https://virgool.ir/feed/@Azari.AmeneBe Green!fa2026-11-11 23:21:47https://files.virgool.ir/upload/users/24093/avatar/rIM1BB.pnghttps://virgool.ir/@Azari.Amenehttps://virgool.ir/@Azari.Amene/خوب-kupjhnb77tndجایی خواندم که “رنج و اندوه قبل از هر چیزی اول به سراغ موهای یک زن می‌رود.” و “فریادهای فروخورده به‌ تدریج چین‌ و چروک روی صورت می‌شوند.” و می‌توانم با زندگی زیسته و نزیسته‌ام این را تایید کنم. و خوب نیستم. و باید بپذیرم که شاید هیچ‌وقت خوب نشوم. Amene AzariAmene AzariSun, 26 Oct 2025 00:34:20 +0330https://virgool.ir/@Azari.Amene/موقعیت-ها-snqajwz8t07kراستش من بیش‌تر از آن‌که دلم برای آدم‌ها تنگ شود، تا دلت بخواهد برای موقعیت‌ها و لحظه‌ها دلم تنگ می‌شود، مثلا دلم برای آن کنجِ مبلِ راحتِ خانه‌ی نظری تنگ می‌شود وقتی که مچاله شده بودم توش و بچه‌ها- علی، نظری، غیور، منا و گاها امیر، فرشته، مصی و مریم- داشتند حرف می‌زدند و صدایشان کم‌کم محو می‌شد و خوابم می‌برد.یا برای وقتی که علی بیشتر سر کار می‌ماند و من می‌رفتم کارخانه نو‌آوری پیشش و تصمیم می‌گرفتیم برویم جگرکی جان و دل و یکی دو تا زنگ می‌زدیم و پیش می‌آمد یهو بیش از ده نفر نشسته‌ایم آن‌جا و داریم سفارش می‌دهیم. یا برای آن معجونِ خوش‌طعمی که مامان برایم درست می‌کرد و تمام دل‌دردهای عالم را با خود می‌برد.یا برای آن‌وقت‌ها که فری یا امیر یا هردو توی ماشین هم‌سفرمان بودند و فری همیشه خواب بود و امیر همیشه دنبال سرویس بهداشتی... یا آن کنجِ بهشتی باغِ عمو وحید...یا برای وقتی که فاطمه یا مریم به شماره شرکت زنگ می‌زدند و حرف می‌زدیم و گاها شماره اشتباهی را می‌گرفتند و مهندس طالب و فنایی برمی‌داشتند. یا وقتی که مهندس کریمی به شماره داخلی‌ام زنگ می‌زد و فقط یک کلمه می‌گفت: "بِیوین" یا قدیمی‌تر، برای وقتی که با شیرین زیرِ راه‌پله‌های فلزی دانشکده، لابه‌لای درختچه‌ها می‌نشستیم و جاج می‌کردیم و می‌خندیدیم.من دلم برای این دست موقعیت‌ها تنگ می‌شود، حتی گاها برای موقعیت‌هایی که دیگر آدم‌هایش از زندگی‌ام رفته‌اند ولی باور دارم که گرمیِ این لحظه‌ها به واسطه‌ی وجودِ آدم‌هاش استAmene AzariAmene AzariWed, 17 Apr 2024 19:08:32 +0330https://virgool.ir/@Azari.Amene/تابویی-به-نام-نمی-توانم-ptdrw2jdfwj2یکی از اثرات جلسه‌های روان‌شناسی، گشتن تو خاطرات گذشتس، مرور و مرور ... نبش قبر اتفاقات و به یاد آوردن جزئیات، قدم اول تو پیدا کردن علت حال و احساسِ الانه انگار و البته که چقدر این کار سخته برای من.یکی از علت‌های استرس‌های گاه و بیگاه من، ترس از نتونسته، ترس از اینکه یک کارو اشتباه انجام بدم، ترس از واکنش خوب نگرفتن و حتی ترس از این‌که هیچ کاری نکنم، این ترس ی گوشه تو مغزم نشسته منتظرِ کوچک‌ترین لغزش، و کاری که بعضی وقتا می‌کنه مرور لحظه‌هایه که نتونستم، که حس شرمندگی داشتم، که تحقیر شدم. خوب که به خاطراتم فکر می‌کنم، علت این ترس می‌تونه شیوه بزرگ شدنم باشه، من تو خانواده‌ای بزرگ شدم که بیان بعضی کلمه‌ها توش ممنوع بود، حتی فکر کردن بهشون هم گناه بود چه برسه باور بهشون. کلمه‌هایی مثل "نمی‌تونم"، "نمی‌دونم" و هر کلمه‌ای ازین دست. معنی نداشت که چیزی رو ندونی یا کاری رو نتونی انجام بدی، باید می‌رفتی خودت رو به زمین و زمان می‌زدی تا "می‌دونستی"، تا "می‌تونستی". این بود که باید تو همه چی اول می‌بودم، باید تو رشته‌های ورزشی، هنری و درسم همیشه موفق می‌بودم و حق نداشتم که نتونم...و این وظیفه من شد...اما روزهاس که با اون معلمِ عبوسِ ترکه به دستِ توی ذهنم (که بی شباهت به بابام نیست) سر جنگ دارم، بیشتر وقتا تنبیه می‌شم ولی هست لحظه‌هایی که رها و سرخوش، حال می‌کنم با نتونستنام. پ ن: باید بیشتر تمرین کنم، باید به این باور برسم که من هم حق اشتباه کردن دارم، که من هم حق نتونستن دارم. با خودم با خودی که ضعف‌هایی داره مهربون‌تر باشم و باهاش به صلح برسم. و البته درباره نتونستن‌هام حرف بزنم. پ ن: فرصت تجربه کردن رو از خودم نگیریم. Amene AzariAmene AzariMon, 13 Apr 2020 03:21:05 +0430https://virgool.ir/@Azari.Amene/جهان-کوچک-من-nbtczoepwgvtسال ۹۸ کندترین سال زندگی ام بود، سالی که هر شبش تا به صبح رسید چند سال طول کشید. کندترین سال بود ولی نه سخت ترین سال...