و تکامل خواهد کرد و انسان، انسان خواهد بود. ارتباط با دیگری نیز بدون زبان و کلام اساسا ناممکن می‌نماید. پس مدیریت رابطه برقرار کردن با دیگری، از ره‌گذر مدیریت رابطه‌ی کلامی با دیگری ممکن می‌شود. آن‌چه که ما به آن گفت‌وگو می‌گوییم. هرچه که گفت‌وگو بیش‌تر و بهتر باشد؛ بیش‌تر سعادت‌مند و خوش‌بخت خواهیم بود.بنابر این بااستفاده از گزاره‌هایی بالا می‌توانیم بگوییم که یک دانشگاه نیز زمانی واقعی خواهد بود که در آن ارتباط و گفت‌وگوی آکادمیک جریان داشته‌باشند. در چنین حالتی، به‌هر اندازه که اساتید و دانش‌جویان باهم ارتباط و گفت‌وگوی آکادمیک داشته‌‌باشند، به‌همان اندازه اساتید و دانش‌جویان واقعی‌تر و موفق‌تر خواهند بود؛ و به‌هر اندازه که اساتید و دانش‌جویان یک دانشگاه از ارتباطات و گفت‌وگوی‌های آکادمیک گریزان باشند، دانشگاه نیز از خود واقعی‌اش فاصله می‌گیرد و به‌یک دانشگاه مرده تبدیل می‌شود.کارل یاسپرس در کتابش ایده دانشگاه، «آموزش آکادمیک»، «پژوهش علمی» و «حیات فرهنگی خلاقانه» را سه عنصر هم‌زمان و جدایی‌ناپذیرِ دانشگاهِ واقعی مورد نظر قرار می‌دهد و قوت‌وضعف هریک از آن‌ها را مترادف با مرگ دانشگاه می‌داند. با در نظر داشت این‌ سه عنصر، اگر بخواهیم دنبال ردپای این سه عنصر مهم در دانشگاه‌های افغانستان بگردیم، چیزی جز غیبت این سه عنصر به‌گیرمان نخواهد آمد. در این نوشتار می‌کوشیم که به ردپای دو عنصر «آموزش آکادمیک» و «پژوهش علمی» در دانشگاه‌های افغانستان کاری نداشته‌باشیم و صرفاً ردپای عنصر «حیات فرهنگی خلاقانه» را موردنظر قرار بدهیم.حیات فرهنگی خلاقانه را اگر بخواهیم به یک چیز بسیار مهم خلاصه کنیم، آن «گفت‌وگوی علمی» خواهد بود. منظور از گفت‌وگوی علمی، کنش دو یا چند سویه‌ای افراد برای مسأله‌مند نمودن مسائل و شکافتن ابعاد گوناگون مسأله‌هایی است که دلالت بر واقعیت‌های موجود زندگی انسان دارد، بدون این‌که هیچ‌یک از ویژگی‌های فردیِ افراد گفت‌وگوکننده نقشی در استدلال آن‌ها داشته‌باشد. توسعه‌ی علمی در دانشگاه‌ها پیوندِ مستقیم با ‌پرسش‌گری، نقدگری و گفت‌وگو علمی دارد که متأسفانه در دانشگاه‌های‌ما توسعه‌ی علمی اصلا مسأله نیست؛ چون پرسش‌گری، نقدگری و گفت‌وگوی علمی غایب است. بسیار کم اتفاق می‌افتد که در دانشگاه‌های افغانستان، نشست‌های گفت‌وگو محور بر اساس رشته‌ها و گرایش‌ها برگزار شوند. نه استادان نیاز می‌بینند که به‌گفت‌وگو‌های علمی بپردازند و نه دانش‌جویان. استاد کارش فقط درس‌گفتن است و دانش‌جو هم درس‌گرفتن. استاد سراسر زبان است و دانش‌جو هم سرار گوش. شبیه آنچه که در مکاتب ما جریان دارد. در بیش‌تر