https://virgool.ir/feed/@BaharNarenjبخش کوچکی از جهان هستی. بیمناک از بودن.fa2026-11-12 19:56:12https://files.virgool.ir/upload/users/750027/avatar/p1Rn7k.jpeghttps://virgool.ir/@BaharNarenjhttps://virgool.ir/@BaharNarenj/من-خالی-از-عاطفه-و-لبریز-از-خشم-xpya1fqcy4zlخشم و نفرت خشم و نفرت خشم و نفرت چقدر لبریزم از این دو. دیگر دلم برای احمق‌ها نمیسوزد. دیگر دلم برای این همه آدم بدون ماسک الکی خوش نمی‌سوزد. تو سرزمین قاتل‌ها زندگی می‌کنم. بعضی‌ها بالقوه، بعضی‌ها بالفعل. چقدر از همه عصبانی‌ام. چقدر از همه بدم میاد. الحق که ما سزاوار آن چه بر سرمان می‌آید هستیم.بهار نارنجبهار نارنجThu, 05 Aug 2021 15:53:44 +0430https://virgool.ir/@BaharNarenj/کاش-بدانی-dzfy4s3x6j89دلبر کوچکم!کاش بدانی که حتی اخم کوچکی به تو دلم را می لرزاند. کاش بدانی، با نگاه کردن به هر پیشرفت کوچکت، اشک شوق در چشمانم حلقه می زند. سوزشی شیرین. کودک شیرینم! کاش بدانی، هر بار که تشری میزنم و برای کار بدی، تو را از آن چه که در لحظه میخواهی، محروم میکنم، دلم میشکند. راستی که من با این همه ترک قلبم چه کنم، دلبرکم؟ کاش بدانی اشک که میدود در چشمانت، لحنت که خواهش می کند و صدایت که انگار از من توقع نداری... همه این ها را کنار هم در یک لحظه که میچینم، قلبم میخواهد بترکد. اما، عقلم میگوید بگذار بیاموزد. بالاخره من که همیشه نیستم. دنیا هم که اساسش ناپایداری است. بگذار فرق بین خوب و بد را بفهمد. بگذار بتواند خودش گلیمش را از آب بکشد بیرون. دلبرکم، کاش بدانی که هر آن که دعوایت میکنم، دوستت دارم. هر آن که میخواهم کاری را نکنی دوستت دارم. هر آن که میخواهم چیزی را بیاموزی، هدفم شکستن قلب شیشه ای کوچکت نیست. هدفم این است که با هم شخصیتت را بسازیم. تو را برای این دنیا و پیچیدگی هایش آماده تر کنیم. دلبر شیرینم! تصور سرخی چشم تو و تصور این که با غم خوابیده باشی، دلم را میشکند. کاش من را ببخشی. کاش بدانی عزیزکم...بهار نارنجبهار نارنجMon, 10 May 2021 22:04:49 +0430https://virgool.ir/@BaharNarenj/جزیره-کوچک-من-gfugmmhujpfsمرتضی میگفت: "هر وقت که احساس کردی خسته شدی، دیگه نمیتونی ادامه بدی یه ثانیه بیشتر بمون. یه حرکت بیشتر بزن. فقط یکی، فقط یک ثانیه. اون یک ثانیه و یک حرکت سازنده است. اون یک ثانیه از تو آدم قوی تر و بهتری میسازه." دیشب که با خستگی تمام، از این سر پردغدغه داشتم برای همسرم تعریف میکردم که شرایط واقعاً سخت شده، این حرف مرتضی اومد ته ذهنم. یک ثانیه بیشتر بمون.ذهنم این روزها، آنقدر مرتب نیست که بتوانم ساختاریافته بنویسم. فکرهای زیادی می آیند و میروند و باور دارم زندگی بسیار کوتاه تر از آن است که بخواهم به تک تک این افکار بچسبم. "کارآمدی". معیار کارآمدی است و من باید تمرکزم را بگذارم روی آن دسته از افکارم که منجر به کارآمدی میشوند. بعضی وقت ها یاد نظر پریا می افتم. میگفت: "تو آدم بزرگی هستی، بهارنارنج! امیدوارم بتونی راهتو پیدا کنی." کاش میشد به تو بگویم پریا جان، تمام روزهایی که بهارنارنج، به دنبال کارها و سوژه های بزرگ بود با بازتاب وسیع، روزهای هدر رفته ای