https://virgool.ir/feed/@Atozonefa2026-11-11 08:33:10https://files.virgool.ir/upload/users/90479/avatar/5cEXD4.pnghttps://virgool.ir/@Atozonehttps://virgool.ir/@Atozone/از-تاریکی-علیه-تاریکی-۵-kqxotjeliniw"چطور تونست چشمش رو روی همه چیز ببنده و خودش رو بکشه؟" جمله‌ای که احتمالا خیلی‌ها بعد از مواجهه با خودکشی یه نفر به خودشون میگن. توی این قسمت از مجموعه‌ نوشته‌های از تاریکی علیه تاریکی، در ادامه‌ی قسمت‌های قبل می‌خوام راجع به رابطه‌ی خودکشی و افسردگی بنویسم. اینکه امروز روز جهانی پیشگیری از خودکشیه بهونه‌ای شد برای نوشتن از شاید سخت‌ترین وجه افسردگی. قبل از ادامه دادن باز هم بگم که این‌ نوشته‌ها تجربه‌ی شخصی منه و قابل تعمیم به حتی یک نفر دیگه نیست.فکر می‌کنم کسی نباشه که ندونه خودکشی یا مرگ خودخواسته چیه. ولی شاید خیلی‌ها تا به حال سعی نکردن به این مساله دقیق‌تر نگاه کنن. معمولا اون رو یک حرکت خارج از منطق می‌دونن و با اون مثل یه تابو برخورد می‌کنن. حتی افرادی رو دیدم که این شکل از مرگ رو شنیع می‌دونن و اگر کسی از نزدیکانشون خودکشی کنه به سایرین میگن مثلا در اثر بیماری فوت کرده یا تصادف کرده. اما من به عنوان کسی که سال‌ها از افسردگی رنج می‌بره، فروپاشی‌های عصبی رو تحمل کرده و همیشه دنبال یه معنی حتی بی معنی بودن برای هر چیزی بوده، شکل دیگه‌ای به خودکشی نگاه می‌کنم. باید بگم که من تا به حال دست به خودکشی نزدم اما در برهه‌هایی تمایل شدیدی به خودکشی داشتم. بذارین این طور بگم که در لحظات و روزهایی اون تهی شدن هر چیزی از معنی به حدی می‌رسه که نه در اوج غم، نه در اوج خشم، که در اوج تهی بودن از هر حسی، مرگ اون هیبت ترسناکش رو کنار میذاره و انقدر زیبا به نظر میاد که با اولین قدم به سمتش، قدم‌های بعدی رو با سرعت بیشتری برمی‌داری. مثلا یک بار توی اون مکان شخصیم، دقیقا موقعی که هر لحظه ممکن بود به زندگیم خاتمه بدم، نوشته بودم، مرگ از هر چیزی به من نزدیک‌تر و برای من زیباتره. نوشته بودم چیزی که بازم می‌داره از پریدن، تصور رنج احتمالی خانواده‌امه و گرنه چی از مرگ مطلوب‌تر. هنوز هم همین‌طور فکر می‌کنم. برای من مرگ خودم زیباست. این خاموش شدن شعله‌ها. اون سکوت مطلق و اون نبودن. بله به مرگ این شکلی نگاه می‌کنم و ترس و دلهره‌ی اطرافیان وقتی بهشون میگم به خودکشی فکر می‌کنم برام سخت قابل باوره. خودکشی ممکنه در نتیجه‌ی یک اتفاق نباشه. خودکشی می‌تونه به خاطر هم‌زیستی چندساله با بی معنی بودن باشه. می‌تونه وقتی انجام بشه که از دید سایرین، اون فرد هیچ مشکلی در زندگیش نداره، فعاله و به ظاهر حالش خوبه. شاید اگر روزی برای من هم رنج آدما بعد از مرگم بی‌معنی بشه لحظه‌ای درنگ نکنم. در واقع این تنها رشته‌ی باریکیه که من رو باز میداره از خودکشی.اما همیشه هم همه‌ی افرادی که تمایل به خودکشی دارن این طور فکر نمی‌کنن. افراد زیادی رو دیدم که اون لحظه‌های آخر منتظر یه دست هستن که بگیرتشون، در آغوش بگیرتشون و اون طوری که مناسبشونه باهاشون صحبت کنه. همون افرادی که اگر بعد از خودکشی زنده بمونن میگن، اون لحظه‌ی خودکشی به خودشون گفتن کاش نمی‌کردن و پشیمونن. برای کسی که توی این وضعیته، یه کمک حرفه‌ای می‌تونه نجات بخش باشه. چون چنین فردی هنوز معنی‌های خیلی زیادی توی زندگیش داره که اون رو می‌تونه در لحظه منصرف کنه از مردن. و هر چقدر این کمک دیرتر برسه و معنی‌ها دونه به دونه از دست برن، کمک سخت‌تر میشه و مرگ برای فرد زیباتر. اما این کمک قطعا این نیست که به فرد بگی خودکشی کار آدمای ترسو و ضعیفه یا زندگی هنوز قشنگی‌هاش رو داره و آدم‌های دیگه هزار تا مشکل بدتر از تو دارن. این حرف‌ها خراش میده ذره ذره اون طناب نازک نگه‌دارنده‌ی فرد رو. چون به فرد می‌رسونه که حتی آدم‌هایی که نگرانش هستن هم متوجه رنجش نیستن. متوجه نیستن که رنجش با دونستن اینکه یه نفر دیگه ممکنه درد بزرگ‌تری داشته باشه تسکین پیدا نمی‌کنه. آدم در لحظه‌ی خودکشی فقط رنجی رو می‌تونه حس کنه که مال خودشه. رنج آدم‌ها مقایسه‌پذیر نیست. و این طوری باعث میشن فرد دور بشه و ذره ذره همه چیز براش تهی از معنی بشه. اون زمانه که به سختی میشه کمکی کرد و مرگ از یه چیز ترسناک به یه چیز معمولی و در دسترس زیبا تبدیل میشه. در واقع توی اون مراحل اولیه کمک (ظاهرا) یک سری از افراد می‌تونه حکم شتاب‌دهنده رو داشته باشه که شاید ناخواسته فرد رو هل میده به وضعیتی که دیگه کاملا همه چیز رو بی معنی می‌دونه. یه جور دوستی خاله خرسه. اگر فردی از خودکشی و مرگ خودش به راحتی صحبت می‌کنه، متوجه بشین که شاید داره وارد این مسیر میشه و به جای شتاب دادن بهش با زدن حرف‌هایی از اون دست، سعی کنین از یک فرد متخصص کمک بگیرین. همیشه این رو به خودتون یادآوری کنین که آدم‌ها با هم فرق دارن و هیچ‌کس در لحظه‌ی خودکشی به این فکر نمی‌کنه که اگه بقیه می‌تونن با مشکلاتشون کنار بیان پس اونا هم باید بیان. لحظه‌ی مرگ جای صحبت‌های انگیزشی‌ نیست. یه دسته از رویکردهای اشتباه دیگه وقتی یه نفر از خودکشی حرف می‌زنه اینه که شروع کنی به صحبت از اینکه اگر این موضوع اتفاق بیوفته اطرافیانت آسیب می‌بینن. این مساله شاید شاید در بار اول فرد رو منصرف کنه، ولی در ادامه فرد (چیزی که من هم تجربه می‌کنم) به خودش میگه انگار رنج من مهم نیست، بلکه احتمال رنج بردن اطرافیانه که برای سایرین اهمیت داره. در واقع در ادامه به مرحله‌ای می‌رسه که فرد به خودش میگه من چرا باید به خاطر بقیه زنده بمونم و رنج کشیدن رو ادامه بدم، چرا باید برای خودخواهی بقیه به این رنج پایان ندم. و این چیزیه که من هم دارم به سمتش حرکت می‌کنم. این حرف مثل یه سم مهلک آخرین تارهای نگه‌دارنده ادم به زندگی رو از بین می‌بره. این کاملا منطقیه که یه فرد ندونه در مواجهه با حرف خودکشی کسی در اطرافش ندونه چکار کنه یا راه درست برخورد چیه. اما منطقی نیست که پیش از فهمیدن راه درست، حرفی بزنه یا عکس‌العملی نشون بده که نه تنها کمک نباشه که بنزین باشه روی آتشی که فرد رو به این نقطه رسونده. اگر خوش شانس باشین و فردی که در شرف خودکشیه به شما خود خواسته علائمی از تمایلش نشون بده، احتمالا معنیش اینه که داره برای پیدا کردن چیزی که نگه‌ش داره تلاش می‌کنه. اما اگه برخورد درستی نبینه، دیگه علامتی نشون نمیده، آروم سر می‌خوره به انتها، به لحظه‌ای که به شما خبر میدن فلانی خودکشی کرد و شما نه از مرگش که از غیرقابل پیش‌بینی بودنش شوکه میشین. پس اگر کسی بدون جوریدن احوالش به شما میگه که به خودکشی فکر می‌کنه، فورا از یه کمک حرف‌ای استفاده کنین. اگر کسی با کند و کاو زیاد شما به سختی به شما میگه که به مرگ و خودکشی فکر می‌کنه، معنیش اینه که احتمالا فرد وارد مرحله‌ای شده که دیگه معنی‌ای برای چیزی نمی‌بینه و حتی حاضر نیست کسی رو مطلع کنه که مبادا جلوش رو بگیرن. این لحظه‌ست که مرگ براش زیباست و من واقعا نمی‌دونم آیا جلوش رو گرفتن کار درستیه یا نه. وقتی کسی به شما میگه به خودکشی فکر می‌کنه، یه لحظه لباس قهرمان و نصیحت‌گر بودن رو دربیارین و کمک بخواین.Atousa KarimiAtousa KarimiFri, 10 Sep 2021 14:16:58 +0430https://virgool.ir/@Atozone/از-تاریکی-علیه-تاریکی-۴-vhvop2ppoqciترکیب افسردگی با شرایط محیطی حاضر می‌تونه تو مقیاس فردی کشنده باشه، اگر اعتیاد به کار کردن رو هم بهش اضافه کنی، ترکیب زهرآلودی به دست میاد که ذره ذره ریشه‌های زنده بودن رو خشک می‌کنه. توی این قسمت از مجموعه یادداشت‌های از تاریکی علیه تاریکی در ادامه‌ی قسمت‌های قبل از ارتباط پیچیده‌ی افسردگی، اعتیاد به کار و شرایط اجتماعی و شخصی می‌گم. این نوشته برآمده از تجربه‌ و احوال شخصیه و قابل تعمیم به حتی یک نفر دیگه نیست. در اثر یا در مواجهه با افسردگی یه رویکرد اینه که افراد سعی می‌کنن از روتین زندگی‌شون که شامل فعالیت کردن و کار کردن هم میشه فاصله بگیرن و به شکل و شدت قبل کار و فعالیت نکنن. با یه رویکرد دیگه افراد به بخش کار و فعالیت زندگی‌شون بیشتر می‌چسبن و با شدت حتی بیشتری کار می‌کنن. هر فردی هم البته می‌تونه توی بازه‌هایی بین این دو حالت جابه‌جا بشه. اینجا من از رویکرد دوم و آسیب‌هاش از نظر خودم میگم. کار کردن باعث میشه توی یک بازه‌‌های مشخصی از روز ذهنت از چیزی که دائما داره بهش فکر می‌کنه منحرف بشه و روی موضوع دیگه‌ای متمرکز بشه. مزیت این توجه زیاد به کار کردن چیه؟ ذهن از مشکل یا سوالی که احتمالا راه حل یا جوابی براش نداره به موضوع دیگه‌ای توی حیطه‌ی کاری متمرکز میشه که معمولا با یه ذره بالا و پایین کردن و کمک گرفتن از همکار و سوپروایزر حداقل قابل رسیدگیه. علاوه بر اون این حس فعالیت داشتن مستقل از داشتن نتیجه مثل یه جور مسکن موقت برای فرد مبتلا به افسردگی عمل می‌کنه، چون فرد می‌بینه که اگرچه نمی‌تونه ارتباط خودش رو با زندگی و زنده بودن پیدا کنه ولی حضورش و فعالیتش احتمالا داره به جریان زندگی بقیه کمکی می‌کنه. یه مزیت بزرگ دیگه‌ی این رویکرد اینه که اصطکاک با سایر افراد کمتر از حالتیه که فرد کم فعالیت میشه. اطرافیان معمولا آگاهی زیادی از این شکل بروز افسردگی ندارن و حتی اون رو نشونه‌ی سلامت یه زندگی می‌دونن. از دید بسیاری از افراد، آدم‌های گرفتار افسردگی دچار خمودگی توی فعالیت‌های کاری هستن و چیزی که به نظرشون نگران‌کننده‌ست این خمودگی و ظاهرا پروداکتیو نبودنه، نه فشار روحی و روانی که فرد در اثر افسردگی داره تحمل می‌کنه. در واقع وقتی یه فرد مبتلا به افسردگی دچار پر کاری و اعتیاد به کار میشه، به شکلی خودش رو از محل اعمال نگرانی اطرافیانی که نگران پروداکتیو بودنش هستن خارج می‌کنه و با کم شدن نگرانی و ناراحتی اطرافیان، فشار و اصطلاحا عذاب وجدان کمتری به فرد گرفتار افسردگی میده که بیماریش باعث رنج و نگرانی دیگرانه. تا اینجا فرد افسرده کار (به ویژه وقتی کار مورد علاقه‌‌ی فرده) رو راه فراری هر چند موقتی از افکار و دلایل افسردیگش می‌بینه که به واسطه‌ی اون می‌تونه رنج دیدن نگرانی اطرافیانش رو هم کاهش بده، پس به تدریج شدت و زمان کار و فعالیت رو زیاد می‌کنه درست مثل مصرف مسکن. اما خب مسکن درمان نیست و بعد از مدتی دیگه آروم‌کننده نیست و فرد باز شدت کار رو بیشتر می‌کنه تا حدی که تبدیل میشه به یه ماشین مدام در حال کار که به محض یک فراغت کوتاه تمام رنج‌ها و علت‌های افسردگیش با هیبتی ترسناک‌تر جلوش ظاهر میشه، همه چیز رو بیهوده‌تر جلوه میده و فرصت لذت بردن از هر نتیجه‌ای رو از بین می‌بره. توی چنین شرایطی فرد که حالا به کار کردن اعتیاد پیدا کرده ترجیح میده زمان‌های استراحت رو کاهش بده تا به نوعی از درد و رنج فرار کنه. اما خب مشکل اینجاست که هر ماشینی بالاخره یه جایی فرسوده میشه و جسم از جایی شروع می‌کنه به کم آوردن و تحلیل رفتن. توی این مرحله فرد می‌خواد که باز از مسکنش استفاده کنه ولی دیگه توانی مثل قبل نداره و حالا به تدریج تمام اون نقطه‌های تاریکی که نادیده گرفته شده بودن نمایان میشن و فرد با بار سنگین‌تر، انگیزه و توان کمتر باید اون ماشین پرکار رو به حرکت بندازه. مشکل دیگه‌ی این وضعیت رو به رو شدن با واکنش اطرافیانیه که عادت کردن به یه نسخه‌ی پر کار از فرد و حالا فردی رو می‌بینن که ممکنه یه دفعه ناخواسته از کار بایسته. اطرافیان معمولا مبارزه‌ی فرساینده‌ی فرد رو با رنج‌هاش که در زمان‌های فراغت اتفاق می‌افته نمی‌بینن، مبارزه‌هایی که عملا فرصت استراحتی به فرد ندادن. از دید اون‌ها این ماشین پرکار بالاخره یه وقت‌هایی هم استراحت کرده پس چرا باید یه دفعه از کار بیوفته. این دورنمای تاریک اعتیاد به کاره. راه حل و برخورد مناسب چیه؟ نمی‌دونم :) من فقط وسط این تاریکی‌ام و می‌تونم در حد خودم روشن کنم که یه فرد معتاد به کار که از افسردگی رنج می‌بره چه مسیری رو اومده و کجا ایستاده. اگر از من بپرسید که دردناک‌ترین چیز این مسیر چیه، میگم لحظات فراغتیه که زمان به کندی می‌گذره، تهی از هر لذتی و در انتظار برگشتن به کار، به اضافه‌ی زمان‌هایی که ضعف جسمانی و خستگی ذهنی این زمان‌های استراحت رو کش میدن. آیا حس می‌کنم که این رویکرد سالمی نیست؟ بله، اما این در دسترس‌ترین مسکنه. حالا تمام این‌ها رو بذارین کنار شرایط محیطی و اجتماعی‌ای که داریم تجربه می‌کنیم، شرایطی که در اون آسایش و آرامش جمعی مدت‌هاست که وجود نداره. این مساله غیر از خط‌هایی که میندازه روی روان افراد و حفره‌هایی که پیوسته توی روح ایجاد می‌کنه، باعث میشه هدف و معنی فعالیت و کار کردن که بخشیش کمک به دیگران و بهتر کردن شرایط زندگی جمعیه هم از بین بره. انگار بی وقفه کار می‌کنی تا دست‌کم با دیدن یه اثر مثبت توی زندگی اجتماعی ذره‌ای رنج افسردگی و بی‌معنایی تسکین پیدا کنه ولی می‌بینی که اصلا توی مقیاس جمعی نیاز و خواسته‌هایی هست که در نهایت هر روشنی کوچکی گم میشه توی تاریکی در تاریکی. و درست اینجاست که اثر مسکن اعتیاد به کار هم بیشتر اثر خودش رو از دست میده. درد جمعی درست مثل یه چاقو توی تمام زخم‌های فردی ناشی از افسردگی به همراه اعتیاد به کار، شیب رفتن به سمت تاریکی مطلق رو بیشتر می‌کنه. مثلا من چطور می‌تونم حفره‌ی کشتن دوستم رو توی اون هواپیما با دو جا کار کردن پر کنم؟ یا چطور n ساعت کار کردن من می‌تونه رنج کسی رو که جایی داره برای ابتدایی‌ترین نیازش فریاد می‌زنه و کشته میشه تسکین بده؟ در اصل توی این نقطه هر روشنی کوچیکی توی زندگی فردی رنگ می‌بازه. راستش این ملغمه‌ی افسردگی، اعتیاد به کار و رنج جمعی که هم رو تقویت می‌کنن باعث میشه فرد گرفتار افسردگی نه تنها از افسردگی خودش رنج ببره، بلکه با نگاه کردن به رنج دیگری خودش رو برای هر ناتوانی‌ و خستگی‌ای سرزنش کنه. راه حل، درمان؟ نمی‌دونم. فقط وقتی کسی رو توی این وضعیت می‌بینیم بدونیم که کجا ایستاده، داره توی چند تا میدون می‌جنگه، چرا انگار داره خودش رو به در و دیوار می‌زنه، همین. Atousa KarimiAtousa KarimiThu, 22 Jul 2021 22:28:31 +0430https://virgool.ir/@Atozone/تلخند-cwzikx0iidt4اگه آتوسای هفت سال پیش بود با پیشامدهای این روزها فکر می‌کرد، وا مصیبتا زندگی سراسر محنت و رنجه، باید شمشیر کشید پاره کرد این پرده‌ی سیاه رو. ولی الان اگر چه رنج رو می‌فهمه می‌دونه درد یه مفهوم نسبیه. که ما تغییر می‌کنیم، که هیچ قراری برقرار نمی‌مونه. نمی‌دونم عنوان این نوشته رو درست انتخاب کردم یا بهتر بود اسمش "از تاریکی علیه تاریکی (۴) باشه. در هر صورت نویسنده هم‌چنان از هم‌نشینی با سگ سیاه افسردگی رنج می‌بره، اما داروهاش رو شخصا و سرخود (کار اصلا خوبی نیست) مدتیه قطع کرده و داره شکل دیگه‌ای تلاش می‌کنه. این‌ها پس‌زمینه‌ی این نوشته هستن. فکر هم نکنین که اتفاقات درخشانی افتاده که رنگ این نوشته احتمالا به روشنی می‌زنه، بلکه اتفاقات کاملا ناخوشایندی افتاده و می‌افته که خب گزیری نیست. یه مفاهیمی توی برق و کنترل هست به اسم پایداری، پاسخ ضربه. وقتی می‌خوایم یه سیستم (می‌تونیم اینجا با اغماض بگیم یه انسان) رو شناسایی کنیم، یکی از راه‌های تئوری این هست که بهش ورودی ضربه بدیم یعنی در یک زمان بسیار کوتاه در مقیاس اون فرد (سیستم) یه ورودی با بزرگی خیلی زیاد بهش اعمال کنیم، بهش ضربه بزنیم. اصلاحا این شکلی همه‌ی مودهاش رو تحریک کردیم و می‌تونیم رفتارش (شخصیتش) رو توی همه‌ی فرکانس‌ها ببینیم. در عمل این روش خوبی نیست چون سیستم (فرد) آسیب می‌بینه. اما