https://virgool.ir/feed/@Ashenaaمامان بهم بگو چطور پرواز کنم.…fa2026-11-10 15:42:55https://files.virgool.ir/upload/users/4706743/avatar/lgy7AE.jpghttps://virgool.ir/@Ashenaahttps://virgool.ir/@Ashenaa/چگونه-ادم-باشیم-ppzivea6sterهعی راستش خیلی برام عجیبه چرا من نمی تونم یه آدم باشم؟…اه مگه من یه کتلبد آدمی زادی ندارم؟…پس چرا یه آدم نیستم …هعی میشه بهم یاد بدین؟…بهم بگین چطوری می تونید به هر کسی هر حرفی رو بزنید ؟…چطور می تونید آنقدر راحت حرف های خودتون رو فراموش کنید؟…چطور آنقدر راحت دروغ میگید؟…چطور آنقدر راحت بقیه رو گول میرنید؟…چطور آنقدر راحت می تونید با احساسات جان و مال آدما بازی کنید ؟…هوم؟…میشه بگید چطور می تونید؟…اه بیخیال واقع باید یاد بگیرم اخه این که بخوام مسئولیت حرفام رو بپذیرم این که بخوام کلماتی رو کنترل کنم این به بخوام ارام رو فدا کنم این که بخوام در انتظار یه کمی صداقت و شعور باشم این که بخوام به این ادم ها اعتماد کنم …واقعا سخته…هعی جدی میگم واقعا سخته …حس می کنم بهتون حسودیم میشه چطور می تونید آدم باشید؟…هعی جدی میگم میشه بیاین آموزش بگذارین برام؟…جلسه خصوصی میام لطفا هر چه سریع تر شماره کارت ارسال کنید به خدا که آدم نبودن خیلی سخته…🙃واقعا خجالت داره این همه آدم نبودن..نه؟…آشناآشناMon, 02 Nov 2026 23:34:30 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/دارِ-شبانه-روزی-tu9gq3g7wcohاولین اعدام با «گیوتین» بود …ازدحامی سنگین آنجا منتظر بودند…منتظر بودن…در انتظار مرگ…زمزمه ها در گلو خفه شده بود ، آفتاب تیغه ی اعدام را جلا می بخشید، سنگینی نفس ها با نازکی طنابی در انتظار بریده شدن بود…و یک زندگی در انتظار مرگ تقلا می کرد…و…لحظه ی سقوط…خون…ترس هیاهو…و او ساکت نظاره می کرد…و با زمزمه های خاکستری ذهنش یقین داشت که دار ، مرگ را حقیقی تر به تصویر می کشد…صحنه ها فریم به فریم از پرده ی پس ذهنش عبور میکردند…آسمان ،مردم،خورشید…همه سر جای خودشان بودند…و زمانی که تخته چوبی چکمه هارا ناشیانه ترک میکرد…و چکمه های بی نوا که از عالم چوبی خود رانده شده بودند به عالمی دیگر چنگ می انداختند …و بعد از این که دنیا از زیر پایشان کشیده شد دنیای جدیدی نسار آنها شد…تکیه گاهی جدید …تکیه گاهی از جنس کلاف های ریسندگان…و آیا مرگ جلوه ای از زندگی نبود؟…کلاف خاکی جسم نوای بی نوایی زندگان بود…مرگ آرام بود…زندگی زیبا بود…و در نهایت هر دو ناپایدار …از عشق بر آیید و بر عشق سر آیید /و زین مغلطه ی مردم عاقل به در آییدسم را بزدایید ،حق را بستانید / و جانی در بدن آریددین را بشکافید ،او را بشناسید /ولی در نظر دوست تابو نستاییدشَر را شِکَر آرید و شُکر بر صنم آرید /و بر این عالم فانی فکری دگر آریدآشناآشناSat, 10 Oct 2026 12:05:37 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/گرم-ترین-سوگند-egu4xyqruzpaبه دستانش خیره شد…انگشتانش غبار کلاویه ها را به خاطر نداشتند …قلبش هم طعم زندگی را فراموش کرده بود…زندگی کجا رفته بود؟…در کدامین شب تیره امید را دزدیدند؟…از کدامین سحر شادی دیگر با ما نبود؟…چه چیره دستانه آرزو را به غارت بردند…چه غافلانه به شمشیر تن دادیم…چه صادقانه درد داریم…چه بی رحمانه روزگار جانمان را به یقما برد بی آنکه فریادی حنجره را بشکند…چه شرم آور نشاط تُرد زندگی بر خاک نشسته…و درد دارد …دردی از جنس وجود شکسته ای که ترکش هایش هنوز در خون جریان دارد…درد داره دقیقا همون بخشی که نیس درد داره.…و کجا دستم را رها کردی که این گونه گم شده ام در این دنیای «تو»…و من تمام خاطراتم را از یاد برده ام …اما…اما سوگند به این عدم که بودنت بوی تازه ترین باران را میداد…من فراموش کرده ام اما تک تک سلول های وجودم گم شدن را حس می کنند …من فراموش کرده ام اما از عمق روحم بودنت را آرزو می کنم…من فراموش کرده ام اما درد نبودنت هرگز از بین نرفت…من فراموش کرده ام اما هنوز گرمای دستانت در خون من غلیان می کند……آشناآشناSat, 19 Sep 2026 03:18:36 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/بلا-بلا-بلا-ytuf9ayergq5هوم…هعی چخبره اینجا…هعی هعی میشه فقط همه نباشید؟…نفس نکشید دو دقیقه نمی خوام هم زمان از یه هوا تنفس کنیم…اه نمی خوام از بازدم شما بدمم…اه …می دونی مشکل چیه مشکل دقیقه تکرار یه اشتباهه و انجام اشتباهی که میدونی…اشتباه آگاهانه؟