https://virgool.ir/feed/@Azarhediye?!Am I writingfa2026-11-11 01:25:06https://files.virgool.ir/upload/users/3390104/avatar/vkCG9u.jpghttps://virgool.ir/@Azarhediyehttps://virgool.ir/@Azarhediye/گلبول-قرمز-kmjjlyeesl5eگلبول قرمزآن ها حرفی برای گفتن به هم نداشتند.ساعت ها به ساعت دیواری روبرویشان که مکان اش هم معلوم نیست خیره شده بودند.چشم راست مرد ضربان می‌زد و زن به ضربان چشم مرد خیره شده بود.دقت اش بسیار زیاد شد؛وارد مویرگ های چشم هایش شد.خون را دید رفت و آمد این جریان قرمز رنگ.هر ضربان به شکل یک رژه ی نظامی که هر گلبول قرمز می‌ایستد،پا می‌کوبد و دوباره قدم بعدی.زن آخرین گلبول قرمز مرد را در چشمانش کشت و نکاه آخر را به آن کل از هم پاشیده انداخت و رفت.Hediyeh AzarHediyeh AzarFri, 26 Sep 2025 14:46:31 +0330https://virgool.ir/@Azarhediye/جستار-jblykba7uiruجستار: انتظار، عشق یا شکنجهامروز با خیال بی‌خیالی پیامی برای او فرستادم؛ پیامی که بیش از آن‌که کلماتش مهم باشد، وزنِ فرستادنش سنگین بود. پیام رسید، دیده شد، اما پاسخی نیامد. هنوز منتظرم. شاید تا همیشه منتظر بمانم.انتظار، شکنجه‌ای آرام است؛ نه آن‌قدر تند که بکشد، و نه آن‌قدر ملایم که رها کند. هر روز در بستر خودم به صُلابه کشیده می‌شوم؛ صبح‌ها زنده برمی‌خیزم، در طول روز با مرگ راه می‌روم و شب، نیمه‌جان دوباره غذا می‌خورم. این چرخه، نه زندگی است و نه مرگ؛ چیزی میانِ این دو است، برزخی که نامش «عشق» یا شاید «نفرت» است.می‌اندیشم که آیا یک پاسخ می‌تواند نجاتم دهد؟ یا اصلاً نجاتی در کار نیست؟ گویی مسئله فقط او نیست، بلکه حقیقتِ خودِ انتظار است. انسان همیشه در انتظار است: انتظار عشق، انتظار مرگ، انتظار کلمه‌ای که همه‌چیز را تغییر دهد. اما این میان، پرسش اصلی باقی می‌ماند: آیا منتظر ماندن ما را می‌سازد یا می‌فرساید؟ذهنم پر از هوس‌های غریب است؛ انگار می‌خواهم همه‌چیز را یک‌باره ببلعم. گویی در رؤیا خورشی از گوشت زندگان و مردگان می‌پزم؛ خورشی که همه را در خود حل می‌کند، جز او. او را زنده نگاه می‌دارم، تا بنشیند روبه‌رویم و از خورش عزیزانش بخورد. تنها در این لحظه است که خیال می‌کنم می‌توانم یگانه عزیزش شوم.شاید عشق، چیزی جز همین نیست: میل به بلعیدن همه‌چیز تا رسیدن به یک نفر؛ میل به زنده نگه‌داشتن او در میانه‌ی جهانی که خورده‌ایم. اما در پایان، پرسش همچنان پابرجاست: آیا عشق نجات می‌دهد یا تنها شکنجه‌ای دیگر است که نامش را زیباتر انتخاب کرده‌ایم؟Hediyeh AzarHediyeh AzarFri, 26 Sep 2025 13:50:33 +0330https://virgool.ir/@Azarhediye/گوشتِ-جن-rmnpf6z6y54aمن : چرا اینجا فقط کباب میده ؟ مگه اسمش رستوران نیست ؟ فقط یه مدل غذا میده.اون : فکرت پی کاری باشه که دنبالش اومدیم، بعدم رستوران سرراهیه دیگه. همینم پیدا کردیم تو این بر و بیایون خداتو شکر کن.من : فقط یکم ترسناکه اینجا. نمیدونم حس عجیبی داره . نه؟