https://virgool.ir/feed/@AradAzadهیچکسfa2026-11-11 16:22:05https://files.virgool.ir/upload/users/19385/avatar/Gjj9Ql.jpeghttps://virgool.ir/@AradAzadhttps://virgool.ir/@AradAzad/خاطره-هفت-اولین-باری-که-دست-خدا-رو-دیدم-nnjjlsvymfcd سلام چهار و اندی سالم بود که یه روز دیدم همه وسایلمون رو مامان داره جمع می کنه و می پیچه تو ملحفه های بزرگ ، تنها حسی که بهم دست داد ف حس دلتنگی بود ، حس اینکه باید از اینجا بریم. وقتی هم سئوال کردم دیدم مادر درحالکه ذوق مرگه می گه داریم می ریم خونه خودمون مامانی .دیگه از دست این سید حسن (صاحب خونه ما) راحت شدیم میریم خونه خودمون و زیر لب غرلند می کنه : خسته شدم چقدر بکش بکش ، بدو بدو ، با اینهمه بچه بخدا دیگه خسته شدم و چون یک سره حرف می زدو کار می کرد واضح بود که زود از نفس می افتاد و عرقشو خشک می کرد و دوباره از اول . خلاصه ماشین اومدو هرکی چیزی گذاشت تو اون ماشین و راننده که هی نمی دونم چرا غر می زد اومد پایین به بابام کمک کرد تا وسایل گذاشتیم . هر دفعه که ماشین می رفت و میومد من احساس می کردم این آقای راننده هزارسال پیر تر شده اما چرا نمی دونستم و به بابام میگفت : آخه عمو من که گفتم تا سر خیابونش و بابام که انگار اصلا صدای اونو نمی شنید می گفت : سرشو بگیر بگو یا علی و راننده بخت برگشته سر وسیله رو می گرفت و علی از تو مدد . توهمین لحظات دامن مامانمو چسبیدم که کجا می خواییم بریم و مامان گفت خونه خودمون و من باز سئوال کردم: خونه حیاط داره و مامانم گفت : حالا میریم می بینی . خلاصه ماشین بعنوان آخرین بار ما رو پشت سوار کرد تا ببره خونه . ( یادآوری می کنم اوضاع مالی پدر من تو اون زمون خیلی خوب بود و اون عاشق خرج کردن و تنها چیزی که در پدر من نمی شد دید آینده نگری بود و بارزترین نکته در پدر من ، شکم و اینقدر تو شیکمت می ریخت که بالا بیاری ، من مطمئنم اگه بابام بجای بچه ، پرورش گوساله راه انداخته بود با اون میزان هزینه خورد و خوراک بچه ها الان اگه تیلیریاردر نبود دبگه میلیاردر بود ولی ما از این ور بخور از اون ور بدو و نتیجه اینکه الان زبونمون واسشون درازه که بچه کمتر میاوردی و.... خدا از سر تقصیرات ما بگذره ، بگذریم.) اینو گفتم تا بدونی دست بابای من به کم نمی رفت ، خلاصه ماشین حرکت کرد و ما تو دلمون که الان میریم وسط شهر و نزدیک سینما و... و یه خونه ویلایی که حتما مبلم داره خلاصه از وسط شهر گذشتیم و ماشین با سرعتی که ما حتی نتونستیم مردمشو ببینیم رد شد ، تو دلمون می گفتیم حتما میریم طرف خونه خاله اینا که اونم خوب جایی همه معلما هستن و... ، اما از اونجا هم گذشتیم . شهر ما شهر بزرگی نبود اما چرا ما اینهمه تو راه بودیمبرای خوش سئوالی بود. خلاصه دیگه رسیده بودیم به جایی که اصلا آدم دیده نمی شد و من فکر کنم خود پدرم یه جزیره کشف کرده بود و تازه می فهمیدم این راننده بنده خدا حق داشته که دائم غر می زده آخه جاده هم تموم شده بود و ما پیش به سوی ساحل ، شاید فکر کنید اغراق می کنم اما خدایی ماشین ما از جاهایی رد می شد که باید بوته های بزرگ سر راه رو درو کرد تا مسیر باز شه . می دونید این یعنی چی ؟ یعنی تاحالا آدم از اونجا رد نشده بوده و ما داشتیم اون مسیر رو ایجاد می کردیم .منم دو دستی بدنه کامیون رو چسبیده بودیم که مبادا بیافتم تو باطلاق و نیزارها. خلاصه بعد از یه سفر سخت راننده نگه داشت و مامان گفت : رسیدیم. در 150 متری یه خونه دو طبقه بزرگ دیده می شد البته من فکر کردم مسجده از بس بزرگ بود و مامانم با دست نشون دادو گفت اونم خونه ما : و من تازه فهمیدم اینکه مامانم چرا جواب نداد که خونمون حیاط داره ، چون اصلا اون خونه دیوار و حصار نداشت که براش بخواییم تعریفی از حیاط بکنیم . ما داداشا با دهانهای گشاده که فکر کنم مشت هر کدوممون توش فرو می رفت داشتیم این خونه نگاه می کردیم که صدای بابام بلند شد و گفت : بچه ها بجنبین هوا تاریک میشه ها. و هر کدوم ما وسایلی رو بردیم و رسیدیم به خونه از خونه تا لب ساحل 500 متر فاصله بود و زیر بنای مفید خونه 400 متر ، هر آدم کور و کر و شلی می فهمید که احتمالا پدر و مادر من برای آینده نیتهایی دارن که این مسجد رو به عنوان خونه ساختن و حتما در آینده ما بیشتر خواهیم شد. من فکرشم نمی کردم که به زودی اینجا زادگاه همه خاطرات من خواهد شد . سرتونو درد نمیارم رسیدیم جلو خونه دیدیم ای بابا این خونه که پنجره نداره و..... کلی ناقصه ،بابام گفت زیاد کاری نمونده درو پنجره چند روز دیگه میاد ، بعد دور دامنه باید بخوره که خودم میزنم، فاضلاب کشیش تموم شده فقط لوله سردو گرم مونده ، کف سازیشم که یه روز کار داره می مونه نماش که خیلی مهم نیست . اونم کمکم روبراه می شه از اینجا تصور خونه ما رو که شبیه خونه خانوم هاویشان بود رو به شما می سپارم . اما طبقه همکف که فعلا بابام مستقل کرده بود تا حد زیادی کامل شده بود و می شد راحت زندگی کرد و تقریبا کامل بود ولی نمای خونه از دور حتی اشباح رو هم فراری می داد . زندگی خانواده آزاد ( که بهتر بگم خانواده دکتر ارنست )شروع می شود. مدتی ما تو این خونه ساکن بودیم و هر روز کار من این بود که می رفتم طبقه بالا و زل می زدم به دریا ، البته یک جنگل کم عرض اون موقع بین خونه ما و ساحل وجو د داشت اما از ون ارتفاع به راحتی مشد ساحل رو دید و شبهای تابستون که ما می رفتیم اون بالاو بابا بزور کباب می کرد تو حلقمون بوی دریا و صدای امواج هر روحی رو با خودش همونوا می کرد. اما نکته جالب اینجا بود که چند سمت متر اونطرف تر در ضلع غربی خونه ما من همیشه بچه ای رو می دیدم که از صبح تا شب جلو در خونه ای نشسته تقربا یکسالی از زندگی ما در اون منطقه می گذشت و در اطراف ما شهرکهایی برای کارمندان ادارات مختلف مثل چوکا ساخته می شد. اون بچه هم همیشه تنها بود و ساکت و مثل من نبود که برای بازی و شیطنت بره چهار منطقه پایینتر . اونروز تو دلم افتاد برم و باهاش بازی کنم تند تند دمپاییهامو برداشتم و رفتم پایین و دویدم بعد چند دقیقه رسیدم جلو در اون خونه من اون زمان پنج یاپنج سال و نیم بیا بیشتر نداشتم ولی اون دوازده و با یازده ساله می شد بهش نزدیک شدم اما ناگهان تا نگام کرد خشک شدم و ترسیدم . آخه یه جوری بود مو نداشت و رگهای آبی کلش خوب