https://virgool.ir/feed/@Ariiana.mnnfa2026-11-11 02:32:05https://files.virgool.ir/upload/users/348412/avatar/4QOOFy.jpeghttps://virgool.ir/@Ariiana.mnnhttps://virgool.ir/@Ariiana.mnn/مروری-بر-نمایش-جا-به-جا-gasc2ixfnve0جا‌به‌جا، روایت جابه‌جایی به جهان سوررئال:آریانا معتمدیانقدم اول: نترسید، بپرسید.در قدم اول می‌خواهم نقطه‌ي پرگار را بر روی مخاطب بگذارم. در زمانی که شما می‌خواهید به دیدن یک اثر هنری بروید پیش از آنکه پادر سالن بگذارید المان‌هایی مانند تبلیغات، بروشور، عکس‌ها و غیره پیامی به شما از تم و داستانی که قرار است شما با آن مواجه شوید می‌دهند. پس وقتی داخل سالن به تماشا می‌نشینید تاحدودی می‌دانید دنبال چه چیزی و برای دیدن چه اثری آمده‌اید. اتفاقی که در دنیای امروز شاهد آن هستیم. دانستن یا به قولی «فازخردانا» گرفتن است. انسان امروز نمی‌تواند بپذیرد چیزی خلاف نظر او وجود دارد. تئاتری متفاوت و یا حتی مخالف تمام المان‌هایی که سال‌ها در جامعه هنر با او رو به رو هستیم و بر روی صحنه رفته‌اند وجود دارد. در ریز ودرشت زندگی امروز کسی مخالفت را نمی‌پذیرد. همین اولین گام برای دیدن و یا برداشت اشتباه از یک نمایش، یک نقاشی، یک فیلم و غیره است. رضا براهنی سال‌ها پیش در شعر «حضور» گفت « نترسید، بپرسید».حال من هم روی سخنم با شماست. نترسید. بپرسیدتا بفهمید. در قدم اول،‌ اگر نمایشی، اثری مخالف سلیقه‌ي شما یا حتی مخالف جامعه‌ي شماست مبنی بر بد بودن آن نیست. در قدم دوم پرسیدن هیچ عیبی ندارد اگر درجایی نفهمیدید بپرسید. نترسید و بپرسید.جابه‌جا، دفن شده بر زیر بار سوررئال:در زمانی که شما قدم داخل سالن می‌گذارید در پنج دقیقه‌ي اول و شروع نمایش متوجه می‌شوید که با نمایشی متفاوت رو به رو هستید. عناصری که قدم به قدم بر روی صحنه پا می‌گذارد به شما این پیام را می‌دهد که کارگردان یا مولف،‌ به دنبال تشویق نیست. به دنبال تایید از سوی مخاطب نیست. اومی‌خواهد چیزی فراتر از نمایش ساده با عناصر ساده‌ي تئاتر و داستان را به روی صحنه بیاورد.اگرمحمدکاظم دامغانی را بشناسید و با آثار او آشنا باشید می‌توانید بفهمید که او پی رو کلام براهنی‌است که می‌گفت« قفس نسازید که من اسیر شما باشم، قفس نشانه‌ي ترس از تجاوز است به پرواز» به عقیده‌ي من، او همیشه به دنبال شکستن قواعد و تجاوز به پرواز است. در نمایش «جا‌به‌جا» رد پای محمدکاظم دامغانی به عنوان نویسنده و طرز فکر آن مشهود است. جابه‌جا جسارت دارد. جسارت به این منظور که یک نمایش، در چهار اپیزود، با چهار سلیقه‌ي مختلف در کارگردانی، یک انسجام دارد. درفاصله بین اپیزود‌ها مخاطب در سیاه‌چاله‌ي مبهوتی نمی‌افتد. یک دست جلو می‌رودو همراه نمایش می‌شود.