https://virgool.ir/feed/@Bargharaنشریه بسیج دانشجویی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانfa2026-11-12 01:29:18https://files.virgool.ir/upload/users/977957/avatar/hEkncE.jpeghttps://virgool.ir/@Bargharahttps://virgool.ir/@Barghara/برای-چه-می-جنگیم-arpg46vpkdqdهمیشه شروع کردن و مقدمه چیدن برایم سخت است. حالا هر بحثی که باشد نمی‌دانم از کجا باید وارد شوم. اما این بار ادامه دادن هم قرار است سخت باشد. این بار که قرار نیست مثل همیشه باشد. نه تحلیلی از وضع موجود دارم نا با منطق و استدلال قرار است نظرم را بگویم. نه کاری به گذشته دارم نه پیش بینی برای آینده. نیازی هم به این حرف‌ها نیست. خیلی‌ها هستند که بگویند و بنویسند. ما هم آنقدر گفته‌ایم و شنیده‌ایم که دیگر جانی برای ادامه دادن نداریم. شاید اینجا جای خوبی برای غر زدن نباشد اما، خسته‌ایم. از نشتستن از تماشا کردن خسته شده‌ایم. نمی‌دانم شاید خیلی به کرونا و این حرف‌ها هم ربطی ندارد. شاید اگر شرایط اینطور هم نبود باز هم خسته بودیم. از شعار دادن و از کار بیهوده کردن. از بحث و دعواهای تکراری. خستگی منطق ندارد و ادامه دادن هم فقط دلیل و استدلال نمی‌خواهد. اگر جانش باشد همین من خسته می‌تواند صفحه‌ها بنویسد که چرا باید ادامه داد. اما به چیزی فراتر از این حرف‌ها نیاز است. حرف زدن تنها که دردی را دوا نمی‌کند. آن هم حرف‌های بی ربط. حرف‌هایی که جواب هیچ کدام از سوال‌های ما نیست. ما بین سوال‌هایی گیر افتاده‌ایم که جوابی ندارند. شاید جوابی که ما می‌خواهیم از آدم‌هایی که باید به ما جواب دهند. مانده‌ایم بین هزاران و سوال و جوابی که درست و غلطشان را نمی‌دانیم. از یک جایی به بعد دیگر ارزش و اعتقاد بین سوال‌ها گم می‌شود. از یک جایی به بعد تمام راه‌ها بسته می‌شود. آدم باید تصمیم بگیرد. تصمیم بگیرد چگونه زیر میز بزند و تمان سوالات را فراموش کند. خودش را فراموش کند. هرچه برایش جنگیده است و جنگیدا‌ند. تصمیم سختی نیست. راحت شدن از تمام سوال‌ها از احساس گناهی که نمی‌دانی برای شک کردن در ارزش‌هاست یا برای باور کردن چیزی که تو فقط برایش می‌جنگی. کاش در همان چهل سال پیش بودیم و می‌دانستیم چه می‌کنیم. کاش میدان واقعی داشتیم و می‌جنگیدیم. اما نه چهل سال پیش است نه میدانی در کار است. ما سال‌هاست فقط با خودمان می‌جنگیم. بر سر هرچه بوده‌ایم و می‌خواهیم باشیم. برای خراب نشدن دنیایی که سال‌ها در خیال خود ساخته‌ایم و برایش دلیل و منطق داریم. اما اینها کافی نیست. جنگیدن امید می‌خواهد. انگیزه‌ای فراتر از حرف می‌خواهد. اگر قرار بود بین این شعارها و دعواها ما خودمان را پیدا کنیم و راه درست را بشناسیم که باید خیلی زودتر از این‌ها زیر همه چیز می‌زدیم و به جمع دوستان دیگرمان می‌پیوستیم. بین تمام این تردید‌ها و سوال‌ها وقتی دلمان فراموشی می‌خواهد وقتی خسته‌ایم هنوز هم دلمان تنگ می‌شود برای خودمان. همان خودی که راه‌های سخت را انتخاب می‌کند. ما چهل سال پیش نبوده‌ایم ما جنگ ندیده‌ایم اما آنقدری دیده‌ایم که به این راحتی‌ها