خب به هر حال در عالم واقع گاهی اجتناب‌ناپذیره. تو زندگی معمولی هرکس تو مقیاس خودش بارها ورودی ضربه بهش اعمال میشه، تاب میاره و یه سری از مودهاش رو کشف می‌کنه، تا وقتی که یه ورودی بهش وارد بشه که دیگه نتونه تاب بیاره، اون موقع سیستم fail میشه که خب الان بحث این نوشته نیست. ضربه می‌خوریم و می‌تونیم بفهمیم که چقدر می‌تونیم به فروپاشی نزدیک بشیم، بفهمیم که هیچ پایداری‌ای پایدار نیست. که هر غمی رو می‌تونه یه غم بزرگ‌تر بپوشونه. که تغییر می‌کنیم. در احساساتمون، در شکلی که دنیا رو می‌بینیم. مثلا دیشب توی اون کانال یه نفره‌م نوشته بودم "امشب از غصه دق می‌کنم." و امشب یه بوم سفید جلوم گذاشتم که نقاشی کنم. فروپاشی‌های عصبی زیادی رو پشت سر گذاشتم و احتمال داره باز تجربه کنم. بی‌نهایت پنیک اتک رو پشت سر گذاشتم و باز هم تجربه می‌کنم. آتوسای چند سال پیش خیلی چیزا از خودش و از جریان زندگی نمی‌دونست. حالا بیشتر می‌دونه. می‌دونه که هیچ شناختی کامل نیست. افسردگی اگرچه رنج بی‌حدی رو میندازه روی دوشت اما تنها جنگیدن باهاش باعث شده خودم رو بیشتر بجورم تا از خودم در برابر خودم محافظت کنم. هر شب به خودم می‌نویسم که آیا این زندگی ارزش ادامه دادن رو داره؟ نمی‌دونم. اگر دیشب کسی این رو ازم می‌پرسید می‌گفتم نه نداره. اگه الان ازم بپرسی میگم هم نه هم آره. ۲۷ شهریور ازم می‌پرسیدی می‌گفتم نه، یه نه‌ی غلیظ. دلیلش مشکل سیستم نیست. ما پیوسته ضربه می‌خوریم. می‌شکنیم. گاهی هم تاب میاریم. به قول مختاری آدمیزاد خیک ماست نیست که انگشت بزنی جای انگشت هم بیاد. جای انگشت درد و رنج و بلا و بی‌پناهی و تنهایی در آدم می‌مونه. این‌ها با دلیل و بی‌دلیل از هرکس چیزی رو می‌سازن که هست. چرا این‌ها رو گفتم؟ چون لازمه یادآوری کنم به خودم که اگرچه لحظه‌ای از زیر ساطور خودم کنار نمی‌رم و از این بابت در رنجم، اما خیلی چیزها دست من نبوده، که گاهی ببینم در ازای رنجی که می‌برم دست‌کم می‌دونم کجای زندگی وایستادم. دل‌خوشیه. ولی خب هرکس جوری دلش رو خوش می‌کنه که ادامه میده. Atousa KarimiAtousa KarimiThu, 14 Jan 2021 20:56:30 +0330https://virgool.ir/@Atozone/در-مدح-و-ذم-فراموشی-rsjhwcdrlqcxوقتی ۱۷، ۱۸ بودم مشکل تمامی بشریت رو تو فراموشی می‌دیدم؛ از فراموشی گذشته و تاریخ، چون تکرار پذیر هستن و فراموش کردنشون آدم رو به دوباره تجربه کردن چیزهایی که میشه تکرار نشه میندازه. اما زندگی همیشه به یه پاشنه نمی‌چرخه. درسته تاریخ رو باید به یاد آورد ولی زندگی شخصی‌تر همیشه با حافظه‌ی خوب میونه‌ی خوبی نخواهد داشت. چرا می‌خوام از مزیت و عیب فراموشی بنویسم، که شاید تکرار مکرراته؟ چون این شکلی مرور می‌کنم راهی که رفتم رو و باز می‌جورم که انتخاب درستی بود یا نه. پس ذهن این رو داشته باشیم که نویسنده حافظه‌ی به شدت خوبی داره، انقدر که می‌تونه جزئیات یک مکالمه با یک غریبه مربوط به چند سال پیش رو به خاطر بیاره. یا مثلا اینکه هم‌کلاسی کلاس سوم دبستانش عاشق چه غذایی بود. با همچین حافظه‌ای میشه تصور کرد صحبت از فراموشی چقدر سخته. حافظه‌ی خوب و به خاطر سپردن جزئیات از یه نظر جذابه. تصور کنین بتونین با فکر کردن به دوستتون تمام خاطرات و جزئیات معاشرت‌هاتون رو به یاد بیارین. اینکه حس دوستتون وقتی فلان آهنگ توی یه کافه پخش شد چی بود، یا اینکه دوست داره چه چیز کوچکی و شاید نه چندان مهمی رو داشته باشه. انگار می‌تونین آدم‌های اطرافتون رو بلد بشین، با ظرافت هرچه تمام. زیباست. مثلا می‌تونین دوستتون رو با چیزی خوشحال کنین که خودش اصلا یادش نمیاد دوستش داشته. بعضی وقت‌ها دوست‌هام میگن تو چیزهایی از ما رو به خاطر میاری که خودمون هم یادمون رفته. حس جالبیه تا اینجاش. حالا تصور کنین یه تجربه‌ی سخت و دردناک در گذشته داشتین، اصلا بهش می‌گیم "تروما". درست همین‌جا حافظه‌ای که مثل ساعت کار می‌کنه یقه‌ی آدم رو می‌گیره. چون مدام به شما یادآوری می‌کنه اتفاق‌ها و زخم‌های قدیمی رو ناخودآگاه می‌بینین که گرفتار گذشته شدین و این کوچک‌ترین ضررشه. مثلا من تجربه‌ی دشواری توی گذشته داشتم، تجربه‌ای که متاسفانه یه تروماست و یکی از پایه‌های واضح افسردگی. توی‌ همه‌ی این سال‌ها تعمدا سعی کردم خودم رو به فراموشی بزنم، پاک کردمش از بخش خودآگاه ذهنم به طور کامل. انقدر که وقتی کسی از اون موضوع صحبت می‌کنه حس می‌کنم دارن به روایت زندگی یه نفر دیگه می‌پردازن، نه من. این تظاهر به فراموشی اگرچه طاقت‌فرسا بود اما انگار تا حدودی جواب داده. اما این همه‌ی قضیه نیست و همون‌طور که گفتم گرفتار گذشته شدن کوچک‌ترین ضرره. تصور کنین شما می‌خواین چیزی، حالتی، احساسی رو تجربه کنین، که با تجربه‌ی ناخوشایند شما در یک حوزه قرار می‌گیره. شما یاد گرفتین این‌بار چطور همه‌چیز رو مدیریت کنین، با احتیاط قدم برمی‌دارین، اما درست وقتی باید مصمم باشین یه تیر از گذشته می‌افته جلوی پاتون. یه دفعه هیبت زشت تروما ظاهر میشه و نمی‌ذاره شما جایی، نوری، امیدی رو ببینین. استیصال احتمالا اولین حس آدمه تو این وضعیت. دیگران و خودتون (که الان پخته‌تر و باتجربه‌تر هستین) میگن و حس می‌کنین که میشه اعتماد کرد ولی ترس حس قوی‌ایه. اگه یه ذره حواس جمع باشی متوجه قضیه میشی ولی ترس تکرار گذشته لذتی که می‌تونی از چیزی ببری رو کم می‌کنه و این دردناک و اجتناب‌ناپذیره. اینجاست که گاهی آرزو می‌کنی کاش حافظه‌ت خوب کار نمی‌کرد. پیچیده‌ست. این روزا خیلی درگیر اون استیصالم. تمام این سال‌ها تلاش کردم برای تسکین اون تجربه یه وقت به چیزی که مناسبم نیست تن ندم، اما این خود نگه داشتن پیوسته شکل عادت شده و این خوب نیست. یه دوستی می‌گفت وقتی صد رو تجربه می‌کنی تجربه‌های بعد کم ارزش می‌شن. به نظرم این دقیقا همون نقطه‌‌ی فشار حافظه‌ست. همون جا که نمی‌ذاره دوباره چیزی رو به شکل بهتری که نمی‌دونی تجربه کنی. فراموشی همیشه بد نیست اگر اثر مثبتش به خاطر بمونه. Atousa KarimiAtousa KarimiSun, 10 Jan 2021 22:59:24 +0330https://virgool.ir/@Atozone/از-تاریکی-علیه-تاریکی-۳-tqzduryr65fe"من توی شرایط تو نیستم ولی سعی می‌کنم بشناسم شرایطت رو." جمله‌ای که شنیدنش برای فردی که دچار افسردگیه می‌تونه یه دلگرمی باشه.این قسمت از تاریکی علیه تاریکی در ادامه‌ی قسمت‌های قبل مربوط به آگاهی اطرافیان از افسردگی و تاثیر اون در روند مواجهه و درمانه. باید دوباره بگم که این نوشته براساس نظر من، تجربه‌ی من و احوال من نوشته شده و قابل تعمیم به حتی یک نفر دیگه نیست. قبل‌تر گفته بودم که آگاهی دیگران و به ویژه نزدیکان چقدر پارامتر مهمی توی برخورد با این گرفتاریه. تجسم کنین شما از یک درد/گرفتاری به طور پیوسته در حال عذاب هستین و دیگران فکر می‌کنند به خوبی درد شما رو می‌شناسند، در حالی که گرفتاری شما در طبیعتش این هست که فرد به فرد متفاوت باشه، شدت متفاوتی داشته باشه و به طور متفاوتی درک و حس بشه، در واقع همه فکر می‌کنن می‌دونن شما چه چیزی رو حس می‌کنی ولی در واقع این طور نیست و یه شکاف بزرگ بین شما و اطرافیان وجود داره! به این ترتیب اطرافیان ناآگاه شروع می‌کنن از سر دل‌سوزی به عکس‌العمل‌هایی که ممکنه نه تنها هیچ کمکی به شما نکنه که اوضاع رو بدتر کنه. بذارین یه مثال بزنیم. اگر فردی به شما بگه من به بیماری "فیبرودیسپلازی استخوانی‌شونده پیشرونده" مبتلا هستم، شما در واکنش اول به دلیل اینکه احتمالا آگاهی از این بیماری ندارین، ازش می‌پرسین یا سرچ می‌کنین که این بیماری چی هست، چه طور شکل می‌گیره، چه طور پیش میره و چه کمکی به عنوان یک همراه می‌تونین بهش کنین. در اصل چون ما به ناآگاهی خودمون واقفیم سعی می‌کنیم بیشتر بدونیم تا شرایط فرد مبتلا رو درک کنیم. اما افسردگی که هزار تا چهره داره و هیچ‌کس واقعا نمی‌تونه ادعا کنه به خوبی و کاملا می‌شناستش از این مزیت ناشناخته بودن بی‌بهره شده. هرکسی ممکنه توی زندگیش افسردگی رو به شکل و شدت‌های مختلفی تجربه کنه ولی چیزی که همیشه به نظرم باید بهش توجه بشه اینه که حتی یک فرد مبتلا به افسردگی نمی‌تونه ادعا کنه که به وضعیت یک فرد گرفتار دیگه‌ به خوبی واقفه و مطمئن باشه روش درمانی خودش روی اون هم موثره. بزرگ‌ترین نمود این برداشت و وهم آگاهی کجاست؟ وقتی غمگین بودن با افسردگی به جای هم اشتباه گرفته میشن، وقتی یک ناظر بیرونی به فرد گرفتار افسردگی این جمله‌ها رو می‌گه: "همه مشکل دارن. حال خودت رو خوب کن. منم این مشکل رو داشتم ولی یه روز به خودم گفتم فلان و دیدم عوض شد. " می‌دونین واکنش احتمالی فردی که واقعا گرفتار افسردگیه چیه؟ تمایل به سکوت و انزوا. چون این شکاف رو به خوبی می‌بینه. چون اگر آگاه نباشه که مشکلش و بیماریش جدیه فکر می‌کنه: "من دارم از یک وضعیت روحی پیش پا افتاده که همه می‌شناسنش رنج می‌برم و نمی‌تونم حلش کنم، نمی‌دونم چه کار کنم. پس این از ضعف منه، نه از سهمگینی و عجیب و غریب بودن این بیماری." و باز سکوت و سرپوش گذاشتن روی مشکل. در اصل نمود ناآگاهی بقیه به بدتر شدن شرایط دامن می‌زنه. یه سیکل معیوب از درک نشدن، بدتر شدن، درک نشدن، بدتر شدن ... . از طرف دیگه وقتی فردی نمی‌دونه که گرفتار افسردگی شده، یا در شرف گرفتار شدنه یا اصلا حس غمگینی داره و بعد از بیان احوالش به نزدیکانش چنین واکنش‌هایی رو می‌بینه خیلی محتمله که پی شناخت مشکلش رو دیگه نگیره، چون این وهم آگاهی از بقیه بهش سرایت می‌کنه. و اگر واقعا مساله جدی باشه، همه‌چیز روی هم انباشته میشه تا حدی که فرد کاملا گرفتار افسردگی میشه، یه افسردگی مزمن، و اون‌وقت شرایط خیلی پیچیده‌تر از اونیه که بشه روش سرپوش گذاشت. وقتی می‌گم انباشتگی در طول زمان می‌تونین یه بازه‌ی زمانی بیست و چند ساله رو تجسم کنین، یا یه بازه‌ی یکی دو ساله. این تعویق شناختن مشکل و دنبال حلش رفتن نتیجه‌ی مستقیم ناآگاهی اطرافیان و البته خود فرده. بخش آگاهی خود فرد تا حد قابل توجهی از رفتار و آگاهی اطرافیان سرچشمه می‌گیره البته. وقتی شما در جمعی باشی که نسبت به آگاه شدن از وضعیت‌های ناشناخته فعاله، یاد می‌گیری که اگر وضعیتی برات غریبه و به نظر عادی نمیاد، بیشتر درباره‌ش بدونی، بیشتر از کمک فرد آگاه استفاده کنی و این رو یک ضعف قلمداد نمی‌کنی، چون جمعی که درش هستی این رویکرد رو ضعف نمی‌دونه. اگر حس می‌کنی که مشکلی داری و قابل درک برای اطرافیان نیست یا حتی نیاز می‌بینی که کیفیت بهتری از زندگی رو تجربه کنی، راحت‌تر می‌پذیری که به یه مشاور، روان‌شناس، روان‌پزشک مراجعه کنی، همون‌طور که اگر به یک بیماری جسمی مبتلا بشی نیاز می‌بینی که به یک متخصص مراجعه کنی. به این ترتیب آگاهی اطرافیان و آگاهی فرد هم رو تقویت می‌کنن تا شرایط یک فرد حداقل تا حد خوبی روشن بشه. خیلی ساده‌ش اینه که وقتی فردی افسردگی رو تجربه می‌کنه، اگر من یک فرد متخصص در این زمینه نیستم نمی‌تونم انتظار داشته باشم که توصیه‌های من حال فرد رو خوب کنه چون من فکر می‌کنم خوب می‌شناسم گرفتاریش رو. بلکه باید به ناآگاهی خودم واقف باشم و سعی کنم اگر می‌خوام بیشتر بشناسمش.افسردگی خیلی پیچیده‌تر از چیزیه که عموما باور میشه. توی این گرفتاری خود ذهن بعضا کمر به نابودی همه‌چیز یک فرد می‌بنده، فرد گرفتار افسردگی احوال‌های متناقض و خیلی متفاوتی رو در یک بازه زمانی کوتاه می‌تونه تجربه کنه، پنیک‌اتک، انگزایتی‌اتک، عوارض داروهای مصرفی، واکنش‌های شدید نهفته به تریگر‌ها، یادآوری تراماها و ... . توی این وضعیت ناآگاهی بقیه مثل یک پتک هر چیزی که فرد در روند بهبودش می‌سازه رو می‌تونه خراب کنه. منظور از تریگر یه محرک روانیه که می‌تونه زخم‌ها، احوال ناخوشایند رو در فرد بیدار و زنده کنه. تریگرها برای یک فرد گرفتار افسردگی می‌تونه از نظر یک فرد دیگه خیلی چیز ساده و پیش‌افتاده‌ای باشن. مثلا من ممکنه با شنیدن یک دیالوگ ساده یک فیلم یک ترامای کهنه برام زنده بشه و دچار پنیک‌اتک بشم. یعنی چیزی که شما ممکنه ازش لذت ببری می‌تونه زحمت‌های چند ساله‌ی بهبودی من رو تهدید کنه. به همین سادگی و البته به همین غم‌انگیزی. منظورم این نیست پیوسته حواستون رو جمع کنین که دوستم که افسردگی داره الان به یه تریگر برمی‌خوره یا نه و زندگی رو به کام خودتون تلخ کنین :) منظورم اینه متوجه بشین که یک فرد گرفتار افسردگی داره با چه چیزایی سر و کله می‌زنه. که چقدر بعضی لحظه‌ها واقعا براش غیرقابل تحمله. آیا باید فرد گرفتار افسردگی رو تنها بذاریم پس؟ نه! اگر حس وظیفه‌ای می‌کنین در برابر فردی که گرفتاره، بزرگ‌ترین کمک تلاش برای شناختن احوالشه در حد متعادل. میگم متعادل چون برای هر فرد گرفتار افسردگی بعضی رفتارها خودش یه تریگر بدتر شدن احواله. آره خیلی پیچیده‌ست. چون این گرفتاری پیچیده‌ست. دقیقا به همین دلیله که هرچقدر آگاهی رو از وضعیت فردی که گرفتار افسردگیه بیشتر کنین، این شکاف کمتر میشه. و دقیقا به همین دلیله که حضور یه فرد متخصص خیلی می‌تونه کمک کننده باشه. این فرد دست‌کم چند صد کیس مختلف دیده و دید بهتری (نه کامل) برای کمک کردن داره. من به عنوان یک فردی که گرفتار این مساله است، واقعا هیچ‌وقت هیچ انتظاری از دیگران در روند مواجهه‌م با این مساله ندارم، چون واقعا شرایط هر فرد انقدر پیچیده هست که نخوام بار اضافه‌ای رو به مسائل نزدیکانم وارد کنم و از این موضوع خوشحال هستم، ولی وقتی کسی داوطلبانه پا میذاره تو میدون و میگه که من آگاهم (ولی نیست) اون‌وقت انتظار پیدا می‌کنم که یا آگاهی کسب کنه یا برگرده از این ادعا. اگر شما کسی هستین که با فردی که افسردگی داره ارتباط دارین و حس می‌کنین دوست دارین کمک کنین، بهتره بدونین که این قضیه ساده نیست و لطف شما باید براساس آگاهی یا تلاش برای آگاهی باشه. اگر تلاش می‌کنین که شرایط رو دست‌کم متوجه بشین، این تلاش خیلی بیش‌تر از چیزی که فکر می‌کنین برای فرد گرفتار ارزشمنده و مثل یه دل‌گرمی می‌مونه. این‌که اگرچه غیرممکنه بفهمین شرایط من گرفتار رو، ولی تلاش می‌کنین که متوجه باشین. Atousa KarimiAtousa KarimiSat, 21 Nov 2020 22:24:18 +0330https://virgool.ir/@Atozone/از-تاریکی-علیه-تاریکی-۲-osqcsm8vhqec"درست وقتی فکر می‌کنی که دیگه این نهایت فشاره، فشار بعدی سهمگین‌تر میاد. " در ادامه‌ی این سری نوشته‌ها و تجربه‌های شخصی، این نوشته به طور خاص به مصرف دارو برای کنار اومدن و مقابله با افسردگی از نظر من می‌پردازه.