https://virgool.ir/feed/@Atena_Bagheriدختری که از روز های زنده و مرده اش مینویسد...✨️ چنل تلگرام: @Dokhtarak_Nevisandehfa2026-11-10 18:24:56https://files.virgool.ir/upload/users/3902360/avatar/jkImhX.jpghttps://virgool.ir/@Atena_Bagherihttps://virgool.ir/@Atena_Bagheri/اضطراب-چه-شکلیه-f2zyurcfqwf3ماری سترگ در وجودم می‌خزد،خود را میان روده ها می‌پیچاند و سفت،حلقه های تنش را به آن گره می‌زند.گاه گاه، بالا می‌آید و با تلاش بسیار، می‌کوشد از گلویم بیرون بزند،اما سنگینی اش دوباره او را به درون می‌کشد.بلند می‌خندد، و بعد وجودم را پر از زهر میکند،و لحظه ای آرام می‌گیرد.آنگاه، بدنم به خود می‌پیچید،زهرِ زرد و تیز به معده می‌ریزد و دلم،شور می‌زند، شور می‌زند، شور می‌زند.چشمانم را می‌بندم و در ذهن،آن مارِ عظیم‌الجثه را زمین می‌زنم؛تمام آن زهر را بالا می‌آورم.در تمام این لحظات،در جهانم، جنگی نیست لیکن در وجودم صد ها جنگ، آغاز شده و ویرانم کرده است.باید فریاد بزنم،باید در دشتی این هیولا را شکست دهم،باید کاری بکنم.-آت‌ن‌ا-آ‌ت‌ن‌اآ ت ن اآ ت ن اThu, 15 Oct 2026 15:04:45 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/لنگر-می-اندازم-در-آبی-آسمان-m1p2toqlxrtuلنگر می‌اندازم به سوی آسمان، بلکه این آهن زنگین، یک جایی میانِ آبیِ مواجِ آسمان گیر کند و قلابش بگیرد بین نرمی و سفیدی ابر ها.اما آن فلز سخت با شتاب به سویم برمی‌گردد و در زمین خاکی فرو می‌رود. قلاب قصه ام همین جا قفل شده و قرقره اش، مقابلم تاب تحمل ندارد.این است انسان افسون شده ی محصور در زمین. همین بشر خودمختار که سراسر هیچ است. همین پرنده ای که بال ندارد.همین چشمانی که آن سوی دیوار را نمی‌بینند.و همین سری که مدام حرف می‌بافد.چیست فلسفه ی زیستن، چرایی بی بال بودن اشرف مخلوقات و این غل و زنجیر، چیست. من همین دوپایم. همین دو دست، و همین سر. و بی شمار کلمه.لنگر می‌اندازم به سوی اقیانوس. می‌خواهم در زمین غرق شوم.آ ت ن اآ ت ن اTue, 22 Sep 2026 03:07:15 +0330https://virgool.ir/Letter/تنها-طناب-باقی-مانده-c5imtnxokpv9وقت غروب، دستی روی نامه ات می‌کشم و خاکش را می‌گیرم. حالا دیگر نمیدانم چند روز، یا چند سال است که هر عصر همین کار را تکرار می‌کنم اما هنوز نامه ات را نخوانده ام. تحمل خداحافظی ات را ندارم. تحمل اینکه بخواهی بگویی که از آن کلبه ی چوبی رفته و دیگر نشانیِ خانه ی جدیدت را ننوشته ای. تحمل شکستن قلبم را ندارم. باز هم به همان نشانی برایت نامه می‌نویسم اما دیگر هیچ گاه آن را ارسال نمی‌کنم. نامه ها حالا دیگر به جای پشت درِ کلبه بر سرم تلنبار می‌شوند. همه جای خانه را کاغذ پاره هایم پر کرده است. گاه آن هایی که در پاکت نیست را پاره می‌کنم و گاه اشک هایم روی آن هایی که پاکت دارند سرازیر می‌شوند. می‌دانم، نامه های پیشینم را نخوانده ای، اما شک ندارم همه ی شان را در چمدانت جا داده ای و با خود برده ای. به تمبر اسرارآمیزی که بر پشت نامه ات چسبانده ای خیره می‌شوم و دلم می‌گوید که باید نامه را باز کنم و با هر کلمه ات، یک دریا اشک بریزم.اما شجاعتش را ندارم. دیگر آن دخترک جسور روزهای پیشین نیستم. هر روز به تنها طنابی که مرا به تو وصل می‌کند چشم می‌دوزم، و آن را پاره نمی‌کنم. میبینی؟ آیا هنوزم اندکی به آن دخترکی که شیفته اش بودی، شباهت دارم؟-آت‌ن‌اآ ت ن اآ ت ن اSat, 05 Sep 2026 02:47:38 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/قرن-بیست-و-یکم-qclvn8gnnmydمن تازگی ها به یک نتیجه ای رسیدم، اینکه میگن قرن بیست و یک، عصر نوین و مدرنیته و تکنولوژی، واقعا داره این عصر رو اغراق شده بزرگ و متمدن نشون میده. منظورم اینه که، آدمیزاد با اینکه کلی ادعاش میشه تا اینجای مسیر، کلی راه طی کرده و خیلی چیزا یاد گرفته،اما هنوز هم درگیر مسائل پایه ای مثل جنگ، نژادپرستی، تبعیض جنسیتی، اختلاف طبقاتی، تجاوز، قضاوت چهره و بدن همدیگه و خیلی چیز های دیگه ست که تازه با وجود تکنولوژی که سوشال مدیا رو به وجود اورده توی فضای جدیدی نمود پیدا کرده!!و همین باعث میشه آدمی که مخالف موضوعی باشه رو ناخودآگاه به سمت موج هایی بکشونه که نتیجه ی یه الگوریتم تکرار شونده ست. برای همین خیلی ترسناکه که آدم به امری اطمینان کامل داشته باشه. در واقع من هر موقع میگم، این موضوع دیگه شکی توش نیست، از خودم بیشتر می‌ترسم. چون بشریت با نقض قوانین کهنه بوده که جلو رفته اما حالا ما هنوز درگیر ساده ترین حق های زندگی ایم. هنوز توی جامعه ای زندگی می‌کنیم که با اینکه داره از زن ها صحبت میکنه، باز هم جامعه ای مردسالاره.