معلوم بود فرم کلش شبیه لامپ صد بود و مثل آدمای معمولی نبود( جمجمه بزرک و چونه ای نازک و نحیف ) دستایی لاغر و لباسی که اگه دست می زدی پاره می شد. خیلی بو می داد و می شد فهمید تو شلوارش قبلا جیشیده و الان خشک شده و چشمایی کم فروغ که ترس از هر موجودی ازش می بارید حتی از من ( الان که تصویر سازیش می کنم یاد گالن در ارباب حلقه ها میافتم این انگلیسی ها حتی افسانه هاشونم از محله ما دزیدن فکر کنم) خلاصه داد می زد که مریضه . یه نگاهی به من انداخت و دوباره سرش و گذاشت لای پاهاش ، از بس لاغر بود می شد ستون مهره های پشتشو کاملا می شد کمس کرد . دقیقا مثل یه اسکلت که روش پلاستیک فریز تیره کشیده باشن. تو همین لحضلا یه بچه ای که شرارت از روش می بارید و دوتا نون بربری تو دستش ، رسید و رو به اون گفت : چیه علی گلابی، دوست پیدا کردی ؟ بعد فهمیدم چون کلش شبیه گلابی بوده بهش می گفتن : علی گلابی. پسره رفت تو خونه علی گلابی اینا و داد زد مامان من گشنمه و من از اون صدا فهمیدم اون داداششه . چند دقیقه بعد که آرادک همینجوری داشت میخ به علی گلابی نگاه می کرد ، در باز شدو دیدم یه زن جوون با خشم اومد بیرون و داد زد نکنه بازم شاشیده باشی؟ و علی گلابی با ترس خودش و جمع کرد و با صدایی ضعیف که بزور می شد شنید فقط گفت : نه. ناگهان نظر اون زن به سمت من جلب شد و تا منو دید و گل از گلش شکفت ، زن خیلی جوون و زیبایی بود و بر عکس مادر من که حتی تو خونه ام روسری سر داشت اون موهاش بلند بود و هیچی نداشت و یه لباس مشکی نازک تنش بود (لباس خواب) و یقش کاملا باز و من تا اونو دیدم سرمو انداختم پایین ، خداییش خجالت کشیده بودم . اما فرناز خانوم مامان علی گلابی ، منو بغل کرد و ببوس و ببوس و می پرسید : تو بچه کی هستی وای چه چشایی، چه لبایی، لپاشو ببین ، آخیییییی و تمام لپ منو فرو می کرد تو دهنش و من یه دوش کامل با آب دهنش می گرفتم . خلاصه از اون دفعه به بعد هر بار که فرناز خانوم منو می دید این کارش بود و من تا اون و می دیدم قایم می شدم . حتی یادمه یه روز نذری آورده بود خونمون و در ما رو زد( دیگه اون موقع دیوار کشیده بودیم) منم بدو بدو اومدم پشت در و گفتم کیه؟ اونم گفت : منم ، مامان علی . گفتم : قول بده اگه در و باز کنم بوسم نمی کنی ، قول بده نگی خوشگلم(آخه وقتی کسی به من می گفت خوشگل حس می کردم دخترم) قول بده فشارم ندی ،. اونم گفت : قول نمی دم خوشگل . و آرادک درو باز نکردو اونم رفت. فردا اون روز از مامان بابت علی گلابی پرسیدم و مامانم : با اشک گفت اون مریضه مامانی ، اذیتش نکنیا و ادامه داد: خدا این فرناز و لعنت کنه آخه بگو دلت میاد با بچه اینکاره بکنی ؟ من پرسیدم چیکار ؟ مامانمم گفت : آخه فرناز مامان واقعی علی نیست و اصلا بهش نمی رسه نه دکتری نه دوایی و زیر لب گفت : خدا یا دور بدار. اون روز خیلی دلم واسه علی سوخت و تصمیم گرفتم باهاش بازی کنم. چند روزی دائم اونجا می رفتم اما علی حرف نمی زد و ما فقط روی زمین یه مربع می کشیدیم و چهار خونه بازی می کیردیم (وای یادش بخیر) تا اینکه یه روز علی گفت : آراد دریا آبش سرده؟ گفتم : نه بابا خوبه. گفت : عمیقه؟ گفتم اون جلوها آره اما اینجا ها نه. گفت : مامانم می گه من زود میمیرم وو این کلنه مرگ رو بدو ن هیچ احساسی بیان کرد و ادامه داد ایکاش می شد یه روز برم دریا . تصور اینکه خونه آدم دم آب باشه و هیچوقت از ترس مامانش (مادر ناتنی) نرفته باشه دریا خیلی سخت بود برام . گفتم : خب برو. گفت : فرناز می زنه و بعد پاشو نشون داد و گفت اینجا رو یه بار با آب جوش سوزوند. گفتم : میخوای من ببرمت؟ و اون برای اولین بار خندید و سرش رو تکون داد . چند روز بعد خونه یکی از فامیلهای اونا آشپزیداشت و فرناز تا شب نمیومد من غروب رفتم از پشت خونمون یه تویوپ پرباد ماشین برداشتم (مخصوص شنا بود که بابا ما رو با اون می برد جلو) و رفتم علی رو هم صدا کردم و حرکت کردیم اما هر چند قدم علی خسته می شد و مینشست و منم می نشستم اما برق ذوق به علی قدرتی می داد و ما دوباره حرکت می کردیم صد متر مونده به ساحل علی خیس عرق شده بود که یهو نشست ، به سختی نفس می کشید وبه نفس نفس افتاده بود . و مثل اینکه تمام امیدش و ازش گرفته باشن و هیچ رمقی نداشته باشه با حالتی پر از عجز و ناله و لابه گفت : آرادک من نمی تونم بیام وناگهان زد زیر گریه. دیدن اشک یه بچه سرطانی ، اونم وقتی صد متر تا بزرگترین آرزوش فاصله داشته باشه برای من دردناک بود و غیر قابل هضم ماسه ساحل با اشک علی گلابی صورتش رو کل آلود کرده بود و علی با صدایی تقربا بلند و ناله وار گریه می کرد. روی ماسه ها دراز کشیده بود و به خدا فحش میداد که چرا .... بلندش کردم گذاشتم پشت کولم و دستاشو انداختم دور گردنم و بلند شدم ، نمی دونم چی شد به این فکر رسیدم ، علی قدش بلند بود و پاهاش رو ماسه کشیده می شد و من با تمام وجودم و تمام نیرویی که می تونست یه یچه پنج شش ساله داشته باشه علی رو می کشیدم و حتی یک لحظه هم زمین نذاشتمش شلوارم داشت از پام میافتاد اما مهم نبود چون مطمئن بودم اگه علی رو بزارم پائین دیگه نمی تونم بلندش کنم تا اینکه رسیدیم ساحل . علی وقتی آب و دید چنان فریادی از شادی کشید که مطمئنم هیچکدوم ما تاحالا یه همچنین حسی رو نمی تونیم درک کرده باشیم و با لباس نشت لب آب موج میو مد و لباسای علی خیس خیس شده بود من برگشتمو رفتم و تویوپ رو که اونور گذاشته بودم تا بتونم علی روکول کنم آوردم و انداختم تو آب و علی نشست روی تویوپ . تو آب علی رو هل می دادم خودمم در حالیکه دستام به تویوپ بود و پا می زدم تو آب شناور . علی خودش رو ول کرده بود و دستاش از طرفین تویوپ تو آب آویزون بود و همش می گفت : آخیییش..... آخیییییش .... آخیشش یه دفعه دیدم که از ساحل خیلی دور شدیم و پاهام به کف نمی رسه تو دلم آشوب شده بود و ترس تموم وجودمو گرفته بود. اگه تویوپ می ترکید چی ؟ اگه دستم رها می شد؟ اگه لاستیک بر می گشت؟و علی .... دادزدم: علی اینجا آب عمیقه من می ترسم و شروع کردم آروم گریه کردن. اما علی بدون اینکه حالتش رو عوض کنه گفت : نترس چیزی نمی شه. دیگه دستام خسته شده بود نا امید شده بودم که یه دفعه تویوپ چرخید و ما دوتا افتادیم تو آب و رفتیم پایین . مرگ برای اولین بار خودشو داشت به ما نشون می داد من شروع کردم دست و پازدن و کلی آب خوردم ولی یه دفعه چیز سختی رو زیر پاهام حس کردو و ترسیدم اما دیدم نرمه و روش موندم دیدم ماسه هست و عمق آب تا سینه منه. چطور ممکن بود؟ وایسادم دیدم علی هم وایساده و من که تا زیر سینش بودم نگاش می کردم. علی با چره ای پر از رضایت و شادی گفت : نگفتم نترس. و من برای بار اول دست خدا رو رو شونه هام حس کردم که میگفت : معامله با من ضرر نداره خلاصه داداشم فرهور که شناگر ماهری بود و ما رو از طبقه بالای خونه دیده بود اومد به سمت ما وهر دوتا رو با تیوپ برگردوند ساحل . اون شب کتک وحشتناکی از بابام خوردم علی گلابی هم که انگار شده بود کمپوت گلابی از بس کتک خورده بود و کل صورتش قرمز اما تا منو دید بغلم کرد و با خنده گفت : آراد دیدی تا کجا رفتیم؟ بعدها من فهمیدم دریای خزر در حد فاصلهای مختلف بر اثر تجمع ماسه ها عمق کم و زیاد داره که اصلاحا بهشون می گن خشکی و شماره دارن مثلا خشکی یک و خشکی دو و...... و خدا ما رو درست روی خشکی یک پیاده کرده بود. بیست روز بعد مامان اومد خونه و در حالیکه سعی می کرد با من مهربونتر از همیشه باشه در حالیکه اشک می ریخت گفت : آرادی ... آرادی نازم ....|خوشگل مامان...... بعد یه مکث طولانی گفت : علی راحت شد مامان ...... علی مرد. خشکم زد آروم گریه کردم رفتم پشت خونه و رازگاواریدو بغل کردم عذاب وجدان داشتم آخه منم چند بار صدا کرده بودمش گلابی . صدای دریا میومد و صدای علی گلابی رو با خودش برای من میاورد که : آخییییییش ..... آخیییش..... |آخیشش . من غرق اشک بودم و گریه برگشتم و رازگاواریدم نگاه کردم اون به من خندید و من فهمیدم علی راحت شده و اینو به راز گاوارید گفته تا اون به من بگه . خوشحال بودم که علی رو بردم دریا از اون روز هر وقت صدای امواج رو می شنوم صدای علی تو گوشمه که : نترس چیزی نمیشه. صدای دریا از زمان علی گلابی برای من شد : آخیششششششش ...آخیششش........ تا آینده پاینده آراد آزاد آرادآرادMon, 26 Aug 2019 14:34:52 +0430https://virgool.ir/@AradAzad/خاطره-چهارم-چطور-بار-اول-جن-شکار-کردم-قسمت-دوم-dnn4ptjvseneدر ابتدا عرض کنم اگه قسمت اول این خاطره رو تاحالا نخوندین اول اون رو مطالعه کنید چون به این خاطره ربط داره در ضمن تشکر می کنم از همه دوستایی که خاطرات منو دنبال می کنن و و از صمیم قلب ممنونم که در گذشته من شریک شدید . با سپاس از همه دوستان خوبم آرادآزاد ******************************************************** عرض کردم رویای کودکی آرادک تو همون شبی که احمد چپق داستان جن گرفتن عموش و اینکه الان به واسطه اون جن عموش خیلی پولداره و مهمتر از همه اینکه جن ها جای همه گنج ها رو بلدن شکل جدیدی گرفته بود و تا چند روز این فکر که میشه با گرفتن جن پولدار شد ذهن آرادک رو غلغلک می داد اما جن چیزی نبود که یه بچه بتونه به ترس از ناشناخته بودنش غلبه کنه. اما مشکل اصلی آرادک این بود که اصلا بر فرض هم بخواد شکار کنه ،کجا می تونه جن پیدا کنه و کم کم فکر شکار جن و فرو کردن سنجاق قفلی تو بدنش داشت از ذهنم بیرون می رفت که اتفاق جدیدی افتاد . یه شب که رفتم