قبل از این‌که شیرجه بزنم وسط موضوع، باید توضیح بدم که این تجربیات بعد از بالا پایین کردن دوز داروها و حتی تغییر اون‌ها زیر نظر پزشک نوشته شده و حتی خود این نوشته هم در فواصل زمانی مختلف و در واکنش به احوالات این مدت شکل گرفته. این نوشته قسمت دیگه‌ای از مجموعه‌ی از تاریکی علیه تاریکیه. چند ماه پیش:بعد از کلنجار رفتن و مقاومت کردن در برابر دارودرمانی برای افسردگی بالاخره قبول کردم و این راه رو هم پیش گرفتم. علت این مقاومت بر می‌گرده به این‌که وسط پروسه‌های خیلی مهم و حساس زندگیم هستم و فعلا تجربه‌ی هر چیزی که نتیجه‌ش رو نمی‌دونم رو برای خودم قدغن کردم و خب شروع دارودرمانی با علم به این‌که در ابتدا باید دوز داروها تنظیم بشه و با توجه به عوارضی که دارن با مقاومت شدید من روبه رو بود. اما خب همیشه همه‌چیز اون طوری که فکر می‌کنی و می‌خوای پیش نمی‌ره. وضعیتم به وضوح توی چند ماه به حالت بحرانی رسیده بود و نشونه‌ها می‌گفتن که این بار کاملا با سری‌های قبل فرق داره و باید کار اساسی کرد وگرنه مرگ شاید شوخی کوچیکی می‌بود. به هر حال به اصرار خانواده و توصیه‌ی پزشک شروع کردم. شاید بدترین روزها و لحظاتش اون روزهای اول وسط تنظیم دوزهای داروهاست. تصور کنید وضعیتی رو که به طور معمول به خاطر فشار کارها کلافه‌اید و خسته‌اید، حالا تغییرات جسمی مثل گیجی و کاهش تمرکز وسط کارها رو هم بهش اضافه کنین و این‌که نمی دونین باید چه کار کنین. چون نمی‌تونی داروها رو یک باره قطع کنی و برای دیدن نتیجه هم میگن که باید ادامه بدی. وضعیتی به غایت اعصاب خرد کن. تنها چیزی که براش خوشحال بودم این بود که این وضعیت رو فقط خودم می‌بینم و باهاش سر و کله می‌زنم و کسی آزرده نمیشه. تا حد ممکن از بقیه، از اخبار و هرچیزی که می‌تونست شرایط رو بدتر کنه فاصله گرفتم و فقط کار می‌کردم. تا امروز خیلی تغییرات جسمی زیادی رو تجربه کردم، بعضی‌هاشون گذرا بودن مثل حالت تهوع و گیجی، بعضیشون ادامه‌دارن مثل از دست رفتن اشتها و میل به هرچیزی. برای این که برای خودم راحت‌تر کنم این موضوع رو، به عوارضشون به شکل سوپرایز نگاه می‌کنم (از سر ناچاری :)) ) اما این دارو درمانی مفید بوده تا الان؟ نمی‌دونم، به طور مشخص می‌تونم حس کنم که کم‌تر نوسان پیدا می‌کنم بین حال خوب و بد، یعنی رسیدن به یه حالت تقریبا پایدار. پایدار اما در قعر! عوارض داروها رو اگر کنار بذارم، می‌تونم بگم تا این جا تقریبا پایدارم ولی در حال بد. وضعیت عجیبی که نمی‌دونم خوبه یا بد و این خودش فشار مضاعفیه. شاید خنده‌دار باشه یا شاید هم دلیلی براش وجود داشته باشه، ولی توی این وضعیت بد پایدار به سختی می‌تونم فشارهای شدید رو به شکلی مثل گریه کردن بروز بدم. مثل وقتی که می‌خوای فریاد بزنی ولی انگار کسی دکمه‌ی میوت رو زده باشه. فریاد می‌زنی ولی سکوت محضه. مساله‌‌ای که بیشتر شبیه سرپوش گذاشتن روی مشکله تا حل کردنش و نباید از داروها به تنهایی انتظار معجزه داشت. هم‌چنان از محرک‌های محیطی مثل اخبار یا چیزایی مثل اون دوری می‌کنم، از تعداد معاشرت‌هام کم کردم و فقط با چند نفر بسیار نزدیک گپ و گفت می‌کنم و یه حالی مثل نگه داشتن خودم رو دارم. فقط خودم رو نگه داشتم که بگذره و مرتب می‌گم: حالت خوب نیست، می‌دونم، ولی الان وقتش نیست، کار داریم زیاد. روزهای خوبی نیست و متاسفانه نمی‌تونم امیدوار بگم به به زندگی چه زیباست. فقط سعی می‌کنم ماشین‌وار ادامه بدم. زمان حال:حس می‌کنم مصرف داروها بی‌فایده‌ست! متاسفانه. وضعیت مثل قبل شده و فشار شدیدی رو حس می‌کنم. مسلما افزایش فشار خارجی خیلی موثر بوده. به صورت پی در پی اتفاق‌های سنگینی رو پشت سر گذاشتم و می‌گذرونم، از از دست دادن یک عضو خانواده، بیمار شدن تعدادیشون، فشار کاری زیاد گرفته تا تغییر احتمالی محل زندگی. با شیب زیاد و غیرقابل کنترلی دارم هی بیشتر به قعر افسردگی می‌رم. فرکانس اتفاق افتادن پنیک اتک‌ها زیاد شده و به طور میانگین یک روز در میون وقت و بی‌وقت دچار پنیک میشم. دوباره می‌تونم گریه کنم. تراماهای کهنه شده با ضعیف‌ترین تریگرها دوباره زنده می‌شن. کم‌ حرف‌تر شدم و از نوشتن هم خسته شدم. متاسفانه حافظه‌ی خوب و توجه زیاد به جزییات اجازه بهم نمیده از دو تا ابزار آرامش‌بخش فراموشی و بی‌خیالی استفاده کنم. تنها کاری می‌کنم مشغول کردن بی‌اندازه خودم با کار و فعالیت ذهنیه. معاشرتم با اطرافیان محدود ولی خب با کیفیت شده که این یکی از بزرگ‌ترین موارد کمک‌کننده‌ست. ورزش می‌کنم البته نه مرتب و مثل قبل. اما متاسفانه وضعیت روز به روز داره بدتر میشه، بدتر از قبل.یکی از بزرگ‌ترین مشکل‌ها اینه که نمی‌تونم راجع بهش در زمان حیاتی با کسی صحبت کنم. برای نگران نکردن خانواده و با فکر این‌که بقیه به اندازه کافی مشکل دارن، تو این زمینه میشه گفت کاملا خودم رو ایزوله کردم و خب بعد از یکی دو وضعیت که بعدا شاید راجع بهشون صحبت کنم، متوجه شدم که احتمالا در آینده خیلی نزدیک دیگه نمی‌تونم روی خودم حساب کنم که خودم رو نگه دارم. چون الان نمی‌خوام راجع بهش صحبت کنم نمی‌تونم توصیف کنم که چرا و چقدر این وضعیت‌‌ها خطرناک (به زعم یک ناظر بیرونی) و هشداردهنده‌ بوده و چقدر نیازه که به افسردگیم توجه کنم. به نظر میرسه که این داروها دست‌کم دیگه کمک‌کننده نیستن و خب این واقعا آزاردهنده‌ست، چون فکر اینکه دوباره باید اون پروسه‌ی عذاب‌آور تعویض دارو رو طی کرد واقعا غم‌انگیزه برام، به ویژه که کلا از دارودرمانی خوشم نمیاد. این‌ها تجربه‌ی شخصی منه و قطعا قابل تعمیم حتی به یک نفر دیگه نیست. تنها چیزی که از این نقطه می‌بینم اینه که امیدوارم واقعا کسی به این مرحله نرسه و اگر رسید انقدر آگاهی داشته باشه که باید چه کار کنه، چون از این به بعد خیلی جاها مستاصل میشی که واقعا ارزشش رو داره؟Atousa KarimiAtousa KarimiFri, 20 Nov 2020 01:59:27 +0330https://virgool.ir/@Atozone/تلخک-gqsmdrcpep4fبعد از مدت‌ها در خلوت نوشتن، در سکوت حرف زدن، غصه‌ی امشب اونقدری بی‌تابم کرده که اینجا یا هرجای دیگه‌ای بنویسیم. خونه مثل همیشه‌است، آروم و بی صدا. تنها صدایی که می‌شنوم صدای کیبورد، صدای ضربه‌های سنگین قلبم و یه موسیقی به غایت حزن‌انگیزه، که البته کمی بهتر از احوال منه. خنده‌داره ولی امشب که برمی‌گشتم دلم می‌خواست چراغ خونه روشن باشه و یه آغوشی بود که اشک می‌ریختم. ولی تصویرم موقع برگشتن: خسته، غمگین و شکسته، در حال اشک ریختن هی شستن دست‌ها بود. خنده‌داره این همه تلخی. قبلا بعد از هر اتفاق تلخی می‌گفتم دیگه از این بدتر نمیشه ولی الان دیگه بهت‌زده نمیشم. دیگه نمیگم مگه قلب آدم چقدر برای غم جا داره. الان که قلبم به جانکاهی تار و پودش داره باز میشه خسته‌تر از اونی‌م که به بدترش فکر کنم. داشتم می‌گفتم، خونه ساکته و بعد از بلند بلند گریه کردن، به اون لحظه‌‌ رسیدم که خیره به این کلمه‌ها، تو سکوت از قلب و چشمم اشک می‌ریزم و انگار آب جوی. همه میگن تو که قوی هستی، می‌گذره. می‌دونم می‌گذره. ولی خیلی وقته خسته‌ام. می‌دوم که ساکن نمونم چون نمیشه جلوی هجوم غم رو گرفت و الان خسته‌ام. به اندازه‌ی هزار سال و فکر می‌کنم دارم له میشم. می‌دونی چقدر خسته‌ام؟ انقدر که برای خود کشتن هم نفسی نمونده. غم‌انگیزتر حالیه که هر شب قرص می‌خورم که حالم بهتر باشه و حتی قرص خوردن هم غم‌انگیزه. تلاش بیهوده. تو این همه مصیبت از افسردگی کهنه شده دیگه باکی نیست. بسه نه ؟ خسته‌م Atousa KarimiAtousa KarimiSat, 12 Sep 2020 23:11:14 +0430https://virgool.ir/@Atozone/چرا-موسیقی-کلاسیکبیکلام-را-دوست-دارم-cqmkotpithtdموسیقی همیشه برای من شعله‌‌ای ولو کوچک در تاریکی و آرامگاهی در روشنی بوده و به همین دلیل شاید این پست رو بشه ادامه‌ای برای "از تاریکی علیه تاریکی" دونست. لحظات درخشان و لحظات بی فروغ بسیاری از زندگی من خواه ناخواه با موسیقی گره خورده و بی‌راه نگفتم اگر بگم موسیقی بعضا همون نقطه‌ی نگه‌دارنده زندگی من بوده. به بهانه‌ی منتشر شدن آلبوم Empty از Nils Frahm اما "چرا موسیقی کلاسیک/بی‌کلام را دوست دارم؟" یا بهتر بگم "چرا موسیقی کلاسیک/بی‌کلام را بیش‌تر دوست دارم؟" امروز داشتم می‌نوشتم که آدم گاهی از تکرار کلمه‌ها برای بیان احوالش خسته میشه، حتی از نوشتنشون برای خودش. شدت احوال تغییر می‌کنن و احساسات مختلف تازه می‌مونن ولی کلمه‌ها همون کلمه‌ها هستن. همین جا است که سکوت شکل می‌گیره. دیگه احوال به زنجیر کلمات کشیده نمیشن، رها میشن، خودشون میشن، همون میشن که می‌بایست و این آرامش‌بخشه. البته منظورم این نیست که واژه‌ها بلااستفاده هستن یا به خوبی به کار نمیان، که شعر و حرف‌های درست به خوبی خلافش رو نشون میدن. برای من همون‌قدر سکوت با ارزشه که شعر و صحبت و