جابه‌جا، از دنیای دیگری حرف می‌‌زند. از سیاره‌ای سوررئال و متشکل از عناصر واقعی! پارادوکسی عجیب اما دوست داشتنی و قابل تقدیر. وحدت سه‌گه: زمان، مکان، و موضوع آنقدر در بین اپیزود‌ها ثابت و محکم است که به هیچ عنوان اجازه نمی‌دهد مخاطب لحظه‌ای رها شود. محمدکاظم دامغانی به مثابه‌ي کودک شرور و ساختار شکن است که دارد تجربه می‌‌کند. تجربه‌می‌کند بی قاعدگی را با قاعده‌های خودش بشکند تا تجربه کند. تا بدست آورد. تا استخوان‌بندی خودش را پیدا کند. این کار هر خالقی‌ست. می‌چرخد تا بتواند سبک خودش را پیدا کند. در این سال‌ها او دیگر می‌داند چه چیزی می‌خواهد اما گویی برایش کافی نیست و می‌خواهد خط مشق خود را ادامه دهد.جابه‌جا مخاطب را وادار به فکر کردن می‌کند. اورا وادار می‌کند که بشیند، نگاه کند، کنجکاوانه به سمت جهانی که واردش شده است برود. همین است که مخاطب را کلافه کرده است. اغلب نمایش‌های ما تا به امروز نمایش‌هایی بوده‌اند به مثابه‌ي لقمه‌ی آماده. چیزی که مخاطب روشن ببیند و بشنود و بعد هم از سالن خارج شود. اما سوال اصلی اینجاست، جابه‌جا چقدر در وادار کردن مخاطبش به فکر کردن موفق بوده است؟ چقدر مخاطب می تواند دنبال نماد‌ها برود چقدر نمایش به او کد می‌دهد؟ اشکال کارهمین‌جاست. در ابتدا گفتم که جابه‌جا دفن شده است بر زیر بار المان ها و جهان فراواقع‌گرا. این هیچ بد نیست. اما جابه‌جا بیش از اندازه غرق شده است. ریز و درشت را در زمانی که شما مرور کنید متوجه می‌شوید. مخاطب از یک زمانی به بعد به مثابه‌ي کودکی‌ست که در مسیر ورورد به دنیای تازه دستش رها شده و دیگر خودش می‌ماندو مسیر بین راه. مصداق بارز «فهمیدن و متوجه نشدن» می‌داند وارد دنیای جدیدی شده‌است. می‌داند برای وارد شدن باید فکر کند و تصمیم بگیرد اما نمی‌تواند ادامه‌ي راه را برود. نمی‌تواند چرا کد‌ها و عناصری که با او از جانب نمایش روبه رویش به گفت و گو نشسته‌اند کمرنگ‌تر و گنگ‌تر می‌شوند.جابه‌جا کلاژی است از واقع‌گرایی و چیزی فراتر از واقعیت اما رفته رفته بر زیر بار واقع‌گرایی دفن می‌شود و مخاطب خود را بین راه رها می‌کند. رها کردن نه به این معنا که دیگر هیچ‌کس چیزی نفهمد. به این منظور که رفته رفته خاص می‌شود. زبانش و بیانش برای انتقال پیام تا دقایق آخر خاص می‌شود. به شکلی که اگر شما چیزی از تئاتر ندانید فهمیدن آن برای شما سخت می‌شود.جابه‌جا در جای درست ایستاده‌است. نمایش و تئاتر را درجایی می‌برد که سال ها جای خالی آن احساس می‌شد او فریاد می‌زند و بلند می‌گوید «که می‌توان در سکوت فریاد زد» او در سکوت خود فریاد می‌زند.Ariiana MnAriiana MnFri, 01 Sep 2023 10:14:38 +0330https://virgool.ir/@Ariiana.mnn/کتاب-تصرف-عدوانی-rgznug9oqwlqتصرف عدوانی" بهترین نامی بود که می‌توانست نویسنده برای این داستان انتخاب بکند. کتاب روایتگر چند تصرف است. تصرف قلب توسط امید واهی، تصرف زنی موفق توسط مردی بلاتکلیف و...