هنوز با اینکه روابط، چهره ی روشن فکرانه به خودشون گرفتن، اما آمار تعرض جنسی، روشن فکری ای رو نشون نمیدن. هنوز اعدام های سیاسی عجیب و غریبی هست هنوز توی جنگ هزاران کودک کشته میشنهنوز به خاطر ملیت تو که اصلا انتخاب تو نبوده از خیلی چیزها منعت میکنن بدون اینکه تو نقشی داشته باشی.و هنوز هم دنیا اونقدر خشمگین نیست که اینارو ببینه و کاری انجام بده. پ.ن: شاید هم این مسائل فقط برای یک دختر ایرانی خیلی جلوه ی ویژه ای پیدا کرده و جهان سومی بودن انقدر آزاردهنده ست و قدرت های سیاسی اونقدر پیچیده و غیرقابل پیش بینی به نظر می‌رسن، که یهو به ذهنش خطور میکنه چرا اصلا این عصر نوین رو نوین نمیبینه.-آت‌ن‌اآ ت ن اآ ت ن اMon, 31 Aug 2026 22:29:04 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/جایی-میان-هستی-و-نیستی-x4nwqquifwhpبه گمانم جایی اسیر شده ام. جایی میان هستی و نیستی. جایی بین بودن و نبودن. همان جا که هملت نیمه کاره است و همنت مرده.جایی گرفتار و سرگردانم.جایی که تمام ساعت های جهان خواب مانده اند، و هیچ کس نیست که زمان را بداند. و من در هزارتویی گمشده ام که وخامتش را نمی‌دانم.بین غرق شدن و نشدن، نه در اعماق اقیانوس و نه روی آبم. در تاریخ گمشده ام. و هیچ جوهری بر هیچ نامه ی عاشقانه ای نامم را حک نکرده است. جایی میان تاریکی و آفتابم. گویی سر تا پایم را خاکستر پاشیده اند. آن جایم که بر سرم هفت تیر گذاشته اند، اما دستی نیست که شلیک کند.بر گردنم طناب دار است، اما کسی چهارپایه ی زیر پایم را رها نمی‌کند.نفسم جایی میان رفت و آمدش، بین دم و بازدم محبوس است، و خفگی تا مرز مرگ پا گذاشته، اما مرا نمی‌کشد.بر بالای قبری عمیق ایستاده ام که ژرفایش را نمی‌دانم.آن جایم که قصه ام ناتمام مانده. همان جایی که کتاب نصفه و نیمه مانده است و نویسنده هیچ معنایی برای ادامه داستان، و هیچ مقصودی برای پایانش نمیابد.همان جایم. همان جا که می‌بایست از روی تخت بلند شوم، و سیزیف را وادار کنم سنگ را بشکند، و معنای جدیدی را، برای بالا بردن سنگی تازه، بیابد.آ ت ن اآ ت ن اThu, 27 Aug 2026 13:39:44 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/شبیخون-agnnjulz8rpoآگاهم، شبیخون سخت سهمگین است.گویی درون قلبم کسی حکم هجوم را رها می‌کند.شاید قرن ها پیش است، که تیر ها از کمان پرواز می‌کنند و همه شان می‌دانند که مقصد یکی است. شاید هم همین حال است! همین حال، که میلیون ها میلیون گلوله و خمپاره، به سمتم روانه می‌شوند...و من جایی، خونین و غمگین افتاده ام.خاک مرا در آغوش نگرفته اما گرمی اش مرا می‌فشرد.و به جریان رودواره ای سرخ می‌نگرم،که مرا کشته است.وآن تیر ها و گلوله ها را میشناسم. همان تیر هایی که از گذشته پرواز میکنند،همچو خاطره ای، به حال، که می‌رسند، گلوله میشوند و به قلبم که می‌خورند، دلم تنگ می‌شود، تنم محزون.وابستگی را به باد می‌سپارم. اما تنم، بسته است به درد و رنجِ دلبستگی. بی‌تاب و بیمارم. تب کرده و حیران.مجنون نیستم دیگر، لیلایم رفته است.تهی شده ام، تیماری نیست.زین پس تنها منم، و شبیخون هایی سهمگین که مرا درون خود می‌بلعد.بنگر. بنگر که هیچ غمی را به نسیان نسپرده ام.-آت‌ن‌اآ ت ن اآ ت ن اTue, 11 Aug 2026 05:25:16 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/میخوام-بمیرم-اما-خودکشی-نه-ypxuhag0rapbگاهی دراز میکشم روی تخت و به سقف خیره میشم. بدنم سنگین میشه و سرم شروع میکنه به سر و صدا، انگار که کسی مدام قابلمه هایی رو به هم میکوبونه یا درها رو پشت سر هم باز و بسته میکنه. بعد یهو سکوت میشه، سکوت مطلق، اون لحظه به همه چیز فکر میکنم و فرض میکنم اونور سقف خداست و باهاش عهد میبندم که دیگه نمیخوام زندگی کنم.همه ی حالات رو در نظر میگیرم، به فردایی که بیدار نمیشم فکر میکنم، به رویاهام فکر میکنم که قرار نیست هیچ وقت تجربه بشن، به خانوادم فکر میکنم، به دوستام فکر میکنم، به اون آدمایی که دلتنگشونم فکر میکنم، به کتابایی که نخوندم فکر میکنم، به دانشگاه و صندلی ها فکر میکنم، به چمن محوطه که عاشقشم و گاهی دراز میکشیدم و اهنگ گوش میکردم یا از درخت ها عکس میگرفتم هم فکر میکنم، به شغلی که میخواستم داشته باشم و به موقعیت هایی بدون حضور من. به فیلم هایی که عاشقشون بودم و رویای دیدن دوبارشون رو با آدمی توی سرم ترسیم کردم. به فیلم هایی که ندیدم هم فکر میکنم. به شهرایی که آرزوی دیدنشونو دارم، کشوری که توی ذهنم قراره مدتی بهش مهاجرت کنم، به دریا فکر میکنم که اخرین بار چی بهش گفتم، به اسمون و ابرایی که دیگه نمیتونم ببینم، به عشق فکر میکنم‌.و در تمام این مدت به سقف خیره شدم. بعد به مراسم ختمم فکر میکنم به اینکه چه کسایی گریه میکنن، به اینکه واقعا کسی از نبودنم ناراحت میشه؟ یا چند روز بعد فراموش میشم؟ به این فکر میکنم چه کسایی توی اون مراسم ختم مضحک که عده ی زیادی فقط تظاهر به ناراحت بودن میکنن، شرکت میکنن و واقعا ناراحتن. به اینکه آدما بعد مرگم چی میگن، به اینکه چجوری قضاوتم میکنن در حالی که من دیگه نمیتونم تلاش کنم چیزی رو ثابت کنم و اسوده توی گودال کوچیکی برای همیشه خوابیدم. به ناهار بعد ختم فکر میکنم و امیدوار میشم که با مرگ من ناهار خوبی گیر ملت میاد و بعد به زندگی شون برمیگردن.به روزهای بعدِ نیستی فکر میکنم، به اینکه خونه بدون من چه شکلیه، به اینکه دوستام اون حرفایی که به من میزدن رو با کی میزنن، به اینکه چند روز بعد فراموش میشم. به اتاق مرتبِ بعد مرگ فکر میکنم، به ظرف هایی که موقع ناهار و شام یکی کمتره. به همه چیز منهای یکی فکر میکنم.به شب ها فکر میکنم، به روزها. اغلب تا اواسط این افکار منصرف میشم و با اون بدن سنگین بلند میشم و به خدایی که اون طرف سقف داره بهم گوش میده میگم، فعلا قیدشو زدم. میخوام ادامه بدم.اما گاهی هم تا ته داستان میرم و از نبودن، هیچ پشیمون نمیشم. بعد به خودم میگم، خب حالا چطوری بمیرم؟ توی سکوت به سقف خیره میشم و بعد خم میشم و از کشوی بغل تخت کتابی که تازه خریدمش رو در میارم و صفحه ی اولشو باز میکنم.آ ت ن اآ ت ن اTue, 04 Aug 2026 03:45:26 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/دور-است-فاصله-ی-زمین-تا-آسمان-ija4wiv5j7tzرویا ها برای این خاک نیستند، تنها وقتی به آسمان می‌نگری، خواهی فهمید که فاصله تو با آسمان آنقدر طویل است که هر چه بال بزنی، صدای آوازت به ستاره ها نخواهد رسید.لیکن، من درون هفت آسمانِ خیالم، میان دب اکبر و باقی ستارگان، مدام می‌رقصم. دخترک خیالم، شباهتی به آن دختر رنجور زمینی ندارد و در عوض جسور است و بی باک.آن منی که دست در دست ابرها می‌رقصد، منجمی است شاعره. گاه گاهی می‌نویسد و فلاسفه را مبهوت خویش می‌سازد. چشمانی دارد پر زِ شور، پر از برقی که رعد‌ِ باران در چشمانش کاشته است. شیمی‌دان است و در چال گونه ی قمرش، اکسیر عشق می‌سازد. فیزیک را طوری معنا می‌کند، که سیب بتواند پرواز کند و نیوتن را مبهوتِ قوانین کلاسیک آسمانی سازد! او هنر را عاشقانه دوست می‌دارد و با پری‌ها، چنگ می‌نوازد تا فراموش کند لحظاتی را که به ریسمان زمین چنگ انداخت، برای آنکه زندگی را، در زمین خاکی، زنده نگه دارد. او نقاشی است منزوی و گوشه نشین، که به سمفونی پرندگان و برگ ها گوش می‌سپارد و در همان حال شاد ترین دخترکِ هستی است که جهان را می‌گردد و صدای خنده اش، گوشِ آسمان را کر میکند. همچو گلفروشی دوره گرد، سیاره ها را می‌چرخد تا وقتی شازده کوچولو را پیدا کرد به او بگوید مراقب گل سرخش باشد، هر چند در زمین گل های سرخ بسیارند! گاه گاهی میان کهکشان ها‌ می‌نشیند، به راهِ شیری چشم می‌دوزد و بر دامنش گل های رنگین می‌دوزد. اوست که جام شراب از دستانش نمی‌افتد تا بتواند کتاب ها را از بَر بخواند و شعر ها و شعر ها و... اشعار را بسراید.آری، آن دخترک منم. و این منی که میبینی، دخترک بزرگسالی است که با هر بانگ انفجار، و با هر صدای کر کننده ی سیاست، آرام اشک می‌ریزد و راه می‌رود و راه می‌رود و راه می‌رود تا زمین نخورَد، هر چند بارها از زمین، بلند شده است...زیرا که دور است فاصله ی زمین، تا آسمان.-آ‌ت‌ن‌اآ ت ن اآ ت ن اFri, 17 Jul 2026 05:50:04 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/از-آسمان-بمب-میبارد-htaxadplsmeaگاهی دوستِ هیچ کس نیستم، حتی خودم. دلم برای آن قلبی که دوست داشتن برایش شبیه ابرهای پف پفی آسمان آبی بود، تنگ شده است.من قصر ها را خراب کردم، که دختر کوچولوی قلبم بنشیند و با مدادشمعی های رنگی، آسمان و ابر هایش را نقاشی کند.اما حالا ببین. از آسمان بمب می‌بارد؟!!میدانم دخترک شر و شور وجودم هنوز در قلبم زیست میکند اما فایده اش چیست وقتی خروار خروار حقیقت تلخ را فهمیده و هنوز هم نتوانسته با آن همه ظلم و تضاد درونی و بیرونی اش کنار بیاید؟این روزها آسمان هم تاریک است، ابرها با ماه نمی‌رقصند. در عوض آن آبی بی کران، غرش میکند و به جای قطره های باران، بر سر آدم ها بمب میریزد.البته هیچ کدام این ها تقصیر آسمان نیست. همه اش از گور همین خاکی ها بلند میشود.مدام دنبال چاره ی کار میگردم.میخواهم ستاره ها دوباره به آسمان برگردند و بعد از هفت میلیون سال نوری به زمین سلام کنند. اما خیلی وقت است که ستاره ها هم با این خاک قهر کرده اند. شاید میلیارد ها، میلیارد ها سال پیش. اما باز هم نورِ دورترینشان به دخترک درون قلبم میخندد. و التماس میکند که به جای پرنده های پر سر و صدای فولادین، او را نقاشی کند.