…هوف …بگذار بگم مشکل اینه همیشه فکر میکنی این با بقیه فرق داره …مشکل اینجاست همیشه آدما رو بهتر از چیزی که هستن می بینی مشکل اینجاست که بعد این همه وقت قبول نمی کنی تو ید درصد هم با این آدمای احمق وجه اشتراک نداری…هوف دو دقیقه صبر کنید ببینم ؟…جدی میگید؟…الان واقعا دارم درست می بینم؟…هوف از یه الگوی رفتاری تکراری با استاندارد های کنترل نشده خسته نشدید؟…خسته نشدید از این کار های احمقانه و چیپ؟…خسته نشدید؟…اه بسه بابا بیخیال…یعنی واقعا خسته نشدید از این همه کنترل پذیری؟…یعنی خسته نشدید از این بی فرهنگی ؟…خسته نشدید از این الگو برداری های بی منطق و بی فکر؟…اه بیخیال دیگه وقتشه بپرسم خسته نشدم از گشتن برای یه تشابه جالب؟…خسته نشدم از نگاه کردن به این حجم از تفاوت طعفن بر انگیز؟…خسته نشدم از معطل شدن؟…اه چرا چرا خدایی این دیگه چیه؟…واقعا؟…این دنیای شماست؟…هوف شرمنده من متعلق به این دنیا به این جامعه به این فرهنگ و این افکار نیستم…اه شرمنده اینجا دیگه برای من خیلی قابل پیش بینی و خسته کننده شده…اه مسخرس …دیگه حوصله ی اینو ندارم که تو دنیای شما باشم …من متعلق به این دنیای بیرون نیستم…این واقعا حوصله سر بر و قابل پیش بینیه…هوف …بیخیال بابا اینجا چیزی اید ما نخواهد شد…وقتشه دنیای خودمو از همه مخفی کنم یه دنیای ممنوعه نه چون بهش آسیب میزنن که نمی تونن…بلکه چون حوصله ندارم دنیام رو توضیح بدم حتی حوصله ندارم یک آن فکر کنم که کسی توانایی درک دنیای منو داره…اه نه عزیزم …هیچ کس اینجا نیست …وقت برای گشتن ندارم…هعی هر کی اومد خوش اومد هر کی رفت خوش رفت…فعلا توهم ممنوع…(:و آن زمان که زنجیر را از دنیای آنها پاره کرد آزاد شد…زندگی کرد…(:هعی هعی چقدر مود یهو عوض شد؟😂…ولی خدایی تکم…گشتم نبود نگرد نیست…(:نگذارید دیدگانتون بر دیدگان دیگری زنجیر شود…آزاد به جهان بنگر آن جور که می خوای دنیا رو با دیدگانت بساز عزیز من…مهم نیست چطور زندگی میکنی مهم اینه ازش پشیمون نشی همین…(:آشناآشناMon, 14 Sep 2026 01:21:25 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/زندگی-در-عدم-z2wiwiota8huو آنجایی که به دنبال شادی نمی گردی،دیگر غم هم تو را تنها میگذارد….و در این لحظه وجودت می میرد….و در دمی می مانی بین زندگی ای که بوی مرگ و مرگی که بوی زندگی می دهد….و تصمیم با تو هست دلبندم…انتخاب کن …ثمره ی آن آتش ققنوس است یا خاکستر؟….هوم…یا عشق باش یا عشق نده ….دلبندم در قمار عشق انسان ها بازی نکن…چشمانت را به کیسه ی زنگاری عشق ادمی ندوز…عشق نسیه دادنی نیست…عشق را معامله نکن …هرگز…اگر چشم به این کیسه های زنگاری بدوزی همان بهتر کیسه ای به دیگری نسپاری که جز یأس چیزی آیدَت نخواهد شد….دلبندم در وجود حل شو…این واقعیت توست… هیچ چیزی اون بیرون پیدا نخواهی کرد…اول عشق را نسار خود کن…کیسه های زنگاری اهالی این شهر هیچ وقت تو را سیر نخواهند کرد …یا چشمه باش یا خشک شو…یا نور باش یا خاموش شو…یا فریاد باش یا سکوت شو….یا آتش باش…یا خاکستر شو…اما شعله‌ای نباشکه تمام عمر،چشم به دستِ هیزم‌فروشان دوخته باشد.اگر می‌بخشی،چون خورشید ببخش.و اگر نمی‌توانی،سنگ باش.اما گدایِ گرمای دست‌های دیگران مشو.….دلبندم گیج نشو اینجا زمین است ؛سر زمین زخم های بی وارث.اینجا زمین است؛جایی که زرهِ محبت، دیر یا زود، ترک برمی‌دارد و هیچ دلی از تیرِ آدمیان در امان نمی‌ماند.اینجا زمین است؛هیچ کس مسئول محبت کردن به دیگری نیست ،همه حق تیر دارند …پس، از چرایی بی رحمی ها با خود سخن نگو…پس، از چراییِ گلوله‌ها مپرس…دلبند اینجا زمین است آماده ی گلوله باش…دلبندم اینجا زمین است یا باید مثل آدمی، بی رحم باشی یا باید به آغوش گلوله پناه ببری تا آسیب نبینی…به دنبال توجیه آدم ها نباش …خودت را هم توجیه نکن…همه ی این بی رحمی ها را  بپذیر و با آگاهی کامل به آنها ،گام هایی از جنش عشق بر دار…عشق نه شهوت …برای عشق گرفتن عشق نده …باشه عزیزکم؟…متوجه شدی؟…اما تو وظیفه نداری عشق را انتخاب کنی …مجبور هم نیستی کوچولو ،اگر می خواهی تو هم بی رحم شو .اما هیچ وقت ….هیچ وقت به دنبال رحم نباش…انتخابت هر چه هم که باشد هیچ وقت نباید به دنبال رحم بگردی …اگر دنبال رحم بگردی  فقط زندگیت را از دست میدهی ..همه ی زندگیت را با یأس و انتظار و نا امیدی از دست میدهی…اگر مهر بورزی تا مهر ببینی…روزی صدای شکستنِ شیشه‌ی دلت را خواهی شنید؛و همان صدا…چشمه‌ی عشقت را خواهد خشکاند.