تسلیم نشویم. نمی‌دانم چرا حرف به اینجا کشیده شد. نمی‌دانم چرا اینقدر شعار آمد در سرم که باید در برابر نوشتنشان مقاومت کنم. شاید بیشتر از آنچه فکر می‌کنم غرق این دریا شده‌ باشم. شاید این دریا عمیق‌تر از آنچه فکر می‌کنم باشد. باید دوباره مرور کنم. تمام روزها و سال‌هایی که بوده‌ام. تمام لحظه‌هایی که در خاطرم مانده. باید خودم را میان همین خاطرات پیدا کنیم. لحظه‌هایی که تمام نشده‌اند. هر روز تکرار می‌شوند. لحظه‌هایی که من امیدوار، مای امیدوار را در خود نگاه داشته‌اند. اتفاق‌هایی که چیزی فراتر از دلیل را فریاد می‌زنند. باید مرور کنم. خیابان‌های شلوغ را به یاد میاورم. شهری که ترس به جانش افتاده بود. دانشگاهی که در آن شمارش معکوس آغاز شده‌ بود. هر لحظه ممکن بود همه بغض و فریادها آزاد بشوند. باید به خاطر بیاورم. لحظه لحظه‌اش را. از صبح جمعه‌ای که هیچ وقت تمام نشد. خبرهایی که داغشان سرد نشد. پروازی که هیچ وقت به مقصد نرسید. تمامش را در لحظه‌ه‌ای به خاطر میاورم. انگار که همان یک لحظه همه این اتفاق‌ها افتاده باشد. انگار تمام دنیا جمع شده باشد بین میدان امام حسین و میدان آزادی. انگار تمام دنیا انقلاب باشد. تمام دنیا آزادی باشد. همه چیز از فرودگاه بغداد آغاز می‌شود. تردید‌ها بغض می‌شود. ترس‌ها خشم می‌شود و آری چیزی فراتر از امید فراتر از دلیل."و آن‌گاه اگر مأیوس و ناامید گردد فاجعه‌ای رخ می‌دهد‌"برقراربرقرارFri, 18 Jun 2021 15:51:42 +0430https://virgool.ir/@Barghara/مشاجرات-انتخابات-ae1yynwudrtwبعید می دانم امسال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.ال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد..بعید می دانم امسال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.ال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.عید می دانم امسال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.ال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.مناظرات انتخاباتی از جهتی اصل وجودش پدیده مبارکی بود و زمینه خوبی برای این که مردم نامزدهای مورد نظر خود را دنبال کنند و به شناخت و جمع‌بندی نهایی برسند به خصوص در این روزگار که وسعت و جمعیت و سایر اقتضائات امکان شناخت نزدیک و گفت‌وگوهای مستقیم را اغلب از مردم گرفته است. اما آن چه که در واقعیت موجود مناظرات کام مردم را تلخ می‌کند همان چیزی است که همواره در طول تاریخ، سیاستمداران را مقابل مردم، وکلا را در مقابل قضات و سوفیست‌ها را در مقابل فلاسفه قرار داده است. بازی‌های زبانی و فن سخنوری. البته این امر در عرصه سیاست در دنیا امری طبیعی است و حتی گاهی این طور به نظر می‌رسد که زبان‌بازی و فریب در تعریف علم سیاست در علوم انسانی جدید اخذ شده است اما برای ملتی که قیام کرده تا مدل‌های حاکمیتی موجود را بر هم بزند و الگوی جدیدی از سیاست را به جهان معرفی کند، قابل پذیرش نیست که سیاستمدارانش در همان الگوهای موجود مردود استحاله شده باشند. در چنین صحنه‌ای صحبت از تخصص اقتصاد بر مبنای تفکر لیبرالیستی