داستان روایتگر عشق زنی نویسنده و روزنامه‌نگار به مردی هنرمند و مشهور است. در داستان شاهد تلاش‌های پیاپی زن برای برپا نگه‌داشتن عشقی یک‌طرفه هستیم. شاهد رشد انگلی به اسم امید در قلب استر. عشق آدم را کور می‌کند، کر می‌کند و ترکیب آن ناامید می‌شود یک روح خالی که بهترین سال‌های زندگی‌اش را در انتظار گذرانده است و حال چیزی جز یک عشق بلاتکلیف در سینه ندارد. استر تمام سال‌های زندگی خودش را با امید می‌گذراند و به‌خوبی خودش را گول می‌زند. در مقابل بی‌محلی‌ها و بی‌خبرها خودش را با توجیه‌های احمقانهٔ که شاید دستش بند است، شاید سرش شلوغ است، شاید نمی‌تواند و هزار شاید دیگر گول می‌زند.هوگو - شخصیت مرد داستان نماد انسان‌های بلاتکلیف تمام‌عیار است. نمی‌داند ورودش به بس‌تر عشق زنی که دوستش دارد ازروی هوس و تجربه‌کردن "دوست داشته شدن" بوده است یا ازروی عشق و عطش و کششی که به زن عاشقش دارد. هوگو از آن دسته از آدم‌هایی است که دوست دارد چیزی را مال خود بکنند و به تصرف خود دربیاورند. خوب برای رسیدن به آن تلاش می‌کند اما وقتی‌که به آن رسیدند، عقب می‌کشند و جا می‌زنند. از آن آدم‌های که نمی‌دانند لذت دوست داشته شدن را بچشند یا از ترس به‌یک‌باره غیب بشوند تا از پذیرفتن مسئولیتی جان سالم بدر ببرند.از نظر من کتاب از آن دسته کتاب‌هایی است که رنگ و لعاب خوبی دارد. آدم ترغیب می‌شود از میان کتاب‌های رنگارنگ قفسه کتاب‌فروشی انتخابش کند. داستان را بخواند و در نهایت با شخصیت استر و عشق بلاتکلیفش همدردی کند. کتاب ارزش یک‌بار خواندن را دارد اما بعید می‌دانم از آن دسته کتاب‌هایی باشد که برای همیشه خودش را در کتابخانه‌ای جای بدهد و سال‌ها بعد آدم دوباره رغبت کند و سمت آن برود. از آن دسته کتاب هاییست که دوره دارد، دوره‌اش که بگذرد پرت می‌شود در تاریک‌ترین نقطهٔ یک کتابخانه.نقطهٔ قوت کتاب زبان سادهٔ راوی آن است. هم چیز را به‌سادگی در کلام و رفتار گنجانده. گرچه گاهی شاخ‌وبرگ‌های روان‌شناسانه یا اقرار آمیزی در آن می‌بینیم اما چیزی نیست که قابل‌تحمل نباشد.Ariiana MnAriiana MnFri, 02 Apr 2021 21:04:55 +0430https://virgool.ir/@Ariiana.mnn/شب-فراق-تو-هرشبی-که-هست-یلداییست-htuhifoluvhjاز قدیم‌ شنیده‌ام که یلدا، دختری با قامتی بلند و گیسوان مشکی تا به کمر که پولک‌های نقره‌ای چارقد تور به مثابه‌ی ستاره‌های کویر آن را پوشانده دختر زمستان است. نقل کرده بودند بخت آدمی را از دست حافظ می‌گیرد و لابه لای غزل‌ها جا می‌دهد و دست آخر برایت فال می‌گیرد. ما که هربار گرفتیم نبودنتان را دودستی چماق کرد در سرمان و دم گوشمان گفت: «شب عاشقان بی دل چه شبی دراز باشد»؛ بی‌راه هم نمی‌گفت. از همان شبی که دیده به روی ما بستید و بنا بر مصلحت از بر ما گریختید دیگر هیچ صبحی رو به ما نشان نداد و هرچه شب و سیاهی بود به یکباره برسرمان آوارشد.