https://virgool.ir/feed/@Azzahraa_Maktubatfa2026-11-12 08:50:52https://files.virgool.ir/upload/users/72920/avatar/vMlfuY.jpghttps://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubathttps://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/چرا-سفر-اربعین-را-باید-رفت-ixtopexxutd4«در قبایل عرب همواره جنگ بود اما مکه «زمین حرام» بود و چهار ماه رجب، ذی‌القعده، ذی‌الحجه و محرم، زمان حرام. یعنی که در آن جنگ حرام است. دو قبیله که با هم می‌جنگیدند، تا وارد ماه حرام می‌شدند جنگ را موقتاً تعطیل می‌کردند، اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگ هستند و این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت، سنت بود که بر قبۀ خیمۀ فرماندۀ قبیله، پرچم سرخی می‌افراشتند تا دوستان، دشمنان و مردم همه بدانند که جنگ پایان نیافته است.آن‌هایی که به کربلا می‌روند، می‌بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنۀ جنگ، آرامش سایه افکنده است. اما می‌بینند که بر قبۀ آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است. بگذار این «سال‌های حرام» بگذرد.»[1]و زمانی خواهد رسید که منجی ما با صوت حجازی خویش به‌گونه‌ای که تمام مردم جهان آن را بشنوند، خود را اینگونه معرفی می‌کنند: «اَلا یا اَهلَ العالَمِ اَنا الاِمامُ القائِمُ، اَلا یا اَهلَ العالَمِ اَنا الصَّمصامُ المُنتَقِمُ، اَلا یا اَهلَ العالَمِ اِنَّ جَدّی الحسینِ قَتَلوهُ عَطشاناً، اَلا یا اَهلَ العالَمِ اِنَّ جَدّی الحسینِ طَرَحوهُ عُریاناً، اَلا یا اَهلَ العالَمِ اِنَّ جَدّی الحسینِ سَحَقوهُ عُدواناً.» (ای اهل عالم آگاه باشید منم امام قائم. ای اهل دنیا آگاه باشید منم آن شمشیر انتقام گیرنده. ای اهل عالم آگاه باشید که جد من حسین را تشنه کشتند. ای اهل عالم آگاه باشید که جد من حسین را روی خاک افکندند. ای اهل عالم آگاه باشید که حق جد من حسین را از روی کینه‌توزی پایمال کردند.)[2]و سؤال اصلی اینجاست که چرا باید برویم؟ اگر آدمی باشیم که همیشه برایمان مهم است که داریم کجا می‌رویم و چرا می‌رویم، این یک سفر را برای محک خودمان، بدون طرح هیچ سؤالی باید رفت. این یک بار را فقط باید برای امام زمانمان برویم. باید این یک بار خودمان را محک بزنیم و ببینیم وقتی می‌گوییم: «یا لیتنا کنا معک» (ای کاش همراه شما بودیم) واقعاً داریم از عمق وجودمان این حرف را می‌زنیم یا فقط یک شعار است. این پیاده روی و این زیارت اربعین که برای آن هزاران هزاران ثواب نوشته می‌شود به کنار؛ بگذار خودمانی‌تر بگویم. حضور در اربعین واجب نیست. حتی کمک کردن به اربعین هم واجب نیست. اما چه بسا این کوتاهی‌های ما در قبال اربعین را فردای پس از ظهور و فردای قیامت به رخ ما بکشند. مثلاً بگویند تو که می‌توانستی اربعین را جهانی‌تر کنی و حسین را حتی به یک نفر معرفی کنی چرا در خانه نشستی؟ چرا حداقل اگر خودت نتوانستی بروی، چند نفر را جایگزین خودت نکردی و به آن‌ها کمک نکردی که آن‌ها بروند؟ اگر بپرسند چرا هیچ قدمی برای حسین(ع) برنداشتی جه جوابی خواهیم داشت؟ احتمالاً خواهیم گفت اربعین که واجب نبود. اما یادت بیاید شب عاشورا را، یادت بیاید سخنان امام حسین با یارانش را که به آن ها گفت: «واجب نیست که اینجا بمانید. بلند شوید و بروید.» حتی نور چراغ‌ها را کم کرد تا کسی شرمنده نباشد و به‌اجبار نماند. چه زمانی می‌خواهی خودت را به جهان نشان بدهی؟ کی می‌خواهی خودت را به امام زمان نشان بدهی و بگویی: «نصرتی لکم معدّه» (من آمادۀ کمک به شما هستم)؟ نمی‌خواهی زمانی که مهدی موعود ظهور می‌کند و خود را به‌واسطۀ جدش حسین(ع) به دنیا معرفی می‌کند از اینکه تو هم سهمی در معرفی امام حسین(ع) به جهانیان داشتی خیالت راحت باشد؟[3]باشد، نمی‌توانی بروی؟ حداقل برای اینکه در این امتحان روسفید باشی و قدمی کوچک در این راه برداشته باشی بیا کمک کنیم به کسانی که نمی‌توانند به این سفر بروند. بگذار تعداد مجید قربانخانی‌ها یا به قول خودمان «داش مجید»های این زمانه‌مان زیادتر بشود. داش مجیدی که به کربلا رفت و از امام حسین(ع)، «آدم شدن» را خواست و دعایش به بهترین شکل مستجاب شد و متحول شد و شد مدافع حرم بی‎بی زینب(س) و شهید شد و به حق رسید. داش مجیدی که به «حر مدافعان حرم» معروف است.یاعلینسترن شیری-مهندسی کامپیوتر- ارشد 1398-دانشگاه آزاد[1] کتاب حسین وارث آدم.نوشته دکتر شریعتی[2] کتاب الزام الناصب جلد 2 صفحه 233.شیخ علی یزدی حائری[3] برگرفته از سخنرانی حاج آقا پناهیان-میدان امام حسین- 28/06/1398Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSat, 19 Oct 2019 20:04:17 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/اربعین-قبلهگاه-اهل-یقین-ceamvazymp9gزیارت‌نامۀ روز اربعین، نقل شده از امام صادق(ع) دارای معارفی عمیق و نکاتی عرفانی است. شایسته است زائر اربعین امام حسین(ع)، برای تحقق شرط «عارفاً بحقه»، این زیارت‌نامۀ گهربار را با نگاهی محققانه بنگرد و فقط به خواندن الفاظ آن اکتفا نکند تا با سیری عارفانه در زیارت عاشقانۀ حسینی در روز اربعین، میوه‌های معرفت را از درخت پربار این زیارت چیده و از آن بهره بگیرد.بدیهی است که شرح مبسوط این زیارت‌نامه در این بحث نمی‌گنجد ولی برای دستیابی اجمالی به معارف والای آن به بعضی از نکات برجسته آن اشاره می‌کنیم:زیارت اربعین با سلام بر شخصیت و مقامات الهی و جلوه‌های ثبوتی و توحیدی امام حسین(ع) آغاز می‌شود.السلام علی ولی الله و حبیبهالسلام علی خلیل الله و نجیبهزائر پس از سلام و توجه به جلوه‌های توحیدی امام(ع)، قلب خود را به آن حضرت متصل کرده و ضمن توجه به مصائب ایشان می‌گوید:السلام علی الحسین المظلوم الشهیدالسلام علی اسیر الکربات و قتیل العبراتدر واقع اشک و گریه در انسان نوعی اتصال عاطفی و قلبی به وجود می‌آورد و معمولاً در اثر رقّت قلب، محبت، گرایش باطنی و سلامتی دل از قساوت، صورت می‌گیرد. اگرچه هیچ قلبی توان درک و حزن امام حسین(ع) و اهل بیت ایشان را ندارد ولی بنا بر روایات متعدد، گریه بر مصائب ایشان دارای فیوضات و برکات چشمگیری است.و جعلته حجةَ علی خلقک من الاوصیاءفَاَعذرَ فی الدعاءِ و منح النُصحآیت‌الله جوادی آملی در این باره فرمودند: امام حسین که به حساب ملکوت و اتصال نور وجودی از پیامبر(ص) است و صاحب ولایت «حسینٌ منی و انا من حسین»، باید مردم را عالمِ عادل کند، یعنی معارف دین را به آنان بیاموزد و آنان را اهل عمل کند. همه اهل بیت این وظیفه را به عهده داشته‌اند ولی سیدالشهدا در شرایطی قرار گرفت که خون جگر خود را نیز برای نیل به هدف اعطا کرد. چنانچه در زیارت اربعین می‌خوانیم، آن حضرت با اتمام حجت بر خلق، هر عذری را رفع کرد و خون پاکش را در راه خدا نثار کرد تا بندگان را از جهالت نجات دهد.در فرازی دیگر زائر، امام را نگه دارنده، حافظ و ستون دین دانسته و گواهی می‌دهد که آن حضرت رکن اساسی اسلام و پناه مطمئن اهل ایمان است.در فرازهای پایانی، زائر به ندای هل من ناصر ینصرنی امام با ایمان قلبی پاسخ مثبت داده و آماده یاری ایشان می‌شود.امید است ما نیز در این عصر پرفتنه ندای "هل من ناصر" امام عصر خود را پاسخ گفته و از صمیم قلب زمزمه کنیم :«و قلبی لقلبکم سلم و امری لامرکم متبع و نصرتی لکم معده حتی یاذن الله لکم» ..زهرا تقی زاده_کارشناسی مکانیکمتن کامل زیارت‌نامه اربعین: https://hawzah.net/fa/Article/View/93318 Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSat, 19 Oct 2019 14:23:34 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/من-هیأتالزهراس-22سال-دارم-r9x9rf1b5fulدانشگاه ما، مثل خیلی اصناف و محلات سراسر کشور، برای خودش هیأت دارد. از بیش از 20 سال پیش تا امروز؛ این یعنی سنّ هیأت از بیشتر دانشجویی‌های کارشناسی بیشتر است! هیأت ‌الزّهراء(س) در این سال‌ها ذرّه‌ذرّه رشدکرده و قد کشیده. اگر حال و هوای امروز هیأت را به شهری گرم و بزرگ تشبیه کنیم، بی‌راه نگفته‌ایم! متن زیر عکس هوایی این شهر است؛ برای آن دسته شریفی‌ها که می‌خواهند در یک نگاه ببینند در شهر چه خبر است...اینفوگرافی معرفی هیأت‌الزهرا(س)تولدشب‌های قدر و محرّم 1376 نقطه­ شروع هیأت دانشگاه است. ماجرای تولّدش این‌گونه بود که تعدادی از دانشجوها که بیشترشان خوابگاهی اند، تجربه هیأت‌داری در خوابگاه را به مسجد دانشگاه می‌آورند. مسجدی که پیش از این، بیش‌تر از سوی کارمندان دانشگاه اداره می‌شد و برنامه‌هایش هم تنها حول­وحوش نماز ظهر مسجد تعریف ‌می‌شد. هسته­ی اوّلیّه­ی هیأت، اوّل مراسم شب‌های قدر را برگزار کرد تا هیأت سروشکل پیدا کند. امروز اما کار به جایی رسیده که هیأت دانشجویی دانشگاه در مسجد به‌طور میانگین در شب‌های محرّم پذیرای 5000 ارادتمند به سیّدالشّهداء(ع) است.دانشجوها آشپز می‌شوندطعم و عطر غذای هیأتی و تفاوتش با هرنوع غذای دیگر چیزی نیست که ایرانی-‌ها با آن بیگانه باشند. رازش شاید تلاشی است از جان و دل، برای تحویل بهترین چیز به عزیزان حاضر در مراسم. هیأتی‌های دانشگاه تقریباً ده سال پیش آستینشان را بالا زدند و تصمیم گرفتند خودشان پخت‌وپز کنند. حالا اگر در ایام محرّم یا برنامه‌های دیگر مسجد دانشگاه به آشپزخانه دانشگاه سر بزنید، گوشه‌ای را می‌بینید که در تسخیر دانشجوهاست! همه همکاری می‌کنند، از پاک کردن گوشت و خردکردن پیاز، تا دم کردن برنج و جا انداختن خورشت فسنجان و به هم زدن شله‌زرد. یکی‌دوتا آشپز حرفه‌ای هیأتی دانشجوها را مدیریت می‌کنند. البته بعد از چندسال حالا هیأت برای خودش یکی دوتا آشپز درست و حسابی هم دارد.