آن روز خیال می‌کنی عشق مرده است…نه…عشق  نمرده است …فقط…تو از خودت و عشقِ وجودت متنفر شدی…و اکنون وقت انتخاب است امیدجانم…می‌توانی خاکستر شوی؛همه‌چیز را خاموش کنی،دل را سنگ کنی،و مانند بسیاری از رهگذران این شهر،بی‌رحم باشی.هیچ ملامتی هم بر تو نیست؛این هم یکی از راه‌های دوام آوردن در زمین است.یا…از همین خاکستر،می‌توان ققنوس برخاست.نه چون زخمی نشده،بلکه چون نخواسته زخم، سرنوشتِ قلبش را بنویسد.ققنوس بودن آسان نیست…هر بار سوختنی دوباره می‌خواهد.اما رنگِ زندگی،از شعله می‌آید؛نه از خاکستر.پس اگر ققنوس را برگزیدی،عشق بورز…نه برای آنکه عشق ببینی،که برای آنکه شعله‌ات خاموش نشود.و اگر خاکستر را انتخاب کردی…دیگر همه‌چیز را خاموش کن.زیرا خاکستر،با رؤیای آتش زندگی نمی‌کند.و در نهایت امیدجانم…انتخاب با توست هر کدام را برگزینی برای تو بهترین ها را رقم می زند…پس نگران هیچ چیز نباش کوچولوی من……………….(:…..و  اما همیشه میماند دردی از عدم…چیزی که نیست اما دردش حس می‌شود …چیزی که تو را خاموش نشدنی می کند….….و آن دم که نسیم صبح ازل شعله را خاکستر کرد ولی خاموش نشد….من ماندم و این دنیا و فروزندگی زیر خاکستر…دلبند….نجوا کن….تغیان کن که این صحنه ایست برای به آتش کشیدن….توبه شکنی کن…چرخ را ویران کن….دریا را خروشان کن…آشناآشناFri, 24 Jul 2026 13:03:51 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/قیمت-یک-ندا-ی-حق-چند-سکوت-ابدی-است-p6els4lw67fnمی نویسم برای سکوتی که فورته اجرا می‌شود…سنگین ،بلد ،قدرتمند و باشکوه…سکوت ما فورته نواخته می شود…بترسید از سکوت ابدی ای که زیر این خاک خوابیده است…سکوتی که سایه اش بر پیکر سرد این سرزمین سنگینی می کند…سکوتی که در تابستان تن را به لرزه در می آورد …سکوتی به سردی آغوش مادر…به سرخی خون…به استواری حقیقت…به خشکی گلو…به عمیقی ظلم…سکوتی که سوز زمستان آن را زمزمه می کند…اشک عاشق آن را فریاد می کشد…رقص مادر آن را شکوه می بخشد…غم فرزند آن را بیدار می کند…و این سکوت غرشی قوی خواهد بود بر دل تاریخ تا به یاد آورد خونی را که از جنس فرهنگ ، تمدن ، شجاعت ،شکوه ، اقتدار و شرف است و در دل این خاک ریشه دوانیده است…ریشه ها را با چند گلوله نمی توان نابود کرد…لرزه بر تن بگیرید که سکوت زیر قبر از سنگینی یک فریاد هم سنگین تر است…بلد تر …قوی تر…و با شکوه تر…به یاد خواهیم داشت که نابودی ظالم پایان راه نخواهد بود…در چشم هایی که اکنون راحت خوابیده اند پایان فقط به معنای بنای عدالت و پایه های امید بود نه خشم و نفرت…و هم اکنون اراده ای قوی تر برای پایه گذرای داریم…اراده ای از جنس عشق …و تنت ….وطنم…و اکنون شما بر دیوار های دل هایمان حکاکی های ابدی شده اید….مظهری از عظمت و قدرت…بر قلبمان جاودان🤍سکوتی که فورته نواخته شد…(:آشناآشناMon, 29 Jun 2026 15:35:15 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/از-انسان-ها-بت-نسازید-zgjhooixrwzqفرزندم…بیا برایت از آدمی بگویم…تبار محجور…ما از حیوان بودن منع شدیم…متفاوت هستیم…شاید بهتر…شاید هم بد تر…(:اما همه انسان هستیم …خوب یادت باشد فرزندم…تو حق زندگی داری…هیچ کس نباید آن را از تو بدزدد…تو حق اشتباه کردن داری…نیازی نیست نقاب کمال بر چهره بگذاری…تو آزادی…برای زندگی…زندگی کن…بیهوده خودت رو به بند آدما نسپار…تو از جنس نور هستی…تاریکی بر تو سجده می کند…تو تنهایی …هیچ وقت کسی را به خودت قول و زنجیر نکن…هیچوقت…به جاش یاد بگیر با خودت …با تنهاییت لذت ببری…تو برترینی…نه چون بی نقصی ٬که بی نقص نیستی…بلکه چون نقص تو به دیگران آسیب نمیزند…چون تو با نقص هایت دوست شدی…تو مالکی…مالک خودت…مالک زندگیت…مالک تصمیمانت…مالک رفتار و اعمالت…پس هیچ وقت …هیچ وقت بی دلیل سر خم نکن…هیچ وقت با چشمان بسه اطلاعت نکن…تو قدرتمندی…تو اشرف مخلوقاتی…پس از آدم ها بت نساز…انها جزوی از تو هستن…چرا آنها را جدا می بینی…پرستش؟…تنها چیز قابل پرستش خودت هستی …چون تو ،به دنیا ی خودت رنگ می بخشی ….منتظر دیگران نمان …هیچ کس به دادت نمیرسد دلبندم…هیچ کس …و در آخر …نه من خدا هستم…نه تو …نه رئیس ات…نه رهبرت…نه عشقت…نه مادرت …نه پدرت…نه فرزندت…نه خدا…خدا هرگز نمی خواهد خدا باشد…نمیخواهد چنین آیینه ای وحشت نما باشد…زندگی ات را زندگی کن … خدا بخشی از روح توست…تو تنها برای خودت خدایی کن…فقط خودت…مراقب خودت باش٬نور من…(:زندگی کن ….