معاشرت. از شنیدن موسیقی خوب در بیشتر سبک‌ها لذت می‌برم، فقط در نهایت همه‌چیز به سکوت ختم میشه و همین احتمالا یکی از دلایلیه که این نوع موسیقی رو برام جذاب می‌کنه. اصلا نمی‌دونم چرا دارم توضیح میدم که چرا این نوع موسیقی رو دوست دارم :) ولی می‌تونم به عنوان یه خرده راهی برای دوام آوردن توی تاریکی بهش نگاه کنم و پیشنهادش کنم. به عبارت بهترش میشه همون که موسیقی بعضا نقطه‌ی نگه‌دارنده‌ی من بوده. و اگر بخوام یه جایی رو بگم که می‌تونین این نوع موسیقی رو بشنوین، کانال و پلی‌لیست اسپاتیفای Share the Joy بهرام شاید یکی از پلی‌لیست‌های خیلی خوب باشه. گفتم هم که شعر می‌تونه به ظرافت احوال آدم رو بیان کنه و اجازه بده دیگران در همون لحظه که شعری رو می‌خونیم، جهان رو از منظر ما ببینن. ناهید توی ساوندکلادش همت کرده شعرهایی که می‌خونه رو میذاره و از دیگران هم می‌خواد شعرهایی که می‌خونن رو براش بفرستن تا بذاره و این جمع بزرگ‌تر بشه از شعرخوانی در احوال مختلف. چخوف جایی در "دشمنان" میگه: کلمات، همیشه این قدرت را ندارند که آدم‌های خوشحال یا آدم‌های غمگین را ارضا کنند. آخرین بیان خوشحالی یا غم، سکوت است. Atousa KarimiAtousa KarimiSat, 04 Apr 2020 23:33:15 +0430https://virgool.ir/@Atozone/از-فروپاشی-تا-امید-ته-جیب-oj0phpzxc5z6دیشب مسیجی از طرف استاد اومد که دانشجوها رو توی عید سرگرم کنین که مشغول باشن و توی این اوضاع افسردگی نگیرن. صحبتش هم یه بخش فان داشت که میشد باهاش شوخی کرد، هم یه بخش ظریف و به جا که نمودی از یه رفتار مسئولانه‌ست. به بهونه این حداقل آگاهی استاد و البته بعد از گذروندن قله‌ی یه فرایند عجیب و غریب که توی وضعیت این روزا اتفاق افتاد، می‌خوام از فروپاشی بنویسم، فروپاشی عصبی یا نروس بریک داون. مشخص هست که این بیان یه تجربه‌ی شخصیه، برای هرکس می‌تونه متفاوت باشه و نحوه‌ی برخورد باهاش از فرد به فرد فرق می‌کنه.تقریبا دو هفته‌ی پیش و بعد از گذروندن اتفاقات پیوسته‌ی نه چندان زیبایی که هممون حس کردیمشون، متوجه نشونه‌هایی شدم که بنا به تجربه‌ی بار اول چند سال پیش که بعد از یه اتفاق زشت بزرگ بود، شاخک‌هام تیز شد و گفتم که بله به نظر میاد دوست قدیمی نروس بریک داون خودمون داره ظهور می‌کنه انگار :)نشونه‌هاش؟ برای من افتادن توی قعرِ قعر دپرشن، از دست دادن امید (من "همیشه" یه ذره امید حالا به هر چیزی ته جیبم دارم، همیشه که میگم یعنی "همیشه" و این از دست دادن امید ولو موقتی خیلی نشونه‌ی بزرگیه)، بی‌خوابی و بد خوابی‌های پیوسته، تغییر خلق از اوج خشم به غم، انگزایتی اتک‌های پیوسته و پشت هم. اما قله‌ش میشه هجوم همه‌ی این نشونه‌ها با هم و البته هجوم افکار suicide و self-harm. یه چیز جالبی که این سری متوجه‌ش شدم حس بی پروایی مطلقی بود که نسبت به عمل کردن به این افکار suicide داشتم، موضوعی که تا به حال تجربه نکرده بودم. من یه فانتزی بامزه‌ای دارم برای وقت‌هایی که عمیقا ناراحتم، یه اسلحه‌ی خیالی رو از جیبم درمیارم و میگرم سمت قلبم و شلیک می‌کنم و هربار هم با خودم می‌گم اما اگه اسلحه واقعی بود احتمالا لحظه‌ی آخر کلی فکر میاد تو کله‌م و منصرفم می‌‌شم. ولی توی اون لحظات مطلقا چنین حسی نداشتم و واقعا انجامش رو دور و ترسناک نمی‌دیدم. به suicide به شکل یه عمل با درجه اهمیت معمولی مثل آب خوردن یا دوش گرفتن نگاه می‌کردم. اصلا باید از اون حس یه بار جداگانه بنویسم.وضعیت وقتی بغرنج‌تر میشه که شما تعمدا سعی می‌کنی نشونه‌ها رو از دیگران پنهان کنی حالا به هر دلیلی که این خودش یه چالش طاقت فرساست. یه عکسی از فکر کنم یه بازیگر هست که گرفتار افسردگیه و زیرش نوشته چهره‌ی افسردگی در حالی که اون فرد داره تو عکس می‌خنده، احتمالا کسی که تجربه نکرده حسی نسبت به این جمله نداشته باشه ولی خیلی حرکت معناداریه. برای نمایش یه وضعیت نرمال ممکنه مجبور باشی به کار و فعالیت‌هایی ادامه بدی که برات واقعا تهی از معنا شدن. خیلی فرایند غریب و عجیبیه. یعنی واقعا یه case study عجیبیه این دوران. بخش‌هایی از وجودت و شکلی از دنیا و زندگی رو می‌بینی که خیلی غریبه ولی اگه بتونی دوام بیاری یه تجربه‌ی منحصر به فرده. توی فروپاشی عصبی واقعا حس می‌کنی تک تک ستون‌هایی که تو، معنای زندگی و امید رو توی ذهنت نگه داشتن شروع می‌کنن به سست شدن و در هم شکستن. نروس بریک داون می‌تونه بعد از سپری کردن اتفاقات ناگوار پیوسته، درگیری طولانی مدت با افسردگی شدید، وقوع یه اتفاق ناگوار یا حتی برای بعضی‌ها به دنبال مشکلات پیوسته در خوابیدن و ریلکس کردن پیش بیاد. ممکنه علائم و نشانه‌های خفیف یا شدیدتری داشته باشه ولی حس شخصیم می‌گه ویژگی مشترک فروپاشی عصبی همون‌جاییه که تهی می‌شی از معنی. خب چی من رو هنوز تو بازی نگه داشت (داشته و می‌داره)؟ اون لحظاتی که داشتم قله رو می‌گذروندم با هجوم قدرتمند اون افکار شروع کردم به نوشتن از حسی که داشتم تجربه می‌کردم توی یه کانال تلگرامی که فقط خودم دارمش. مدت‌هاست اونجا می‌نویسم، یه فضای کاملا شخصی که توش از هر چیزی می‌نویسم، مثل یه انباری نه چندان تر و تمیز که مطلقا هیچ کس از محتواش خبر نداره. اون لحظات نوک نوک قله‌ی فروپاشی بعد از نوشتن از اون افکار نوشته بودم "نمی‌دونم من رو چی داره نگه می‌داره، واقعا نمی‌دونم." شاید همون نوشتن، نمی‌دونم. من شنیدم که بعضی‌ها خودشون رو با شعر، با نقاشی کردن بی محابا هم نگه داشتن. البته یکی از بهترین راه‌هاش اینه که به محض پی بردن به نشونه‌ها اگر امکانش فراهمه با یه تراپیست صحبت کنی. این کار هم به شناخت بهتر نشونه‌ها کمک می‌کنه هم چون هر بار ممکنه به یه شکل خودش رو نشون بده یه متخصص می‌تونه کمک خیلی خوبه باشه. نمی‌خوام خیلی فانتزیش کنم یا یه پرده‌ی خوشگل بکشم جلوی چشمم ولی برای من تجربه‌ی تلخ، سخت و البته جالبی بود که امیدوارم کسی تجربه نکنه. ولی آگاهی از وجودش و درباره‌ش خوبه. شاید کسی در اطراف شما باشه که داره به سمتش میره و نیازه که شما "سرگرمش کنین که مشغول بشه" یعنی دست‌کم درک کنین چه اوضاعیه. Atousa KarimiAtousa KarimiFri, 13 Mar 2020 22:29:45 +0330https://virgool.ir/@Atozone/تجربه-کردن-یا-گند-زدن-njq3st8qdjp1به نظرم یکی از ( و نه لزوما یا نه همیشه) بهترین‌های راه‌های یاد گرفتن ساز و کار یه چیزی، اشتباه کردن حین کار باهاش و حتی خراب کردن یه چیزایی اون وسط‌ها است. چیزی که به زبان خیلی ساده بهش می‌گیم "گند زدن" و همون چیزی که در ادامه بهش می‌گیم "تجربه کردن یا تجربه شدن". حساسیت بیش از حد برای اشتباه نکردن و نپذیرفتن هیچ‌ شکلی از اشتباه کردن همون‌ قدر ضرر داره که تعمدا تلاش کردن برای گند زدن می‌تونه ضرر داشته باشه. مثالش رو میشه توی افراد کمال‌گرا دید. حساسیت بیش از اندازه‌ای که فرد به خرج میده تا اشتباه (به اصطلاح) نکنه، عملا با گرفتن تمرکزش، آدم رو بیشتر به سمت گند زدن پیش می‌بره. خب مثلا من که احتمالا توی دسته‌ی آدم‌های کمال‌گرا قرار می‌گیرم و همیشه حلقه‌ی کنترلیم با یه فیدبک منفی بزرگ بسته شده، گندهای اساسی بسیاری هم زده‌م و این روزها که بنا به اجبار و صلاح فردی و جمعی توی قرنطینه هستیم تازه‌ترین گند در حیطه‌ی فعالیت‌های کاری رو حین نصب یه فریم‌ورک زدم و به این بهونه می‌خوام بگم که چطور "تجربه کردن" یه چیزی به من کمک کرده ساز و کار چیزای مرتبط باهاش رو چه تو زندگی روزمره و چه تو کار عمیقا و در اون حد یاد بگیرم.