کمک به مخارج هیأتاین عبارت برای آن‌هایی که در مراسم‌های شبانه­ی مسجد دانشگاه شرکت می‌کنند، خیلی آشناست. صدای رسای یک ورودی 74 دانشگاه که حالا در جمع دانشجوها ریش‌سفید حساب می‌شود، سال‌هاست شرکت‌کنندگان را به سهم‌داشتن در هزینه‌های هیأت تشویق می‌کند. البته این تنها محل جمع‌آوری هزینه‌های هیأت دانشگاه نیست. اینجا هم همه دوست دارند هزینه­ی پذیرایی‌ها و مراسم از کمک‌های مردمی باشد. از همان سال‌‌های اول استادهای دانشگاه مشارکت خوبی در تامین هزینه‌ داشتند. حالا شبکه­ی فارغ‌التحصیلان هیأت و شرکت‌هایشان آن‌قدر بزرگ شده ‌است که تمام هزینه‌های محرم و صفر دانشگاه را تأمین کنند.بدنه وسیعافزایش حجم کارها نیاز به نیروی انسانی در هیأت را افزایش داده‌ است. نکته‌ای که البته جای نگرانی ندارد. در برنامه­ی بزرگی مثل محرم، تعداد افراد اجرایی درگیر از 200نفر می‌گذرد. آشپزخانه، کشیدن غذا، توزیع، انتظامات برنامه، غرفه‌های کتاب، خرید، هماهنگی اجرایی، نشریه و رسانه و... همه­ی این کارها را دانشجو و فارغ‌التحصیل می‌کنند. این را اضافه کنید به تعداد پرشمار برنامه‌ها در سال. از فاطمیّه و صفر گرفته تا اعتکاف و اربعین و موکب. این یعنی بدنه­ی دانشجویی باید آن‌قدر بزرگ باشد که توان مدیریت همه­ی این پروژه‌ها را در طول سال داشته‌ باشد. به همین دلیل است که باید گفت هیأت، بزرگ‌ترین گروه دانشجویی از نظر اعضای فعّال و درگیر است.المومنون و المومنات...امور هیات با هماهنگی دو واحد خواهران و برادران برنامه‌ریزی و انجام می شود. برای رعایت بحث عدم اختلاط، واحد خواهران هم شامل تیم رسانه، نشریه و... است. که البته هماهنگی بین گروه‌ها به شکل مطلوبی انجام می‌شود. از انتظامات و اجراییات مراسم در قسمت خواهران گرفته تا مهد کودک که می‌کوشد میزبان خوبی باشد برای میهمانان ِکوچک ِحضرت ِمادر(س) از نمونه های خادمی خواهران هیاتی است.در سال‌های اخیر این واحد برنامه‌هایی با تمرکز بر زندگی دختران دانشگاه برگزار می‌کند. کنگره فاطمی(س) دوسالی است با برنامه‌های سالنی و نمایشگاه حجاب ایرانی¬-اسلامی مهمان دانشگاه شده تا نگاه اسلامی به زن و خانواده را ترویج کند: ایفای نقش در اجتماع، تشکیل خانواده و نقش مادری و...دسته عزاداری به همان سبک همیشگی!دسته­ی عزاداری در دانشگاه از همان سال اوّل، بخش جدایی‌ناپذیر برنامه‌های هیأت بوده ‌است. دسته­ی عزاداری دانشگاه شریف به همان سبک ‌و سیاق سنّت‌های اصیل ایران برگزارشده‌ است. تنها در این سال‌ها مسیرش از ساختمان ابن‌سینا به مسجد و بالعکس عوض شده‌است. مراسم در دهه 70 پیش از اذان ظهر با سخنرانی در ابن‌سینا شروع می‌شد و به نماز در مسجد ختم می‌شد. اما در نیمه­ی دوّم سال و با بازگشت ساعت رسمی به روال معمول، بعد از نماز عصر از مسجد دانشگاه شروع می‌شود و پایانش سینه‌زنی در ابن‌سینا است. هیأت در این سال‌ها برای ایّام محرّم و فاطمیّه دسته­ی عزا به راه انداخته است.بنویسیمتنها تفاوت دانشجویی بودن هیأت سن‌و‌سال آدم‌ها نیست. سال 81 برای مراسم محرّم، نشریه‌ای به شکل روزانه منتشر شد و بعد از محرّم هیأتی‌ها صاحب نشریه شدند، ماهنامه‌ای به اسم «کلمه». مثل همه­ی کارهای دانشحویی نشریه هم افت‌وخیز داشت و سال 87 انتشارش متوقف شد. سال 96 هیأتی‌ها دوباره دست به کار انتشار شدند و این‌بار «حیات» را روی پیشخوان‌های دانشگاه آوردند. در سال 97 نوبت به «ریحانه» رسید؛ گاهنامه‌ای که به‌طور خاص مسأله­ی زنان و خانواده را پیگیری می‌کند. «منبر» هم از رمضان 97 حسابش را از «حیات» جدا کرد و شد گاهنامه­ی مذهبی هیأتی‌ها که معمولاً در حاشیه­ی مراسمات پخش می‌شود. از سخنرانی‌های هیأت هم تا امروز دوجلد کتاب چاپ شده‌است. تفسیر زیارت عاشورا را کتاب دانشجو منتشر کرده ‌است. از سخنرانی‌های تفسیر زیارت جامعه هفتگی مسجد هم یک جلد به نام شیخ کاظم صدیقی منتشر شده است.بلند بگو یاحسین!از حدود پنج سال پیش، به‌طور رسمی در هیات الزهرا(س) واحد رسانه شروع به‌ کار کرد. تامین صوت مراسم‌ها، پوشش تصویری و زنده مراسم‌ها، تهیه کلیپ‌های گزیده صوتی و تصویری و تولید محتوا برای انتشار در خبرگزاری‌ها از کارویژه‌های واحد رسانه است. البته رسانه‌چی‌های هیات یکی دوسالی است پا را فراتر گذاشته و سراغ تهیه مستند کوتاه و تیزر برنامه و مصاحبه میدانی رفته‌اند. #کلیپ_ویژه های کانال هیات را دنبال کنید تا دستگیرتان شود. @AzzahraaSharif را تقریبا هرجا بخواهید می‌توانید دنبال کنید! تلگرام و بله و سروش و اینستاگرام و توییتر حتی آپاراتش را ما می‌دانیم!رفیق هیأتی منمراسم‌های هیأت که تمام می‌شود و میهمان‌ها می‌روند و خادمان دور هم جمع می‌شوند، پدیده‌ای را می‌توانید ببینید که به این سادگی‌ها در جایی از دانشگاه پیدایش نمی‌کنید. از ورودی‌های جدید تا قدیمی‌هایی که حالا بچه‌های دبیرستانی‌شان را به هیأت آورده‌اند، همه دور هم‌اند. بازار گپ و خنده و قهقهه هم حسابی به راه است. شاید چندجایی در دانشگاه باشد که تک‌وتوک فارغ‌التّحصیل‌های قدیمی با دانشجوهای امروز دور هم بنشینند، اما گستردگی، رونق و عمق این ارتباط در هیأت را جای دیگری نخواهید یافت. قدیمی‌ترها تنها به شرکت در مراسم بسنده نمی‌کنند و تا جایی که بتوانند در کارها سهیم می‌شوند. رفاقت‌های وسط کار هم برای خیلی‌ها بساط شغل و زندگی را فراهم کرده‌است.کار باید هیأتی باشد!هیأت مذهبی شاید سنّتی‌ترین نهاد ایرانی باشد که در میان شتاب توسعه و مدرن‌شدن ایران هنوز زنده و کاراست. حضور این نهاد سنّتی در مدرن‌ترین نهاد جامعه­ی ایرانی، یعنی دانشگاه، پدیده‌ای جذّاب است. شتاب توسعه در ایران به گونه‌ای بود که بیشتر ساختارهای اجتماعی گذشته از هم گسستند و تلاش چندانی در جهت اصلاح و ویرایش آن‌ها صورت نگرفت. هیأت دانشجویی امّا روی دیگر ماجراست. تلاش برای رشد و حیات نهادی سنّتی، البته با ویرایش متناسب با زندگی جوان امروز.داشتن هیأت امنا، شورای مرکزی، اساسنامه، حسابداری منظّم، روال گردش نیرو، مستندسازی، سازوکار ارزیابی داخلی و خیلی چیزهای دیگر نمودهای همین تلاش‌اند که کار هیأتی را به کاری منظّم و متقن و محکم معنا می کنند.پابوس عشقاردوی بین دو ترم، آن هم به مقصد مشهد بزرگ‌ترین اردوی دانشگاه است که سال‌هاست بی‌وقفه و منظم برگزارشده ‌است. اردویی که با برپایی در فضای حسینیّه و زندگی چندروزه­ی دسته‌جمعی، نشاط منحصر به‌فردی در میان گروه‌های دانشجویی به راه می‌اندازد. هم زیارت است و هم تفریح. هم فال است و هم تماشا...خلوت‌گزیدهاواخر دهه­ی هفتاد، کم‌کم پدیده‌ای به نام اعتکاف در مساجد کشور رونق گرفت. پدیده‌ای که با همه­ی قدمتش در سنّت‌های مذهبی اسلامی چندان عمومی وگسترده نبود. رجب و رمضان 1380 دانشگاه و مسجدش شاهد اوّلین برنامه­ی اعتکاف دانشگاهی بعد از دانشگاه تهران بودند. چندسال بعد، برگزاری اعتکاف آن‌چنان رونقی در کشور پیدا کرد که سخت‌ترین بخشش ثبت نام و پاسخ‌گویی به خیل متقاضیان بود. محدود بودن ظرفیّت ثبت‌نام و درخواست‌های مصرّانه و مکرّر برای شرکت در برنامه، بخش بزرگی از توان تیم اجرایی را به خودش مشغول می‌کرد. حالا اعتکاف هرسال دو نوبت در رجب و رمضان برگزار می‌شود و فرآیند ثبت‌نام هم مکانیزه و همراه با قرعه‌کشی است.Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatMon, 07 Oct 2019 13:01:38 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/نسخهای-عملی-برای-آزادی-مشروط-p2av56chgbd1پیامبر گرامی اسلام (ص) می‌فرماید: فرزند ۷سال اول امیر، ۷ سال دوم عبد و ۷ سال سوم وزیر است.[1]معنای این کلام تا حد زیادی واضح است. بگذارید به این بپردازیم که بعد از ۷ سال سوم چه می‌شود؟«پس از پایان ۲۱ سالگی وظیفه مستقیم والدین نسبت به فرزندان به پایان می رسد. اینک این مسئولیت مستقیم تبدیل به مسئولیت عام شده است. مسئولیت عام، عبارت از وظیفه‌ای است که هر مسلمان نسبت به دیگری دارد.»[2]اما چه می‌شود که این امر توسط خیلی از والدین نادیده گرفته می‌شود؟ یا بهتر است بگوییم چه راهکارهایی وجود دارد که علاوه بر پاسخ مناسب دادن به نگرانی‌های خانواده، بتوانیم جوری که شایسته‌ی یک انسان بالغ است از خانواده استقلال بجوییم؟استقلال طلبی به شرطِ ....بگذارید خیالتان را راحت کنم؛ این قضیه به هیچ وجه ساده نیست. اگر به زبان دانشجوی شریف بخواهیم بگوییم، از یک پروژه‌ی کارشناسی «جون‌دار» هم «جون‌دار»تر است و ممکن است چندین ترم وقت شما را بگیرد. هم‌چنین حسابی رنج دارد و اگر فکر کرده‌اید یک امر بدیهی یا حاشیه‌ایست، سخت در اشتباهید.در یک دید آماری دانشجویانی که پا در این میدان مبارزه می‌گذارند دو رویکرد پیش رویشان دارند:الف- جنگ، جنگ تا پیروزیب- مبارزه‌ی مدنیدر رویکرد اول بچه‌ها آنقدر پای خواسته‌های محدود‌کننده‌ی والدین مقاومت می‌کنند تا والدین کوتاه می‌آیند. این وسط اما اتفاقات ناخوشایند کم نیست؛ مانند بحث و جدل، دعوا و فریاد، نفرین کردن (هر چند نه چندان جدی) والدین، بی‌توجهی فرزند و اظهار کردن اینکه نظر خانواده برایش اهمیتی ندارد و ... .این روش پُردَردترین راه انجام این کار است. البته می‌تواند سریع‌ترین راه هم باشد؛ اگر فاکتور‌های به خصوصی فراهم باشد.