«من» خیلی سعی کرد تا همین جای مسیر هم که شده « اون » رو قانع کنه که برگردن. اما هربار موفق نمی شد.من: کباب هاش بوی بدی میده.اون: هنوز که نیاورده از کجا تشخیص دادی؟من: واقعا بوی بد رو حس نمی کنی ؟اون : نه والا. بسه آیه ی یاس خوندن .هی بو میده و عجیبه و فلان . چرا حالیت نیست؟ بابا ما یه نقشه ی گنج داریم. داریم میریم دنبالش تا از طالع نحس امون  نجات پیدا کنیم.از یه عمر بدبختی خسته نشدی ؟ همون اولم بهت گفتم مرد عمل نیستی نیا.من : اما اون یارویی که بهمون نقشه ی گنج داد  اخطارم داد ، اما تو خیلی   بی خیالی. نمی ترسی بلایی سرمون بیاد ؟اون : معلومه که نه. ببین به اون زیرخاکی فکر کن که میلیون ها تومن میارزه. الانم وایسا کبابت بیاد بخوری جون بگیری اینقدر پرت و پلا نگی.زیر لب : هر چند بهتره خفه خون بگیری .گارسون با سینی کباب می رسد و مشغول به چیدن میز می شود . « من » شروع به سوال کردن می کند تا بلکه کمی آرام شود.من: ببخشید .چرا فقط کباب تو منوی شماست ؟گارسون بدون اینکه به او نگاه کند : ما اینجا فقط گوشت داریم.من : گوشت های تازه ؟گارسون : بله تازه ی تازه. هر روز صبح خودمون ذبح می کنیم .من : پس چرا اینقدر بوی بدی میاد اگر گوشت ها تازه ان ؟گارسون : چون اینجا گوشت های متفاوتی سرو میشه قربان.گارسون هنگام گفتن این جمله لبخندی می زند که تمام دندان های پر از جرم و زرد رنگ اش دیده می شود « من» مِن مِن کنان در حالیکه از دیدن دندان ها حال مشمئزی به او دست داده می پرسد: چـِ چچچـه گوشتی ؟« اون » درحال بلعیدن کباب روبه رویش بود و حالا آروغ بعد از نوشیدن دوغ اش را میزد.گارسون لبخند اش گشاد تر می شود و در جواب دستی به سر «من» می کشد و با مهربانی و آن دندان های کثیف می گوید : گوشتِ جن.صداس سوتی ممتد در گوشِ « من » می پیچد و « اون» و گارسون شروع می کنند به قهقه های بلند و دیوانه وار ؛ حالا دندان های « اون » دوست عزیزِ « من » نیز شبیه گارسون می شود .«من» از ترس جایش را خیس کرده بلند می شود تا فرار کند .گارسون و « اون»  با سم های حنایی رنگ اشان به سمت او می دوند و با صدای بلند :بیا کباب ات رو بخور، مگه گشنه ات نبود.او حالا باید بدون « اون» آن رستوران را ترک کند اما هر چه می دود سرعت اش باز از سم های اون و گارسون کمتر است.فریاد بلندی می کشد و در رستوران باز می کند . با نفس هایش تند و تیزتر از همیشه می دود و فریاد کنان : کباب نمی خوام ، کبااابب نمی خوام .صدای آقای نقاش و صاحب اثر، آقای مودت را از فکر بیرون می کشد.صاحب گالری : آقای مودت ؟ حالتون خوبه ؟ صدای منو میشنوین ؟آقای مودت : اِ ببخشید . راستش یه لحظه رفتم تو فکر . یاد یک داستان کوتاهی افتادم به اسم « گوشت ِ جن » این نقاشی متاثر از این داستانِ ، درسته ؟نقاش با تعجب لبخندی می زند : بله، شما متوجه شدید؟!اقای مودت: نقاشی زیباییه. انگاری جن توش حلول کرده. پایان 15تیر 1404Hediyeh AzarHediyeh AzarSun, 06 Jul 2025 15:16:16 +0330