وقتی خراب می‌کنی یا کاری می‌کنی که اوضاع خوب پیش نمی‌ره انگار دست گذاشتی روی یه بخش حساس و شاید حیاتی یه فرایند و صاف زدی همونو خراب کردی، خب این نشون میده یا بلدش نبودی یا فکر می‌کردی بلدش هستی یا اصلا فرایند رو درست نشناختی، که همه‌ش به یه چیز ختم میشه: اگه برات مهمه، ذره ذره‌ش رو یاد بگیری و سعی کنی ساختارش رو بفهمی. علاوه بر این به صورت خیلی ظریف شناختت از خودت هم کامل‌تر میشه به نظرم. یکی از نمونه‌های گند زدن بامزه‌ای که انجام دادم مربوط میشه به سال‌های خیلی دور نوجوانی که به خیال اون موقع خودم می‌خواستم درایورهای کامپیوتر رو تمیز کنم و طی یه حرکت انتحاری نشستم دونه دونه فایل‌های اصلی و حیاتی برنامه‌های ویندوز رو با این تصور که چون آیکون درست و حسابی ندارن از درایو C پاک کردن :) خب گند اساسی زدم ولی به اون واسطه و برای درست کردنش که البته نشد، افتادم تو مسیر این‌که درست یاد بگیرم اون تو چه خبره و یکی از راه‌های خراب کردنش رو یاد گرفتم که دوباره اون شکلی خرابش نکنم. یا مثلا توی دانشگاه و توی یکی از آزمایشگاه‌ها سه فاز برق رو طی یه اشتباه و چک نکردن و بی توجهی اتصال کوتاه کردم و بوم. که خب یاد گرفتن چک کنم، چک کنم، چک کنم و همیشه مانیتور کنم چی داره می‌گذره. یا مشکلی که حین دوآل بوت بالا آوردن لینوکس با ویندوز بهش برخوردم و باعث شد بیشتر با لینوکس و کلا سیستم درگیر بشم و بیشتر یاد بگیرم. توی زندگی روزمره هم همین‌طور بوده و هست و اتفاقا احساسات رو خیلی بیش‌تر درگیر می کنه. ممکنه خیلی تلاش کنی که یه چیزی رو بی‌نقص تجربه کنی اما همیشه سیستم تحت کنترل نیست، اغتشاش بهش وارد میشه، نویز می‌گیره یا اصلا درست موضوع و سیستم رو نشناختی و شناسایی نکردی و اینجاست که گند زدن یا بهتر بگم تجربه کردن اجتناب‌ناپذیر و چه بسا خیلی خوب هم هست. اشتباه کردن و گند زدن در لحظه خیلی اذیت‌کننده است و حتی یه جون از جونای آدم کم می‌کنه ولی احتمال اینکه دوباره از اون سوراخ گزیده بشی یا دوباره همون اشتباه رو کنی خیلی کم میشه و یکی از راه‌های گند زدن هم کم میشه. اصطلاحا با تجربه‌تر میشی و به پایداری نزدیک‌تر. واضحه که شخصا تجربه کردن همیشه راه خوبی نیست ولی اگه شد هم با ملاحظاتی خطری نداره. یه چیز دیگه هم این وسط خود به خود و کم کم یاد گرفتم که هر چقدر حواست (به خیال خودت) جمع باشه احتمال خطا هست ولی تجربه و توجه می‌تونه احتمالش رو کم کنه، برای همین همیشه لازمه یاد بگیری و همیشه چیزایی هست که یاد بگیری. خلاصه اولش اسم گند زدنه و غم‌انگیز ولی بعدش میشه تجربه. Atousa KarimiAtousa KarimiTue, 10 Mar 2020 01:10:52 +0330https://virgool.ir/@Atozone/این-پست-غمانگیز-خواهد-بود-bul8w5ausjcrروزهای تلخی رو سپری می‌کنیم، خیلی تلخ. و راهی جز نوشتن برای فریاد این رنج پیش روم نیست. ۱۸ دی بود؟ انقدر خبر تلخ بود که وقتی توی تاکسی خوندمش، می‌خواستم همون‌جا، درست همون‌جا کنار انقلاب پیاده شم و زار زار گریه کنم. تاب آوردم، دست‌کم تا پله‌های اضطراری دانشگاه و اونجا دیگه اختیارش دست من نبود. من اون تو نبودم ولی هزار تا من اون تو بود، توی اون لیست کذایی.امروز باز شکسته شد، پاره شد، هزار پاره. از صبح پیوسته اشک ریختم، توی مترو، توی شرکت، توی دانشگاه، وقتی به هرچیزی خیره می‌شدم. غمِ بی‌نهایت، استیصال، گنگ و گیج. وقتی یکی از دوستان رو توی خیابون دیدم واقعا دلم می‌خواست به آغوش بگیرمش و زار زار گریه کنم. انقدر سست و بی جون بودم ولی که فقط توی سکوت با چشمای ورم کرده از اشک به هم نگاه کردیم و رفتیم. برای اینکه بمونه این روز سیاه. برای غصه‌ی بی حد و مرزش، برای چشمه‌ی اشکی که خشک نمیشه. برای غم‌بادی که راه حرف رو بسته.Atousa KarimiAtousa KarimiSat, 11 Jan 2020 21:57:07 +0330https://virgool.ir/@Atozone/از-تاریکی-علیه-تاریکی-۱-wznbx4mf76tnوقتی خودمون توی تاریکی هستیم می‌تونیم به خودمون و بقیه کمک کنیم که این مسیر کم‌تر سخت بگذره؟! به نظرم بله. اگر هرکس که داخل تاریکیه یه چراغ قوه برداره و حتی سوی نوری به بخشی از تاریکی بندازه قطعا از اینکه هیچ‌کس هیچ‌کاری نکنه احتمالا جلوتریم در رسیدن به روشنی. دست‌کم تاریکی رو شناختیم.با این دیدگاه و احتمالا توی سری مطالب با همین عنوان از زاویه‌های تاریک یه موضوع مشخص که خودم تجربه کردم یا دارم می‌کنم می‌نویسم. این کار هم به خودم و امیدوارم هم به بقیه کمک کنه تا آدم‌های شادی باشیم و بتونیم به درکی از شرایط همدیگه برسیم. این قسمت : حمله‌های اضطراب (Anxiety attack) و ترس (Panic attack) ( به ویژه در افسردگی)هر فردی به طور نرمال در طول زندگی‌ش چند باری (کم) حمله‌های اضطراب یا ترس رو ممکنه در شدت‌های مختلف تجربه کنه. حمله‌ی اضطراب معمولا به صورت ترس از به وقوع پیوستن یه اتفاق ناگوار یا پیش اومدن یک مشکل خودش رو نشون میده و از نشانه‌هاش نگرانی، تشویش و از دست رفتن آرامشه. حمله‌ی اضطراب از اضطراب نرمالی که آدم برای لحظات سخت زندگی بهش دست میده شدیدتره، فرد رو مستاصل می‌کنه و به راحتی فروکش نمی‌کنه. علاوه بر این اگر به دنبال اتفاقی پیش اومده باشه ممکنه حتی بعد از تموم شدن اون مساله، اضطراب شدید فرد ادامه داشته باشه. به اصلاح اتفاقات ناگوار ماشه‌ رو برای حمله‌ی اضطراب می‌کشن اما مثل تیری که از شست رها میشه جمع کردنش واقعا سخته. اگر خودتون درگیر افسردگی باشین یا کسی در اطرافتون گرفتارش باشه به احتمال خیلی زیاد حمله‌های اضطراب خیلی زیادی رو تجربه کردین. فرد درگیر افسردگی ممکنه با ساده‌ترین اتفاقات (از دید دیگران) و (در موارد اندک) حتی بدون هیچ دلیل خاصی دچار حمله‌ی اضطراب شدید بشه. بذارین به این قسمت و طبق تجربه‌ی خودم نور بیشتری بتابونم: از نشانه‌های این حمله‌ها تشویش شدید، عدم توانایی تصمیم گیری، عدم توانایی تمرکزه، همه‌ی این‌ها وقتی دلیلی هم نتونین براش پیدا کنین واقعا مشکل رو حاد می‌کنه.حمله‌ی ترس با حمله‌ی اضطراب تفاوت‌هایی داره و یکی نیستن. حمله‌ی ترس معمولا به دنبال اتفاق یا دلیل خاصی پیش نمیاد، حتی ممکنه فرد در آرامش و به دور از اضطراب هم باشه. اثرش برای مدت طولانی‌تری می‌مونه. حسش چطوریه؟ از تجربه‌ی شخصی، حس ترس بسیار شدید ( از چیزی که نیست و نمی‌دونی چیه)، افزایش ضربان قلب که با بروز مشکلات جسمی مثل حالت تهوع، معده درد، سرگیجه همراه میشه. حمله‌ی ترس می‌تونه کاملا فرد رو از کار بندازه چون سطح ترس و اضطرابی که فرد تحمل می‌کنه خیلی زیاده و چون معمولا به طور ناگهانی اتفاق می‌افته اثر مخربش بیشتره. در موارد شدید و وقتی خود فرد نمی‌دونه چی شد که اینطوری شد ممکنه برای رهایی از این ترس به خودش صدمه بزنه. خب باید چه کار کرد؟ اگر تعداد حمله‌های اضطراب و ترس کم نباشه و کم کم نگران کننده بشه بهتره از فرد متخصص کمک گرفت. تجربه‌ی شخصی میگه که اگر کسی تا حالا دچار این حمله‌ها نشده باشه احتمالا درکی از شدت و رنج حاصل از اون‌ها نداره، پس اگر خودتون گرفتار شدین از فرد متخصص کمک بگیرین و اگر دیدین کسی از این موضوع رنج می‌بره این چیزایی که ازشون صحبت کردیم رو به یاد بیارین، سعی کنین درکش کنین و کمکش کنین راه مواجهه‌ی درست باهاش رو یاد بگیره. تجربه‌ی شخصی: بسته به روحیه‌‌ی هر فرد، بعضا میشه بخشی از این حجم اضطراب و ترس رو به شکل انجام یه کار مثل نقاشی، ساز زدن، انجام یه فعالیت بدنی یا مثلا کد زدن :) بی هدف بیرون ریخت. البته همین که خودت رو راضی کنی یکی از این کارها رو کنی هم خیلی سخته ولی خب قراره نور بندازیم، شاید جایی یه جوری برای یه کسی جواب داد. Atousa KarimiAtousa KarimiWed, 11 Dec 2019 23:49:40 +0330https://virgool.ir/@Atozone/رفاقت-با-سگ-سیاه-m9fkolrfimm2عبارت "سگ سیاه افسردگی" رو شنیدین؟ ممکنه خودتون یا در اطرافتون کسی باشه که همراهی این سگ سیاه رو به شکلی تجربه می‌کنه. هدف از این نوشته بیان تجربیات افسردگی یا رسیدن به یه درمان (!!) برای این اختلال یا بیماری نیست. هدفش یه گپ کوتاه و مختصر راجع به این هم‌پای "عجیب"ه. عجیب چرا؟ چون این سگ سیاه به هزار و یک شکل مختلف می تونه وارد زندگی شما بشه، می‌تونه کوچیک و بزرگ بشه، بذاره بره یا همیشه همراهتون باشه. رفتارش رو در شرایط مختلف تغییر بده و اگر به حال خودش رها بشه زندگی شما رو مختل کنه. این ویدیو یه دید کلی می‌تونه بهتون بده. اگر این سگ سیاه هم‌پای شما نیست، آیا لازمه راجع بهش بدونین؟ به نظر من بله. برخلاف خیلی از بیماری‌ها و اختلال‌های دیگه افسردگی علايم مشخصی نداره. افسردگی فقط به حالت‌های اکستریم محدود نمیشه و برای هر فرد شدت و شکل کاملا متفاوتی داره. اینکه راجع به یه موجود عجیب و غریب یه آگاهی حتی کلی داشته باشی این امکان رو به شما میده که اگر یه وقت سر و کله‌ش توی زندگی شما پیدا شد، بتونی از حضورش آگاه بشی و دست‌کم بدونی چطوری باهاش مواجه بشی. خیلی از کسایی که هم‌نشینی با سگ سیاه رو تجربه می‌کنن واقعا نمی‌دونن این موجود بامزه وارد زندگی‌شون شده. علاوه بر این، ممکنه در اطراف شما کسی باشه که هم‌نشینی با سگ سیاه رو تجربه می‌کنه، ناآگاهی اطرافیان یکی از مساله‌هاییه که فرد گرفتار افسردگی رو می‌تونه به شدت اذیت کنه. چون سگ سیاه افسردگی موجودیه که خیلی‌ها فکر می‌کنن راجع بهش خیلی می‌دونن ولی در واقع این حس آگاهی چیزی جز تجربه‌های شخصی شنیده و رسیده از دیگران نیست. شما قرار نیست فرد گرفتار رو درمان کنین، اما نباید ناآگاهی شما رنج بیشتری رو به فرد وارد کنه. سر و کله‌ی سگ سیاه افسردگی همیشه در لحظات ناگوار پیدا نمیشه. ممکنه فردی در حال حاضر بهترین شرایطی که به نظر میاد وجود داره رو داشته باشه ولی از حضور افسردگی در زندگیش‌ مطلع بشه.فرد دچار افسردگی ممکنه در زندگی روزمره خیلی فرد فعالی باشه، که خب این فعالیت زیاد یکی از راه‌های مواجه با سگ سیاهه ولی باید این رو دونست که فرد گرفتار انرژی بسیار بسیار زیادی رو صرفا برای شروع و انجام هر فعالیتی صرف می‌کنه. دست و پنجه نرم کردن با افسردگی مثل جنگیدن توی جبهه‌ای می‌مونه که کسی نمی‌بینتش. افسردگی معمولا یه شبه به وجود نمیاد و ممکنه ریشه‌ش به سال‌ها قبل برگرده. همین موضوعه که اهمیت آگاهی از افسردگی حتی در شدت‌ کم رو بیش‌تر مشخص می‌کنه. مواجه‌ی درست و درمان موضوعاتی که به ظاهر کوچک و کم اهمیت میان می‌تونه احتمال دچار شدن به یه افسردگی شدید رو در آینده تا حدی کم کنه. سگ سیاه افسردگی به هزار نوع و شکل مختلف می‌تونه نمود پیدا کنه، به همین دلیل هم هست که هزار راه مختلف برای درمان و مواجه باهاش وجود داره و هر کدوم از این روش‌ها از آدمی به آدم دیگه فرق می‌کنن. اما با وجود این همه راه درمان تا وقتی دقیقا ندونی گرفتار کدوم شکل از افسردگی شدی درمان درست به راحتی ممکن نمیشه. به همین دلیله که معمولا کمک گرفتن از افراد متخصص احتمالا بتونه بخش مناسبی از این راه طولانی درمان رو هموار کنه. درمان افسردگی بسته به شدت و شکلش می‌تونه راه طولانی و پر دست‌اندازی باشه، ممکنه هزاران بار فرد فکر کنه دیگه تموم شد، درمان شد اما باز یه روزی سر و کله‌ی سگ سیاه پیدا بشه. به احتمال خیلی زیاد دیگران از درد و رنج بی‌نهایت این راه حسی نداشته باشن، اما همون‌طور که خیلی‌ها موفق نمیشن به خوبی با این بیماری مواجه بشن، خیلی‌ها هم هستن که به خوبی از پس از این رنج مبهم برمیان. سگ سیاه افسردگی رو بشناسین، این اولین راه مواجه باهاشه. Atousa KarimiAtousa KarimiThu, 28 Nov 2019 22:42:08 +0330https://virgool.ir/@Atozone/خودم-سرچ-کنم-یا-بدون-سرچ-از-x-بپرسم-rcxvf8nilurvخودم سرچ کنم یا بدون سرچ از X بپرسم؟ به نظرم برای رسیدن به جواب سوالمون یا پیدا کردن راه حل مشکلی که باهاش روبه‌رو شدیم معمولا دو تا رویکرد جلومونه: ۱) خودم سرچ کنم یا ۲) بدون سرچ از X که حدس می‌زنم بدونه بپرسم. خب اول مشخص کنم که منظورم از سرچ، تحقیقه که دست کم سرچ توی اینترنت رو هم شامل می‌شه. حالا ببینیم میشه به سوالی که پرسیدیم جواب مشخصی بدیم یا نه. "خودم سرچ می‌کنم" رویکردیه که در بیشتر مواقع انتخاب خودمه. چرا؟ خب اولین موضوع اینه که شاید مساله مورد نظر اونقدرا هم پیچیده و عجیب غریب نباشه که لازم باشه وقت شخص X رو براش بگیریم و با یه سرچ ساده حل بشه. حالا ممکنه مساله‌مون یه مقدار گیر داشته باشه و یه سرچ ساده جواب خوبی بهمون نده، من باز هم در این حالت به سرچ ادامه میدم، از سرنخ‌های سرچ اولیه، سرچ دقیق‌تری می‌کنم. اینجوری انگار به جای پرسیدن از یک نفر، از تجربه‌های به اشتراک گذاشته‌ی شده‌ی تعداد بیشتری از افراد برای حل مساله استفاده می‌کنیم. علاوه بر این اگر خوب و درست سرچ کرده باشیم، در اصل یه مساله‌ی بزرگ رو هی به مساله‌های کوچک‌تر شکوندیم و اون‌ها رو برای خودمون حل کردیم. این‌ طوری فقط یه جواب فست فودی برای مساله‌‌مون پیدا نکردیم که ممکنه مقطعی کارمون رو راه انداخته باشه و بعدا در جزییات دوباره ما رو گیر بندازه. انگار وقتی خودمون سرچ می‌کنیم فرصت سر و کله زدن با جزییات مساله بیشتر میشه. رویکرد "خودم سرچ می‌کنم" یه دست‌اندازهایی هم داره. مثلا نسبتا زمان‌گیره (البته این موضوع با حرفه‌ای‌تر شدن توی سرچ کردن بهبود پیدا می‌کنه. چه‌جوری حرفه‌ای بشیم؟ تمرین خیلی خوبش سرچ کردن و سرچ کردنه). ممکنه واقعا راجع به مساله موردنظر ما توی جایی که داریم می‌گردیم چیزی نباشه (یا اونقدری خوب سرچ نکردیم که چیزی پیدا کنیم)، در این حالت به نظرم میشه جایی که داریم می‌گردیم و شیوه‌ی گشتنمون رو عوض کنیم."بذار از X بپرسم" رویکردیه که اگر بدون سرچ کردن انجامش بدیم، بسته به اینکه فرد X چقدر وقت، حوصله و البته آگاهی داشته باشه، در وهله‌ی اول معمولا ما رو به یه جواب سریع و کلی می‌رسونه. ممکنه واقعا نیاز ما در حد همین جواب سریع و کلی باشه که خب در این حالت "بذار از X بپرسم". حالا اگر ما اطلاعات بیشتری می‌خواستیم یا اون لحظه فکر کردیم فهمیدیم ولی رفتیم بررسی کردیم دیدیم نفهمیدیم چی؟ خب باید باز و هی از X بپرسی. در این حالت X تا یه جایی وقت، حوصله و آگاهی داره و از اون جا به بعد شما برگه‌ی شانس "فرد مطلع X" رو دیگه از دست میدین و حالا باید دنبال فرد Y بگردین یا خودت بالاخره بعضی جاها تن بدی به رویکرد "بذار خودم سرچ کنم". توی حالت "بذار از X بپرسم" همیشه به یه نکته اضافی باید توجه کنیم: "آیا الان وقت مناسبی هست که از X بپرسم؟" وقتی زیاد و پیوسته از این رویکرد استفاده می‌کنیم، کافیه خودمون رو بذاریم جای فرد X: نشستیم پشت سیستممون داریم کار می‌کنیم، یا داریم از تماشای برف قشنگ زمستونی همراه با نوشیدن قهوه‌مون کیف می‌کنیم که هر ۵ دقیقه (/یک ساعت) یه بار یکی میاد می‌گه: "X عزیز تو از موضوع * چی مي‌دونی؟ ".خب همه‌ی اینا به این معنی نیست که رویکرد "بذار خودم سرچ کنم" خوبه و "بذار از X بپرسم" بده، خوب و بد نسبیه. اول از همه مساله رو باید خوب برای خودمون تعریف کنیم. مشخص کنیم چقدر می‌خوایم به عمق مساله بریم. تعیین کنیم که در مقایسه با مقدار درکی که مي خوایم، چقدر زمان می‌تونیم صرف کنیم. بعد از اون بسته به جوابی که برای این سوالا میدیم، مي‌تونیم یکی از این دو رویکرد یا ترکیبی از اون‌ها را پیش بگیریم. ترکیب این دو رویکرد اگر زمان‌بندی مناسبی برای استفاده از هرکدوم داشته باشیم ما رو به خوبی و در نهایت به اون‌جایی که می‌خوایم می‌رسونه. استفاده‌ی به جا و به موقع از هرکدوم از این رویکردها هم رسیدن به جواب مساله رو برای خودمون بامزه و یه تفریح می‌کنه و هم X عزیز از اینکه تونسته کمک مناسبی به ما کنه خوشحاله، در حالی که به کارهای خودش هم رسیده :) Atousa KarimiAtousa KarimiMon, 25 Nov 2019 13:16:15 +0330