رویکرد دوم یک اراده‌ی مصمم برای «حفظ روابط مسالمت‌آمیز و در عین حال پیش‌برد اهداف استقلال‌طلبانه» طی یک دوره‌ی طولانی مبارزه می‌خواهد! (چند کلمه‌ای از بیانیه‌های سیاسی قرض بگیریم) ولی واقعا همین‌ است. باید خیلی پایداری کرد، چون مدل کار پیچیده‌ است، و باید علاوه بر تحمل این پیچیدگی آن را برای مدت درازی ادامه داد. صبر می‌خواهد تا غوره‌ها انگور بشوند و یا به عبارتی «فاستقم کما امرت».نشان‌شان بدهفرض کنیم که شما می‌خواهید روش دوم را به کار ببرید. به هرحال این روش به رفتار حسنه با والدین نزدیک‌تر است. شما می‌توانید بنشینید با خانواده‌ی خود صحبت کنید. ولی بگذارید خیالتان را راحت کنم «هر قدر» هم که منطقی (بیش‌تر مناسب پدرها) و یا احساسی (مناسب مادرها) بحث کنید، همه‌اش حرف است؛ و می‌دانیم که دو صد گفته چون نیم کردار نیست. پس در مغز این روش لازم است که شما به پدر و مادرتان نشان بدهید که دیگر کفایت تصمیم‌گیری برای زندگی خودتان و اداره‌ی آن را دارید؛ به عبارتی گلیم‌تان را خوب بلدید از آب بیرون بکشید.باید یک «اتفاق» بیفتد. منظورم هر اتفاقی نیست؛ بلکه یک تحول معنادار، یک شرایط دشوار یا هر آزمون دیگری که شما از آن سربلند بیرون بیایید و به خانواده نشان دهید. (آزمون در اینجا ابدا به معنای آزمون درسی نیست، کما که این یکی را احتمالا خوب بلدید.)مثلا تجربیات فراوان نشان داده‌است این اتفاق‌ها واقعا مهم و اثرگذارند و بینش والدین را می‌توانند تغییر دهند: (به ترتیب از آسان به سخت می‌رویم، ممکن است شما برخی را کسب کرده باشید، پس یک مرحله جلو هستید، می‌توانید به مراحل بعدی فکر کنید!)یک- رانندگی را یاد گرفتن و نگه‌داشتن یک ماشین.دو- مدتی به دور از خانواده زندگی کردن.از این نظر خوابگاهی‌ها واقعا چندین پله جلو هستند و خوش به حالشان! برای کسانی که هنوز در خانه هستند هم می‌تواند سفر به شهر یا کشوری دیگر خارجی برای گذراندن دوره‌ای مانند دوره‌ی کارآموزی (اینترن‌شیپ) باشد.سه- استقلال مالی. این یکی واقعا سخت است؛ برای دانشجوی شریفی که هم با این استانداردهای سخت‌گیرانه درس بخواند و هم جوری کار کند که درآمدش به حد قابل قبولی برسد، می‌تواند آنقدر سخت باشد که عطایش را به لقایش ببخشند. کار درستی هم می‌کنند، کار کردن بر کسب علم و مهارت منطقا اولویت ندارد. ولی شاعر می‌فرماید که «وگر مراد نیابم، به قدر وسع بکوشم.» این است کسب درآمد قطعا به وجهه‌ی مستقلانه کمک می‌کند، حتی اگر جیب شما را از جیب خانواده جدا نکند.کلید طلاییاین روزها پای سخن اکثر دانشجویان که بنشینی، دل پُری از این قصه دارد. خیلی از ما حرف مشترک اندک یا هیچ حرف مشترکی با والدینمان نداریم. یکی از ارکان مبارزه‌ی مدنی تلاش برای کاهش این فاصله است‌. یعنی واقعا بیاییم سعی کنیم والدینمان را درک کنم. قبل‌تر شاید این میسر نبود، اما حالا که پا به بزرگ‌سالی گذاشته‌ایم کاملا امکان پذیر و تنها راه منطقی است. در واقع پیدا کردن حرف مشترک کلیدِ ورود به آن رابطه‌ محبت‌آمیز ولی به دور از وابستگی یا محدودیت است که مطلوب ماست.نویسنده: مریم عراقی [1] بحار الانوار، ج101، ص95، ح42[2] مجله پگاه حوزه 25 آبان 1387، شماره 243Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatMon, 07 Oct 2019 01:53:33 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/کاش-که-خادم-باشم-ar4tkhskei5eپیش‌­دانشگاهی بودم، به رسم سال‌­های قبل از آن، برای مراسم به مسجد دانشگاه آمده بودیم. کنار ورودی مسجد، جایی که الان به سقاخانه معروف است، میزهای فروش کتاب و ... بود و خدام خانم، پشت میزها، مشغول خدمت به عزادارن بودند. اولین نمود خادمی، برای منی که از بیرون وارد ماجرا می­شدم. روبروی میز ایستاده و کتاب­ها را می­دیدم، اما دلم پشت میز بود. از دلم گذشت: کاش سال بعد، من هم پشت آن میز، "خادم" باشم. غافل از اینکه در این دستگاه، روز و سالش دست تو نیست. از دلت که بگذرد، برنامه­ای که برایت ریخته­اند، آنقدر دقیق و منظم است که سر ساعتی که باید وصل می­شوی، اگر خودت را سپرده باشی. حتی جایش هم دست تو نیست، ورودی مسجد، جلوی همه، یا در کاری که احدی نداند کسی مشغول آن است. همین هم شد، سال بعد وارد دانشگاه شدم، اما الان، یادم نمی­آید کی و کجا هیأتی شدم، اولین لیوانی که جابه­جا کردم چه زمانی بود و اول­بار در کدام مراسم خودم را خادم دانستم. حتی یادم نمی­آید اولین کاری که به نیت خدمت انجام دادم چه بود، اما می­دانم رفته رفته رنگ دغدغه­هایم تغییر کرد، همین­طور رنگ روزهای دانشجویی­ام. هرچه گذشت، گویی بیشتر نمک­گیر می­شدم. هرجا که از دنیا و گرفتاری­های مضحکش خسته می­شدم، که کربلا و مشهدی در دسترس نبود، به هیأت فرار می­کردم. حالا بعد از چند سال خوب می­دانم، صاحب و گرداننده این دستگاه، خودش نیروها را می­چیند، دقیق و منظم. دوری راه و بیماری و کار و گرفتاری، بهانه­های دنیایی­ست که مقابل چشمان ما باشد، وگرنه صاحبش هر شب، هر مراسم، هر کار، خوب می­داند چه کسی را راه بدهد و چه کسی را نه. چه کسی را کجا بگذارد و چه بر سر چشمان جسم و دلش بیاورد. به اطمینان صاحب­خانه که اسمش سردر هیأت است که وارد شوی، هر قدمش درس و امتحان توامان، تنبیه و تشویق همراه هم، روانه روح و جانت می­شود. که می­توانی از آن نه تنها برای روزهای غم و غصه­ات، که برای ساعت­های شادی و فرح، غنیمت ببری. اگر اهلش باشی.Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatMon, 07 Oct 2019 01:35:00 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/این-یک-مقطع-طلایی-است-wsubjomhqfypدوران جوانی و دانشجویی در کلام رهبر انقلابدانش‌جو به روایت ِ ره‌برسخنی با شریفیک جمله در مورد دانشگاه صنعتی شریف عرض کنم: انسان دو خصوصیت ممتاز را در تاریخچه این دانشگاه مشاهده میکند؛ یکی خصوصیت علمی، یکی هم خصوصیت انقلابی و دینی. یعنی دانشگاه شما، هم در زمینه تلاش علمىِ دانشگاهی، یک دانشگاه پیشرو و موفّق به حساب می‌آید؛ هم از لحاظ فعّالیتهای انقلابی و دینی، باز یکی ازدانشگاه‌های موفّق و پیشرو محسوب میشودشما دانشجویان عزیز در این دانشگاه و اساتیدتان، یک نمونه زنده و برجسته و عملی از به‌هم‌تنیدگی دین و علم هستید. حالا بعضیها بنشینند سخنرانی کنند و داد بکشند که علم و دین با هم نمی‌سازند! صد ساعت سخنرانی، به قدر یک ساعت حضور شما بُرد علمی ندارد؛ چون شما هستید و حضور دارید.نیروی جوانیما از لحاظ علمی، عقب مانده و عقب نگه داشته شده بودیم... باور را از ملت ما گرفتند. ملت و نخبگان و مغزهای ما را به هر آنچه بیرون این مرزهاست، آن چنان دلبسته کردند که اصلا کسی این مجال و این جرات و این شجاعت را پیدا نکند که فکر کند می توان برخلاف آن حرف ها یا غیر از آن حرف ها و آن نظریه ها، نظریه ای ارائه کرد. البته اسلام به ما خود باوری داد و انقلاب به ما جرات بخشید. آنچه امروز مشاهده می کنیم، نتیجه همین جرات است؛ باید این جرات را تقویت کرد و پیش رفت.جوان برای حرکت کردن، منتظر هیچ چیز نیست؛ در آن راهی که فکر می کند، جاذبه ای برایش دارد - مادی یا معنوی - باید حرکت کرد... اگر ما آماده به کار باشیم، جوان نیز آماده به کار است.تهذیب | تحصیل | ورزشمن به جوانها میگویم: تحصیل، تهذیب، ورزش.تحصیلتحصیل کنید؛ یعنی نیروی خرد، فکر، مغز، علم در شما تقویت شود... از لحاظ علمی خودتان را تقویت کنید، پیش ببرید؛ نه فقط برای اینکه حرف شما در دیگری اثر کند، برای اینکه شما میخواهید یک ستونی باشید که این بنای عظیم، این کاخ مجلل - کاخ مدنیت و پیشرفت ملت ایران - بر روی این ستونها بر سرِپا بایستد و بنا شود.تهذیب در کنار تحصیل، تهذیب باشد. دل‌های شما جوان‌ها نورانی است؛ فطرت الهی در شماها زنده و درخشان است. امروز شما خودتان را به کارهای نیک، خلق‌نیک، رفتارنیک اگر وادار کنید و عادت بدهید، هویت انسانی شما همین‌جور شکل میگیرد و تا آخر عمر این دستاورد با شما خواهد ماند. بخصوص در این مقطع سنی شماها، که یک مقطع زرین است؛ یک مقطع طلایی است. در این مقطع خیلی کارهای بزرگ میشود بر روی شخصیت خود انجام داد؛ خودسازی. ارتباطتان را با خدا قوی کنید. در مسائل دینی بر نقاط عقلانی و ظریف بپردازید و آنها را از استادان ماهرش فرا بگیرید. دین، عواطف هم دارد؛ لکن این عواطف به معنویات عمیق، به فکر عمیق تکیه دارد؛ این فکر را باید آموخت و با مبانی دینی آشنا شد و بر اساس آن، روی شخصیت خود، روی دل خود اثر گذاشت. روی دل خودتان باید اثر بگذارید. ما باید دل خودمان را خیلی اوقات مخاطب قرار بدهیم... وقتی به نماز میایستید، به یاد بیاورید که در مقابل خداوند متعال ایستاده‌اید و دارید با او حرف میزنید. در سرتاسر نماز سعی کنید این حالت حفظ بشود، آنوقت این نماز اثر میگذارد و دل انسان را مثل اکسیر عوض میکند.چراغ خانه باشیدتهذیب شامل رفتارها هم میشود؛ رفتار با پدر و مادر. پدر و مادرهایتان را هم دوست بدارید و هم این دوستی را به آنها ابراز کنید؛ هم احترامشان کنید. هم اطاعتشان کنید؛ در داخل محیط خانه، اخلاق شما، رفتار شما میتواند یک خانواده را بسازد. یک جوان گاهی در یک خانواده، پدر، مادر، برادران، خواهران را تحت تأثیر قرار میدهد. من گاهی به خانواده‌ی شهدا که سر میزنم، پدرها، مادرها - این را من شنیده‌ام - میگویند این جوان، جوان شهیدشان، در داخل خانه با رفتار خود، معلم ما بود؛ نماز خواندنش، نماز خواندن را به ما یاد میداد؛ قرآن خواندنش، قرآن خواندن را به ما یاد میداد؛ وظیفه‌شناسی، نشاطش برای کار، نشاط و وظیفه‌شناسی را به ماها تعلیم میداد. یک جوان مؤمن و مهذب در داخل خانواده، مثل یک چراغ محیط خانواده را روشن میکند و برادرها، خواهرها از او فرامیگیرند؛ در داخل محله، در داخل محیط زندگی، در داخل محیط کار.