https://virgool.ir/feed/@Arko4008fa2026-11-12 03:10:47https://files.virgool.ir/upload/users/1702714/avatar/dzbGOm.jpeghttps://virgool.ir/@Arko4008https://virgool.ir/@Arko4008/نقض-پنهان-nquv1xtu0hgtمداوم پلک می‌زد. از درون لبخند کوچکی داشت اما از بیرون شاید نامعلوم بودجدیدا کمی چاق شده بود. چون حرف هایش را قبل گفتن می‌خورد. و آنگاه نوار را پِلِی می‌کرد.  «خوبم، خداروشکر». آن روز بود که به راست نگفتن اعتقاد پیدا کرده بود. او هنوز زنده بود؟ عجیب است.آیا او می‌خواهد هنوز به مانیتور خیره بماند؟ نمی‌داندآیا می‌خواهد زنده بماند؟ حتماآیا زنده ماندنش را مفید می‌داند؟ دیگر نهدیگران به او می‌گویند جدی نگیرد. نمی‌داند چه بگوید. تبدیل شده است به نادان برادر به جای نادان دوستبینامبینامSat, 02 Nov 2024 02:01:29 +0330https://virgool.ir/@Arko4008/پاهای-خواب-رفته-texdpqia6xgtو آنجا پل ها تمام می‌شوند. جاده ها خاکی می‌شوند آسمان شب می‌شود و ابر ها ناپدید. آنجا نفس‌ها حبس،چشم‌ها خیره و و خیال‌ها زمین‌گیر. آنجا نرگسی نیست که بخوابد، آهویی نیست که گم شود و صبایی نیست که بوزد. صبا ایستاده است. آهوان شکار شدند و نرگس ها چیده. پلک ها باز اما چاه‌های آب  مسدودند. آنجا کنار پرتگاه، لبه دره‌های مهیب، کف اقیانوس های عمیق هزاران متری که سال هاست حباب نفس هایم ته کشیده و بالای کویر خشک و ترک برداشته، کویر بی تیغ، کویرِ ایستاده اما مرده است. آنجا آخر دنیاست. آنجا قدم‌ها نشسته‌اند. آنجا، کنار قدم‌های توست. بینامبینامSat, 04 May 2024 14:47:33 +0330https://virgool.ir/@Arko4008/چه-کوتاه-کوتاه-آمد-tjjdhsm0zpcbو آنگاه که مُردم، زیر باران قدم میزنم، طراوت هوا را نفس می‌کشم و به گل ها خیره می‌شوم. شبنم ها و شبرنگ ها را به دست می‌گیرم و عسل را سرمه چشمانم می‌کنم، به یاد خاک های گذشته. یک دل سیر روبروی آینه می‌ایستم و به کرده ها و ناکرده های خود می‌گِریم در حالی که تلخند به لب دارم؛ اما تنها چند دقیقه کوتاه. تنها لحظاتی پر از احساس بی حسی هستم، پر از خالی شدن. خوب که می‌نگرم، می‌بینم او هنوزم در ناخودآگاه من می‌خندد و به دار سخره‌ام می‌کشد. او هنوز هم هست. او هنوز هم کوتاه نیامده. او با خودکشی از من جدا نشده است. او من بودم. بینامبینامSun, 28 Jan 2024 21:06:22 +0330https://virgool.ir/@Arko4008/هم-قطار-با-ریل-های-تنها-jwa1oih6yn7w نرسیدم آن روز که او داشت با قطار می‌رفت.نرسیدم هر چه دویدم. نرسیدم اما اگر هم می‌رسیدم، چشمان و زبان و دستانم جا می‌ماندند؛ مثل همیشه.الان که ایستگاه خالی است، به قدم زدن هایم با او فکر می‌کنم. فکر می‌کنم که همان روزها هم کفشی برای همراهی با او در بساطم نداشتم.حتی در خواب هم پای قدم زدن با او را نداشتم؛ حتی در کابوس هایم. حال، من ماندم و صدای سوت قطار که مدام در گوش‌هایم می‌پیچد. تنها چیزی که مرا به تلخی آرام می‌کند این است که اگر هم به قطار می‌رسیدم، گرهی از زبانم باز نمی‌شد.اینجا تنها جاییست که باور ندارم یک پایان تلخ بهتر از تلخی بی پایان است.بینامبینامFri, 08 Jul 2022 21:18:17 +0430https://virgool.ir/@Arko4008/گورکن-و-گل-پلاستیکی-kfjwwyfoywr8گور کن داشت برای گل پلاستیکی که ساعت‌ها تزئین و معطرش کرده بود قبر می‌کند و چیزی زمزمه می‌کرد که او نزدیکش آمد.    بعد سلام، خرما و حلوا را به او تعارف کرد اما چیزی برای گفتن نداشت. همین که سکوت پا به خلوتشان گذاشت بدون تعلل به گور کندنش ادامه داد تا وقتی که او برود. احساس می‌کرد او بیش از این نمی‌تواند گوری را تحمل کند. احساس می‌کرد این گور یا جای آن گل بود یا جای او اگر که گل را به او تقدیم می‌کرد.او رفت. از قبر کندنش دست کشید. نشست و با عطر چایش را همزد. بعد، آنوقت که گورستان خالی از دوستان نامحرم و لبریز از مردگان آشنا شد، زیر تنها چراغ زرد گورستان، زیر درخت بید بی مجنون، در دلِ تنگ شب، خاک‌های گور را کنار زد تا گل را دربیاورد. گل را پیدا کرد. خاکش را با دست‌های چروکش تکاند، آبی به گلبرگ‌هایش زد و باز آن گل پلاستیکی را معطر کرد و در لفافه پیچید تا شاید صبح به او تقدیم کند. صبح که او آمد گل را دوباره با حسرتی بیشتر به خاک سپرد و با خود زمزمه می‌کرد:« برای این گل قرمز نماز مرده بخوانید... .»بینامبینامSun, 03 Jul 2022 17:32:04 +0430