https://virgool.ir/feed/@BabushkaI HAVE A DREAM.fa2026-11-11 15:18:38https://files.virgool.ir/upload/users/110869/avatar/T6EjWu.pnghttps://virgool.ir/@Babushkahttps://virgool.ir/@Babushka/فال-qd8g75b3dvs4نیت کردم و گفتم "ای خواجه حافظ شیرازی تو محرم هر رازی؛ تو را به شاخه نباتت قسم هر آنچه که مصلحت من است برای من در این فال اشکار بساز!" و دکمه "نیت کنید و اشاره‌ای بفرمایید." را زدم. آقای حافظ بدون توجه به نیتم چیزهایی گفته بود که با شرایطم مطابقت نداشت. دوباره پروسه بالا را تکرار کردم و آقای حافظ باز هم نا امیدم کرد. گفتم شما آقای حافظی، من شما را به شاخه نباتت قسم دادم، باز هم برای من وقت نمی‌گذاری که متناسب با نیتم نصیحتم کنی؟ آقای حافظ هیچ وقعی ننهاد و در تلاش بعدی هم ناامیدم کرد.رفتم سراغ فال تاروت. سرچ کردم فال تاروت و لیستی از فال‌ها آمد، فال تاروت 1 کارتی، 2 کارتی، 3 کارتی تا 10 کارتی، اصلی، رنگی، کائنات و ...؛ انگار که غربی‌ها فکر همه نیت‌های جوان خاورمیانه‌ای را کرده باشند. خوشحال شدم. از تاروت کبیر و کائنات خوشم آمد. جوان متمدن ایرانی که به خرافات اعتقادی ندارد، با خواندن اولین فال تاروت هیجان‌زده شد. مگر می‌شود این‌چنین دقیق باشد؟ دوباره با نیت دیگر فال گرفت و باز هم سوپرایز شد. تاروت گفته بود "خورشید برای تو می‌تابد."لحظه‌ای باور کن خورشید برای تو بتابد، اعتماد به نفست بالا نمی‌رود؟ خلاصه اینکه از این پس، فقططططط فال تاروت! حافظ فقط می‌خواهد اعتماد به نفست را بگیرد و نا امیدت کند انگار نه انگار کسی که به فال پناه می‌برد خودش ناامید است و دنبال نشانه کوچکی است برای ادامه دادن. BabushkaBabushkaFri, 16 Apr 2021 14:10:00 +0430https://virgool.ir/@Babushka/گریه-p5tpirfjgdijپونزده سالته، واسه یه امتحان مهم درس نمی‌خونی، نمره نمیاری، کلی میخندی. پونزده سالته، واسه یه امتحان نه چندان مهم درس میخونی، ۰.۲۵ کم میاری، کلی گریه می‌کنی.تو اهل گریه‌ای، نه برای غم‌های بزرگ برای چیزهایی که حرص تو رو درمیارن. میگی بزرگ میشم، یاد میگیرم الکی گریه نکنم. بزرگ میشی یاد نمی‌گیری.۲۳ سالته، قصد داری تو مسافرت آزمون خوشنویسی بدی، یهو میفهمی جوهرتو جا گذاشتی، جلوی همه گریه می‌کنی، برای جوهر!۲۴ سالته، یه خانم تو مترو هولت میده و هرچی از دهنش درمیاد بهت میگه، نمیتونی جوابشو بدی جلوی یه ملت گریه می‌کنی. میگی بزرگ میشم یاد میگیرم الکی گریه نکنم.داری میری تو ۲۹ سال، بهت میگن رویه شرکت فرق کرده و یه سری تغییرات اعمال میشه، باز گریه‌ت می‌گیره، به خودت میگی مگه بچه‌ای سر چنین مسائلی گریه‌ت می‌گیره؟ باز گریه‌ت می‌گیره. میگی بابا رونده باش، عبور کن، مسئله مهمی نیست؛ باز بغضتو قورت میدی، بلند میشی از محل کارت میزنی بیرون که کسی متوجه بغضت نشه. بله هنوز وقتی حرصت می‌گیره، گریه‌ت می‌گیره و هیچ کاری نمی‌تونی بکنی، یا هنوز بزرگ نشدی یا هنوز یاد نگرفتی. BabushkaBabushkaMon, 12 Apr 2021 22:25:13 +0430https://virgool.ir/@Babushka/انشای-اول-a24mziksq5v0اینکه برای فرار از شبکه های اجتماعی تصمیم گرفتم اینجا بیشتر فعال باشم شاید از ضعف من باشه ولی به هر حال تکنولوژی و نیاز به حرف زدن در قالب پست، عکس و توییت چیزیه که به این زودی ها نمی تونم ترک کنم.حالا چرا امروز اینجا اومدم؟ بله، چون به خودم قول دادم کمتر از شبکه های مجازی استفاده کنم و اینجا حکم نخود و کشمشی رو داره که معتادا برای ترک استفاده میکنند. این انسان معتاد امروز متوجه شد جاهایی که نباید، تو مکالمه کم میاره و کلمات ساده که برای تکمیل جمله و رسوندن منظورش حیاتیه از ذهنش پاک میشه. امروز تو مکالمه ای که داشتم هر چی فکر کردم نتونستم کلمه اصلی رو تو ذهنم پیدا کنم و رو زبونم بیارم و همین باعث شد هی بخوام کلمه رو توضیح بدم! خلاصه تو موقعیتی که بودم احساس آکوآرد بودن کردم.حدس بزنید کلمه چی بود؟ فایل ورد. اگه تو جمع کسایی بودم که منو میشناختن اصلا ناراحت نمی شدم؛ چون شده با پانتومیم و مسخره بازی منظورم رو می رسوندم و مطمئن بودم کسی به خاطر این سوتی و سوتی های مشابه قضاوتم نمی کنه، اینجا هم شاید قضاوت نشده باشم (که شدم) ولی خب خودم خیلی بیشتر از اونی که مستحقش بودم به خودم سخت گرفتم. نمی دونم شاید تمرکز و اعتماد به نفس ندارم، شایدم عجله دارم نظرم رو بگم.به هر حال حس میکنم تو جامعه ما اونقدر مهم نیست چقدر توانایی داریم مهم اینه که بتونیم خودمون رو لااقل در سطحی که هستیم خوب پرزنت کنیم و این یه مهارت مهمه. این بود اولین انشای من. نقطه.پ.ن: از انشای بعدی نیم فاصله رو رعایت می کنم چون الان وقت ندارم سرچ کنم نیم فاصله در ویندوز:))BabushkaBabushkaSat, 10 Apr 2021 22:01:42 +0430https://virgool.ir/@Babushka/راهی-ez9yxefwhhza شده ادای آدمای قوی رو در بیاری و متوجه شی اصلا اونی نبودی که نشون دادی؟ اونی نیستی که بقیه در موردت فکر می کنن. ولی به خاطر ماسکی که به صورت زدی، به خاطر تمام ترس هایی که از قضاوت بقیه داری سعی می کنی به این نمایش ادامه بدی. وقتی نای راه رفتن نداری از انگیزه هات برای دویدن میگی، زشت می دونی بفهمن دیگه جون نداری. می ترسی ضعفت رو ببینن و بیشتر می ترسی توی ماراتن زندگی لهت کنن پس حرفی نمی زنی، حتی می دوی، وقتی مطمئن شدی کسی ضعفت رو نمی بینه، یواش میری یه گوشه میشینی و فکر می کنی این همه تقلا ارزششو داره؟ جوابشو نمیدونی. اما دوست نداری تسلیم شی. دوباره راه میفتی، ماسکه بخشی از وجودت شده. انگار دو تا آدم شدی. یکی مدام از ضعفات میگه، از رنج هایی که متحمل شدی. میگه باز میخوای اذیت شی؟ اما یکی دیگه از مسیری که طی کردی می گه، موانعی رو که رد کردی برات تکرار می کنه و میگه باز می تونی. حالا دیگه نمی دونی به راهی که اومدی فکر کنی یا به راهی که مونده ....BabushkaBabushkaSat, 14 Mar 2020 02:26:26 +0330