ورزش من به همه‌ی جوان‌ها، دخترها، پسرها، توصیه‌ی دائمی‌ام این است که ورزش بکنند... جوانی یک نعمت بزرگی است که یک بار به هر انسانی داده میشود؛ یک دوره‌ی معینی هم دارد. از آن دوره که گذشتید، از برکات آن دوره میتوانید استفاده کنید... این ذخیره‌ای که شما در جوانی فراهم میکنید، این ذخیره‌ی همه‌ی عمر شماست تا آخر، چه ذخیره‌ی جسمی، چه ذخیره‌ی فکری، چه ذخیره‌ی قلبی و روحی. این ذخیره‌ی شماست تا آخر عمر و ذخیره‌ی ابدی شماست برای زندگی ابدی، که حیات واقعی آنجاست. قدر این دوران را بدانید.جنبش دانشجوییاین جنبش دانشجویی را دو جور میشود معنا کرد: یک جور به معنای این است که انسان علیه همه‌ی آرمانها حرف بزند و شعار بدهد و مشت گره کند؛ یکی اینکه در خدمت آرمانها حرکت بکند: حرکت جوانانه و جهادانه. در علم هم باید جهادی عمل کرد، در تحصیل علم هم باید جهادی عمل کرد؛ در فعّالیّت سیاسی میدانی هم باید جهادی عمل کرد. جهاد همه‌اش به معنای شمشیر کشیدن و چپ و راست به این و آن زدن نیست؛ جهاد یعنی خسته نشدن، یعنی با فکر درست و منطقِ درست راهی را انتخاب کردن و ایمان به آن راه پیدا کردن و آن را با همه‌ی سختی‌هایش، با همه‌ی موانعش دنبال کردن و پیش رفتن. این معنای جهادی عمل کردن است. امیدواریم ان‌شاءالله خداوند شماها را موفّق بدارد...حرف آخرما می‌خواهیم یک جامعه‌ای و کشوری در فضای علمیِ دنیا سر بلند کند که دنیا را از جهالت و ضلالتی که به آن دچار است نجات بدهد. جوانهای عزیز! این شدنی است. اگر شما بتوانید کشورتان را پیشرفته کنید از لحاظ علمی، از لحاظ اعتمادبه‌نفس، از لحاظ ابتکارات، از لحاظ تلاش، در این دنیای سرشار از جهالت و ضلالت، یک کشوری سر بر خواهد آورد که از لحاظ شاخصهای مورد قبول دنیا -شاخص علم، شاخص پیشرفت فنّاوری، شاخص ثروت، شاخص مادّیّات و شاخصهای انسانی- و درعین‌حال برخوردار از معنویّت و شرافت و توجّه به خدا و ایمان و اعتماد به خدا در سطح عالی قرار میگیرد. این اگرچنانچه به‌وجود بیاید، مهم‌ترین مؤثّر و تأثیرگذارنده‌ی در جلب ایمانها و دلهای مردم خواهد بود؛ بشریّت را میتوانید شما نجات بدهید. اینکه ما برویم یکی یکی بنشینیم کنار افراد، استدلال کنیم برای اینکه ذهن اینها را به سمت ایمان به خدا و اسلام جلب کنیم، اثرش در قبال یک‌چنین حرکتی، مثل یک اعشاریِ یک صدم و یک هزارم و یک میلیونیوم در مقابل یک عدد کلانِ بزرگ است؛ مثل قطره‌ای در مقابل دریا است؛ ما میخواهیم یک چنین حادثه‌ای اتّفاق بیفتد. مردم عالم -بشریّت- باید از این ضلالت، از این جهالت نجات پیدا کنند؛ این را شما می‌توانید انجام بدهید.Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatMon, 07 Oct 2019 01:25:02 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/اینجا-خانه-دل-است-ukqas6iserfsماه رمضان سال 95 که برای اوّلین بار در برنامه­ی مناجات سحر هیأت الزّهراء(س) شرکت می کردم فکرش رو هم نمی کردم که یک روز دفتر هیأت کنج حیاط مسجد بتونه مثل خونه‌ام باشه و بچّه های هیأتی که باهاشون آشنا خواهم شد اینقدر برام عزیز بشن که دوریشون برای چند روز هم سخت باشه؛ کسانی که زندگی توی غربت رو برات آسون تر کنند و در یک کلام هیأت و خدّامش خانواده‌ام بشوند.اگر بخوام فصل مشترک همه­ی خدّام هیأت رو بگم قطعا حبّ اهل بیت(ع) خواهد‌ بود که همه­ی این بچّه‌ها رو دور هم جمع کرده‌اند امّا هر کدوم دلایل دوم و سومی هم برای حضور داشته‌اند: یکی بخاطر رفیق صمیمی‌اش، یکی بخاطرصمیمیّت بچّه‌ها با یکدیگر و... . من خودم به شخصه جذب اخلاص این بچّه‌ها شدم. بچّه‌هایی که بدون هیچ چشم‌داشتی و فقط به خاطر رضای خدا آمده اند و دوری خانواده رو به جان می خرند تا کاری از هیأت و اهل‌بیت(ع) روی زمین نمونه و همه چی به بهترین شکل ممکن انجام بشه.در هر گروه یا تشکّل دانشگاه حداکثر می‌تونی یک سال یا دو سال بمونی و بعدش یا اعضا متفرّق می‌شن یا خودت مشغول کارهایی می‌شی که دیگه با رفقات در ارتباط نیستی، اما درهیأت بعد از یک سال، اون صمیمیت به وجود آمده اجازه نمی‌ده که از هم جدا بشوند و از حال هم بی‌خبر باشند حتّی شده به اندازه­ی دیدن یک مسابقه فوتبال دور هم جمع می‌شوند. حال بگذریم از اینکه تعدّد برنامه های هیأت هم مانع از این جدایی می‌شود و حداقل هفته‌ای یکبار این خانواده را دور هم جمع می‌کند.در کل هیأت جایی نیست که بتوانی به این راحتی ها از آن جدا شوی و نسبت به آن بی‌تفاوت باشی. نه اینکه خدّام دست و پایت را ببندند و بگویند تو حق نداری از هیأت جدا بشوی بلکه دلت نمی‌گذارد که از این خانه و اهلش جدا شوی. به شخصه فارغ‌التحصیلانی را دیده‌ام که الآن یا عضو هیأت علمی دانشگاهی هستند یا مدیری در سطح کشوری اما هنوز هم در محرم، فاطمیه و ... مانند دیگر خدّام دانشجو آستین بالا می‌زنند و برای خادمی کردن، از یکدیگر سبقت می‌گیرند.Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatMon, 07 Oct 2019 00:58:40 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/هم-متکثرترین-هم-شیرینترین-meaukrxkpofrبسمه تعالیبرای کسی همچون من که ده سالی را در این دانشگاه گذرانده‌ام، خاطرات تلخ و شیرین زیادی هست که بشود بهانه‌شان کنم و با برگزاری رژه آن‌ها جلوی چشمانم، به هر گروه و مسلک و مرامی، رنگ و برچسبی نسبت بدهم. اما چه کسی گفته که رنگ و برچسب می تواند نشانه خاطراتمان، نشانه تلخ و شیرین زندگی مان، و نشانه خیر و شر بودن دیگران باشد؟ پس به جای برچسب زدن و هشتگ کردن برخی چیزها درباره هیئت، بگذارید دو کلامی ساده با شما حرف بزنم.آشنایی‌ام با هیئت خیلی ساده بود. مستمع عادی بعضی برنامه‌های هیئت! آن هم در زمانی که دانشجوی پر‌ شر و شوری بودم و نمی‌گذاشتم چیزهای به ظاهر مهم در دوران دانشجویی از زیر دستم فرار کنند. اما گذشت زمان و تلون روزگار و تغییرات نسل‌ها و خوب و بدِ گاه و بی‌گاه دوستان و نادوستان، چرخ فلک را جوری گرداند که...شما که غریبه نیستید! چرخ فلک جوری چرخیده که الان می فهمم جمع پرتعداد دانشجویان فعال در هیئت، چه جمع شیرینی بوده که سال های اول دانشجویی ام آن را نادیده گرفته بودم! جمع هیئت هم پرتعداد است، هم شوخ و شنگ. هیئت دانشگاه از نظر سیاسی و اجتماعی و حتی دینی، شاید متکثرترین جمع دانشجویی دانشگاه باشد. تعجب کردید؟ پس باید آن را از نزدیک ببینید. در عین حال، مدارا و دوستی‌هایی هم که ذیل پرچم اهل بیت شکل گرفته، در دانشگاه نظیر دیگری ندارد. هواداران مسلک‌های سیاسی و دینی مختلف، با همه تفاوت دیدگاه‌شان (حتی در مورد مدیریت خود هیئت)، باز هم به راحتی می‌توانند دور هم کار کنند و نگذارند این علم زمین بماند.جمع هیئت، هدفش اهتزاز پرچمی است که اهتزازش آرزوی هر دیندار آزاده‌ای است! پرچم رهایی از طاغوت‌ها و وحدت کلمه و نادیده گرفتن تکثرات غیر اساسی، و صد البته بندگی‌ حضرت دوست و خادمی اهل بیت. گرچه همه هم می‌دانند که ممکن نیست همه نظرات در برنامه‌ها پیاده شود، ولی همدلی هیئت از جای دیگری نشأت می گیرد.به نظرم، هیئت شریف به خاطر همین پاکی بدنه و مدارای در راه اهل بیتش، شاید مهم‌ترین گروهی باشد که می تواند اتحاد را در دانشجویان رقم بزند. به حرمت هدف هیئت و پاکی دانشجویان فعال هیئت، با افتخار، آرزوی خادمی‌اش در مسیر پاک اهل بیت را همیشه در دل خود حفظ می کنم.Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSun, 06 Oct 2019 20:25:32 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/پیچیده-نیست-ولی-سخت-است-aagx0fqp6tdeمثل یک دانشجوی خوب و مودب در می‌زنیم. استاد در دفترش نشسته و منتظر ماست. استاد خواسته‌بود سوالات مصاحبه را قبلا برایش بفرستیم تا نگاهی بکند ولی دانشجویی که ما باشیم، پشت گوش انداختیم. همانجا باهم کنار می‌آییم و شروع می‌کنیم.رفتیم سراغ کسی که دوره دانشجویی‌اش رنگارنگ است از تجربه‌‌های ناب. روزگاری رَنک بوده در درس، قهرمان بوده در ورزش و مسئول بوده در هیات! خودش می‌گوید: نگویید دبیر یا مدیر، در هیات "مسئول" بودم. او حالا در صنعت و مدیریت ِکلان دستی بر آتش دارد. راستی اضافه‌کنید: حافظ و قاری قرآن!سیدمیعاد صالحی، استاد این روزهای دانشگاه علم‌وصنعت که مدتی است عطای صندوق بازنشستگی کشوری را به لقایش بخشیده، مهمان این شماره حیات است...حیات: سلام علیکم. از سال کنکور شروع می‌کنیم. از آن شریفی‌هایی بودید که فقط درس می‌خوانند و زندگی را به کام خانواده تلخ می‌‌کنند؟ راجع به انتخاب رشته و دانشگاه هم بگویید. رشته‌تان را دوست داشتید؟ بچه درسخوان بودید؟علیکم السلام. بسم الله الرحمن الرحیم... در مدرسه‌ی سمپاد درس می‌خواندم. هم به لحاظ علمی هم به لحاظ ورزشی و قرآنی فعالیت‌هایی داشتم. به طور طبیعی، سال ِآخر کمی کم‌رنگ‌تر می‌شدند ولی بحمدلله هیچ‌وقت به صفر نرسید. به‌هرحال سال ویژه‌ای است، ولی این طور نبود که زندگی را کلا تعطیل کنیم!