هر چه باشد، آن دو دوست های دیرینه اند.و دوست های دیرینه، یکدیگر را فراموش نمی‌کنند.آ ت ن اآ ت ن اTue, 14 Jul 2026 04:27:03 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/دلم-می-خواهد-خالی-شوم-تهی-p0odpkcxcpd2دلم میخواهد خالی شوم. تهی. آنقدر تهی که دوباره بتوانم تاب بیاورم. که ظرف تنم جایی برای رنج کشیدن داشته باشد. پر شده ام. پر از غم. سنگینم. مثل یک توپ که به جای هوا تویش سنگ ریخته اند. مثل یک بالون که بالا نمی‌رود. مثل یک بادبادک که نخش گره خورده است به یک درخت یا تیر برق.بله، من بادبادکم. کاش آن نخی که مرا به زمین وصل میکند، بتواند مرا پرواز هم بدهد.خاک مرا به سوی خود می‌کشد، میخواهد مرا حفر کند و خود را در من بریزد. سنگینم کند. خاصیت خاک همین است.اما هنوز نفس هایی سنگینی در رفت و آمد است. دفن شدنم، خیال باطل است. سنگ ها را از توپ تنم بیرون می‌ریزم. باید هوا بخورم. باید نفس بکشم.-آت‌ن‌اآ ت ن اآ ت ن اTue, 23 Jun 2026 07:51:37 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/جوهر-ها-خشک-شده-با-خونم-می-نویسم-pkegskpum2mkهر بار می‌خواهم چیزی بنویسم، تنها چند کلمه سرم را مملو از خود می‌کند. غم. خشم. غم. غم. غم. خشم. دلتنگی. غم. باز هم غم. خشم زیاد. غم. دلتنگی. غم. خشم. غم. استیصال. غم. امید. غم. امید. غم. خشم. امید؟ . غم. سرم بیشتر از دستم عجله دارد.کلمات را سوار هم می‌کند.فکر می‌کنم نقطه اتصال این کلمات تکرار شونده یا این سیکل معیوب چه چیز است؟ هیچ چیز به ذهنم نمیرسد. تهی می‌شوم.می‌روم سراغ شعر های گروس عبدالملکیان تا بیشتر غمگین بشوم!نوشته، "اخبار چیزی از من نمی‌گوید اخبار، اخبار را می‌گوید که خبر ها را پنهان کند"لبخند میزنم و با خودم فکر میکنم چند آدم معمولی، پشت یک خروار اخبار غیرمعمولی پنهان شده اند؟ چند زندگی؟ چند ذهنِ پر از غم و تشویش؟ پشت این کافه های شلوغ و رستوران های پر از آدم، چند خانه است که دغدغه ی نان دارد؟ چند خانه، در این چند ماه اعضایشان کم شده، یا به زندان فرستاده شده؟ چند قبر یک متری در این مدت حفر شده، برای کودکانی که دیگر نفس نمی‌کشند؟ فکر میکنم، پشت این مرز، چند زنی که به زبان من سخن می‌گویند از حق تحصیل منع شده اند؟ بعد فکر میکنم به خودم، به آن دختر بیست ساله ای که در ذهنم ساخته بودم، به گذشته و وجودی که سبز بود و کلمه انسانیت در قلبش غوغایی به پا می‌کرد!فکر می‌کنم به آن دختری که اکنون با تلاش زیاد رساندمش به اینجا و از ناهمواری های زیادی عبورش داده ام.به دختر بودن فکر می‌کنم. به زن بودن. بغضم می‌گیرد. یاد کتاب "سمت روشن زندگی" مصطفی مستور میوفتم. گلوله ای گلویم را پر میکند، می‌خندم و حس میکنم چقدر دختر بودن عجیب، دردناک و دوست داشتنی است! به خودم می‌گویم، کاش تمام مردها مثل گروس و مستور، شاعر و نویسنده بودند و هیچ کس سیاستمدار خوبی نبود!میر‌وم سراغ یک شعر دیگر گروس، نوشته، "می‌گذارم خونم بیاید بیرون که آزادی نبض داشته باشد کسی می‌گوید این حرف ها را تمام کن کاری میکنیم که در خونت شنا کنی من در خونم شنا می‌کنمو از ساحلی دیگر بیرون می‌زنم"لبخند میزنم. می‌گذارم خونم بیاید بیرون، جوهر تمام شده، با خونم می‌نویسم.آ ت ن اآ ت ن اFri, 19 Jun 2026 02:46:40 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/من-درخت-نبودم-من-پرنده-بودم-xgtcyi6zz0b1بهش گفتم، تا حالا به خودکشی فکر کردی؟ وقتی که اون خودشو کشت، به این فکر کردی که دیگه نباشی؟ به اینکه بری و دیگه برنگردی. رها شی. و هیچ چیز دنیایی دیگه ای به تو بند نباشه، حتی جسمت؟! تا حالا شده برای یه لحظه بهش فکر کنی؟لبخند محوی زد، یجوری که نفهمیدم بغضشو قورت داد یا خندید.بعد از کمی مکث گفت، آره! فکر کردم، چون یه روزایی حس میکنی دیگه واقعا نمیشه.فرو ریختم. منتظر شنیدن یه "نه" گنده بودم. یه جمله ی شعارگونه که میگه، در سخت ترین لحظات زندگی هم ناامید نشدم و ادامه دادم.هر چی باشه، قوی ترین آدم زندگیم بود، قوی ترین بود چون مثل یه درخت ایستاده بود، و در حالی که طوفان شاخه هاشو یکی یکی می‌شکست، ریشه هاش توی زمین بود.من اما درخت نبودم، من یه پرنده بودم، من ریشه نداشتم، من اگه بال هام میشکست یا میمردم یا کشون کشون خودمو میرسوندم لب چشمه تا دوباره خوب بشم. من ریشه نداشتم، من نمیتونستم هر چیزی رو قبول کنم، کله شق بودم، بی پروا و عاشق زندگی اما هر چیزی که یاد گرفته بودم از درخت بود، درختی که یجورایی بهم یاد داده بود باید پرنده باشم. ثمره ی اون، میوه هاش نبودن. یه پرنده ی کوچیکِ زخمی بود که به هر جون کندنی میخواست پر بزنه.اما حالا درخت همیشه سبز و محکم من داشت میگفت به خودکشی فکر کرده؟!