بیش نبودند. خوب بود که پتانسیل های خودم را میدیدم، خوب بود که مطالعه و تحقیق میکردم، خوب بود که با آدم های بزرگ همکلام میشدم، اما پریا جان، من باید بزرگی را از شعاع کوچک جزیره خودم تمرین میکردم. از تمام کودکان جهان، سهم من اوست که باید به حقوق اولیه اش برسانمش و روحش را با تعالی آشنا کنم و ابزاری به او بدهم که از یک جایی به بعد، خودش بتواند در مسیر کمال، رشد کند. از تمام خانه های دنیا، سهم من همین خانه سفید رنگ است و مردی که قلب و روحم را پر کرده است. مردی که در تمام مسیر پرپیچ و خم زندگی، شانه به شانه من همراه بوده است، معنی واقعی ایثار است، شعار نیست، ویترین نمایش نیست، پوشالی نیست. مردی که احساس، منطق و باورش صادقانه و واقعی است. از تمام اتاق های کار دنیا، سهم من آن دفتر کوچک است و آدم هایی که باور کنی یا نه با لبخند از آن اتاق بیرون می آیند. سهم من از تمام عشق دنیا، مهری است که متعلق به کودک کم توان خانه بالایی است و باید از او حمایت شود. پریا جان، ای کاش به تو بگویم که دیگر شهوت دیده شدن ندارم. کارهای بزرگ نمی خواهم و دلم نمیخواهد کسی گوشه ای ایستاده باشد و به افتخار من یک دقیقه در سکوت دست بزند. پریا جان، اگر بتوانم همین شعاع چندمتری اطراف خودم را به آرامش، رشد و شکوفایی و لبخند از اعماق قلب برسانم، من رسالت خودم را انجام داده ام و به نظر خودم بزرگ شده ام. فکر میکنم برایم کافی باشد که خودم گوشه ای بنشینم، چایی هل و دارچینم را با خرمای تازه بخورم و آرام بگیرم. بالاخره آرام بگیرم. بهارنارنجت پریا جان، دیگر دنبال کاخ آرزوهای پوشالی نیست، دنبال آجر به آجر، سلامت، نیکبختی و آرامش روان است.دکتر جیم برایم نوشته است که تو خوب هستی. وارد جزئیاتش نمیخواهم بشوم. اما خیلی وقت بود آدمی در جایگاه دکتر جیم، از من تعریف نکرده بود. آقای دکتر، از وقتی که گذاشتی و دقتی که در انتخاب کلماتت داشتی و حس امیدی که از بین خط های سفیدت در پس زمینه مشکی ایمیل به من منتقل کردی، از صمیم قلبم سپاسگزارم. کلمات تو، مانند نور سفیدی از یک خانه روشن، ته یک کوچه بن بست تاریک، گام های نخست مرا محکم تر و با اعتمادتر کرد. امیدوارم بتوانم روزی همانطور که تو قوت قلب من شدی، من هم روزنه روشن و امیدبخشی برای دیگران باشم. بهار نارنجبهار نارنجWed, 21 Apr 2021 12:26:13 +0430https://virgool.ir/@BaharNarenj/دلتنگم-ghjtzwxf8xgnجان مطلب این است که دلتنگم. همان جمله ی کلیشه ای معروف که پای هزار عکس در اینستاگرام نوشته شده است. گاهی دلتنگ چیزی یا کسی هستی که دقیقاً در کنار تو قرار دارد. من هم بسیار دلتنگ "او" هستم. اویی که ناخودآگاه آمد و بخشی از قلب و روح مرا تسخیر کرد. پیشتر میدانستم که موضوع "کودکان" برایم اهمیت ویژه ای دارد. از همان کودکی ناشیرین خودم. همان که پیمان می گوید شاید آنقدر تلخ بوده است که چیز زیادی ازش به یاد نمی آوری. از همان شب که با مادر از خانه ی مادربزرگ به خانه ی خودمان می رفتیم و در یکی از کوچه های پر درخت و تاریک روشن مسیر، پدری دست در دست پسرش بود و ثانیه ای بعد، پسرک روی زمین افتاده بود و پدرش تنبیهش میکرد. به گمانم صحبتشان در مورد یک