رشته‌های دانشگاهی، حتا یک‌بار هم نشده‌است که اساتید و دانشجویان درباره تخصص و رشته‌ی خود و موضوعات پیرامون‌شان به بحث و گفت‌وگو بپردازند. از همین جهت است که اساتید و دانشجویان نه همدیگر را می‌شناسند و نه هم باهم‌دیگر در ارتباط هستند. برگزاری کنفرانس‌ها، سمینارها و کارگاه‌ها نیز جز این‌که فرصتی باشد برای اشتراک شرکت‌کنندگان و امتیازی باشد برای ارایه‌یِ مقالات و شاید هم تحقیقاتِ محققان، هیچ‌گونه فضایی را برای گفت‌وگوی‌های مهم علمی خلق نمی‌کنند؛ به‌گونه‌ای که این‌گونه برنامه‌ها، از مسیر اصلی خود فاصله گرفته و صرف به‌برنامه‌های نمادین و کاذب تبدیل گشته‌اند. دانشگاه‌های ما خود با مشکلاتی زیادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند که مسؤلان و اساتید این دانشگاه‌ها هنوز نتوانسته‌اند و شاید هم نمی‌توانند این مشکلات را از راهِ گفت‌وگو و بحث حل کنند. دانشگاه‌های ما وابستگیِ کامل سیاسی و اقتصادی دارند و یکی از مهم‌ترین ابزارهای ایدولوژی های مذهبی و سیاسی هستند‌. اطلاعاتی که در دانشگاه‌های ما به‌خورد دانش‌جویان داده‌ می‌شوند به گفته‌ی همبولت، از دل دانش‌ مدرن بیرون نمی‌آیند، بل‌که بیش‌تر از آن، از دل ایدولوژی‌های مذهبی و سیاسی بیرون می‌آیند. بنابراین اگر گفت‌وگوی آکادمیک در این دانشگاه‌ها غایب نمی‌بود، دانشگاه‌های‌ما چنین وضعیتِ ترحم‌برانگیز نمی‌داشتند؛ بل‌که دانشگاه‌هایی می‌بودند: مستقل از دین و سیاست که در آن‌ها دانش مدرنِ مبتنی بر عقلانیت و نقدگری تدریس می‌شدند. دانشگاه‌های‌ما این مونولوگ نمایشی است که فضای غالب را تحت سیطره‌ی خود درآورده است، نه دیالوگ علمی. در دانشگاه‌های افغانستان نه‌تنها که هیچ گفت‌وگویی صورت نمی‌گیرد، بل‌که آن را نوعِ بی‌هودگی و اتلافِ وقت وُ انرژی نیز می‌دانند.وقتی‌که در نهاد دانشگاه که در واقع کانونِ اساسیِ گفت‌وگوی‌های آکادمیک است، گفت‌وگو به‌‌یک امر عجیب و غریب تنزل پیدا کند؛ نه‌تنها که دانشگاه‌ها دچار بحران هویت و ضعف کارکرد می‌شوند، بل‌که برای جامعه نیز پیامدهای ناخوشی خواهند داشت، که به‌ دوتا پیامدِ مهم‌اش نگاهِ کوتاهی می‌اندازیم.۱- گفت‌وگو یکی از بهترین ابزارهایی برای رسیدن به تفاهم جمعی و حقیقت است. در دانشگاهی که گفت‌وگو غیبت داشته‌باشد، آن دانشگاه دیگر به‌گفته‌یِ یاسپرس مکان «جست‌وجوی نامشروط حقیقت» نیست، بل‌که دست‌مایه حکومت‌ها در توجیه وضع‌ و واقعیت موجود و ابزاری برای ایدولوژی‌های مذهبی و سیاسی خواهند شد. در جامعه‌ای که دانشگاه‌های آن بویی از گفت‌وگو نبرند، آن جامعه نیز بویی از انسانیت نمی‌برد. در چنین جامعه‌ای ارزش‌های انسانیِ مثل، مدارا، شکیبایی، همزیستی مسالمت‌آمیز، حق‌طلبی، خردورزی، تفاهم جمعی و اعتماد به‌یک‌دیگر نیز بساط‌شان را جمع و کوچ خواهند نمود. وقتی که این ارزش‌های انسانی از جامعه کوچ کنند، آنچه که رونق خواهد گرفت، دگماتیسم، مهجور دانستن دیگران، رادیکالیسم، خشونت و فریب‌کاری هستند.