وقتی تعجب توی صورتم رو دید ادامه داد، وقتی خودشو کشت سال های بعدش به سختی گذشت، تا یه سال اول حس میکردم نیاز به خودکشی ندارم چون منم با اون زنده به گور شدم. هرکی هرچی بهم میگفت انجام میدادم، دیگه خودم نبودم، دیگه یه انسان نبودم. بعد از چند سال، نمیدونم چند سال، کم کم از توی قبر بیرون اومدم، البته اولاش فقط چنگ میزدم، اما بعد... بیرون اومدم و یه جایی مطمئن شدم که اون بیرونم و من دیگه اون نیستم و نمیخوام باشم، چون اگه خودمو میکشتم لابد ادامه ی همون چرخه بودم، ادامه اون بودم که خودشو کشت و منو هم زنده به گور کرد چون من بهش بند بودم و من عاشقش بودم.بغلش کردم، محکم بغلش کردم و گفتم، تو برای من یه درختی، یه درخت همیشه سبز.توی بغلش منو فشرد و گفت، اما تو پر بزن، پر بزن و برگ های درخت رو با خودت ببر و پرواز کن.پر بزن و برو.خودت رو نکش، کسی رو زنده به گور نکن، فقط پر بزن و گاهی که خیلی خیلی سخت شد، خودتو به باد بسپر و ازش نترس. نترس چون اگه بترسی گرفتار گردباد میشی. برو، هر چقدر دور، برو.آ ت ن اآ ت ن اThu, 21 May 2026 05:10:12 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/تکه-تکه-ام-لیک-هر-تکه-ام-آینه-نیست-xubesx2xjjf0-xubesx2xjjf0-xubesx2xjjf0مدام سرم را گرم چیزی نگه می‌دارم. مثل جایی از بدن که درد می‌کند اما خودش را بسته است به یک مسکن قوی تا از پا نیوفتد و ادامه دهد.تاکید میکنم، مدام سرم را گرم نگه می‌دارم. و مادامی که سرم به کارهایم، به دغدغه های تحصیلی ام، به هنر که همیشه عاشقش بودم، به کتاب هایم که دوباره پناهگاهم شده اند، به خیالاتم که دوباره مثل بچگی از آن شخصیت های قدیمی داستان میسازم، به کارهای خانه، سریال دیدن و.... و هر چیز که خویش را به خویشتن متصل کند، پاهایم روی زمین می‌ماند.اما به محض اینکه به یاد می‌آورم کجا ایستاده ام، و تمام این کارهایم از برای چیست؟ پاهایم معلق میشوند، گویی تا ته اسمان تاریک بالا می‌روم، و ناگهان مثل سنگِ بزرگ و سنگینی رها می‌شوم روی زمین و آنوقت برای بار هزارم، هزار تکه می‌شوم.اما هر تکه ام آینه نیست که خودم را درونش ببینم!در آن لحظه، تمام تکه هایم به یک چیز فکر می‌کنند. به نوشتن. به چیزی که حالا وقتی سرم را گرم می‌کنم، دیگر نباید‌ به آن فکر کنم. یک نباید دیگر بین بی شمار نباید دیگر در جایی که زیست می‌کنم.چون نوشتن، تمام دغدغه هایم را برای یک زندگی واقعی و برای انسانیت، و برای اتصال من به رویاهایم یاد‌آور می‌شود.به اینکه مدام باید به کلمات درون سرم بگویم سانسور شوند، نیایند روی کاغذ، نگویند و صدایی از آن کلمه های نشسته روی کاغذ، درنیاید.که اگر لحظه ای به راه راست بروند، وای به حال نویسنده شان است!در آن لحظات، گذشته مثل یک ریل قطار می‌نشیند زیرپاهایم و سرم را که بلند می‌کنم تا لحظه ای به آن بنگرم، قطاری غول آسا، مرا می‌بلعد.با تنی که نمی‌دانم برای بار چندم سرپایش کرده ام، خودم را از قطاری که با سرعت باد پیش می‌رود به بیرون پرتاب می‌کنم.غلت می‌خورم روی خار و خاشاک و تنم گُر می‌گیرد، گویی میخواهد آتش بگیرد، بسوزد، خاکستر شود و دیگر به آن زیست آدمیزادی که یک مشت صاحب قدرت برایش رقم می‌زنند، برنگردد.اما به جایش با تنی زخمی، زانوان خسته اش را در بغل می‌گیرد، با تمام وجودش اشک می‌ریزد به حال همه ی چیز هایی که دیده است و با پوست و گوشت و استخوان چشیده.اشک هایش را که پاک کرد، شروع می‌کند به نوشتن.با درد، با زخم، با ترس و با هر چیزی که در تن زخمی اش جریان یافته... و با امید...پ.ن ۱: هنوز هم اینترنت قطع است. و آقایان ترجیح داده اند امنیت ما را حفظ کنند و اینترنت پرو بفروشند!پ.ن ۲: در آتش بس به سر می‌بریم، اگر معنی آن را نمی‌دانید، مترادف آن، بلاتکلیفی میلیون ها زندگی است.پ.ن ۳: ما هنوز زنده ایم حرامزاده ها (دیالوگ فیلم پاپیون)آ ت ن اآ ت ن اSat, 16 May 2026 04:50:08 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/جبر-لامصب-زندگی-سیاست-جنگ-izmkvmzaljxqبا خودم فکر میکنم چه موقعی اینقدر آدمای اطرافم رو حیرون، مستاصل، بهت زده و بلاتکلیف دیده بودم؟ هیچی به ذهنم نمی‌رسه، همه خاطراتم قبل از تمام این اتفاقات، گیر کردن توی یه اتاق کوچیک و من فقط دارم با یک سال گذشته ی خودم می‌جنگم. میفهمم که جبر، چقدر قدرتمنده و اختیار، گاهی تصمیم می‌گیره منو به تخت بچسبونه و بگه هیچ کاری از دستش برنمیاد! به خودم نگاه میکنم، به تنم که یه مار کبری بزرگ دور تا دور بدنم حلقه زده و میخواد که نفس کشیدن رو ازم دریغ کنه، به اطرافم نگاه می‌کنم و میبینم یه عالمه مار دیگه با نیش های زهرآلود دورم رو گرفتن.