<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های آرتین رضایی</title><link>https://virgool.ir/feed/@Artin.Rezaii</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:42:35</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4100959/avatar/p3dJ6f.jpg</url><title>آرتین رضایی</title><link>https://virgool.ir/@Artin.Rezaii</link></image><item><title>در وصف موسیقی</title><link>https://virgool.ir/@Artin.Rezaii/در-وصف-موسیقی-anykfyy09vsj</link><description>این موسیقی، این ملودی ها و این نت ها، همه و همه در کنار هم می‌آیند و دست به دست هم میدهند، قطعات موسیقی ساخته می‌شوند و ما به آنها گوش فرا میدهیم. گوش فرا می‌دهیم و می‌شنویم و لذت می‌بریم. این نت ها و چنگ ها و دولاچنگ ها، تریوله ها و تکنیک ها و تکنیک ها، آن جوهر ها بر روی کاغذ می‌آیند و آنها می‌نویسند. می‌نویسند و می‌نویسند تا تمام شود. گاهی اوراق پر می‌شوند از نت ها، گوشه به گوشه کاغد پر از ملودی شده است و تو می‌خوانی نت ها را. مینوازی و میبینی ناتوانی در نواختن، تمرین و تمرین و تمرین و نتیجه شد توانایی. نواختن ذهنت را باز می‌کند. روحت جلا پیدا میکند. وقتی موسیقی تمام شود، انگار از مکانی رفتی به مکانی دیگر. انگار دیگر آن حماسه ملودی وار را گوش نمیدهی، چون رفته است و رفته است برای همیشه.</description><category>آرتین رضایی</category><author>آرتین رضایی</author><pubDate>Mon, 14 Jul 2025 23:03:47 +0330</pubDate></item></channel></rss>