٢- شکل‌گیری گفت‌وگوها در دانشگاه‌های‌ ما به‌عنوان اصلی‌ترین نهادهای تولید علم و ترویج ارزش‌های انسانی، به یک ضرورت اساسی و انکارناپذیر تبدیل شده‌است؛ چراکه امروز جامعه‌ی ما، دچار بحران‌های ریشه‌دار و عمیقی شده‌است که جز با شکل‌گیری یک گفت‌وگوی علمی و واقعی، قابل حل‌وفصل نیست. آسیب‌های اجتماعی به‌بالاترین سطح‌اش رسیده‌است، شکاف‌های قومی و مذهبی شدت یافته‌است، وضعیت محیط زیست بعضی از شهرهای بزرگ بحرانی شده‌است، فاصله میان ملت و دولت زیاد شده‌است و بسیار مشکلات دیگر که هروز دامن‌گیر مان می‌شوند؛ ضرورتِ گفت‌وگوی‌های علمی و اساسی را می‌طلبند؛ اما متأسفانه چون گفت‌وگو علمی در دانشگاه‌های ما غایب است، نه‌تنها که این مشکلات هر روز بیش‌تر و ژرف‌تر می‌شوند، بل‌که خطر فروپاشی اجتماعی را نیز تسریع می‌بخشد.پ.ن: این مقاله در یکی از نشریه‌هایِ کشور نیز به‌نشر رسیده‌است. محمد بشرمحمد بشرMon, 04 Nov 2019 19:39:14 +0330https://virgool.ir/@Bashar/معلمِ-تخریبکننده-n3eyucwdkr4mمعلم باید تخریب‌کننده باشد. تخریب کننده‌ی اذهان، افکار، انظار، گفتار و افعال اکنونی. نتیجه‌ی این خرابی، جز آبادیِ پتانسیل‌های انسانی چیزِ دیگری نیست. و این آبادی چیزی نیست جز ایجاد اذهان و افکارِ انتقادی و شهروندانِ مسئول و متأمل. آموزش انتقادی، هنر امکانات و تسلیحات است و مرگی‌ست به‌دنبالِ بزدلی و ترسویی و بی‌مسئولیتی. اگر قرار باشد جوانانِ داشته باشیم، که به‌چالش کشانده شوند، تفکرِ نقادانه داشته باشند، بیرون از مرزهای ایدیولوژیک بیندیشند، دموکراتیک به‌بار بیایند و احتیاط و ترس در وجوشان محلی از اعراب نداشته باشند، نیازمندِ معلمانِ تخریب‌کننده و ناراحت‌کننده و دگرگون‌کننده هستیم. معلمِ تخریب‌کننده، دانش را پرابلماتیک می‌کند، دسکورس و دیالوگِ انتقادی و سنجش‌گرایانه را ایجاد و بسط می‌دهد و شهروندانی را می‌سازند که علیه نابرابری‌های اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و بسی چالش‌های دیگر بدونِ ترس‌ولرز سخن بگویند و برای جامعه‌ی بهتر و برابرتر مبارزه کنند. دوسویه‌گی و عدم اطمینان و سنجش‌گرایانه‌اندیشی باید اصلِ بنیادی برای دانش‌آموز و دانش‌جو شود. نه صرفن دانش‌آموز و دانش‌جو انبانِ برای حفظیات و داده‌ها.