میدونم اگه دست و پا بزنم زود از پا در میام و اگه بی حرکت بمونم تا ابد خشک میشم بین اون نیش های پر از زهر.ذهنم پر میشه از نمی‌دونم، پر از سوال برای پیدا کردن حداقل یه راه نجات. تشویش زده و حیرون بازم مثل زندانی های محکوم به ابد، خندون و با چشمای براق، آدمایی که روی زمین افتادن رو بلند می‌کنم و می‌گم، اینجا ته خط نیست و قرار نیست باشه، پس دووم بیار.نگاهم می‌کنن، با چشمایی که مثل چشمای من پر از سواله و پر از استیصال.خودم رو روی زمین میندازم، چنگ میزنم به ذره ذره ی زندگی ای که عاشقشم.با خودم میگم مجبوری انقدر زندگی رو دوست داشته باشی که انقدر برای زندگی، غصه هارو قلوپ قلوپ توی گلوت حبس کنی؟می‌خندم. می‌خندم و حس میکنم تنها قدرتی که توی دستای حبس شدم دارم همینه. اینکه هنوزم به این زندگی لامصب زیاد فکر می‌کنم و برام مهمه.حس می‌کنم از غیر قابل پیش بینی بودن دنیایی که توش گیر افتادم قراره به جنون برسم اما هر روز که چشمامو باز می‌کنم به وجد میام از اینکه ادمیزاد تا چه حد جون سخت و ادامه دهنده ست. گاهی حتی، بدون اینکه بخواد!...بر خلاف اون چیزی که به نظر میرسه، دنیا راه های زیادی رو پیش روت نمی‌ذاره. گاهی فقط بهت میگه یا ادامه بده یا مثل صادق هدایت از تاریکی های دنیای من به جنون برس و برو توی اشپزخونه و شیرگاز رو باز کن و تمام پنجره هارو ببند، نوشته هاتو پاره کن، دراز بکش و برای همیشه چشماتو ببند و وارد سیاهی شو.بازم همون روح سرگردون و سیاه سرم فریاد میزنه امیدی نیست. به آسمون نگاه میکنم و با خودم میگم مضحکه، زندگی آدمیزادی بدجوری مضحکه! سیاستاشون، دورویی هاشون، طعنه ها و تیکه هاشون، بی رحمی هاشون، کشتار فجیع شون و.... و.... و....اما یه چیز دیگه هم بین همه ی اینا هست، اینکه یه آدمی که، با همه ی اینا مخالفه، کم بیاره. و به اون آدما و به اون نیش های پر از زهر و اون مارهای توی راس قدرت بگه، تو بردی!و بعد اجازه بده زمین بشه پر از موافق تاریکی و خالی و خالی و خالی تر از انسانیت.و شاید هنوز نفس هام دارن میان و میرن تا در عمق سکوت فریاد بزنن که عاشق زندگین و به شماره نیوفتادن!آ ت ن اآ ت ن اMon, 27 Apr 2026 17:05:26 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/آدم-سوخته-که-نمی-سازه-axntwkkywl9jمیخوام عزمم رو جزم کنم که بنویسم. نوشتن رو که نباید از دست بدم. نمیذارم کسی از من بگیرتش.نمیدونم ذهن آشفته و پریشونم مجالِ یه متن منسجم رو بهم میده، یا نه؟ این روزا یه عالمه جمله توی سرم در رفت و آمده، حس میکنم همه چیز، قبل از این روزای کذایی توی یه مه غلیظ گیر کرده و من گیر افتادم بین یه عالمه اخبار و یه عالمه سیاستمدارِ کله گنده. به گمونم اصلا قرار نبود توی زندگی خودمو درگیر خوندن در مورد گذشته کنم، در مورد متون تاریخی، سیاسی و ایدئولوژیک. تا جایی که یادم میاد خودمو درگیر سیاهی ها نمیکردم. فقط دوست داشتم از پیچیدگی های آدمیزاد سر در بیارم. بفهمم چرا؟ چرا دنیا گاهی تاریک میشه؟ اما خودم هیچ وقت فرو نرم توی باتلاق سیاهی!اما خب، جبر مجبورم کرده! حالا مثل یه بچه ی پنج، شیش ساله که دوست داره جواب همه ی سوال هارو بدونه، هراسون میوفتم روی کتابا تا بلکه یه حس مشترک توی تاریخ یا یه عقیده ی شبیه به خودم پیدا کنم و جیغ بزنم همینه!بفهمم چجوری و با چه راهی میشه فهمید، و میشه آگاه بود و اجازه نداد هیچ کس توی سیاهی ببرتت.اما بعد باز با خودم میگم چه فایده؟! اصلا مگه گزاره ی مطلقی توی دنیا وجود داره؟ این روزا، آخرِ همه چی میرسه به اینکه "تهش چی"؟ چند روز پیشا یه متن خوندم از یه آدم جالب توی ویرگول، (با نام کاربری، تهمتن) نوشته بود، "تهش هیچی".لبخند زدم. آره....راستش تهش هیچی.آدمایی که میگن بشین یه گوشه و کنار بیا و بسوز و بساز رو نمیفهمم.نمیخوام بسوزم. آدم سوخته که نمیتونه بسازه!!برای همین همچنان راه میرم. اگه خسته شم بین آدمای ولع زده ی روزگار، میشینم و نگاشون میکنم. گاهی میدوم. گاهی هم سینه خیز و درمونده ام. اما هنوزم مثل بچگیام میخوام کشف کنم. میخوام بفهمم این زندگی میخواد چی بهم بگه که زبونش نمیچرخه و راست و پوست کنده اونو کف دستم نمیذاره؟ میدونم که نوعِ کشف کردنِ اون دختری که قبلا بودم، اون آدمی که توی خاطرات مه گرفته ام محو و نامشخصه، فرق کرده.اما چه اهمیتی داره. اگه جبر انقدر ظالمه خب بذار باشه. دلم برای همه چی میسوزه. غمگین میشم. وقتی عمیق میشم توی اتفاقات، میشینم برای همه گریه میکنم. برای همه ی آدمایی که دوستشون دارم و برای همه ی آدمایی که جونشونو از دست دادن، بعد برای خودم گریه میکنم که هنوز انقدر زندگی رو دوست دارم و اون انقدر با من بی رحمه. من مثل یه عاشق تنهام و اون، یه معشوقه ی عجیب و گاه کشف نشدنی.