جهان از آن توست…(:پ.ن۱:راستش خیلی یهویی شد این متن ولی واقعا قلبی بود…و خب بعد از نوشتن متوجه شدم می تونه شبیه نامه باشه پس با این که دیر شده اما می خوام اینو جزوی از چالش جناب گنجشک بدونم….خیلی متشکرم ازتونپ.ن۲:پیشنهادی داشتین خوشحال می شم بدونم…(:پ.ن۳:ممکنه اینو یه مجموعه کنم …گویا زیاد از این حرفا داشتم خودم خبر نداشتم.آشناآشناMon, 08 Jun 2026 09:18:48 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/او-را-کجا-یافتی-nphyzcysyc7bاو چه بود؟…نمی دانم…شاید همه چیز …شاید هم هیچ چیز…به قدر فهم تو کوچک…آنقدر کوچک که از میان سوزن زنان درزی سُر می‌خورد …به قدر خواسته ی تو بزرگ…گویا بزرگ‌تر از خواسته ی تو هم بود….به اندازه ی جهانی که حتی انتهایش را نمی توان مرز کشید…در شادی،…کودکی خورد سال با لبخندی به گرمای خورشید…در غم ،…دست نوازشی به لطافت گلبرگ…او را کجا یافتی؟…در برق چشمان غریبه ای؟…در سپیدی پیراهن برفی کوهستان؟…در سیاهی گیسوی ماه دخت؟…در دستان سردی که لبخند گرمی روانه ات می کردند؟…در سکوت تاکستان؟….در اشک های طغیان گر؟…در خشم دریا؟…در دوستی با خار مغیلان؟…در جنون؟…در دین؟…در کفر؟…در شر؟…در خیر؟..در آغاز؟…در پایان؟…در مسجد؟…در میکده؟..در بت خانه؟…هدف میکده و کعبه و بت خانه یکیست / هر کجا راه خدا بود خرابش کردنداوه بیخیال عزیز من…کی خراب کرد؟… چرا دنبال مقصری؟…اگر راست می‌گید پاشی و آجر به دست هم بدید …مهم نیست چی می سازید اما با احترام بسازید…وقتشه از خودتون شروع کنید…وقتشه راه خدا را بسازید…(:آسمون جنگ نمیشناسه ها…(:آشناآشناMon, 01 Jun 2026 23:41:28 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/شب-سرپیچی-مَلَکشیطان-r5y8uxqmn59gدرود دوستان عزیز…محرک این پست چالش بسیار خلاقانه ی ساحر گین عزیز هست که مارا با این چالش اغوا کرد…امیدوارم این متن شایسته ی چالش باشه^^آتش جنگل را روشن کرده بود…به سمت نور میرفت…به سمت عمق آتش…شعله هایی که هلال هایی بر زمین بر جای میگذاشتند…سمفونی سوختن برگ های تازه نفس…در عمق سرخی اخگران…سیاهی دیده می شد…پا های نحیف و کوچکش میلرزید اما برق امید از چشمانش محو نمی شد…جلو تر رفت…صدای نازکی حنجره ی لطیفش را خراش داد…«لوسیفر…لوسیفر…منم با خودت ببر»…سیاهی یِ میان آتش، ان که بود…با صدای دخترک نفسش رفت…قلبش ایستاد…*صبر کن ببینم اون کی بود؟…دخترک دوباره صدا زد«لوسیفر…منم می خوام بیام…من رو هم با خودت ببر…»او که هنوز نفسش را از آتش پر نکرده بود…با صدای کریه و سختی جواب دخترک را اینگونه داد…«تو نباید اینجا باشی…برو …برو …فرشته ها از تو محافظت خواهند کرد من دیگر لوسیفر نیستم…مرا ابلیس صدا بزن…نه اصلا منو از این به بعد صدا نزن…از من دور شو.»صدایی می امد گویی چیزی آرام آرام می شکند …دخترک چشمانش را به بالا می دوزد…شاخه ای نیمه سوخته در حال شکستن…شاخه می شکند…دخترک چشمانش را می بندد و به سمت ابلیس می دود …شاخه افتاد…دخترک ابلیس را محکم بغل کرده بود…*طفلکی حتماً خیلی ترسده بوده؟…نه …ترس نه…اونجا از امنیتش مطمئن بود حس آرامش و امنیت تمام وجودش را گرفته بود…چشمانش را باز کرده با خنده ی ملیحی رو به ابلیس گفت«تو همیشه برای من لوسیفر خواهی ماند…»لوسیفر خشکش زده بود…لبخندی بی اختیار لا به لای ترک های لعل لب هایش ظاهر شد…زمزمه ای از امید…«من هنوز لوسیفر هستم…من برای تو تا ابد لوسیفر خواهم ماند.»دخترک را در آغوش کشید…دست هایش شل بودند…عضلاتش منبسط بودند …گویی برگه گلی را در آغوش داشت …ظریف و شکننده…آتش آرام آرام خوابید…سپیدی خاکستر بر سیاهیش چیره می شد…از میان خاکستر ها سوگندی یاد شد…«قسم به برق چشمانت…قسم می خورم هرگز ترکت نخواهم کرد.»آتش میان آب شعله ور می‌شود …به این سکوت خشک سوگند…(:در نهایت مقصد کجاست؟…نمی دانم اما سوگند در هر شرایط پا برجاستپ.ن۱:از گین بابت ایده ی بی نظیر چالش متشکرم.پ.ن۲:لوسیفر اسم شیطان قبل از سر پیچی از خداوند بوده که در واقع به معنای آورنده ی نور بوده…(:پ.