رشته ای که انتخاب کردم، مهندسی مکانیک بود. بهش علاقه داشتم، تا الان هم علاقه دارم. برادر ِبزرگ‌تر ِخودم مکانیک شریف خوانده بود و آشنایی داشتم. معمولا چه در راهنمایی و دبیرستان و چه در دانشگاه به لحاظ معدلی جزو رتبه اول تا سوم بوده‌ام.حیات: شما در جشنواره خوارزمی رتبه اول بخش پژوهش‌های کاربردی را کسب کردید. مقالاتی هم به چاپ رسانده‌اید و الان هم استاد دانشگاه هستید. در مورد راه‌ورسم ِموفقیت علمی و پژوهشی بگویید.بله سال 86 بود. فکر می‌کنم که دانش‌آموز و دانشجو یک وظیفه خیلی مهم دارد که خود را در زمینه علمی توانمند کند البته این به این معنی نیست که تک‌بعدی بار بیاید. این را به طور طبیعی وظیفه دارد انجام بدهد، چون صندلی را اشغال کرده که خیلی‌ها دوست داشتند به جایش باشند. اگر بخواهم جامع‌تر صحبت کنم اشاره می‌کنم به آن صحبت ِمعروف ِآقا که شاخصه‌های یک جوان موفق را بر می شمردند: تحصیل و تهذیب و ورزش...حیات: حالا به تهذیب و ورزش هم می رسیم! حالا که پرونده تحصیل را بازکرده اید، این را بپرسم که گویا در دوره دانشجویی کارآفرین برتر شده اید در سطح کشوری. چه می کردید؟ چند نفر بودید؟ما ایده این کار را چندسال پیش‌تر داشتیم. منتها تا برسد به خلق ِثروت، طول کشید تا 85. ما یک ثبت اختراع داخلی داشتیم و برای ثبت پتنت بین المللی هم اقدام کردیم. یک محصولی را تولید می‌کردیم که نیاز به کوره و تجهیزات خاصی داشت که موجود نبود و خودمان ساختیم. آن محصول مشحصات خاصی احتیاج داشت. بین‌رشته‌ای بود از مکانیک و شیمی که با تیمی از اعضای هم‌دانشگاهی جلو بردیم و بنده به عنوان مسئول تیم بودم و خداوند به ذهن ما رساند و دوستان کمک کردند که درکنار بحث فنی به سمت اجرا رفتیم. آن زمان مرکز کارآفرینی شریف قراردادی با بانک داشت و باید فرم‌هایی پر می کردیم ولی انقدر دست‌انداز داشت که ما را سوق داد که خودمان کار را پیش ببریم و افتادیم به نوشتن Business Plan و در رویدادهای مختلفی که دانشگاه شریف و مرکز رشد و دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران برگزار می‌کرد، شرکت کردیم و به لطف خدا حائز رتبه شدیم و بعد هم رفتیم به سمت تولید که اول آزمایشگاهی و پایلوت بود و بعد صنعتی شد و امکان فروش به کارخانه‌های بزرگ فراهم شد. به‌این‌ترتیب دانشجوی کارآفرین برتر کشور شدم. در سال 87 که سال نوآوری و شکوفایی بود تعدادی به عنوان فناوران برتر انتخاب شدند و در حسینیه امام خمینی برای اولین بار که من سنم قد می دهد، در حضور رهبری ارائه شد که مورد توجه ایشان هم واقع شد.حیات: من درست نفهمیدم آن پروژه فناوری که کردید، دقیقا چه بود!محصولی که ما تولید می کردیم ترکیبی از مکانیک و شیمی بود. یک کار نانوکربنی می کردیم که مصارف صنعتی در نفت و گاز و پتروشیمی داشت و هم مصارف بهداشتی و دارویی. این جمله را هم بگویم که بعضی مسئولینی که امروز در مورد کارآفرینی و صنایع دانش‌بنیان سخنرانی و لکچر می‌دهند، خودشان روزی بن‌بستی در این حوزه بودند و مهم ترین مانع در این حوزه! خلاصه بگویم که ما آن روز خیلی مشکل داشتیم و دانش‌بنیان و این حرف‌ها وجود نداشت!حیات: غیر از بخش علمی و فناوری، گویا دوره دانشجویی شما از این رنگارنگ‌تر بوده، در مورد رتبه دوم مسابقات پینگ پنگ کشوری یا مقام برتر در مسابقات قرآن مصر، چه می‌گویید؟ به قول معروف اینو چی می‌گید؟! این‌ها باهم چگونه جمع می‌شد؟عرضم به حضورتان، ما در خانواده‌مان کلا فضا همین شکلی بوده، هم خواهرم هم برادرم در حوزه های علمی و قرآنی و ورزشی ورود داشتند. در فضای ورزشی، با توجه به فیزیک بدنی که بد نبود الحمدلله، در رشته‌های هندبال و والیبال و بسکتبال فعالیت کردم و هم به‌طور خاص در رشته تنیس روی میز که رشته خانوادگی‌مان بود. بعد در دانشگاه شریف این توفیق را داشتم که در دسته اول دانشجویان کشور رتبه دوم را کسب کنم. در حوزه قرآنی که اشاره فرمودید، به لطف خدا از بچگی پای جلسات قرآن بزرگ شدیم و در مسابقات مختلف شرکت کردیم و بیش از 15بار در مسابقات کشوری در رشته حفظ و قرائت اول شده ام.نکته‌ای که قبل تر گفتم کلام حضرت آقا بود که ویژگی های جوان موفق: تحصیل و تهذیب و ورزش. ما هم خلاصه در خانواده این مسیر را شروع کرده بودیم. کلا چیز پیچیده‌ای نیست ولی سخت است.حیات: خیلی مسابقات شرکت کردید! یعنی یه خورده عجیب است این تعداد مسابقه دادن. برای یک دانشجو یک حدی دارد دیگر! برای مثال مطلوب است که درسش را خوب بخواند و مثلا یک ورزشی هم دو ساعت در هفته انجام بدهد...من توضیح خاصی ندارم. به‌هرحال مهم‌ترین سرمایه‌ای که یک جوان دارد، انرژی و پتانسیل جوانی است. باید از آن استفاده بکنیم به نحو احسن. از عبارت ِ«فاستَبِقوا الخَیرات[1]» می‌آموزیم. آیه‌ی قرآن است. به‌هرحال آدم‌ها سعی می‌کنند در خیرات و امور خوب و -شسته رفته بگوییم- اموری که حسنه باشد سعی می‌کنند در آن توانمند بشوند، رقابت کنند و در آن ارتقا پیدا بکنند، خلاصه کارآمدتر بشوند. احتمالا بتوانند استفاده بهتری برسانند... به خودشان و اطرافیانشان، به آرمان و ملت و کشور و انقلابشان یا به هرچیزی که اعتقاد دارند. این آیه قرآن است: «لیس للانسان الی ما سعی[2]» همه‌چیز به سعی و تلاش است دیگر. حالا ان‌شاءالله که این مسیری که درش قرار گرفتیم، مسیری باشد که مورد رضایت خداوند متعال باشد.حیات: ما الان هم در امتداد آن مسیر قرآنی، خدمت شما هستیم جلسات قرآن ِشنبه‌شب‌ها در مسجد دانشگاه و از خیر و برکاتش استفاده می‌کنیم. یه‌خورده وارد داستان ِشما و هیأت الزهرا(س) بشویم... از کجا شروع شد؟ هیأت چه‌جور جایی است؟ بچه های هیأت را توصیف کنید.عرض کنم خدمت شما که خب ما از بچگی فضایمان فضای هیأتی بوده و در فضای این شکلی ما بزرگ شدیم. حالا هیأت‌های محلی بود و یا مثلا هیأت‌های خانوادگی بود و کلا ما در این فضاها بزرگ شدیم.هیأت الزهرای دانشگاه صنعتی شریف یک هیأتی است که ساحت‌های مختلفی دارد؛ از یک جهت، هیأت دانشگاهی است و به عنوان یک تشکل دانشجویی دارد فعالیت می‌کند. دارد فضای دانشگاهی را پوشش می‌دهد؛ به‌هرحال اساتید می‌آیند و استفاده می‌کنند، کارمندان محترم می‌آیند، مسئولین دانشگاه می‌آیند و همگی از مراسم‌ها استفاده می‌کنند. از جهت دیگر و فراتر از آن، یکی هیأتی است که محله‌ی سمت طرشت و غرب تهران و دور و بر دانشگاه شریف را پوشش می‌دهد و ساحت‌های مختلفی دارد. مهم‌ترینِ همه این‌ها، این است که این‌جا یک ستون ِخیمه وجود دارد. آن ستون خیمه، حضرات ِآل الله و اهل بیت عصمت و طهارت هستند.حیات: افق ِخوب ِهیأت کجاست؟ شما چه تصویری از ایده‌آل این هیأت ارائه می‌دهید؟هیأت را از صرفا یک مراسم سینه‌زنی و یک مراسم عزاداری قوی‌تر بدانیم. ما قوی‌تر می‌دانیم؛ یعنی آن‌چیزی که مهم است این است که فردی که وارد هیأت می‌شود، به‌هرحال بیگانه از سایر افرادی که آنجا هستند، نیست. به طور طبیعی وقتی شما یک فضای هیأتی پیدا می‌کنید، افرادی که آنجا هستند - مثلا هم دانشکده‌ای هستند، هم‌دانشگاهی هستند - وقتی مشکلی باشد، به هم کمک می‌کنند. اگر مشکل درسی باشد، از لحاظ درسی به هم کمک می‌کنند. ممکن است در هرفضای دیگری ناآگاهی داشته‌باشند که بتوانند هم‌دیگر را کاور کنند و کمک بدهند. مهم نیست این کمک یک کمک مادی باشد یا معنوی... مهم این است که آدم‌های مختلف در بسترهای مختلف باهم رفیق می‌شوند و باهم دوست می‌شوند. شاید یکی از زیباترین بسترها ،بستر هیأت باشد، به محوریت ستون ِخیمه که حضرات آل‌الله هستند.حیات: بسیار عالی. شما فرمودید که مدتی مسئولیت هیأت را داشتید. یه‌خورده صریح‌تر و شفاف‌تر، چون شما خودتان اهل ِشفافیت هم هستید (می‌خندد)، از پشت ِپرده‌‌ی هیأت و از نحوه‌ اداره‌‌‌ هیأت و از فکر ِحاکم بر هیأت بگویید.من 12سال پیش، به مدت 2سال مسئولیت هیأت را برعهده داشتم. میتوانم بگویم که هیأت به هیچ عنوان جناحی و حزبی اداره نشده. همواره هم سعی و تلاش شده که در زمان دولت‌های مختلف این اتفاق رعایت شود؛ یعنی اگر دولت‌های مختلفی بر سر ِکار می‌آیند و ممکن است این فضای سیاسی و حزبی در کشور تاثیر داشته باشد، در فضای هیأت به این شکل نباشد. چیزی که در هیأت برای ما مهم است، بیش از همه، پررنگ بودن ِراه و مکتب حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و حضرات آل‌الله و ائمه معصومین است و به طور طبیعی این نکته هست که ما هیچ‌وقت نداشتیم که هیأت جناحی بشود. البته منظور به این نیست که هیأت، یک هیأت آمفوتر و سکولار است! به طور طبیعی ما نسبت به کشورمان، نسبت به انقلابمان، حتما اهتمام داریم. همان که شهید مدرس فرمود: سیاست ما عین دیانت ماست. منظور من از اینکه وارد بحث‌های سیاسی نمی‌شویم، سیاست‌بازی‌های جناح‌ها و جریان‌ها بوده‌است.حیات: توصیه شما به بچه های هیأت؟فِعلی‌ها یا بعدی‌ها؟حیات: هردو!«الفُرصهُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ» یکی از مهم‌ترین این فرصت‌ها جوانی است؛ فرصتی که بچه‌های دانشجو دارند و امثال من دیگر نداریم. امروز نوبت شماست؛ شما در دانشگاه شریف و در خیمه‌ای به نام هیأت‌الزهرا(س) جمع شده‌اید؛ از این توفیق بزرگ راحت نگذرید؛ زمانی که از این فضا دور شوید متوجه می‌شوید که چه گوهر ارزشمندی را در اختیار داشتید. باید بیش از این قدرش را بدانید؛ این توفیقی نیست که همیشه در اختیارتان باقی بماند.