گفته‌اند یلدا با دست‌های کشیده‌اش انار دانه می‌کند‌؛ به ظاهر انار نشان زندگی و زایش بوده است. به ما از انار یلدا همین انار دل رسید که هربار از صدق سر دلتنگی می‌ترکید و دانه‌های های همچو یاقوتش را باید از لابه‌لای روزهای فراق جمع می‌کردیم و برایتان نامه می‌نوشتیم تا بلکم بتوانیم عرض دلتنگی کنیم؛ حالا اگر برای دیگری دانه درشت و خوش طعم بوده است، نمیدانم! مادرم می‌گفت قامت یلدا آنقدر بلند بود که خودش خورشید را برای صبح روز بعد به پایین می‌آورده. ما که بعد از شما روی روز‌ و نور را ندیدیم که حالا بخواهیم در مورد دست‌های کشیده‌ی یلدا اظهار فضل بکنیم!از طعم شیرین قطاب‌ها و آجیل‌های سر سفره یلدا همانقدربگویم که هنوز اصرار های مادرم بر سرسفره برای لب زدن به قطاب‌های دست پرورده زن میرزا قلی‌خان خوب یادم هست. اصرار پشت اصرار که یکی را مزه کنم یا دست کم یکی از نان نخودچی‌ها را گوشه‌ی دهان می‌گذاشتم که معصومه خانم هم خم به ابرو نیاورد؛ حالا اگر نمی‌خوردم چه می‌شد؟ مگر طعم زهر فراق شما برای لحظه‌ای از زیر دندانمان پاک می‌شد؟ مگر می‌شد طعم این زهر را با قطاب و آجیل و نان نخود چی از بین برد؟ اصلا مگر من می‌خواستم؟ مزه‌ی شیرزن‌ترین زهر لای دندانم بود دیگ‌دیگ شهد انگور هم جلویم می‌گذاشتند حاضر نبودم طعم این زهر از بین برود.خوب یادم هست وقتی مادرم می‌خواست هندوانه‌ها را به نیت هلال خورشید‌، هلالی برش دهد یاد آن شبی افتادم که زیر نور ماه ایستاده بودید و نور روی نیمی از صورتتان افتاده بود؛ نیم رخ که نه نیمه‌ی ماه، نیم هم نه صورتتان هلال ماه شده بود و ما هم ستاره‌ی بی سو، بی‌نور ‌و هزار فرسخ آن‌ طرف‌تر . یا همان خرمالوهای نارنجی و درشتی که در سینی مسی خودنمایی می‌کردند و خوب سنت برپا کردن آتش شب یلدارا روی سفره جا می آوردند و من هربار که چشم به رنگ تند نارنجی آن ها می‌افتاد طعم تلخ دلتنگی و گس ناتوانانی زیر دندان‌هایم حس می‌کردم . آخ !ازآن سیب های سرخ و درخشان میان ظرف بلور نگویم. من از آنخرمالو های لعنت شده رخ میگرفتم که داغ دل تازه نشود این طرف سیب های سرخ زل میزدن در چشمانم که حالا سیب سرخت لای دست کدام چلاق میچرخد؟باز دوباره داغ از نو هیزم تر هم ازنو. آن طرف تر آجیل های مشکل گشا میان قدح قدیمی میرقصیدند وخوب جولان میدادند که این مشکل را آجیل که سهل است هیچ دستی نمیتواند حلش کند و بیخود نگاه به ما ندوزو نقشه برای ما نکش. راستش را بخواهی یاد دارم خانجان میگفت : قدیم اگر کسی مشکلی داشت آجیل مشکل گشا نذر میکرد بلکه گشایشی در گره کارش شود . یلدا های اول را اعتقاد داشتم و راستش نذر هم میکردم اما حال بعید میدانم اگربه وسعت کاخ همایونی آجیل مشکل گشا نذر کنم از خم ابروشما گشایشی شود ! پس هما بهتر عمر عزیز رادر این خیال کج تلف کنم بگذارم برای خیال روی شما که هر طریقی همره ماست .صدای فال گرفتن آقاجانمان هنوز درگوشمان است که صدایم میزد و می‌گفت: «پریدخت؟ نیت کن». سکوت کردم و نیت به هناق اضافه کردم. لابد این بار حافظ می‌خواست زل بزند در چشم‌هایم و بگوید: «دست در حلقه ی آن زلف دوتا نتوان کرد»؛ خب این را که خودم هم می‌دانم‌. خودم هم که می‌دانستم دست ما کوتاه است و دلبر هم بخیل. چه می‌خواستم بشنوم که باز نیت کنم؟ اصلا من‌ نمی‌دانم پای و بنای اصلی این حافظ خوانی را کدام از خدا بی‌خبری بنا کرد؟ خوشش می‌آمد حافظ در بلندترین شب سال هیزم‌ زیر آتش دلش بگذارد و برایش از فراق لاکردار بگوید؟ نمی‌دانم شاید هم از خوش‌بختی ما بود که حافظ تمام شعرهای فراقتش را برای ما رو می‌کرد.من اصلا نمی‌دانم بنای اصلی یلدا را کدام نااهلی گذاشت؟ چه کسی فهمید یلدا، اول دی یک دقیقه از شب‌های دیگر بلندتر است؟ کدام عاشق اولین بار ثانیه‌های مفارقت را شمرده بود که فهمید امشب یک دقیقه بیشتر است؟ پدرم می‌گفت ریشه‌ی این یلدای قامت بلند را هیچ‌کس نمیداند دقیق از کجاست .به گمانم بی‌پدر و مادرترین شب سال است.اما انگار همین شب بی‌پدر و مادر را تولد "مهر " می‌دانستند. چه مهری؟ از همان‌ها که حافظ می‌گفت: «آنچنان در دل و جان جای میگیرد که اگر از تن برورد از دل و از جان نرود»؟ پس چرا بعد از چندین شب یلدا هیچ مهری از ما در شما جای نگرفت؟ نمی‌دانم از دل خون و زخم خورده‌ی من است که یلدا را آن‌قدر تاریک و تلخ میبینم یا واقعا اگر شب یک دقیقه بیشتر به درازا بکشد آنقدر ارزش شادی و جشن و سور را ندارد. یا شاید هم یلدا همین دختر قامت بلند و دست کشیده‌ی زمستان لبخند های سرخش را به بقیه نشان داده است که حال این گونه همه برایش دست و پا می‌شکنند .ماهنامه عصرکرمان - دی ماه 99Ariiana MnAriiana MnMon, 08 Feb 2021 14:14:02 +0330https://virgool.ir/@Ariiana.mnn/تا-که-عشق-از-سر-ما-نپرد-قصه-همین-است-bv328kr2cqulمیترسیدم ،میترسیدم بخواهم برایت‌پیامی بفرستم‌و بگویم که میخواهم ساعت ها درمورد دوست داشتنی‌که سالها پیش در سینه ام‌جاگذاشتی و دوست داشتنم که در سینه ات جایی ندارد حرف بزنم‌. میترسم که دوست نداشتنم را دو دستی در کف دست هایم بگذاری و بگویی" نمیخواهی" هیچ‌چیز‌را نمیخواهی .‌هیچ‌چیز که مربوط به من باشد را نمیخواهی . برای همین هزار‌چیز را پیش‌خودم بهانه کردم . ترسیدن از تو‌و ورود به حریمی که برای خودت تراشیده ای ، ترسیدن از جواب و مسدود کردن راه آخر ،ترسیدن از شنیدن ناسزا و هزاران چیز دیگر‌.‌تمام این ها بهانه بود من خودم‌هم خوب میدانستم که تو اهل هیچکدام از اینها نبوده ای . تا جایی که حافظه همراه میشود تک تک جواب هارا به خوبی داده ای. تزس از خودم هست . ترسم از همین است که دوست نداشتن را بشنوم‌ .‌راستش را بخواهی قدرت ندارم .