ن۳: خب بعد یه روز هنوز پستم منتشر نشده …پس یه در خواست محترمانه می خوام بکنم…ویرگول عزیز لطفاً منتشرش کن حوصله نداریم😊آشناآشناSun, 31 May 2026 13:21:48 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/تجاوز-به-واژ-ها-a1srmaggkuzg-a1srmaggkuzgجیک جیک مجنون گنجشک در جنب جنوب جبر جغرافیا…جان جلاد جوک های نجس جمع را از برِ جسارت جسد جاه طلب به خاک مینشاند…و دیگر صدای خنده و خِر خِرِ خار حنجره ها با خنجر خفه نمی شد… حکم محرم را در زیر حرف های حاکی از حرام زادگی ،بی حرمت می‌کردند و حلال می شمردند…همه محکوم به مرگ محرم خویش می مردند …در فِس فِسِ نفس هایشان افسوسِ فساد را می خوردند …و در نهایت …ما که مخلوق خالق خلق خود بودیم …خجل از خرامیدگی خنده ی خامِ ماه دُخت …خمِ خون به ابرو می آوردیم … و او را زیر خروار ها بد خویی می خواباندیم…و هنوز گوشه ای گیتاری در گره های انگشتان گرم مرگ گیر می کرد.«گیتارنواز پیر»آشناآشناFri, 22 May 2026 13:43:33 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/کلاژ-رنگ-های-گم-شده-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7p-i3pxiwga8o7pامید جانم…در تاریکی همه ی رنگ ها یکیست…زردو نارنجی و قرمز و آبی …سفید و سیاه و خاکستری…همه تیره هستند همگی از دم مشکی…ای مشکی ی زیبای من …نور دل بر افروز …نور دل بر افروز که میخواهم بنفشم را پیدا کنم….(:اگر شما نیز رنگی را گم کردید خوشحال میشم که از قلمتون تو این پست استفاده بشه فقط متنی که می خواین رو بنویسید تا به این پست اضافه کنم به امید این که یک کلاژ زیبا بسازیم…^-^رنگی را گم کرده ام... آسمانم مرده... نمی‌تواند معشوق هزار رنگش را بر چشم مردم فرو کند‌... رنگ سبز وجودم مرده گویا که میخواستم جنگل خاطرات را به آتش کشم، ولی تنها بوی سوختگی پوست آمد... خواستم رنگم را آبی کنم که... ای داد! نگو از خشم رنگ سخت کبودی را برگزیدم...با تشکر از گین عزیزم^^گاهی خیال می‌کنم که جهان را از پشت یک توری خاکستری می‌نگرم؛پارچه‌ای نازک میان نور و اشیا، که مانع دید من میشود. من تشنه از هر درخششی سوار بر رنگین کمان خاکستری ام میشوم . زرد متظاهرم را میخواهم ؛ همان زردی که لبخند می‌زد حتی زمانی که خورشید پشت ابرها تبعید بود . آبی غمگینم را می‌خواهم ؛ او بلند بود تا خودش را در دریای اشک هایم حل کند . سبز خندانم کجاست ؟ سبزی که از میان ترک های دیوار امید جوانه زد و مرا بیدار کرد . مشکی مغرورم را پس بدهید . مشکی ای که شب را بر تن میکرد اما هیچ ستاره ای را جا نمی‌گذاشت . قرمز .. قرمز درخشانم... او قلبم را چو چراغِ راهنمایی میان ماندن و رفتن روشن میکرد . مرا به سوی آنها بازگردانید . چشمانی را میخواهم که باری دیگر به خیال کودکی ام روم .با تشکر از طناز نازنینمدتیست که تشنه‌ی آبیِ گمشده‌ی قلبم هستم .. آرامشم، زلالی‌ام .. رنگِ آبیِ آسمانم گم شده است عزیز! آنچنان که گویی هیچ نبوده، گویی از همان اول بنایِ این زندگی را خاکستری ریخته‌اند.. جوری گم شده میانِ سیاهی ها و سفیدی‌های این زندگی ، گویی از همان اول من آبی نبودم، بلکه خاکستریِ خاکستری بودم و ماندم :)با تشکر از کانی گیانماِریل......تو هیبیول مامانی.....با عمری به درازای نور ،هیبیول ها به دست انها بافته خواهد شد.......تاروپودی خوانا وگوارا...خاطرات تنیده در عشق آن رخسار گلگون و طلاوار......موهای قهوه ای و موج های رقصان روشن......نمودی از تو....اریل....کدخدا گفت....دل ،نبند.....اما....... با اینکه میدانم اریل زود تر از من از دنیا می رود.....مامان باز هم خوشحاله....از اینکه.......عاشق اریل شد.......من خوشحالم که عاشقش شدمبا تشکر از سما ی خوش قلبمرنگم را ندیده‌ای؟مدتی‌ست گمش کرده‌ام.چشم‌هایم در هر گوشه و کناری به دنبالش می‌گردند.فکر می‌کنم شاید دیگر هرگز به آشیانه‌اش برنگردد.مانده‌ام من و کمی خاکستری…که از سرم هم زیاد است، می‌دانم.می‌گویند اگر داشته‌هایت را نبینی، از تو روی برمی‌گردانند.رنگ‌رنگی‌هایم مرا تنها گذاشتندتا درسی باشم برای صاحبان رنگ.حالا خاکستری‌ام را در آغوش می‌کشم؛او تمام چیزی‌ست که برایم مانده.باتشکر از آرزو خانم مهرباندر رگِ پاییز، سرد و بی‌صدا،می‌لغزد خورشید، می‌رود دنیا.برگ‌ها می‌رقصند، آخرین وداع،با جهانی که می‌رود ز یاد.بادِ سرگردان، قصه‌ها دارد،از غمی پنهان، که دل‌ها را آزارد.شاخه‌ها عریان، در سکوتِ شب،منتظرِ نوری، در دلِ این تب.لیک در اعماقِ خاکِ تیره،غنچه‌ای خفته، امیدِ دلپذیره.ریشه‌ها در هم، گره خورده به هم،می‌کشند جان را، از دلِ این غم.این خزان، پایانِ قصه‌یِ ما نیست،آغازِ رویش است، آن‌چنانی که خواست.آن نهالِ کوچک، با دو برگِ سبز،می‌درد این پرده، می‌زند آواز.