https://virgool.ir/feed/@Ariafar.Khosraviمتولد ۱۳۶۳ در شیراز، طراح و صداپیشه. من به کیهان و طبیعت زمین علاقه و ایده هایی برای ابداع روش هایی در زمینه های مختلف دارم و امیدوارم فضایی برای اجرای آنها پیدا کنم. من شعر و تئوری می نویسم.fa2026-11-12 11:15:09https://files.virgool.ir/upload/users/521615/avatar/xZwMIF.jpghttps://virgool.ir/@Ariafar.Khosravihttps://virgool.ir/@Ariafar.Khosravi/آواز-دونفره-ابزار-آینده-sitkdtjapiu4از آنجا که ما انسان ها اهل مکاشفه ایم و این علت دستیابی ما به دانش و تمدن امروز است، تنها به فرصتی نیازمندیم تا توانمندی و علت هستیِ خود را بیابیم و به محرکی برای احساساتمان تا حرکت را شروع کنیم. چنین فرصتی برای ما شبیه به احساس آزادی از اسارت است! حتی اگر به قدر کافی خیالاتمان را پرورش داده باشیم هم میتوانیم از تن جدا شویم! گرچه نه آنقدر توهم انگیز و ناشدنی... تا اندازه ای که بال های اندیشه مان را در رهایی خود ببینیم‌‌؛ شبیه به احساس تازگی آسمان آبی پس از چند روزِ بارانی. چنین است که قطب ایده پرداز درونم را پیدا کردم؛ قطبی که در تمام طول زندگی ام وجود داشت و در حوصله ای همچون امروز از مرز رازهایم گذشت و در رودخانه دستانم بسوی مسیری روشن و بسوی مردمانی که به انتظارش اند جاری گشت!ابتدا از چشمان ما درز میابد! شاعرانه سخن گفتن در اینباره هم خود اگر تازه نباشد، اما کم تکرار است بخصوص در حوزه فناوری که زبان شوخ طبعانه ای دارد!با این وجود، یک خواسته پرتکرار فرصت یافته تا در دستانی توانمند تبدیل به ابزاری شگفت انگیز شود و در دستان طرفداران آینده اش قرار بگیرد. آنها چه کسانی خواهند بود؟ یادتان باشد این سؤال را ابتدا من پرسیده ام، بنابراین از داستان خود شروع میکنم که بسیار خصوصی است! نکته: حالا احساس می کنم همان جایی نشسته ام که او ایستاده، مریدا... (شهری تاریخی در ایالت یوکاتان در کشور مکزیک)"سیمای یک دختر مریدایی، چشمانی درخشان چون دریچه ای به روی کهکشان؛ نوری در انبوهِ تاریک جنگل بر جسمی که مرا ترک کرده بود." بله! سپاسگزارم. برای سفر اولین کلمه از "جایی که او نشسته بود به مکانی که در آن ایستاده بودم! " و شادمانی لحظه نخستِ دیدارمان در فرودگاه بین المللی تهران و قلب هایی که در گذارِ تمام بالا و پایین ها و از ورای دوری ها و ناممکن ها، به لحظه حقیقت پیوستند و شکر گزاری ارزش هایی را دربر داشتند که آن را موهبتِ تلاش بشر برای اکتشاف ناشناخته ها و دستیابی او به خواسته هایش می نامم.این نوآوریست؟ اگر... راستی آنها چه کسانی خواهند بود؟ بله، آنها عُشاق خواهند بود! مخاطب هدفِ بی پرواییِ من. "اگر او بار دیگر دور از من و آنسوی جهان پهناور باشد چگونه احساسی است، لمس یکدیگر بی آنکه در کنار جسم یکدیگر باشیم؟" جالب شد؟ :) لطفاً خوب دقت کن. زمین گِرد است، امیدوارم در این شک نداشته باشی. آنطور که در عنوان نوشته بودم، نام اولیه اش را می گذارم: آواز دونفره! و اگر آن را برای ورود به مرحله پردازش ارزش و برنامه ریزی طراحی و تولید بپذیرند، شگفت زده خواهی شد اگر وسیله پوشیدنی ات که می تواند یک عینک باشد بلرزد و با تایید گزینه موافقم تصاویری را از آنسوی جهان به نمایشگر روبروی چشم هایت مخابره کند که از زاویه دید دستگاه مشابهی که بر چشمان اوست بدست می آید! در واقع بیشتر اوقات ما در حال فراموش کردن یکدیگریم و عملکرد این فن آوری بگونه ای خواهد بود که با همراه داشتن آن، درست وقتی در دوسوی جهان بصورت اتفاقی از نظر محاسبات ریاضی روبروی هم قرار می گیریم، ما را از حضور در برابر هم آگاه میکند. دیگر چیزی نمی نویسم، فقط به آن فکر کنید، شگفت انگیز نخواهد بود؟ هارمونی احساس آشنایی از گذشته و دسترسی به زمان آینده.#روایتگرباشآریافر خسرویآریافر خسرویWed, 30 Dec 2020 23:04:21 +0330