‌توان هم در من‌نیست . قدرت برای شنیدن چیزهای بزرگ‌، حقیقت های تلخ و دروغ های شیرین . توان برای خراب کردن هیچ رویایی با چند کلمه حرف ساده ندارم . میخواهم هرچه که هست رویا بماند و بماند . میخواهم تمام این سوال های لاینحل مغزم را در لابه‌لای تکه پارچه ی مخملی بپیچم و‌ بیندازمش گوشه ای . میخواهم گوشه ای بنشینم و تا ابد رو به روی تمام این سوال ها بنویسم : 《 تاکه عشق از سر‌ما نپرد قصه همین است 》 . راست گفتی عزیز من ، تا که عشق از سر من‌نپرد قصه همین است . قصه همین است که باید پشت هزاران بهانه ،‌ پریشانی و ترس را پنهان کنیم . ۱۲آذر ۹۹Ariiana MnAriiana MnSat, 02 Jan 2021 00:10:40 +0330https://virgool.ir/@Ariiana.mnn/عاشقانه-ی-قاجاری-b2nzzhuaxu4cقربانتان گردم ،جای خالی شما درست در همین یک وجب جا کنار ما روی همین مبل های مخمل سبز قدیمی‌خالیست . دست که میکشیم جای خالی شماست که لمس‌میشود . بوی دلتنگی لابه لای بوی‌پوست نارنگی های تازه رسیده ی حیاط و شیرینی های گردونی تازه از‌تنور آمده به مشام‌ میرسد و داغ فراق را بیشتر میکند . دوست داشتیم در آن لحظه ای که دست هایمان را دراز میکنیم‌ به جای نبودن شما ، هُرم‌گرمای‌دست های شما بود که به نیمه جان سرد ما جان‌دوباره میبخشید ‌. دل طلب میکرد این پوست های باقی مانده پوست میوه ای باشد که در دست های شما و لابه لای انگشت های شما میرقصد و جولان میدهد . جان میخواست نان‌گردویی های باقی مانده کنار فنجان چای شما باشد و دست به کام شما ببرد و شیرینش کند . راستش را طلب کنید دلمان میخواست چشم برمیگردانیم و‌ تصویر چشمهای شما در نگاهمان‌نقش میبست ‌. میخواستیم زل بزنیم در آن‌دوتیله های سیاه چشمهایتان و هزاران راز سربه‌مهر دلتان را از چشمهایتان بخوانیم . میخواستیم شمارا از چشمهایتان بشناسیم .میخواستیم غم را از لابه لای تاریک‌و روشن چشمهایتان پرده دری کنیم و غمهایتان را بیرون بکشیم ‌ . اما نمیدانم چرا نشد نمیدانم چرا یک‌ نفر این بین نخواست . حالا یا شما بودید و یا چشمهایتان و شاید هم‌رحمت الهی ..‌ به جای عطر تند و تلخ دلتنگی عطر‌ بودن شما بود که به مشام میرسید . این دل بی صاحب ،این دلی که حال صاحبش هزار فرسخ آن طرف تر رخ برنمیگرداند هوای شمارا کرده است . بارها خواستم برایتان نامه ای بنویسم و ابراز دلتنگی کنم اما هرچه نوشتم مرثیه بود و شکایتنامه ی فراقت ‌. همین سبب شد که دندان برجگر سوخته بگذاریم‌و زبان به کام بگیریم و قلم بر خون دل نزنیم و دست از‌نامه نوشتن و عریضه فرستادن برداریم . دیگر‌نه دلتنگی‌و بار مفارقت در هیچ کلمه ای گنجانده میشود و نه عشق جامانده در این سینه با هیچ رقیمه ای ابراز . ۱۸آبان۹۹#پریشاندخت_قاجارAriiana MnAriiana MnTue, 08 Dec 2020 22:35:08 +0330https://virgool.ir/@Ariiana.mnn/بنده-ی-بردگی-wnwlul6htypnدر پادکست " کات مدیا " گوینده بلایی که فضای مجازی سرتفکر و دغدغه ها آورده را به لشکر ملخی به مزرعه گندم‌حمله کردند و صاحب مزرعه دارد لذت میبرد و اصلا برایش مهم نیست که چه بلایی سر خودش و سرمایه اش دارد می آید تشبیه کرده است . کمی بعد میگوید《 انسان مدرن دارد لذت میبرد از این نابودی و عملا هیچ دغدغه ای ندارد》 . راست میگفت . نه تنها در این‌مورد بلکه در قسمت "لذت بردن "هم درست میگفت ‌. قسمتی از تمام ما شیفته ی آن است که کسی برایش تصمیم بگیرد و دستور بدهد . لذت میبرد از اینکه کسی برایش تصمیم‌بگیرد چه چیزی بخورد چه چیزی بپوشد . آدم فکر میکند اگر گوشه ای بشیند و دیگری برایش تصمیم بگیرد بهترین اتفاق ها در آغوشش میکشند . تمام ما لذت میبریم از آنکه کسی برایمان‌تصمیم‌بگیرد مارا در مشت خورد بگیرد و به مثابه ی مومی‌در دست شکل‌دهد . چرا؟ نمیدانم . شاید آنقدر در غم حل شده ایم که دیگر توان مقابله و برخورد و تفکر برای چیزی را نداریم . شاید آنقدر بی جان هستیم که توان نداریم و من باب همین ناتوانی ترجیح میدهیم‌کسی جای ما تصمیم‌بگیرد کسی جای ما حرف بزند کسی تکه های زندگی مارا کنارهم بچیند . آنقدر ناتوان روی صندلی هایمان لم داده ایم که دیگر‌مهم نیست کسی که دارد برایمان تصمیم میگیرد به مثابه ی همان لشکر ملخ ها زندگیمان را نابود میکند یا به طرز عجیب همه چیز‌را خوب کنار هم‌مینشاند . هیچکدام‌توان نداریم‌. شاید دلیل این‌ناتوانی روح های خسته ی خاک خورده ی درونمان‌باشد که سالهاست هیچکس دست به روی آن نکشیده . شاید حجم خاکِ غم روی روحمان آنقدر زیاد است که‌به مثابه ی سنگ لحد روی روحمان افتاده و توانی دیگر برای فکر کردن و تصمیم‌گرفتن باقی نمانده برای همین است که لذت میبریم‌اگر‌کسی به جای ما بنشیند و برای ثانیه های عمری که ازآن ماست تصمیم‌بگیرد ... Ariiana MnAriiana MnWed, 18 Nov 2020 00:13:42 +0330https://virgool.ir/@Ariiana.mnn/دوران-قاجار-gjr8aaynw0lkچندی پیش که قرار بود برای کاری متنی بنویسم طبق عادت همیشگی متن را با قلم و کاغذ نوشتم و درنهایت وقتی که تکمیل شد و قرار بر آن شد که بفرستمش ‌از طرف مقابلم‌خواستم تا آدرسی دهد و متن را به صورت دستنویس برایش پست کنم ! وقتی در جواب خواسته ام گفت 《 نمیشه عکس بگیری ؟》با همین چند کلمه فهمیدم که میشود متن را " اسکن "کنم ،"تایپ "کنم و برایش بفرستم . تا قبل از آن احساس میکردم هیچ راه دیگری جز پست کردن وجود ندارد . چندبار با خودم زیر لب مرور کردم " تایپ ، فایل ، اسکن ، عکس " به خودم آمدم و گفتم چرا از اول به ذهن خودم نرسید ؟ . بگذریم متن را تایپ کردم و در قالب فایل برایش فرستادم . این مقدمه چینی هارا کردم که بگویم گاهی احساس میکنم من باید دوران قاجار بدنیا می آمدم . اصلا با زمان حال هیچ سازگاری ای ندارم . هیچ درکی از تایپ و فرستادنِ محتوایی در قالب فایل ندارم . من بنده ی قلم و کاغذم . بنده ی کاغذ های کاهی و نازک و مرکب و دوات . بنده ی پاکت هایی که مهرهای قرمز به مثابه ی خون عاشق روی آن ها نقش بسته است و سری‌شان کرده ‌. من بنده ی انتظار زنگ درم وقتی که مامور پست زنگ را بزند و بگوید بسته داری . گاهی احساس میکنم یک تکه ی بزرگی از من در زمان قاجار ،در کنج خانه ی حیاط داری که روی پله هایش گلدان های شمعدانی و داخل حوض وسط آن انارهای سرخ افتاده است در کوچه های کاهگلی ،جامانده است و هرروز صبح پاکت نامه ی مهروموم شده اش را میزند زیر