توصیه من به آنها در ابتدا این است که حواسشان به درسشان باشد؛ دوم اینکه کار در هیأتشان همراه با اخلاص باشد؛ سوم اینکه از تجربیات بزرگ‌ترها استفاده کنند و از نوآوری‌های خودشان هم استفاده کنند. کلامم را با آیه قران به پایان می‌برم؛ در آن دنیا فردی که دوزخی شده می‌گوید: «یا ویَلَتا لَیتَنی لَم اتَّخِذ فُلاناً خَلیلاً[3]» ای کاش، ای کاش! – دوتا ای کاش دارد- با فلانی رفیق نمی‌شدم! یکی از مهم‌ترین توصیه‌‌هایم دوست و رفیق ِخوب داشتن است؛ و شاید بهترین‌های آن‌ها را بتوان در خود ِهیأت پیدا کرد؛ جایی که محور حرکت و راهبر اصلی «حضرت زهرا(س)» است.[1]آیه 48 سوره مبارکه مائده[2] آیه 39 سوره مبارکه نجم[3] آیه 28 سوره مبارکه فرقانAzzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSun, 06 Oct 2019 20:20:35 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/خصوصیسازی-روابط-use8calavgr7«امروز با بچه‌های هم‌دوره‌ای ناهار می‌ریم بیرون تا باهم آشنا بشیم. تو هم بیا. قراره بالاخره چهارسال باهم زندگی کنیم. شوخی که نیست! روابط عمومی‌ات باید قوی باشه...» این را رفیقش زیر گوشش زمزمه کرد، وسط کلاس ریاضی1، درست وقتی داشت از حالتِ ذخیره‌انرژی به حالتِ چُرت با چشمان نیمه‌باز تغییر وضعیت می‌داد!ناگهان وسوسه‌ای در دل و برقی در چشمانش دوید. «روابط عمومی‌ام خیلی هم قویه. حتما می‌آم!» هرکس نداند فکرمی‌کند بچه‌معروفِ مدرسه‌شان بوده و زبانزد فامیل! خودش حتما یادش هست سال آخری که محض رضای کنکور، همه درها را به روی خودش بسته‌ و زندگی را به کام خانواده تلخ کرده بود. اصلا اگر حدِ روابط عمومی‌اش را می‌گرفتی، به «صفر» میل می‌کرد. این امرِ خطیرِ روابطِ عمومی، اولین بار وقتی برایش مهم شد که به گروه مختلط دانشکده اضافه‌اش کردند. پیام که توی گروه می‌فرستاد صدبار بالا و پایینش می‌کرد که مبادا روابط اجتماعی‌اش خدشه برندارد!ناهارِ کاری آغاز می‌شود! رنگ‌ورویش سرخ و سفید است اما خود را از تک‌وتا نمی‌اندازد. اقتضای روابط عمومی خوب این است که شوخ و خوش و بذله‌گو باشد! سعیش را کرده؛ از هر دری سخنی می‌گوید و در شوخی‌ها کم نمی‌آورد. کوشیده بهترینِ خودش باشد اما گویا دل و فکرش مشغول است. اگر مادرش بود، زود بو می‌برد. کم‌کم دارد روابط عمومی‌اش به سمت روابطی خصوصی تغییر مسیر می‌دهد...چهارسالش می‌گذرد مثل برق و رعد. در این دوران، هم عمومی‌اش را چشیده، هم خصوصی‌اش را! از آن آرمان ِروابط عمومی ِبالا دیگر خبری نیست... به‌ویژه بعد از شکل‌گیری ِروابط ِخصوصی که مثل یک گراف، اعضای جمع را به راه‌های مختلف به‌هم مرتبط کرده بود! حالا نه روابط عمومی برایش مهم است نه خصوصی‌ها! برای خودش می‌چرخد و در فکر اپلای. ازدواج و تشکیل خانواده هم که حرفش را نزن. برود برای بعد از سی سال... شاید، احتمالا!روابط عمومی بالا البته خوب است. چه کسی جرئت دارد خلافش بگوید؟ اما وقتی در جست و جویش، اسیرِ خیال ِخال ِیار شوی، یا دل و فکر ِدیگری را به بند خود کشی،... تو بگو چرا عاقل کند کاری که بازآرد پشیمانی؟!Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSun, 06 Oct 2019 20:15:23 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/اوقات-خوش-آن-بود-که-با-دوست-به-سر-شد-xlfszn7lxwyqدو عدد دانشجوی کاملا متفاوت را در نظر بگیرید. یکی خوابگاهی، یکی تهرانی، یکی با سر و وضعی نامرتب و یکی با ظاهری اتوکشیده، یکی بی توجه به آداب اجتماعی، یکی زبانزد همه در اخلاق، یکی اهل منبر و هیئتی و والایی، یکی کلا بیگانه با منبر و هیئت و کارهای مذهبی و ... بعدش چه می‌شود؟ به قول دوستی مخروط نوری این دو یک جایی با هم تلاقی می‌کند، و این شروع یک داستان به بلندی یک زندگی است.چقدر این ماجرا برای شما آشناست؟می‌دانیم که بزرگی گفته‌است در دکان عطار بنشینی چه می‌شود و در دکان آهنگر و ... . ولی به نظر من آن بزرگوار خیلی یک طرفه گفته‌است. خیلی از موارد نیروی شخصیتی دو فرد مساوی است؛ یعنی به یک نسبت قدرت تغییر یکدیگر را دارند. آخرش از هر دو یک مخلوطی در می‌آید که ویژگی‌هایی از دیگری را به خود گرفته است.مواد مورد نیازاما این چطور ممکن است؟ درست است که خیلی تفاوت دارند، ولی در عین تفاوت سازش هم دارند؛ هم‌گرایی در آن‌ها فقط یک هدف قشنگ نیست، بلکه محصول طبیعی با هم بودنشان است. این شبیه آن می‌شود و آن شبیهِ این.. یکی از ملزومات این مخلوط شدن نداشتن تعصب است. نمی‌شود یکی اینگونه فکر کند که "من یک سانت هم از عقیده‌ای که اکنون دارم کوتاه نمی‌آیم.". خودِ تعصب، تعصب می‌آورد و این تازه می‌شود اول جدایی. هیچ ورود و خروج عقیده‌ای صورت نمی‌گیرد. پس اتصال بین دو فرد ضعیف و شکننده می‌شود. (اگر کمی شهود شیمیایی خوبی داشته‌ باشید الآن حتما انواع پیوندهای شیمیایی از وان‌دروالس گرفته تا پیوند‌ کووالانسی برایتان تداعی و موید کلام بالا می‌شود)فرض کنید اگر شما آدم منطقی ای باشید، مثل اغلب (اگر نه ۹۰ درصد!) دانشجویان شریف، تا زمانی که نگرش احساسی را در خود به وجود نیاورید با ۹۰درصد آدم‌های این جهان -من جمله خیلی از شریفی‌ها- نمی‌توانید ارتباط برقرار کنید. وقتی این نگرش را بپذیرید تازه یکی از کیفیت‌های انسانی در شما بروز پیدا می‌کند و با آن می‌توانید با دریایی از انسان‌ها ارتباط بگیرید.دوستی یک انتخاب است؟!نمی‌گویم دوستی یک انتخاب است. این شعار روان‌شناس‌هاست. انتخابش در این حد است که مثلا اگر شما تنها در یک کلاس حل تمرین برنامه‌نویسی نشسته باشید و یک نفر دیگر که دیر از در کلاس آمد تو بیاید و کنار شما بنشیند، انتخاب کنید که با او دوستانه برخورد کنید، که اغلب این کار را می‌کنیم. و بعد از کلاس هم چند کلامی با او گفت‌وگو کنید و سعی کنید برای خودتان که ترم یکی هستید یک آشنا در این درس پیدا کنید. بعد معجزه‌ی قضیه -که خدا رو شکر کم اتفاق نمی‌افتد- کجاست؟ آن‌جایی که بفهمید که چقدر دوران دبیرستانتان را شبیه هم گذراندید، چقدر شبیه هم فکر می‌کنید و حتی دوست مشترک دارید!داستان خیلی از دوستی‌ها کمابیش همین‌گونه است؛ هرچه فکر کنیم نمی‌فهمیم آدم‌های فوق‌العاده‌ی زندگی‌مان چگونه و با چه سیر منطقی‌ای سر و کله‌شان پیدا شده‌است، انگاری آسمان دهان باز کرده –ببخشید زمین بود که دهان باز می‌کرد- و این‌ها را جلوی ما درآورده است.به قول حاج آقا قاسمیان در سخنرانی یکی از شب‌های محرم: «خیلی وقت ها آدم‌های زندگی‌مان را ما انتخاب نمی‌کنیم، بلکه آن‌ها ما را انتخاب می‌کنند. در واقع سانتریفیوژ الهی این کار را می‌کند.» به زبان ساده، آدم‌های مثل هم را می‌اندازد کنار هم.[1]هر چیزی دردسرهای خودش را دارددوست خوب (همان مدل دوستی که در بالا توصیف شد) تو را دغدغه‌مند می کند؛ یعنی مسائلی را ترسیم می‌کند که واقعا مهم هستند! ولی تو به آن‌ها نمی‌پرداختی. مسائلی شاید کهن اما برای تو تازه. این تو را به چالش می‌اندازد؛ به جاده‌های پایان‌-ناپیدای فکر! و تو می‌روی، می‌گردی، تلاش می‌کنی، می‌خوانی و ... تا به جواب سوال‌هایی برسی که آن دوست جرقه‌شان را زده‌است. و در این راه می‌آموزی و بزرگ می‌شود. و ناگهان می‌بینی این دوست شد سرآغاز تکاپوهایی که زندگی‌ات را شکل داده‌است.چسب اضافیمی‌گویند روابطی که حول یک آرمان شکل بگیرند پایدارترند، و آرمان‌های خدایی پایدارتر. پس دوستی‌ها و روابطی که حول خدا شکل می‌گیرند دیگر از همه پایدارترند. این می‌شود که دست آخر یک جمع مومنانه می‌ماند و همه می‌روند.کاری به توفیقاتی که نصیب جمع مومنانه می‌شود ندارم، به مهر و محبت‌هایی که در قلب‌شان کاشته می‌شود (باز هم به خاطر خدا)، هم کاری ندارم. یکی از رموز پایداری این جمع ها در احساس تکلیف است. تکلیف به این‌که که این جمع را حفظ کنیم، چرا که هر «کار» بزرگی که بخواهیم بکنیم با این جمع است. با جمع دیگر یا به تنهایی نمی‌شود به آن اهداف سخت برسیم! فقط یک جمع قوی -یقینا فقط مومن‌ها (بخوایند عاشق‌ها)- دل و دماغش را دارند.[1] " الْخَبِيثَاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَالْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثَاتِ ۖ وَالطَّيِّبَاتُ لِلطَّيِّبِينَ وَالطَّيِّبُونَ" نور، آیه‌ي ۲۶Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSun, 06 Oct 2019 20:11:24 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/رفیقم-کجایی-icwb6ytlc8ghپیدا کردن یه رفیق خوب تو دانشگاه از اوجب واجباته! شاید الان این جمله رو متوجه نشید ولی کم‌کم بهش پی می‌برید. اونجایی که نیاز دارید تا با یکی درد و دل کنید و خودتون رو خالی کنید ولی کسی نیست؛ اونجایی که دوست دارید با یکی مشورت کنید و ازش کمک بخواید ولی کسی نیست؛ مثال از این دست زیاده... بهتره که از الان به فکرش باشید!ارتباط آدم‌ها با هم درجه‌های متفاوتی داره. یه سری از این رابطه‌ها در قالب‌ کارهای مشترک تعریف میشن. مثلا رابطه‌ هم‌کلاسی‌بودن، یا هم‌دوره‌ای‌بودن یا همکار بودن و مثال‌هایی از این دست. آدم‌ها تو این مدل رابطه‌ها خیلی اختیاری تو انتخاب همراهشون نداشتن و بعدش هم که اون کار مشترک تموم میشه،‌ اون رابطه هم قطع میشه. پس شاید نشه رو خیلی از این رابطه‌ها به طور عمیق حساب باز کرد.