بشنو از امید، آن همایون صدا،که در سکوتِ شب، می‌آورد ندا.گرچه پاییز است، فصلِ رفتن‌ها،با بهار آیم، با گل و جویبارها.پس مترس از غم، مترس از شبِ تار،چون که در دلِ ما، هست نوری آشکار.نورِ امیدی، که فروزان است،بهترینِ راه‌ها را، نشان است.باتشکر از رقیه ی امیدبخشمن سرخم را گم کرده‌ام. سرخِ خونینِ دلبندِ من که از غلظت خشم و عقده به سیاهی می‌گرایید. سرخِ تاریکِ من، که دست‌هایم را آلوده به حضورش می‌کرد. آلوده به نگاهِ آرام و سَرخورده‌اش. آلوده به خشونت آشکارا و ترسِ پنهانش. سرخِ یتیم من! غول کوچک و تنهای من! پسربچه‌ی بوسیدنیِ من! چقدر دلم برای تو و عشق گناه‌آمیزت تنگ می‌شود.با تشکر از ایزابل دختر کوچولوی قدرتمند من«متن تکمیلی این شاهکار»پ.ن:این پست تاریخ انقضاء ندارد پس خوشحال میشم هر وقت خواستید بیایید و ما رو مهمان قلمتون کنید…(:آشناآشناSun, 17 May 2026 05:10:14 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/آخرین-اولینلبخند-al6wu9nyltibآن روز پلک هایش برای اولین بار از این جهان پرده برداری کرد…چشمانش را باز کرد…(صحنه ی اول):هیاهو و غوغا جماعتی وحشی تبار با جنجال های خونی …فریاد می کشند …می خندند… می نالند…فغان سر می‌دهند…از هم دزدی می‌کنند…"دوست" نامی را می کشند…فخر می فروشند…مِی می خورند …و در تباهی …در تباهی راه خود را گم می‌کنند …او هنوز به این ول وله های پوچ و کثیف عادت نکرده بود او هنوز پاک بود…ناگهان …صدای جیغ مهیبی به گوش های لطیفش تجاوز کرد…«کشتار بیگناهان»پلک هایش را بر هم فشرد …(صحنه ی دوم):دستش در دست زن غریبه ای که او را “پسرم” صدا می کرد گره شده بود …به آرامی سرش را بالا آورد به امیدی که چهره ی زن در آن شلوغی برایش آشنا باشد………..خیلی عجیب بود….گویی چشمان پر درد زن به نقطه ای نه چندان بالا تر از جمعیت دوخته شده بود…در تعجب از این که در آن نقطه چه می‌گذرد سرش را در راستای نگاه زن چرخاند…قد کوتاهش دید را محدود کرده بود …روی نوک انگشتان نحیفش ایستاد…چیز زیادی دیده نمی‌شود جز پوتین هاییی خاکی که روی هوا تاب می خوردند …برقی در چشمانش افتاد و با تمام وجود فریاد کشید:«اون داره پروا…» … صدایش خفه شد و کلمات در گلو جان باخت… پلک هایش ناخودآگاه بر هم کوبیده شدند…پلک زد… چندین بار …تا صحنه برایش واضح تر شود…(صحنه ی سوم):گریه….فریاد…غم…تمسخر…خنده…کینه…و حالا “گومب” …صدای چکش عدالت…حکم اعدام…*”کافیه دیگه نمی خواهم چیزی ببینم”… پلک می زند…(صحنه ی چهارم):پارچه های سفید …اشک…خون…ترازو ی بر زمین افتاده….آخرین نفس جاستیتیا (فرشته ی عدالت)…قبر امید…*”کافیه دیگه نمی خواهم چیزی ببینم”دیوان حافظ عزیزم …چه تصویری را فریاد می زدی…پلک میزند…(صحنه ی پنجم):قمار خانه… بلیط های قرمز و طلایی روی زمین…خنده های اهریمنی…چشم های خون خوار…صدایی می اید:«من روی زندگی فلانی شرط می بندم…»…حمله…*”کافیه دیگه نمی خواهم چیزی ببینم”«بلوف شجاعانه»…پلک می زند…(صحنه ی ششم):گودالی از گِل… صدای شادی… آتش بازی های پر صدا…برف خاکستری…صدایی معصومانه ای به گوش می‌رسد :«خدا جون … تو هم با ما بازی می کنی…گِل بازی …یا قایم موشک…»*” همینجا …همینجا…دیگر نمی خواهم چشم ببندم..”صدای خنده ای ژرف…و…“بوووومب”سیاهی…پلک ها باز نمی شوند…نه نه نه…نور دیده می شود …پلک ها سوختن…پلک باقی نماند… در پی عدم پلک ها لحظه ای نور دیده می‌شود…آتش به مردم ها می‌رسد..و … و دیگر هیچ چیز دیده نمی شود …(:تاریکی ی خام…*”خوشحالم آخرین صحنه این بود “_نه ..نه نه نه نه…چی داری می‌گی احمق تو زیر بمب مردی چرا هذیان می‌گی؟….دیالوگ تو این بود( “ای کاش چشم نمی گشودم”)…زود باش …زود باش … تو باید این دیالوگ رو بخونی…*خوش گذشت استاد…خوشحالم که تونستم اینجا رو ببینم…(:…نقطه سر خط.تاریخ به این سبک جالبه؟…پ.ن: دوستان …پیشنهادات شما در رابطه با عنوان رو دوست دارم بشنوم چون به نظرم عنوانش خیلی مناسب نیست نه؟