بغلش ، برقه ی سفید رنگش را به روی صورت می‌اندازد تا هزارو یکمین‌نامه ی بی جواب عاشقانه اش را به هزار زحمت بدست معشوق جان به بهار آغشته ای که هیچ خبری از آن به گوش نمیرسد بسپارد . احساس میکنم دوران قاجار با تمام بی کفایتی های دولتش دوران خوبی بود . دست کم‌ملت بالجبار به واسطه ی روبنده های سفید ای که روی صورت ها بود حرف هارا از چشم ها میخواندند ،نگاه ها گویا تر بود . اصلا همین که اهمیت " چشم " در دوران قاجار بیشتر بود کافیست برای دوست داشتن این دوران ‌. Ariiana MnAriiana MnSat, 14 Nov 2020 14:09:02 +0330https://virgool.ir/@Ariiana.mnn/آیا-کسی-را-آنقدر-دوست-داری-که-از-جهان-نترسی-wcaewosmkgsoشمس لنگرودی در یک شعری میپرسد " آیا کسی آنقدر دوستت دارد که از جهان نترسی ؟"‌ بنظر من سوال بهتر این است که《آیا کسی را آنقدر دوست داری که از جهان نترسی ؟》فکرمیکنم قدرتی که دوست داشتن کسی به آدم و روح و تنش میدهد دوست داشته شدن نمیدهد. نمیدانم من تا به حال هیچوقت تجربه نکردم . یعنی هیچوقت کسی دوستم نداشت چه برسد به آنکه بخواهم با دوست داشتنش از جهانی نترسم . اما در تاریک ترین روزهای زندگی ام که احساس میکردم دیگر محال است بلند شوم چیزی که از جانب جناب شعرهای من در سینه ام‌مانده بود باعث شد که دوباره بلند شوم . اینکه میگویم چیزی به این دلیل است که حسی که درون سینه من است دیگه فراتر از دوست داشتن و عشق و احساس شده است . دیگر هیچ‌کلمه ای قادر به گنجاندن آن در خودش و بیانش نیست . خلاصه بگویم دوست داشتن قدرتی به آدم میدهد که از صدق سر همان قدرت هزار ایمان و امید درون ادمی جوانه میزد . دوست داشتن و امید آنکه روزی بخواهدت ،‌بدستش بیاوری یا از این دست کلمات ،قدرتی به ریز به ریز وجودت میدهد که از جهان هم‌نمیترسی . فقط باید آدمش باشد . باید کسی آدم دوست داشتن و دوست داشته شدن باشد . اگر باشد از همان دلتنگی ای که شب به شب سینه ات را چاک میدهد از همان‌دوری ای که گاه قلبت را از درونه سینه بیرون می آورد قدرتی بدست می‌آوری که میتوانی یک تنه به جنگ هفتاد و دو ملت هم بروی و از هیچ‌چیز واهمه ای نداشته باشی . " دوست داشتن" قدرتیست که نادیده گرفته شده است . به عقیده ی من دوست داشتن کسی که ارزش دوست داشتن داشته باشد فارغ از آن که آیا دوستت بدارد یا نه ،‌ قدرت و‌امیدیست که در لابه لای هزار جمله و کلیشه و حس های زودگذر گم‌شده است . من خوب میدانم‌اگر‌عشق جناب شعرهایم‌در سینه ام‌نبود به راحتی از زمین بلند نمیشدم . امیدی برای نفس کشیدن در یک ساعت بعد هم نداشتم ‌ چه رسد به آنکه بخواهم از جهانی نترسم !! . همین . کسی را دوست بدارید که از دوست داشتنش در برابر جهان و تاریکی و مشکلات دوام بیاورید و از چیزی نترسید حتی اگر هیچ اتفاقی بین تان نیفتاده باشد و هیچ ارتباطی با چاشنی احساس شکل نگرفته باشد . ۱۰آبان ۹۹Ariiana MnAriiana MnMon, 02 Nov 2020 13:36:55 +0330