اما یه رابطه‌ی دیگه‌ای هم بین آدم‌ها وجود داره که جنسش به کلی متفاوته؛ یه جوریه که انگار این رابطه به روح آدم‌ها برمیگرده و انگار توش روح آدم‌ها به هم متصل میشه. یه جوری میشه که دو نفر حاضرن هر کاری برای همدیگه بکنن؛ حتی حاضرن جونشون رو هم برای هم بدن. به اون چیزی که باعث محکم شدن این رابطه میشه میگن حبّ. این حب خیلی قویه. وقتی یه رابطه حبی بین دو نفر شکل می‌گیره، مگه میشه اون دو نفر رو از هم جدا کرد؟! اون اوایل که اومده بودم دانشگاه، هیچ‌وقت فکر نمیکردم تو دانشگاه بشه رفیق درست و حسابی پیدا کرد. پیش خودم میگفتم،‌ احتمالا تو این دانشگاه آدم‌ها همش سرشون تو درس و کتابه و اصلا به چیزی جز درس فکر نمی‌کنن؛ ولی کم‌کم دیدم که خیلی هم نگاه درستی نداشتم. گشتم و گشتم و یه تعدادی از این رفقای خوب رو پیدا کردم؛ البته خیلی کارساده‌ای نبود.یکی از جاهای دانشگاه که درش به روی همه بازه و در اون دانشجوها با حب و محبوب مشترک دور هم جمع شده‌ان و بینشون با وجود اختلاف نظر، اتصال روحی و محبت برقراره هیأت‌الزهرا(س) ست. جایی که حقیقتا شعار «حب الحسین یجمعنا» در اون خیلی زیبا تجلی پیداکرده. پیشنهاد می‌کنم به عنوان تجربه هم که شده یکباری رو در کنار خادمین این دستگاه قرار بگیرید تا خودتون از نزدیک حرفایی که زدم رو ببینید.تو این شماره قراره با این جمع دانشجویی بیشتر آشنا بشیم؛ همچنین سعی کردیم در حد توانمون برای بعضی چالش‌هایی که شما ورودی‌های جدید ممکنه با اونها روبرو شید تجربیاتمون رو در اختیارتون قرار بدیم.Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSun, 06 Oct 2019 20:06:57 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/تقریبا-صفر-ficbpop4h9ixنشسته‌ام با پیراهن آبی چهارخانه در محل اتصال دو فرش. صدای قرآن می‌پیچد در گوشم. شب صفر مراسم است. شب صفر یک عبارت من‌درآوردی است در مجمع ما. مراسمی‌ست برای خدام که پنج شب دیگر روضه را هر کدام به شکلی درگیرند. پسرک کوتاه‌قد که رحل و قرآن را جمع کند، زیارت عاشورا آغاز می‌شود و من با خودم خیال می‌کنم که هیچ‌وفت خارح از هم‌خوانی زیارت عاشورا را از بر نخوانده‌ام.امسال سال هشتم است که تحت نام خادم آمده‌ام این‌جا. نه حتی که بیش‌تر. که سه سال راهنمایی هم سرک می‌کشیدم گاه و بی‌گاه. بی‌حواس شده‌ام.این بند قبلی را که نوشتم، لعن‌ها را فرستادند، سجده را رفتند، سخنران آمد، جمعیت را به جلو فراخواند، حرف‌هایش را زد و رفت و یکی از قدیمی‌ها آمد تا توصیه‌های خادمی را بگوید. من اما فقط همین یک بند را نوشتم. بس که رفتم و آمدم. اولش مسئول مراسم آمد و خواست که طرح آلترناتیو فردا شب را با هم مرور کنیم. بعدتر زنگ زدم به پدر یکی از بچه‌های دبیرستانی که اجازه دهد فرزندش یک ساعت بیش‌تر بماند تا تئاتر را تمرین کنند. بعدش از لحن پدر مذکور ترس برم داشت که این تئاتری که ما می‌خواهیم اجرا کنیم بعید نیست خانواده‌ها را بشوراند علیه ما که روضه را چه به بحث در مورد این‌که بچه‌هایمان را به تجربی زور نکنیم و پناهنده یکی از بزرگ‌ترها شدم برای مشورت. بعدتر هم دیگری را دیدم که از صبح از دسترس خارج شده بود و باید به فرداشب کلیپی را می‌رساند. همین سرشلوغی‌ها بود که نرسیدم بیش از یک بند بنویسم.یادم می‌آید روزگاری را تابستان بعد از کنکور که برای همین مراسم از دو ماه قبلش چند نوبت نمایشنامه نوشته بودم. قبل‌ترش هم را هم که هر شب می‌نوشتم ما وقع‌م را برای خودم و روزنامه‌دیواری مدرسه و نشریه مراسم. حتی همین سال‌های اخیر را هم به خاطر می‌آورم که شبی حداقل یک استوری را فراموش نمی‌کردم. امسال و این چندوفته اما مسیر سال‌های گذشته را کامل کرده‌ام و دیگر دستم به همین بندهای کم هم نمی‌رود. انگار نه انگار که وقتی می‌شوی مسئول تبلیغات قرار است اوج بروز تو باشد. این چند روز می‌نشستم در خیمه تکیه می‌دادم به یک داربست و زل می‌زدم به صفحه لپ‌تاپ و کاغذ سفید که شاید تک‌خطی نمایش‌نامه/یادداشت/داستان بنویسم؛ اما انگار نه انگار. گویی که دارم در پیاده‌روی بالای در دانشگاه با هندزفری در گوش راه می‌روم یا که مثلا سر کلاس چرت می‌زنم.سر خودم فریاد می‌زدم که لعنتی یعنی هیچ فرقی ندارد برایت زیر خیمه باشی یا که در دانشگاه یا در اتوبوس اصفهان-تهران یا در اتاق خوابگاه؟ و ناخودآگاهم با سکوت سردی بی‌پاسخم می‌گذاشت و به من پاسخ می‌داد.از وضع تبلیغات اگر بخواهم بگویم، مسئول سن مراسم نبود این دو روز را و رفته بود پی کارهای سربازی‌اش. گل آفتابگردان‌های کنار ورودی‌مان پلاسیده‌اند. شاخه‌های نخل بیش‌تر از فضاسازی اشغال فضا کرده‌اند. نور نقطه‌ای تئاتر همه‌جا را روشن کرده الا همان نقطه را. متن هیچ‌کدام از میان‌برنامه‌ها و تئاترها قطعی نشده‌اند. تیزر و کلیپ‌ها هم ساعت‌ها تا رندر گرفتن فاصله دارند و نمایشگاه یک راهروی خالی بیش نیست. دانه دانه ددلاین‌هایی که برای زیرواحدها تعریف کرده بودم میس شده‌اند و واقعا غوغا کرده‌ام با مدیریتم. تبلیغات امسال صفر صفر است.با خودم فکر می‌کنم که پس سال‌های پیش چه می‌کردی که می‌توانستی؟ چه می‌شد که می‌رسید و زود هم می‌رسید مسئولیت‌هایت؟ چه می‌شد که می‌نوشتی؟ دوباره ناخودآگاهم قلم به دست می‌افتاد پی تیک زدن گزینه‌ها. صندلی شماره ۱۷ اتوبوس همسفر را در سفرهای هفتگی و گاها روزانه روزمره کردی. دفتر زیبا را برای برنامه‌ریزی‌ها مصرف کردی و فکر حین پیاده‌روی را برای ویس‌های مدیریتی. من این تابستان که برای کارهای دانشگاه و محرم میان اصفهان و تهران تردد کرده‌ام تقریبا همه جا بوده‌ام. بعضا حتی در یک روز دو جلسه در دو شهر مختلف داشته‌ام یا در یک شهر کم‌تر از چهار پنج ساعت فرصت نشستن داشته‌ام و بعدش دویده‌ام که به اتوبوس برسم. شاید حتی بعضی وقت‌ها دو جا حاضر بوده‌ام. یا حتی بیش‌تر همه جا. من همه جا حاضر بوده‌ام و حاضر نبوده‌ام.با او دعوا می‌گیرم که یعنی حالا که آمدی در بالاترین جایی که به آن فکر می‌کردی در روزهای کودکی دیگر خود خیمه را هم بناست که خرج کنی برود و تمام؟ یعنی در این ۸ سال که هر سال به هر ضرب و زوری رفتی روی این سن، داشتی سال به سال چیزهای بیش‌تری را مصرف می‌کردی و دیگر امسال تمام؟ یعنی سال اول به بازیگری و بعد به مجری‌گری و بعد نوشتن و ساختن و حالا مدیریت و تمام؟ داشتی ساختار را بالا می‌رفتی فقط؟ حالا امسال اگر اتفاقی لباست آبی است سال بعد بناست از این هم بیش‌تری بروی جلو؟این دعواها را که می‌کردم او همان سکوت عاقل‌اندرسفیه را تحویلم می‌داد. بزرگ‌ترها شال سیاه انداختند روی دوش‌هایمان. سالن تاریک شده. صف‌های سینه‌‌زنی هم تشکیل شدند. من اما این‌ها را مرور می‌کردم و با اتود هفت‌دهمی که زورش از همه خودکارهای قدیمی‌ام بیش‌تر است می‌نوشتم داخل دفتر تمام‌شده‌ای.روضه‌خوان می‌خواند «شال عزات رو عشقه... پرچم سیاه‌ت رو عشقه...» به خودم می‌آیم و به این صفحات سیاه که در تاریکی معلوم نیستند خیره می‌شوم. ناخودآگاهم باز اتود به دست می‌شود و برای اولین بار در این سال تیک حضور را می‌زند. سرم را خم می‌کنم تا پارچه مشکی صورتم را لمس کند.صفر تقریبا تمام شده.Azzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatSat, 05 Oct 2019 22:30:00 +0330https://virgool.ir/@Azzahraa_Maktubat/مشتاقیم-به-شما-vun81qjmy8bu«الاعرجی» رگ ِعربی‌اش بالا زده! بدون متن و صرفاً با اتکا به حافظه‌ دارد حرف‌هایش را خطاب به رهبری ایراد می‌کند. انصافاً هم بدون تپق و چرخیدن حرف و عقب‌و‌جلو کشیدن کلمات سخن می‌گوید. صدایش هم آنقدر بلند هست که اگر بلندگو هم نباشد، در کل حسینیه بپیچد و همه بشنوند. از عربی‌ آنقدری بهره برده‌ام که بفهمم کلّیت حرفش چیست. با این حال برای محکم‌کاری، یک عربی‌بلد هم به عنوان مترجم همراه‌مان شده. شب قبل در جلسه هماهنگی در معارفه‌اش گفتند استاد نه تنها عربی بلد است که با لهجه عراقی هم حرف می‌زند. این یعنی نور علی نور! الاعرجی بعد از تمجیدهای بسیار می‌رسد به «ایران، عمق الاسلام!». رو می‌کنم به استادِ مترجم تا معنای دقیق جمله‌های سخنران را عینا یادداشت کنم. مانع غیرپیچیده‌ زبان پاسخ استاد، تاریخِ ترجمه را به دو قسمت مساوی تقسیم می‌کند: «می‌گه ایران، عمق اسلامه!» خیره می‌شوم به او و یکی دوباری پلک می‌زنم! با خودم کلنجار می‌روم که کمرش رگ‌به‌رگ نشود با این فشاری که به خودش می‌آورد. در نهایت اما خودم را می‌سپارم به واقعیت. واقعیتی که در سفر اربعین دو سال قبل هم تجربه‌اش کرده بودم. زمانی که در کربلا در منزل ابومحمد بودیم و او میزبان ما و جمع دیگری از شیعیان عربستان و بحرین و لبنان! آنجا هم همین مشکل غامض زبان وجود داشت اما... اما هم ما می‌فهمیدیم آنها چه می‌گویند و هم آنها می‌فهمیدند ما چه می‌گوییم بدون اینکه هر یک، زبان دیگری را بلد باشد. به قول تیتراژ یکی از سریال‌های دو دهه قبل رسانه ملی، «همزبونی‌ها اگه شیرین‌تره، همدلی از هم‌زبونی بهتره!» یک چیزهایی هست بالاتر از زبان و قومیت که انسان‌ها را به هم پیوند می‌زند و باعث می‌شود حرف همدیگر را بفهمند بدون اینکه برطبق قواعد کلاسیک زبان متوجه شوند چه می‌گویند! نمونه‌اش همین سیدجواد الاعرجی که پشت تریبون دارد با آن تونالیته‌ی بالا، رهبر جمهوری اسلامی را، نه یک روحانیِ اهل ایران یا رهبرِ دینی و سیاسی فارس‌ها که فرزند حسین(ع) می‌بیند و نواده‌ی رسول(ص) و پسر فاطمه(س)! بزرگِ موکب‌های نجف اشرف از جایگاهی با سیدعلیِ خامنه‌ای طرف شده که زبان و قوم و ملیت، نه اینکه محلی از اعراب داشته باشند که اصلا دیگر به چشم نمی‌آیند. حالا من این وسط کاسه داغ‌تر از آش شده‌ام و مترجم را برده‌ام زیر هشت که قرار بوده مجرای تخاطب ما با جماعت عرب‌زبان باشد ولی نیست. وجدانم هم محکمه‌ی صحرایی تشکیل می‌دهد و در دفاع از مترجم حکم صادر می‌کند: «سوراخ دعا را اشتباه گرفته‌ای؛ زبان آنقدرها هم که فکر می‌کنی مانع پیچیده‌ای نیست آقای خبرنگار!» در ادامه می‌گوید: «باید به سادگی بعد از پیچیدگی رسیده باشی که بتوانی این مساله را بفهمی آقای روزنامه‌نگار! درست مثل همین جوان عراقی که پشت سرت ...» فی‌المجلس صدایش را کم می‌‌کنم که بیش از این تحقیرم نکند! الحسین یجمعنا واقعیت، پیش از این هم خودش را تحمیل کرده بود. وارد حسینیه شده بودیم و هنوز آقا نیامده بودند. برایم سوال شده بود که در چنین دیدار پیچیده‌ای که میزبان، ایرانی است و مهمان هم عراقی، حاضران در حسینیه زمان ورود رهبری چه می‌گویند!؟ طبعا انتظار نداشتم مثل دیدارهای مردمی خودمان، فارسی شعار بدهند. نمونه‌ی مشابه قبلی این شکلی هم نبوده که تعیین کند چه باید گفته شود!؟ پس واکنش جمع چه خواهد بود!؟ واقعیت، همان حکم صادر شده جناب وجدان را تایید کرد زمانی که پیر و جوان عراقی از کت‌شلواری‌هایشان تا پیرمردهای دشداشه‌پوشِ عقال بر سر با حرارت فریاد می‌زدند لبیک یا حسین!... «زبان آنقدرها هم که فکر می‌کنی مانع پیچیده‌ای نیست آقای خبرنگار...» ببخشید ولی دوباره مجبورم صدای وجدان را کم کنم!همراهی الیاسری با وجدان خبرنگاری صحبت‌های پرحرارت و البته طولانی الاعرجی که تمام می‌شود، مجری برنامه که به احترام مهمانان، مراسم را به زبان عربیِ زیبایی اجرا می‌کند از سیدهاشم الیاسری می‌خواهد پشت تریبون برود. پیرمردی موی‌‌سفید کرده و یحتمل در دهه‌های هفت‌و‌هشت زندگی با دشداشه و چفیه‌ی عربی و عقال مشکی‌رنگ بر سر. آرام و شمرده‌شمرده حرف می‌زند. حرف‌هایش را تا حد زیادی می‌فهمم. حماسه‌ی قبلی جناب مترجمِ همراه هم باعث شده که برای ترجمه‌ی عین حرف‌های الیاسری سراغش نروم. الیاسری نمونه‌ی تیپیکال یک بزرگِ عرب است. انگاری که بزرگ یک قبیله باشد. به زحمت صحبت می‌کند، حرفش را با سلام به پیامبر(ص) و خاندانش شروع می‌کند و بعد هم معرفی خیلی کوتاه خودش و موکبش و حتی شماره‌ی عمودِ محل استقرارشان. این را هم می‌گوید که موکب‌شان هر سال در طریق‌العلماء برپا می‌شود. ادامه‌ی حرف‌هایش که از روی یک متن نوشته‌شده می‌خواند در عین کوتاهی، سنگین و وزین است: «ما خادمان اهل‌بیت(ص) از جمهوری اسلامی تشکر می‌کنیم. آیت‌الله العظمی خامنه‌ای هم در ثواب پذیرایی از زائران حسینی با ما شریک است. ایرانی و عراقی، ید واحده هستند.» الیاسری اینها را می‌گفت و من متوجه حرف‌‌هایش می‌‌‌شدم بدون اینکه سراغ جناب مترجم بروم یا آویزانش شوم. پر بیراه هم نمی‌گوید این وجدانِ مادرمرده که زبان آنقدرها هم که فکر می‌کنم مانع پیچیده‌ای نیست. رها کنم تا نیامده و صدایش را به تحقیر بلند نکرده! نقشه‌های عبث یک صدامِ نگون‌بخت قبل از صحبت‌های الیاسری چند نفری از ابتدا و انتها و میانه‌ی جمع، بلند می‌شوند برای ابراز احساسات. چهار پنج نفری می‌شدند. عموماً شعر و شعار و ابراز احساسات و لابلایش هم شعار علیه آمریکا و صهیونیست‌ها. دلِ پری از آمریکایی‌ها دارند. حالا تصوّرش را هم بکنید این شعر و شعار با زبانی مثل عربی هم همراه شود که قابلیت‌هایش کلاه از سر هر زبان‌شناسی می‌اندازد. در ادامه هم قوت و فصاحت اعراب را هم بگذرید کنار موضوع تا گوشی دست‌تان بیاید فضا چقدر حماسی و درام است. از خدا پنهان نیست از شما هم نباشد برای منِ نوعی، قضیه یک وجه دیگر هم داشت. فکرش را بکنید. ۳۸ سال قبل که سردار خودخوانده قادسیه، اولین گلوله‌ی توپ را به سمت همسایه شرقی شلیک ‌کرد اگر به صدام می‌گفتند روزی خواهد رسید که جمعی از مردم عراق در روز روشن و جلوی چشم رسانه‌ها در قلب تهران، مهمان رهبر جمهوری اسلامی خواهند بود مغزش سوت می‌کشید. افسوس که شیشه عمر صدام ۱۳سال قبل شکست و این روز را ندید. جوان عراقی با حرارت دارد خطاب به سیدعلی خامنه‌ای ابراز احساسات می‌کند. لابلای حرف‌هایشان بسامد دو واژه هم خیلی بالاست: سلمان و سلیمانی! اوّلی یار ایرانی پیامبر(ص) بود و دومی سردار سرفراز این سال‌ها! دیدی آقای روزنامه‌نگار!؟ دیدی زبان آنقدرها هم که فکر می‌کنی مانع پیچیده‌ای نیست! یک بچه زرنگ ایرانی-عراقی مجری مراسم هم با عربی فصیح و زیبایش، ملاتِ بین سخنران‌ها می‌شود. بعد از مراسم پی‌اش را گرفتم. گفتند ظاهرا دو رگه ایرانی-عراقی است با این‌حال الله‌اعلم! حالا چه ایرانی-عراقی باشد چه نباشد توفیری در اصل قضیه نمی‌کند که هم فارسی را روان و سلیس صحبت می‌‌کرد و هم عربی را فصیح و یک‌دست. بچه‌ زرنگی هم بود در نوع خودش. وسط چنین دیدار تاریخی و مهمی که ثانیه ثانیه‌اش حساس است، مسلط که باشی هیچ، وسط جلسه برای شهدای ایرانی و عراقی و لبنانی و یمنی، رندانه فاتحه و صلوات هم بگیری. بگذریم از شعر-روضه‌ای که به زبان عربی خواند و قضیه تا سینه زدن هم داشت می‌رفت. تنها کسی که مجری در مصافش، شکست‌خورده بیرون آمد همان الاعجری بود که در ابتدای متن، ذکر خیرش رفت. به احترام مرجعیت عراق علی عبدالحسین عبود را شاید بتوان با معیارهای اداریِ امروزی، استانداردترین سخنران مراسم دانست. نماینده خدّام اهل‌بیت(ع) و موکب‌داران بغداد و کاظمین. حرف‌هایش را از روی متن می‌خواند؛ شمرده و آرام و متین. لابلای حرف‌هایش ذکر خیری هم از آیت‌الله سیستانی می‌‌کند. صلوات بلند و محکم و به شیوه‌ی عربی که جمع می‌فرستد، عمق نفوذِ مرجع بزرگ شیعیان عراق را نشان می‌دهد و حرمت و احترامی که برای او قائلند. این مهم البته در صحبت‌های رهبری هم بدون سهم نبود، وقتی که آقا تشکر صمیمانه خودش و ملت ایران را به موکب‌داران عراقی ابلاغ می‌کردند و در این بخش، پرونده جدایی برای مرجعیت عراق هم باز کرد و همچنین در جای دیگر اشاره‌ی مستقیمی هم به فتوایی که آیت‌الله سیستانی برای مبارزه با داعش صادر کردند. مبارزه‌ای که به تعبیر آقا، امنیتی را فراهم آورده که حالا زیر سایه‌ی آن، اربعین و پیاده‌روی اربعین دارد رشد می‌کند و می‌بالد و جهانی می‌شود. مشتاقیم به شما حرف‌های عبدالحسین عبود هم مثل قبلی‌ها، زلال و دلنشین است: «خطاب به ملت ایران می‌گویم که ای مردم ایران! ما مشتاقیم به شما چنان ‌که یعقوب به یوسف!» جمله شاهکاری که زلالی و صداقت از آن می‌بارید و اوج سخاوت و کرامت اعراب را به رخ هر مخاطب منصفی می‌کشید. موضوعی که البته از نگاه تیزبینانه‌ی رهبری پنهان نماند: «رفتار کریمانه‌ی شما با زائران حسینی، نظیر و نمونه‌ای ندارد. شما با رفتارتان، کرامت اسلامی و عربی را نشان دادید!» دست‌خطی برای دعوت به اسلام پشت‌بندِ عبود، سعید الصافی می‌آید پشت تریبون. شاعر خوش‌ذوق عراقی که ابیاتش نه فقط عراقی‌های حاضر در جلسه که ما را هم به وجد می‌آورد. می‌دانم! الان دوباره می‌گویید دیدی زبان مانع پیچیده‌ای نبود! قبل از ابیات غرایش هم پشت تریبون گفت من به نمایندگی از مردم ایران و عراق به استکبار می‌گویم که حسین(ع) دوباره ما را با هم جمع کرده است. کنایه سنگینی خطاب به غرب و پسله‌های پان‌ایرانیسم و پان‌عربیسم‌شان که نان‌شان در نقار و تفرقه‌ی بین فارس و عرب است. جناب الصافی منهایِ شعر زیبایی که سروده بود، خط قشنگی هم داشت. جناب مترجم که در حد ترجمه کردن عبارت «ایران، عمق اسلام است» به یاری‌مان آمده بود بعد از مراسم موفق شد الصافی را پیدا کند و متن دست‌نوشته‌اش را از او بگیرد. به قول یکی از رفقا، به هر که این خط زیبا را نشان بدهی اسلام می‌آورد! سلام بر حسین(ع) و روح‌های حل شده در او دو نفر بعدِ از الصافی هم یکی مداح است و دیگری روحانی جوانی که روضه‌ی سوزناکی به عربی می‌خواند و جمع را هم حسابی متأثر می‌کند. این را می‌شود از صدای گریه و سینه‌زنی جمع هم فهمید. توی آن وضعیت می‌روم توی نخ واکنش تصویربردار صداوسیما با آن دوربین بدقواره و بزرگی که روی سه‌پایه بزرگتری مستقر شده در سمت راست آقا! مداحی و روضه‌خوانی به زبان عربی بود. روح حرفه‌ای‌گری‌ آقای تصویربردار در ابتدای قضیه غلبه داشت بر علقه‌ی قلبی. زاویه دوربین را مدام تغییر می‌داد تا قاب‌های بی‌نقصی از آقا ببندد... در نهایت اما کم آورد و تسلیم شد. دو دستی چسبیده بود پشت دوربینی به اندازه‌ی خودش و مدام با لنز ور می‌رفت. در همان حال اما آرام آرام اشک‌هایش روان شد؛ بعضاً تکان‌های ریز شانه‌اش هم به چشم می‌آید. گاه‌گاهی که دستش رها می‌شد، سینه‌ای می‌زد. قبول جناب وجدان! قبول! بعضی چیزها هستند که فراتر از زبان و قومیت و ملیت می‌ایستند و کوچکی و ناقصی و نارسایی این خط‌کشی‌های انسانی را بدجور به رخ می‌کشند. فهم این چیزها دانستن زبان نمی‌خواهد؛ معرفت می‌خواهد و خلوص و سادگی. این‌شکلی که باشد دیگر فرقی نمی‌کند رهبر جمهوری اسلامی باشی یا جوان ساده‌ای که از جنوب عراق راهی انتهای خیابان فلسطین شده یا تصویربرداری که از رسانه ملی آمده برای پوشش تصویری مراسم. همه‌شان می‌فهمند روحانی جوان عراقی پشت تریبون دارد با سوز از چه چیزی حرف می‌زند. بعضی مفاهیم مثل اقیانوس، آدم‌ها را در بر می‌گیرند و خوش به حال آنهایی که در منتهای درجه معرفت، خودشان را می‌سپارند به این اقیانوس‌ها و حل می‌شوند در این روح‌های بزرگ. اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائکَ...روایتی از دیدار جمعی از موکب‌داران عراقی اربعین حسینی با رهبر انقلابمحمدصادق علیزادهمنبع: Khamenei.irAzzahraa MaktubatAzzahraa MaktubatThu, 19 Sep 2019 14:22:33 +0430