…آشناآشناWed, 13 May 2026 13:16:02 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/ای-رزان-زیبای-من-w4qowtdfrluq-w4qowtdfrluq-w4qowtdfrluq-w4qowtdfrluqمی خواهم با تو از "اینجا" بگویم …ای رزان زیبا ی من …ما در "اینجا" زیر پاره اخگریم/ در سیاحت کردنِ رمادمانزیر رختِ مشکی ِ ای آسمان / انجم سوسو کنان بر سوگمانما در "اینجا" زندگانِ مرده ایم / زیر بارِ خِس خِس خونینمانسنگ، در ژرف زمین ،”ها “می کشد/ بر دلِ دل داده بر آشوب مانما در "اینجا" مطربان را می کِشیم/ در برِ این شق شق شلاقماناز دل انگور ها خون می چکد/ از برای ساغر اندوهمانما در "اینجا" سوختیم ، آتش شدیم / از دلِ گل بوته ی خوش بویمانسر به رندی میگذارم ،بشنو ای رزوان من / تا بَرَم بر گور مستی جنتِ پر تاکمانآه ای رزان من ،خون من و خون شما/تک قدح سر می کشند این ذاهدان باغمانارادتمند شما “ آشنا ”ای گل زیبای من تو نیز خواهی سوخت .تو با من میسوزی و کاری پس من بر نخواهد آمد ؛اما کاش آن روز هنوز تَر باشی و معطر …(:Voiláبه نظر میاد دیگه وقت خوابه:) … چون عکس از این کوچیکتر نمیشه باید یکم علائم اضافه ببینیدکاش برم بخوابم نه؟…(:خوشحال میشم که نظرات و انتقادات شما رو بخونم…آشناآشناFri, 08 May 2026 15:11:45 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/گُل-بکاریم-hjarb6ocw5e8تازه آیینم را به خاک سپرده بودم . گوش هایم را  به موسیقی چشمانم را به آیینه و دلم را به ناکجا می سابیدم که در لحظه ،بی  هیچ مقدرمه ای ازم پرسید:«جهانت چیست؟»جهانم!؟…جوابی برای زحمت دادن به زبانم نبود .+«چشمانت را ببند . »پلک هایم بر آینه پرده کشیدند (شاید هم بر چشمانم ،شاید هم بر جهانم ) . حالا موسیقی را بیشتر حس می کردم ؛ موسیقی جاری تر شد و افکارم رو به چیستی “جهانم” زهراگین تر.+«حالا … حالا جهانت چیست؟»_«حالا؟…راستش…»چیزی نگفته بودم که موسیقی قطع شد.(او موسیقی را قطع کرده بود.)+«چشمانت را باز نکن. … حالا جهانت چیست؟»دیگر صدایش را نشنیدم .…کِی پلک هایم انقدر سنگین شده بودند ؟ …کِی پا هایم با زنجیر وصلت کرده بودند؟…چرا بدنم را حس نمی کنم ؟…نه تنی برای تقلا کردن بود نه حنجره ای برای دفنِ جولانِ فریادم در سکوت؛ اما همچنان افکاری روحم را به دندان میکشیدند .وحالا…واقعاًجهانم چیست؟… اصلا جهانی برایم باقی مانده بود . سکوت تاریکی را پناه می بخشید و من جز دلم چیزی را برای داشتن ، نداشتم. در واقع بعد از رفتن آهنگ و آیین وآیینه، دلم بیشتر ساییده می‌شد  … آه که حتی نمی دانم به کجا می سابیدمش ؛حالا دیگر شریکی برای، “درد را ناله کردن“ نداشت پس خون جاری شده از دلم را واضح تر می دیدم.وحشتناک بود ؛ یک دل ، یک ناکجا  و دریاچه ی خونی که دنیایم شده بودند .و… بله دلم دنیایم بود . تنها چیزی که روزگار بر آن چنگ انداخت و من هرگز به نجاتش نرفتم.صندوقچه ی پر از چفت و بند دستمانم را باز کردم .درسته ، من همه چیز را آنجا محکم نگه داشته بودم ؛همه چیز ،جز … جز دلم :)تازه به یاد آوردم آن روز دلم توی صندوقچه جا نمی گرفت پس زندگی آن را با هر نا کجایی که دستش رسید سابید .پلک های فولادینم تر شد حالا آنها را حس می کردم ،حنجره ام نوایی سر می داد و زبانم آن را میرقصاند،دستانم روی کلاویه ها حس می‌شد .موسیقی از دلم نواخته می شد ،انعکاس آیینه در عمق چشمانم دیده می شد .جهانم به اغوا در آمده بود و من عاشق اغوا گرش، کیستی اَش قابل تفسیر نبود ولی هستی اَش حس می‌شد .من می خواهم این فریب تا ابد ادامه داشته باشد از خون گل می رویید ،دلم را دوست دارم ،هی زندگی!.. بگذار دلم خوش باشد ، او باغبان این روزگار هست .آیینم را پیدا کردم "آیین انسانیت ،آیین گل کاشتن ،دین عشق کاشتن " از امروز در کمکَت گل می کارم اما خب من هنوز اصل گل کاشتن رو بلد نیستم به هر حال تا الان اکثراً “گِل کردن گُل “ از انسان ها را دیدم ولی خب شاید بتونم یاد بگیرم ،نه؟…  میشه بهم یاد بدی؟ اشکالی ندارد اگر دیگر انسان نباشم.اثری از مجموعه ی «شکوفه های بادامیک»پ.ن۱ :امیدوارم باغبان خوبی شوم چون گل های زیادی را باید جبران کنم :)پ.ن۲: یه دنیا گل تقدیم به دوست عزیزم که “ویرگول”را برای گل خواندن به من معرفی کرد ؛و برای همیشه یکی از باغبان های چیره دست  قلبم خواهد بود .خیلی متشکرم جانکم:)پ.ن۳:همچنین یه بغل گل تقدیم به قلم دوستان عزیزی که با نوشته هایشان ،گل کاشتن را امید بر جای میگذارند.پ.ن۴:این روز ها مراقب یکدیگر باشیم ؛که قلب ها در انتظار یک گل جان می دهند.این گلم هم تقدیم به نگاه پر مهر شما…(:آشناآشناMon, 27 Apr 2026 16:17:49 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/جریان-ابدیتِ-ما-v7yphz5iyjeyدروغ می گوییم .دروغ می گوییم به حقیقت ،دروغ می گوییم.دروغ هایی که از مکر حقیقت ، فغان سر می دهند .