لنگه ی گمشده از جوراب های پسرک بود. این تصویر هیچ گاه از ذهن من پاک نشد. من آن موقع احتمالاً هنوز حتی به سن نوجوانی نرسیده بودم. اما با دیدن آن صحنه، خشم و ابهام در دلم زنده شد. همیشه نسبت به کسانی که با کودکان رفتار مناسبی ندارند، حس "بی لیاقتی" دارم. همیشه دلم میخواسته برای یکی از این همه کودک بیگانه و تنهای بدسرپرست و بی سرپرست کاری کنم. وقتی میبینم در دنیای پرحاشیه امروز، به خصوص شرایط پر از دغدغه کشور خودمان، کمتر کسی به این موضوع اهمیت میدهد، عمیقاً احساس تنهایی میکنم و دلم میشکند. به طور خاص، من هر وقت به او فکر میکنم دلم میشکند. من هر بار که او را میبینم، برایش هدیه ای میخرم، با هم بازی میکنیم و یا از شرایطش دورادور باخبر میشوم، دلم میشکند و دلتنگ میشوم. گاهی تظاهر به این که دیگر دلم نمیشکند، دردناک است. گاهی تلاش برای پذیرش این که همه ی گره ها به دست من باز نمیشود، تمام توانم را میگیرد و عمیقاً درد و تنهایی را تجربه میکنم. گاهی حس میکنم لیاقت یک لحظه خوشی را هم ندارم وقتی که میدانم میتوانم برای کسی کاری کنم، اما شرایط و فرصتش فقط به دست من، فراهم نمیشود و دیگری های بسیاری در این مورد باید به توافق نظر برسند. فکر میکنم میتوانستم او را بسیار خوشبخت کنم. فکر میکنم انرژی و توانش را داشتم که برایش خاطرجمعی فراهم کنم. دیگران میگویند: "آن چه که او همین الان دارد، بیشتر از چیزی است که میتوانستی برایش فراهم کنی." دیگران میگویند: "پس خودت چه؟" راستش حتی مشاورم هم همین را میگوید. میگوید: "روی زندگی خودت تمرکز کن." باشد. روی زندگی خودم تمرکز میکنم. به دنیای خاکستری دور و برم نگاه میکنم. به کودکی که پشت چراغ قرمز خواهش میکند آدامس بخرم، به کودکی که دچار آسیب مغزی است و نیاز به حمایت بی دریغ دارد، به کودکی که مادر و پدرش را از دست داده است، به کودکی که در خانواده ای زندگی میکند که با هدف عاقبت به خیری اش تنبیه فیزیکی میشود و از حداقل مهر و عاطفه بی بهره است، به کودکی که مقایسه میشود، همه این دنیای خاکستری گرد گرفته را نگاه میکنم، به دستمال گردگیری توی دستم نگاه میکنم و آه میکشم و دلم میشکند. دستمال من کوچک و نازک است. دقیقاً همین جا است که احساس کم بودن میکنم. احساس بی لیاقتی و درد تمام وجودم را در بر میگیرد.بهار نارنجبهار نارنجTue, 06 Apr 2021 11:41:34 +0430https://virgool.ir/@BaharNarenj/که-آتشی-که-نمیرد-همیشه-در-دل-ماست-vn8o5cy1qi0k"آزاده نامداری درگذشت."این خبر روز هفتم فروردین 1400 است. خبر را وقتی خواندم که درجه تب بیمارم پایین نمی آمد. قند خونش بالا نمی آمد. بیمارم میخواست بخوابد و همکاری نمیکرد. آخرین بار سر این که تب سنج را بگذارم زیر بغلش قشقرق به پا کرد و تصمیم گرفت اسباب بازی هایش را کنار تختش بچیند و در زاویه صد و سی درجه تختش چشمانش را ببندد و بخوابد. خبر را شنیدم و در واتس اپم دیدم. همدردی خیر. دیگر آنقدر دنیا دیده شده ام که بدانم هر کسی در این دنیا درد خودش را دارد و این که بتوانم عین دردی را که شخص دیگری تجربه میکند، تجربه کنم، محال است. انگار برای هر کسی، دردهایش متناسب با خودش طراحی شده است. حتی در