این روزا، مدام با خدا قهر میکنم. مثل آدمی که به ته خط میرسه و هنوزم خالق خودشو دوست داره اما نمیدونه این همه اتفاق برای چیه؟ اما من خشمگین و درمونده ام و بازم برمیگردم و بهش میگم یه موقع نکنه وقتی من قهر کردم تو هم قهر کنی؟بعد به رفتار خودم میخندم. با چشمای اشکی، کودکِ درونِ غمگین و آسیب دیده و خستم رو بغل میکنم و بهش میگم نباید انقدررر نگران زندگی باشه چون تهش؟ هیچی.بهش میگم ببین! هنوزم دارم با خدا حرف میزنم، هنوزم با مامان و بابا جر و بحث میکنم و عصبانی میشم و همزمان عاشقشونم، هنوزم عاشق آدمام و گاهی ازشون متنفر میشم، هنوزم میخوام بخونم و یادبگیرم. هنوزم بی مهابا میخندم و ذوق میکنم حتی اگه توی دلم دنیااا دنیااا غم تلنبار شده باشه. بهش میگم این منم. و هنوزم این تویی. قرار نیست آسیبی نبینی و بزرگ شی و همزمان هم یاد بگیری بچه جون.قراره به مرز جنون برسی. قراره پریشون باشی چون بزرگسالی خیلی پیچیده تر از بچگیه.اما چاره چیه؟ نمیخوام بسوزم و بسازم. میخوام بغلت کنم و بگم بازم با خدا حرف بزن، بازم کتاب بخون، بازم بخند و بازم...همه ی اینا مثل گردباد تندی، خیلی زود میگذرن.قوی باش.آ ت ن اآ ت ن اWed, 22 Apr 2026 12:29:43 +0330https://virgool.ir/Letter/بهار-است-لیک-ما-در-زمستانیم-ofhetbzss70nآه بهارم. تو اکنون از پاییز نیز زرد تر و بی جوانه تری. تو که برگ های سبزت هر روز از درختان فرو می‌افتد و گل های شادان و رنگینت پریشان می‌شود و پژمرده.پس چه شد آن عهد و پیمان؟ بانگ آزادی کجاست؟ در توشه ی تو چرا نیست هیچ رویشِ دوباره و جوانه های سبز شده از دلِ تاریکی؟دست در دستِ زمستانِ بی رحم داده ای و جان برگ ها را می‌گیری؟به زمین بنگر. به سرخی زمین از پر پر شدن برگ های سبز.و به انبوه شان که دیگر جایی برای دفن آن ها نیست!به خوک های فربه بنگر. همان هایی که با شکم های سیر باز می‌نوشند و بر روی دوپایشان راه می‌روند. آیا فرقی است میان آن خوکانِ قاتل و این خوکانِ جانی؟!به من بنگر. به آن اشک هایی که با هر تشر خوکان از چشم فرو می‌افتند و اکنون از درد خشک شده است.چشمانم دیگر نمی‌دانند برای ریختن برگ های زمستان اشک بریزند یا برای برگ های تو؛ ای بهار همیشه سبز!!بنگر. بنگر و...جان مرا نیز با پرواز برگ ها بستان.سزوار نخواهد بود نفسِ زندگی بی آن ها.آ ت ن اآ ت ن اWed, 15 Apr 2026 12:50:47 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/جبر-لامصب-زندگی-جنگ-و-چیزهای-دیگر-npf5wtd89lccمیتونم چیزی برای این روزا بنویسم؟با خودم فکر میکنم چه موقعی اینقدر آدمای اطرافم رو حیرون، مستاصل، بهت زده و بلاتکلیف دیده بودم؟ هیچی به ذهنم نمیرسه، همه خاطراتم قبل از تمام این اتفاقات، گیر کردن توی یه اتاق کوچیک و من فقط دارم با یک سال گذشته ی خودم میجنگم. میفهمم که جبر، چقدر قدرتمنده و اختیار، گاهی تصمیم میگیره منو به تخت بچسبونه و بگه هیچ کاری از دستش برنمیاد! به خودم نگاه میکنم، به تنم که یه مار کبری بزرگ دور تا دور بدنم حلقه زده و میخواد که نفس کشیدن رو ازم دریغ کنه، به اطرافم نگاه میکنم و میبینم یه عالمه مار دیگه با نیش های زهرآلود دورم رو گرفتن.میدونم اگه دست و پا بزنم زود از پا در میام و اگه بی حرکت بمونم تا ابد خشک میشم بین اون نیش های پر از زهر.ذهنم پر میشه از نمیدونم، پر از سوال برای پیدا کردن حداقل یه راه نجات. تشویش زده و حیرون بازم مثل زندانی های محکوم به ابد، خندون و با چشمای براق، آدمایی که روی زمین افتادن رو بلند می‌کنم و می‌گم، اینجا ته خط نیست و قرار نیست باشه، پس دووم بیار.نگاهم میکنن، با چشمایی که مثل چشمای من پر از سواله و پر از استیصال.خودم رو روی زمین میندازم، چنگ میزنم به ذره ذره ی زندگی ای که عاشقشم.با خودم میگم مجبوری انقدر زندگی رو دوست داشته باشی که انقدر برای زندگی، غصه هارو قلوپ قلوپ توی گلوت حبس کنی؟میخندم. میخندم و حس میکنم تنها قدرتی که توی دستای حبس شدم دارم همینه. اینکه هنوزم به این زندگی لامصب زیاد فکر میکنم و برام مهمه.حس میکنم از غیر قابل پیش بینی بودن دنیایی که توش گیر افتادم قراره به جنون برسم اما هر روز که چشمامو باز میکنم به وجد میام از اینکه ادمیزاد تا چه حد جون سخت و ادامه دهنده ست. گاهی حتی، بدون اینکه بخواد!...بر خلاف اون چیزی که به نظر میرسه، دنیا راه های زیادی رو پیش روت نمیذاره. گاهی فقط بهت میگه یا ادامه بده یا مثل صادق هدایت از تاریکی های دنیای من به جنون برس و برو توی اشپزخونه و شیرگاز رو باز کن و تمام پنجره هارو ببند، نوشته هاتو پاره کن، دراز بکش و برای همیشه چشماتو ببند و وارد سیاهی شو.