محمد بشرمحمد بشرSat, 05 Oct 2019 09:48:33 +0330https://virgool.ir/@Bashar/در-ستایش-دوستدختر-wmq5fhqw8lzfدوست‌دختر نیمه‌‌یِ گمشده‌ایِ زنده‌گی است، که با یافتن و داشتن‌اش، کمالِ از دست‌رفته‌ایِ مان را باز می‌یابیم. دوست‌دختر هدیه‌ای است که دو «من» را به‌هم پیوند می‌دهد و آن را به «ما» تبدیل می‌کند. در متنِ این «ما» است که کامل‌تر و خوب‌تر می‌شویم. آرام می‌گیریم. گشوده می‌شویم. پخته و با تجربه می‌شویم و خویشتنِ خود را خوب‌تر می‌شناسیم. دوست‌دختر داشتن نه امر مذموم و بدچهره است و نه هم امر بی‌معنا و بی‌مایه. بلکه دوست‌دختر است که چهره‌یِ زنده‌گی را تغییر می‌دهد و به آن معنا، امید، شادی و گرمی می‌بخشد. دوست‌دختر است که زنده‌گی را رنگین‌تر و روشن‌تر می‌کند و پنجره‌هایِ تازه را به‌روی آدم می‌گشاید. گم‌شدنِ این نیمه‌یِ گم‌شده اما، زنده‌گی‌مان را خراب و دیوارهایِ قشنگ‌اش را چپه می‌کند. تنها می‌شویم. دل‌تنگ می‌شویم. پریشان و بی‌پناه می‌شویم. دوست‌دختر داشتن، سفر کردن است؛ سفر کردن به‌جانِ جهان.محمد بشرمحمد بشرTue, 01 Oct 2019 11:19:51 +0330https://virgool.ir/@Bashar/آقای-ت-معلمِ-بدخُلق-بود-wofd8s5rjb3rآقای «ت» استادِ انگلیسی ما بود. کلاسِ نُهُم در لیسه‌یِ پسرانه‌ای جبرئیل. او همیشه خشم‌گین بود. هیچ‌گاه نمی‌خندید. بیش‌ترِ وقت‌ها، حوصله‌‌یِ گپ‌زدن با شاگردان را نداشت. من شاگردِ نسبتن خوبی بودم. درس‌خوان بودم. مؤدب بودم. فعالیتِ صنفی داشتم. همه‌یِ استادان با من خوب بودند. شاگردِ بی‌آزار، درس‌خوان و بی‌سروصدا را کدام معلمِ خوب دوست ندارد؟ اما آقای «ت» با من خوب نبود. با دیگران هم خوب نبود، حتا باخود-اش. اولین روزی که سرِ کلاسِ ما آمد، نه سلام کرد و نه معرفی. فکر کردم که شاید تنها امروز این‌گونه باشد؛ چون به نظر می‌رسید که تازه از خواب بلند شده‌باشد، اما نه او هر روز این‌گونه ماند. همیشه زور می‌گفت. مشت‌اش را به‌میز می‌کوبید. قلم‌اش را به‌سوی بچه‌ها پرتاب می‌کرد. با گچ بچه‌هایِ ردیف آخر را نشانه می‌رفت. خوب به‌یاد دارم، روزی آقای «ت» سرکلاس آمد و بدون این‌که درسی بدهد، به‌شاگردان گفت؛ «این ده ‌صفحه کارخانگی شماست که باید بنویسید، وگرنه جریمه خواهید شد.» با دادنِ این‌همه مشق، حوصلَم سر رفت و اعتراض کردم که؛ «چرا باید ده‌صفحه کارخانگی بنویسیم، بدون این‌که این ده‌صفحه را خوانده‌باشیم؟» همین‌که اعتراض کردم، آقای «ت»‌یِ بدخو، بدخوتر شد و از یقه‌ام گرفت و مرا به جلوِ صنف کشاند. شروع کرد به کتک‌زدن. اول چند سیلی دیوانه‌باش زد اما کم‌کمک کتک‌زدن‌اش شدت و حدت بیش‌تر به‌خود گرفت. شروع کرد با مشت و لگد زدن. خیلی زد. گوشم را کر کرده‌بود، اما خوش‌بختانه