در مقابل اجتهاد و حقیر شمردن عالم دین در برابر تحصیلات علوم انسانی غیربومی که مسائل اش به هیچ وجه مسائل کشور نیست نشان دهنده این است که مبانی انقلاب هنوز حتی در بین زمامداران نیز به خوبی تبیین نشده است. این که یک نامزد انتخاباتی در مناظرات شعر حیدربابا بخواند و برای برای جمع کردن رای به قومیت خود اشاره کند چنان که گویا صحنه مناظرات را با صحنه برنامه‌عصر‌جدید اشتباه گرفته، توهین به مردم است. این عصاره همان تفکری است که نه تنها دغدغه رشد بصیرت سیاسی ملتش را ندارد بلکه از تحمیق مردم برای ماندن در قدرت نهایت استفاده را می‌برد. همان تفکری که دروغ و فریب و سوء استفاده از احساسات مردم و مسائل زنان را برای جلب رای جایز می‌شمارد و مناظرات را تبدیل به محلی برای آموزش گام به گام مغالطات همراه با مثالهای عینی برای دانشجویان فلسفه می‌کند. حالا سوالی که مطرح می‌شود این است که مشاهده چنین مناظراتی مردم را به پای صندوق ها می‌کشند یا آنها را بیش از پیش از زمامداران خود ناامید می‌کند؟ وقتی کار کشیده شد به تهمت زدن و متلک گویی ، این شروع یک بازی ‌دو سر باخت خواهد بود چرا که اگر طرفین بخواهند جواب هم را بدهند صحنه‌ مناظرات تبدیل صحنه‌ نبردی می‌شود که متاسفانه شاهدش بودیم . چیزی که وقتی مردم از بیرون به آن می‌نگرند عده‌ای نالایق و کلاهبردار و دروغگو در نظرشان می‌آید که هر یک دیگری را متهم کرده و به نفع خود دلیل می‌آورد. طبیعی ست وقتی که من خودم را در چنین جایگاهی دیدم که دستش به جایی نمی رسد و همه از هر طرف می‌خواهند نظر او را به خود جلب کنند و دیگری را باطل و خود را حق جلوه دهند در حالی که همه شان در ورطه ‌قدرت افتاده‌اند و سنجش سخن راست از دروغ بر من دشوار می‌آید و خود را ناتوان از آن می پندارم تا امیدی از همه چیز بر من عارض می شود که بابا نخواستیم که همه تان از یک قماشید.اگر هم که به فرض عده‌ای بخواهند اخلاق به خرج بدهند و در گرداب پاسخ‌دهی و متلک‌گویی نیفتند به کلی بازی رسانه‌ای را واگذار کرده و از جانب طرفداران به بی‌عرضگی و از جانب مخالفان به انواع مفاسد و جرایم متهم خواهند شد.انتخاباتی هم که با چنین بازی‌های پیچیده‌ای شروع شود فرسنگ‌ها با استانداردهای جامعه اسلامی فاصله دارد. نتیجه‌ بازی‌های این چنینی هم جز روی کار آمدن فریبکاران و قدرتمند شدن دروغگویان چیزی نخواهد بود و ادامه حکومت دروغ و فریب هم بیش از پیش یاس و خشم مردم را به دنبال خواهد داشت.ای کاش در گیرنده‌های صوتی مناظرات به جای زمان‌سنج دروغ‌سنج کار می‌گذاشتند. ای کاش در پایان صحبت‌های هر نامزد میزان مغالطات او را محاسبه می‌کردند و نمایش می‌دادند‌. ای کاش سازو کاری وجود داشت که این دو تفکر می‌نشستند و در یک فرصت مبسوط لوازم فکر خود را به بحث می‌گذاشتند تا مردم با شواهد کامل بتوانند رای نهایی خود را در مورد هر کدام صادر کنند که فرصت‌های دو دقیقه و سه دقیقه و هفت دقیقه‌ای لازمه‌اش کلی‌گویی و بیان شعاری و تخریب‌های موجز متلک‌گونه خواهد بود.-زهرا عشقی-برقراربرقرارFri, 18 Jun 2021 15:03:34 +0430