بازم همون روح سرگردون و سیاه سرم فریاد میزنه امیدی نیست. به آسمون نگاه میکنم و با خودم میگم مضحکه، زندگی آدمیزادی بدجوری مضحکه! سیاستاشون، دورویی هاشون، طعنه ها و تیکه هاشون، بی رحمی هاشون، کشتار فجیع شون و.... و.... و....اما یه چیز دیگه هم بین همه ی اینا هست، اینکه یه آدمی که، با همه ی اینا مخالفه، کم بیاره. و به اون آدما و به اون نیش های پر از زهر و اون مارهای توی راس قدرت بگه، تو بردی!و بعد اجازه بده زمین بشه پر از موافق تاریکی و خالی و خالی و خالی تر از انسانیت.و شاید هنوز نفس هام دارن میان و میرن تا در عمق سکوت فریاد بزنن که مخالف سرسخت تاریکین و به شماره نیوفتادن!آ ت ن اآ ت ن اTue, 14 Apr 2026 13:00:56 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/یک-روز-از-احساسات-یک-جنگ-زده-iwbjex004mvoکاش انقدر از خودم و این تن متنفر نبودم. کاش هر آن که اراده میکردم اشکام نمیومدن، کاش افسرده و غمگین نبودم، کاش این تن برای ادامه ی زندگی جونی داشت، کاش کسی دوستم داشت، کاش انقدر بلاتکلیف نبودم، کاش فکر اینده مثل خره به جونم نمیوفتاد، کاش زندگی انقدر آزارم نمیداد، کاش خنده هام الکی نبود، کاش سیستم دفاعی بدنم در برابر سختی ها تخیل زیاد نبود، کاش هیچ آدمی رو دوست نداشتم، کاش زندگی رو دوست نداشتم، کاش میتونستم باز بنویسم چه حسی دارم، کاش میتونستم حرف بزنم، کاش این بغض عوضی سنگ نمیشد توی گلوم، کاش تنها نبودم، کاش انقدر آدم نمرده بودن، کاش میتونستم روزی که ایران اباده رو ببینم، کاش انقدر به راه های مهاجرت فکر نمیکردم، کاش میتونستم از خونه فرار کنم، کاش میتونستم از افکار اذیت کننده م رها بشم، کاش یه درآمدی داشتم و دانشجو نبودم، کاش بازم میرفتم دانشگاه و ریخت نحس جعفززادگانو تحمل میکردم، کاش دغدغه م نمره ۱۹ ی اجتماعی توی راهنمایی بود، کاش میتونستم برم مسافرت، کاش توی جنگل زندگی میکردم، کاش قوی تر بودم، کاش انقدر نمیترسیدم، کاش اینترنت قطع نبود، کاش جنگ نبود، کاش هیچ دیکتاتوری بر جهان حکم رانی نمیکرد.آ ت ن اآ ت ن اSun, 12 Apr 2026 13:30:02 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/هیاهوی-انسان-وار-uk40bxfscvcjدیگر چه باید بر زمین می‌گذشتتا از چرخش خود صرف نظر کند؟چه حجمی از مویه مادران، فریاد پدرانو چه شمار بی‌پایانی از جنازه های کوچک باید بر گودال های خاکی می‌نشستتا لحظه ای مکث کندو خورشید را از طلوع بازدارد؟ دیگر چه باید رخ می‌دادتا پرندگان آواز را فراموش کنند برگ ها از رقصیدن در باد باز بمانندو گل ها بخواهند در خاک بمانند و سر از این جهان سراسر ظلم بیرون نیاورند؟ دیگر باید چه می‌شد، تا هیچ حیوانِ اهلی،شیفته ی هیچ انسانِ وحشی نشود؟چرا جهانبرای این آشوب و هیاهوی انسان‌وار هیچ‌گاه به سکوت نمی‌نشست؟ شاید اگر برای کشته شدن هر کودک،زمین، ساعتی از چرخش خود باز می‌ایستاد.زمان تلنبار میشد روی شانه هایمانو انسان با تاریکی ممتد وجودش رو به رو میگشت.آینه ها زیاد مهربانند برای تقدیم نشان شفافیت به آدمی!شاید اگر با هر گلوله، زمین زیر پایمان می‌لرزید و خورشید از دیدن صورت هایمان به وحشت می‌افتاددیگر کودکانبه آسمان پرواز نمی‌کردند.پیامبری بیاورید، شاعری، سعدی را از گور بخوانید!بگویید که بدتر از مغولان برگشته اندشعر بسراید.گلستان کشورش، گورستان شده است.آ ت ن اآ ت ن اTue, 17 Feb 2026 22:50:26 +0330https://virgool.ir/@Atena_Bagheri/جنازه-متحرک-t9robd6rnmwlروی تخت دراز میکشم، حس میکنم یه تیکه گوشت سنگینم روی تشک که نیروی جاذبه تمام تلالششو میکنه تا اونو به سمت خودش بکشه و توی اعماق خاکش دفن کنه.مردمک چشمام تکون نمی‌خورن، بهت زده و ترسونن، نمیتونم به آدم بزرگای قصه بگم که چه حالی دارم‌. انگار که اونا باتجربه های بی تجربه از جوونی منن!سیاهی چشمام ماتم زده توی سفیدی، خشک شده و بدون تلاطم، توی یه نقطه ی ثابت، خیره به سقف. افکار چه بی رحمانه به این جنازه حجوم اوردن، گویی زنده است و قادره از پس این همه مسئله و نظریه بربیاد!اسمشو گذاشتم جنازه متحرک، تا بلکه این استعاره ی هدایت وار و تلخ، کمکی به سبک شدن بار سنگینش کرده باشه!!همه افکار رو کنار میزنم. یاد یکی از داستانای کوتاه "گابریل گارسیا مارکز" میوفتم. با خودم میگم، چطور اون زمانی که خوندمش با خودم فکر نکردم که ممکنه شرح حال یکی از برگ های قصه ی زندگی من باشه.متعجب میشم. دوباره میخونمش. سه باره. گیج و پریشون تر از وقتی که اولین بار خوندمش.اون گوشتِ سنگین رو از روی تخت با تقلای چند صد برابری، بلند میکنم. از تابوتِ نرم و گرم بیرونش میکشم و هولش میدم توی زندگی. بهش میگم؛ اینجا قرار نیست صفحه ی اخر کتابت باشه!-آ‌ت‌ن‌اآ ت ن اآ ت ن اSun, 08 Feb 2026 18:44:06 +0330