موقتی بود و بعد از یک هفته جور شد. رفتیم به اداره. (باید بگویم که در راهِ اداره رفتن هم دست از مشت و لگد زدن برنداشت.) اداره از آقای «ت» پشتیبانی کرد. آنجا هم دوباره به‌کتک‌زدن شروع کرد. در اداره فقط با مشت و لگد نمی‌زد؛ بلکه با زبان هم می‌زد. «حرف‌های رکیک و فحش‌های زننده؛ آن‌هم پیش‌رویِ مدیر و معلمان.» لباس‌ام پاره شده‌بود و گوشم کر. سرم گیج می‌رفت و دلم بد شده بود. دل‌بد از معلم و مدیر و مکتب. بعد از این واقعه، هيچ‌وقت نتوانستم مکتب را دوست داشته‌باشم.محمد بشرمحمد بشرSun, 29 Sep 2019 18:45:34 +0330https://virgool.ir/@Bashar/به-کسی-کتاب-امانت-ندهیم-l1plt1k0zwraزمانی آناتول فرانس گفته‌بود: «هیچ‌وقت به‌کسی کتاب امانت ندهید، چون هرگز آن را پس نمی‌دهد. تمام کتاب‌هایی که در کتاب‌خانه‌‌ام دارم، دیگران به من امانت داده‌اند.» این گفته‌یِ فرانس، به‌شدت با حال و اوضاعِ کتاب‌خوان‌های ما مطابقت دارد. کتاب‌خوان‌هایی که کتاب امانت می‌گیرند اما هیچ‌گاهی آن را پس نمی‌دهند، یا اگر هم پس بدهند؛ دیگر آن کتاب نو و تمیزت نیست، بلکه کتابی‌ست با رنگ و لبه‌های پریده، ورقه‌های پر از لکه و جلد پر از چرک و ریم. هفت‌-هشت ماه پیش چندتا کتاب را به‌گونه‌‌ایِ امانت به‌دوستانِ کتاب‌خوانم داده‌بودم، اما اکنون بعد از گذشت این مدت دراز، چیزی که نصیبم شده‌است، خواب و خیالِ آن کتاب‌ها بوده‌است. دیدنِ جای خالیِ کتاب‌ها، به‌خصوص آن خوب‌ترها و محبوب‌ترهایش خیلی آدم را زور می‌دهد. البته این‌گونه هم نیست که حتمن نباید به‌کسی کتاب امانت بدهید. اگر روی کتاب‌های‌تان زیاد حساس نیستید و جای‌ خالی‌شان خیلی نگران‌تان نمی‌کنند، می‌توانید امانت بدهید اما اگر جای خالیِ کتاب‌های‌تان، باعث ناراحتی و نگرانی‌تان می‌شوند، هیچ‌گاهی به‌کسی امانت ندهید که به‌دست‌آوردن‌اش بسیار سخت و پشیمان‌کننده است.اگر به‌عنوان تحفه می‌دهید که چی خوب، اما سعی کنید به‌عنوان امانت ندهید. محمد بشرمحمد بشرWed, 25 Sep 2019 13:06:34 +0330https://virgool.ir/@Bashar/والنتاین-lnjy89mcvjc6والنتاین نمادی‌ست برای عینیت‌بخشی به اهمیت رابطه‌های دوستی در دنیایی امروز. نمادی که با آن می‌شود پیوند رمانتیک خود را بی‌پرده‌تر بیان کند. تمرینِ به‌ترِ «دوستت دارم» نیز با بی‌پرده‌تر بیان‌کردن ممکن می‌شود. میان‌مایه‌گیِ در پیوند رمانتیک، کم‌لذت‌تر کردن عشق یا حتا تهی‌کردن عشق از مفهوم است. والنتاین به مثابه‌یِ یک نشانه‌ی جدیدِ رمانتیک، می‌تواند این تهی‌شده‌گیِ ظرفِ عشق را پر کند و آن را به‌جایگاهِ گران‌قدرِ تاریخی‌اش بازگرداند. محمد بشرمحمد بشرFri, 15 Feb 2019 13:51:10 +0330