یک چیزی همان اوایل کار توی یوگا یاد میگیری و آن توجه به نفس هاته، هر دم و بازدم، هر بالا و پایین آمدن قفسه سینه و همه ی آن جریان هوا توی بدنت مهم میشود... ۹۸ انگار مثل همین شمارش نفس ها توی ساعت های یوگا بود... تمام دقایقش مثل همان قفسه ی سینه ای بود که خیلی آرام بالا و پایین می شد، خیلی آرامی از روی خستگی شاید .حقیقتش را بخواهی من تجربه های کند زیاد داشته ام، تجربه های کند و سخت، کند و دردناک، کند و پر از اضطراب ولی همیشه به این باور رسیده بودم که میشود همه شان را رد کرد، که تهش آن آدم قویه داستان خودمم. که بودم معمولا. ولی اوایل ۹۸ تمام آن لحظات که این آدم بظاهر قوی ردش کرده بود، تمام آن اضطراب های نهفته انگار در یک لحظه بهم اتک زد. طوری که فلج شدم، آن آدم قوی داستان تبدیل شد به آدمی که لحظه هایش را میشمارد که مبادا آن حجم ترس را دوباره تجربه کند. ترس از ترسیدن. ترس از ترسیدن ترسناک ترین چیز ممکن است در دنیای این دورانِ من. ترس ازینکه مبادا دوباره آن ترس فلج کننده را تجربه کنم. ترس از ناتوانی در برابرش، ترس از ناتوانی که بزرگ ترین تابو برایم هست انگار. برای آنکه آن لحظه را بیشتر برایت باز کنم، بیا و تصور کن که یک فنر را به مدت سی سال هر روز با فشارهای مختلف فشرده کرده ای و هیچ وقت فشار را از روش کم نکرده ای که هیچ در شرایط سخت تری قرارش دادی، فنری از جنسی نازک ولی با ظاهری بشدت سخت، یک جایی بعد سی سال که دیگر نا ندارد با کوچک ترین نیروی محرکه ای(که هنوز کشفش نکرده ام) رها میشود، و ضربه اش آنقدر شدید است که هنوز گنگی...ولی میدانی آدمیزاد تهش به همه چیز عادت میکند، من هم بعد یک سال به آن ترس های گاه و بیگاه، به آن سخت خابیدن ها، به آن چشم براه ترس بودن ها عادت کردم، دردش کم نشده ولی تحملش راحت تر است. خاستم بگویم دنیای کوچکی دارم که شاید آن فنر فشرده کمی کوچک ترش کرد، که مجبورم کرد بیشتر توی خودم توی خاطراتم بگردم برای علت و راه چاره. پ ن: "با خودت و ترس هات به صلح برس و خودتو بیان کن" این ها را تقریبا هر جلسه روان شناسم بهم میگفت ولی برای منی که بیانِ خودم سخت ترین کار ممکن است، نوشتن اینجا شاید یک شروع باشد.Amene AzariAmene AzariSun, 12 Apr 2020 02:26:54 +0430https://virgool.ir/@Azari.Amene/تمیزکاری-o2uh8woo0ra2و یکی از کارایی که وقتی ناراحتی میاد سراغم، انجام می‌دم و بصورت جنون آمیزی هم انجام می‌دم، تمیزکاریه ... تمیز کردن هرچیزی که دم دستم بیاد، از آشپزخونه، هال و کشوهای اتاق خواب بگیر تا حتی یخچالِ شرکت ... انگاری که پاک کردن آلودگی‌ها، باعث میشه روحم آروم بگیره، غمش کم شه، استرسش دور شه (البته که نه خیلی دور، می‌شینه یک گوشه به تماشا و کمین...)باید وقت بزارم برای تمیزکاریِ گوشه کنارِ ذهنم، دلم ... یک نفس عمیق بکشم و دور بریزم همه‌ی خورده ریزهای حرف‌های شنیده و بایگانی شده رو، و یک بار برای همیشه خالی کنم ذهنمو از حرف‌های نزده، آه‌های کشیده و بغض‌های خورده. که شاید آروم بگیرم. Amene AzariAmene AzariThu, 13 Feb 2020 01:05:08 +0330https://virgool.ir/@Azari.Amene/در-درجه-چندم-اهمیت-l6tpfefdimwgدر درجه چندم اهمیت ....سندرومیست که دچارشم .... هیچ وقت الویت یک، کسانی نبوده ام . و شاید دردناک است. و شاید هم نباید باشد...شاید هنوز بزرگ نشده ام که دردم میگیرد. شاید باید بزرگ شوم ...و شاید هم نه .Amene AzariAmene AzariFri, 25 Oct 2019 04:26:00 +0330https://virgool.ir/@Azari.Amene/راه-nzjlqvlxkurxقبل تر ها جایی نوشته بودم که "اینجا جاییست که فقط میشود نشست و انتظار کشید..."شاید فقط کلاهمان عوض شده والا شیوه ی راه همان است که بود..در تمام راهی که میروی، تمام جزئیاتی که می بینی، لذت هایی که می بری، حرف هایی که می شنوی، در انتهایش در یک نقطه گوشه ی ذهنت نشسته ای و منتظری... منتظر هزار و یک رویا...Amene AzariAmene AzariThu, 13 Dec 2018 14:03:05 +0330