مورد موضوع های مشترک. مثلاً همین مرگ. درد من در مواجهه با مرگ و از دست دادن با درد دیگری متفاوت است. برای همین است که فکر میکنم اساساً "همدردی" وجود ندارد و یک مفهوم بیش از حد انتزاعی است. اما "همدلی" قطعاً وجود دارد. این که دلت را جای دل دیگری بگذاری و بدون قضاوت از دید او به دغدغه ها و دردهایش نگاه کنی. بالاخره روز هفت فروردین 1400 با دلشوره و خستگی گذشت. امروز که بیدار شدم، دیدم همه جا از "آزاده نامداری" گفته اند. راستش برای من اصلاً مهم نیست که بود و چه شد. چنان مرگ های حزن انگیزی در زندگی هر کسی میتواند رخ دهد که فکر میکنم پرداختن به موضوع مرگ دیگری، به خصوص دیگری های نامدار، فقط میتواند با انگیزه دیده شدن باشد یا مثلاً برای در میان گذاشتن افکار. اما در بین همه توئیت ها و پست های اینستاگرامی، دو پیام توجه مرا جلب کرد. پیامی با این محتوا که دنیا با بچه هایی که در کودکی پدر و مادرشان را از دست میدهند خوب تا نمیکند. ...و من چقدر با تک تک واژه های این جمله کوتاه همدلم. چقدر آن را تجربه کرده ام. چقدر آن را دیده ام. پیام دیگر هم هشداری در مورد این که بین افسردگی و خودکشی ارتباط تنگاتنگی وجود دارد و سگ سیاه معروف افسردگی، خودش را موذیانه پشت لبخندها و هیجانات دیگر پنهان میکند. اینطور است که شخصی مثل "آزاده نامداری" اوایل نوروز 1400 ویدئویی شاد و پرانرژی از خودش، دخترش و سفره هفت سینش پخش میکند و چند روز بعد ممکن است جسدش را در خانه اش پیدا کنند. من نمیدانم مرگ او خودخواسته بوده یا نه، اما این هشدار دلم را لرزاند. کلمه لرزش کم است برای توصیف آن چه در دلم میگذرد. انگار واقعیت آینه گرد و خاک گرفته ای در گوشه ای شلوغ از انباری ذهنم باشد و خیلی وقت باشد که سراغش نرفته باشم. آنقدر در شلوغی انباری و حجم وسایل به دردنخور مانده باشد که اصلاً یادم رفته باشد آن آینه، آن واقعیت وجود دارد. بعد یکباره، کسی برود در انباری، آینه را پیدا کند. دستمالی به آن بکشد. تمیز و نویش کند و برش دارد بیاورد بگذاردش صاف روبرویم. هان! آینه ات را پیدا کرده ام. حالا من از زیر تلی از آوار سرم را بیرون آورده ام، به دور و برم نگاه میکنم. آن دورترها مادرم نشسته دارد با محمدامین بازی میکند. چند متر آن طرف تر پدرم عینک ذره بین اش را گذاشته نوک بینی اش و کتاب کلفتی را در دست دارد. با فاصله زیاد، همسرم پشت کامپیوترش نشسته و صفحه گوشی اش را بالا پایین میکند. رفیق کودکی هایم، برایم پیام صوتی در واتس اپ گذاشته و خودم.... و خودم هاج و واج، بین تلی از خاک، مثل دوربین زیردریایی، سر میگردانم و به هر کدامشان که زل میزنم یک نفر سطلی از دلشوره در دلم خالی میکند. در برابر این تصویر که تمامش به کوتاهی یک پلک زدن از سرم میگذرد، هیچ واکنشی نمیتوانم نشان دهم. مگر اولین بار است؟ تمام راه خانه تا مسیر کار را با همین دلشوره میگذرانم. مگر اولین بار است که می فهمم چقدر از مرگ میترسم؟ باشد. تو بگو اگر زندگی را به تمامی زندگی کنی، مرگ زشتی ندارد. اما تو خود بگو، مرگ مادرِ کودکی نوباوه زشتی ندارد؟ حالا هر چقدر هم مادر، زندگی کرده باشد. اصلاً مگر نه این که جناب شاملو میفرماید: "بودن به از نبود شدن." من اما از ویرانی بازماندگان خبر دارم. چه اهمیتی دارد آن که میرود بازیگر و فوتبالیست و مجری باشد یا زنی روستایی. چه اهمیتی دارد آن که میرود در زمان رفتنش اسمش به زبان همه باشد یا نباشد. چه اهمیتی دارد روی سنگ قبرش چه مینویسند؟ مهم این است که او رفته است و چیزهایی از او به جا مانده است. کسی رفته است و رفتن پیوسته درد دارد. به خصوص برای کسی که سنش به درد کشیدن قد نمیدهد. به خصوص برای کسی که قرار است با دردش بیشتر زندگی کند. بله. آزاده نامداری درگذشت. کسان دیگری هم درگذشتند و کسانی بازماندند و هر کدام در مواجهه با مرگ به روش خودشان درد کشیدند و حفره عزیز قلبشان را شعله ور نگه داشته اند. که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست.بهار نارنجبهار نارنجSun, 28 Mar 2021 13:45:52 +0430https://virgool.ir/@BaharNarenj/بسم-الله-s296d7gn6ef5بگذار با شعری از ناظم حکمت که تازگی ها خواندم، نوشتن را شروع کنم."چنان روزهایی بر ما گذشتکه می توانستیم هزارساله شویم.اما هنوز کودکانی هستیمبا چشمانی گشاده از حیرتدست در دست همپابرهنه در آفتاب میدویم."نمیدانم امروز یا بعدها قرار است چه کسی اینجا را بخواند. در روزگاری هستم که دلم میخواهد بسیار بنویسم و دلم میخواهد خوانده هم شوم. اما دیگر دست و دلم به نوشتن در اینستاگرام یا فیس بوک نمیرود. مثلاً همین شعر جناب حکمت را که خواندم، دلم میخواست از آن چه در همین فاصله کوتاه سال تحویل تا امروز -که ششم فروردین است- گذشته بنویسم. عکسش را هم انتخاب کردم. اما نشد که دلم رضا دهد. در روزگاری هستم که با اغلب آدم ها بیگانه ام. انگار که دغدغه هایم دیگر قابلیت اشتراک گذاری ندارند. دوستان کمی دارم که در جریان جزئیات زندگی ام هستند و آدم هایی که انگار از دور، خیلی دور، از پشت یک شیشه که جلویش را مه رقیقی هم پوشانده برایم دست تکان میدهند. این ها که میگویم تازه بخشی از هویت و روحیه من است. به همه این ها اضافه کنید دوران قرنطینه کووید 19 و همه ماجراها و وسواس هایش را. خلاصه که جانم برایتان بگوید، اگر چه که تنهایی اجتناب ناپذیر است و البته که من آن را دوست دارم، اما از ناشناخته ماندن کمی بیمناکم. نه این که شناختن من، گره ای از کلاف پیچ واپیچ دنیا باز کند، نه! صرفاً فقط این که بودنم قابل لمس باشد. نمیدانم درک این حرف ها چقدر میتواند ممکن باشد آن هم وقتی که خودِ خودِ من، تمام تلاشش را میکند که برای هر کسی سفره دلش را باز نکند و مصرانه تلاش میکند آن چه در عمق جانش میگذرد، برای هر کسی رو نشود. خلاصه که بعد از مدتی نوشتن در دفترم، اشتیاق به خوانده شدن و پیدا کردن آدم هایی با دغدغه های مشترک و حس بیگانگی ام در رسانه هایی مثل اینستاگرام مرا هل داد به بازگشتن به دوره وبلاگ نویسی. قرار است این جا از روزمرگی هایم بگویم. نمی دانم در این زمانه که برای ما ایرانی ها چاشنی غم دارد، خواندن روزمرگی های من برای کسی ممکن است دلنشین باشد یا نه. اما فعلاً مینویسم. امید که خوانده شوم و با خواندنم کسی کمی احساس بهتری از بودنش را تجربه کند. بسم الله.بهار نارنجبهار نارنجFri, 26 Mar 2021 15:40:17 +0430