و دروغ می گوییم ،دروغ…دروغ هایی مترادف با تضاد دروغینمان…و بعد …و بعد حقیقت گم می شود. اینجا تضادی وجود ندارد که دروغ را به حقیقت برساند .حقیقت در دل دروغ ها جان می دهد ، جان می گیرد و جان می‌بخشد.اینجاست که دروغ هم حقیقت می شود و حقیقت یک دروغ …اینجا کسی نمیداند حلقه ی خون روی زمین ،خون خودش هست یا دشمنش .اینجا خون می‌رود و می رود و می رود از لابلای خون ها چیزی دیده نمی شود چیزی بوسیده نمی شود چیزی شنیده نمی‌شود  اینجا فقط خون است .خون من … خون تو… و الان خون هایمان در آغوش یکدیگر می خزند و شاید این فقط خون ِ ما باشد که جریان خوفناک روزگارمان را به آرامی فریاد می‌کشد …و در پایان ابدیت می ماند و جریان ناشیانه ی خونِ ما :)آشناآشناMon, 27 Apr 2026 14:00:32 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/خوب-یا-بد-cyiuwlqrasqvدر انتظار چه هستی ؟….خوب یا بد؟…مسئله همینه نازنینم خوب و بدی وجود نداره که بخواهیم بگوئیم همیشه در تضاد و تنش هستند.خوب چیست؟…. بد چییست؟…. مگر من و تو خوب و بد رو تشخیص میدهیم(البته که خوب و بد رو خودمون ساختیم پس بگذار به خیال خودمان تشخیص هم بدهیم ،نه؟…)حالا یکم بیشتر به تضاد های انسانی یمان دقت کنیم:شر و خیر…بهشت و جهنم…نور و تاریکی …خواب و بیداری…مستی و هوشیاری…دروغ و حقیقت…عدم و هستیو…خیلی حیرت برانگیز هست که ما موجودی هستیم که همه چیز را خودمان میسازیم همه چیز را خودمان خلق می کنیم نه؟… جالب نیست؟…ترس هایمان ، خوشی هایمان ، خواب هایمان و بیداری هایمان و زندگی مان و حتی مرگ مان :)بگذار به زبون تو نزدیک بشوم نازنینم: بگذار از صفر شروع کنیم … بله …“صفر” که به معنای عدم وجود هست برای ما وجود دارد مگر نه؟… (خب دیدی که یه جور دیگه هم میشه به ماجرا نگاه کرد…)خب بیاییم یکم اینور تر ،ما بهشت و جهنم را هم قلاده ی زندگی می کنیم ؛ در صورتی که اگر به عقب برگردیم می بینیم که بهشت و جهنم را هم خودمان ساختیم (البته منظور از خودمان صرفاً نژاد انسان هست. نازنینم:)) همچنین خدا را ، شیطان را هم خودمان خلق کردیم خلق کردیم تا شانه هایمان را از بار اعمالمان خالی کنیم…حالا زیاد درگیر این ها نشیویم ولی خب راستش می توان گفت تاریکی نور را به وجود آورد یا شاید هم بر عکس چون آنها بدون دیگری بی معنی هستند مگه نه؟… اگر بدی نبود هیچ وقت خوبی به وجود نمی آمد مگه نه؟…یکم هم از باب راس بشنویم:https://www.aparat.com/v/zvx51ggپس چرا انقدر سخت می گیریم نازنینم ؟… چرا همیشه به دنبال قضاوتیم؟… آخه مگه اهمیتی هم دارد ، همه می توانند خوب و در عین حال بد باشند پس نازنینم نیازی به زحمت دادن به خودت نیست .نیازی نیست که” بد “را برای “خوب” نبودن سر زنش کرد . نیازی نیست “زن” را برای “مرد” نبودن کم شمرد . نیازی نیست “تاریکی “را برای” نور “نبودن پست شمرد . نیازی نیست که “بودن” را برای “نبودن “نبودن پنهان کرد . نیازی نیست “آزاده” را برای “برده” نبودن کشت .نیازی نیست “او “را برای” تو “ نبودن تحقیر کرد…در ادیانی غرق شدیم که هرگز انسانیت را ندا ندادند نازنینم:)کمی هم از بانو فرخزاد:«پدرم !ما همه در ظاهر دین بند شدیم /همگی منحرف از دین خداوند شدیم»«به خدا سخت در انجام خطا غرق شدیم /نا خدا جان همه در غیر خدا غرق شدیم»آشناآشناMon, 27 Apr 2026 13:50:10 +0330https://virgool.ir/@Ashenaa/ومن-xpavmspi63ynمعرفی «من»….هیچ نمی دانم که چطور یک«من» را درست معرفی کنم.شاید هیچ وقت هم نخواهم دانست ولی خب …من کسی هستم که نه نوشته برایش با ارزش است نه زندگی البته تا زمانی که بداند آن ها واقعی نیستند.در واقع این «من»هر چیز که واقعی نباشد را بی ارزش می داند ،ولی خب واقعیت را هم خود«من» تعیین می کند .پس رویا ها همیشه واقعی هستند …(:راستش این« من »علاقه به نقض همه چیز دارد شاید هم (نغز ) … خب فکر کنم حالا این ویژگی رو کامل درک کرده باشید…(:شاید این «من» ،که الان اسیر من هست تنها منِ این جهان باشد ،چون این جهان هم منم …(:اره شاید اندی از نظرت دیوانه باشم ولی این دیوانگی اصل این زندگیست…(:در کل شما می توانید این «من» را هر چه می خواهیید نوا دهید، ای کودکان دنیا…!ولی خب اگر بخواهم قابل درک تر برای تو ی خاکی تعریف کنم و وجه مشترک «من» و «ما» را تعریف کنم ،اینطور می نویسم: ( این «ما» گرده هایی هستیم که نقطه ی آبی ای را به خاک و خون کشیدیم )آشناآشناMon, 27 Apr 2026 13:40:33 +0330