خونه دیدم مهمون داریم و عمو جلیل خونه ماست ( عموی من نیست، اما ما عمو صداش می کردیم) یه آدم باحال و لات و خیلی خوش مرام و هیکلی که من اولین جمله قصاری که بابتش کتک خوردم از اون یاد گرفته بودم و اون کلمه چیزی نبود بجز (بی ادبی منو می بخشید) جاکش عمو جلیل گفته بود هر کی زد پس گردنت سریع بهش بگو جاکش و من یه روز وقتی پدر النا اومده بود تا بابت کاری با پدرم صحبت کنه خیلی آروم زد پس گردن من و تا اومد نیشش رو باز کنه خب معلومه چی شنید : جاکش !!! راسش بابام لال شده بود و فقط معذرت خواست و از منم خواست عذر بخوام اما به نظر شما آرادک عذر خواست؟ هرگز ! استدلالم این بود که عمو حلیل باحاله، پس حرفاش درسته، اونم زد پس گردنم ... در نتیجه جاکشه!!!! ولی یه کشیده از بابام خوردم ( در مجموع میزان کتکهایی که من در دوران کودکی خوردم عمرا زندانیهای گوانتانامو و ابوقریب خورده باشن) بگذریم ، اونشب عمو جلیل داشت از یه کتابی حرف می زد و رسید به اینجا که بابا جان! جن وجود داره ولی پدر من قبول نمی کرد و می گفت مزخرفه تو همین کش و قوسها، مادرم همراه عمو جلیل گفت: نه! حتما جن هست ، آقا تو قرآن اومده و این کلمه پدر منو ساکت کرد . فارغ از اینکه آرادک با گوشهای تیز و با قیافه ای که به کوچه علی چپ خودشو زده داره به حرفاشون گوش می ده. عمو جلیل ادامه داد که : اتفاقا جنها همه جا هستن مخصوصا تو جنگلا و اتفاقا زن و مرد هم دارن و زاد و ولد می کنن . نکته اول : آرادک فهمید کجا می تونه جن بگیره ، جنگل .چیزی که در لب ساحل خونه ما فراوون بود. مادرم ادامه داد: آره می گن اتفاقا خیلی هم قشنگن، مادر ساده من به قدری با اطمینان و جذابیت این جمله رو بیان کرد که من حس کردم داره ناهید خانوم همسایمون رو تصویر سازی می کنه ، آخه به هاون طنازی که می گفت فقط ناهید خانوم اون شکلی بود و این باعث شد آرادک نه تنها از جن نترسه بلکه یاد احمد چپق بیافته که بابا بعضی از جنا زشتن، بقیه به گفته مادرم شبیه ناهید خانومن . در انتها هم مامان وقتی دید 6 تا بچه دارن با تعجب و وق زده نیگاش می کنن، گفت والا اون موقع می گفتن من چی می دونم و چون سوتی بدی بود بلند شد تا بره چایی بیاره . اما من تصمیم خودموگرفته بودم ، شکار جن . خلاصه فردایی صبح دامن مامانمو چسبیدم که : من سنجاق قفلی می خوام و مامانم سئوال می کرد می خوای چیکار؟ می زنی تو چش و چال مردم ، می خوای توپ کی ر و سوراخ کنی؟ و هزاران سئوال دیگه ومن اصرار که نه و قسم و درانتها با قسم دادن جون پدر خدا بیامرزش یه سنجاق قفلی به من داد . اما من اینو نمی خواستم و اصرار که این کوچیکه و مادرم که ذله شده بود رفت یه سوزن جوال دوز به من داد و گفت از جلو چشاش دور نشم . خب مرحله اول آماده کردن سلاح بود برای شکار جن واسه همین رفتمو یکم کش قیطونی ورداشتم و کردم تو سوراخ جوالدوز و سر دیگشم بستم به بازوم تا هم اینکه اگه جن و دیدم از دستم نیافته هم اینکه بتون به راحتی از خونه ببرمش بیرون . با خودم فکر می کردم اگه جن و ببینم و شبیه ناهید خانوم باشه روم میشه جوال دوز رو بهش فرو کنم؟ اگه نتونم چی؟ اینقدر به خودم تلقین کردم که می تونم تا اینکه مطمئن شدم من جوال دوزه فرو می کنم. اما من به یه کمک نیاز داشتم تا اگه مشکلی برام پیش بیاد بتونه به بابا اینا بگه و بیان منو نجات بدن واسه همین به رامتین داداشم که از من چند سالی بزرگتر بود گفتم و کلی توضیح دادم که وقتی جن و بگیرم پولدار میشیم ولی اون قبول نمی کرد و می گفت: اول بگو اگه جن و گرفتی چی به من می رسه و در انتها قرار شد من یه هواپیما و مغازه سرور خانوم رو براش بخرم و اونم قبول کرد. تابستون بود و من هر چی به شب نزدیک می شدیم بیشتر دلهرم می گرفت چون به زمان ماموریت نزدیک می شدیم رامتین هم بدتر از من ، تصور کنین، مرده چه مرده ای بوده که مردشور براش گریه می کرده و من به رامتین دلداری می دادم خلاصه شب شد وساعت حدود 9شب اواخر مرداد ماه و ما رسیدیم به جنگلهای کنار ساحل (که به لطف همه خدمتگزاران الان تبدیل شده به ویلاهای اختصاصی آقازاده ها) خفاشها پرواز می کردن تا حشرات رو بخورن و وزوز پشه ها هم اذیت می کرد رامتین قرار شد همونجا بمونه و اگه من دیر کردم بره دنبال بابا اینا و چون عمو جلیل هنوز خونه ما بود دلم قرص تر شده بود که اونو بابا حتما از پس جنه بر میان . خلاصه چند باری اسلحه خودمو چک کردمو پا گذاشتم تو جنگل و آخرین نگاهمو به رامتین انداختم و اونم با دست تائید کرد حواسش به نقشمون هست از خونه ما تا لب دریا شاید پونصد متری فاصله بود و اون می تونست سریع بره دنبال خونوادم . هوا رو به تاریکی مطلق می رفت و من با دهنی خشک شده فقط سایه اجسام رو می دیدم صدای پارس سگها و فرار خزنده ها از زیر دست و پام و بوته های به هم فشرده گزنه و تمشک پیشروی رو برام خیلی سخت کرده بود و دائم لباسام به تیغ های تمشک گیر می کرد و چند جای بدن و پام هم زخمی شده بود خون کمی میومد. اما برای رسیدن به هدف آرادک می دونست باید عزمش و جزم کنه لذا سلاحش و چند بار بطور فرضی تو بدن جن ف فرو کرد و وقتی مطمئن شد دست به اسلحش عالیه پیش رفت یکدفعه بدنم به یه شاخه بزرگه تمشک وحشی گیر کرد و هر چی زور زدم در نیومد و در انتها که در اومد تعادلم و از دست دادم و خودم زمین تو دستام گزنه رفته بود و درد داشت و دیدن موشهایی که انگار نه انگار آدم دیدن برام منزجر کننده بود اما خوشبختانه من از موش نمی ترسیدم یه پانزده دقیه ای می شد که تو جنگل بودم اما خبری نبود دیگه ناامید شده بودم،خیس عرق از گرمای شرجی شمال بودم و به خودم بد و بیراه می گفتم و پاهام می خارید داشتم به سمتی حرکت می کردم که خروجی جنگل بود ، یه بخش وسیع و مسطح ،علفزار کوتاهی بود که نور ماه می روشنش می کرد، ترسم ریخته بودو داشت خارج می شدم که: باورتون نمیشه دوتا جن دیدم ، اتفاقا همونطور که مامانم گفته بود جنه زن بود، مثل ناهید خانوم و با دقت و نفس حبس شده و پاهای خشک شده و چشمانی بیرون زده از کاسه، مطمئن شدم جنه که دیدم روسری نداره و موهاشم بلنده و یه جن دیگه داشت از گردن اون خون می خورد. من لرزون و ترسون در حالیکه اسلحه تولیدی خودم جوالدوز تو دستم بود نشستم زمین از ترس از چشمام اشک میومد و پاهامو توسینه ام جمع کرده بودم اما بعد یه مدتی فکر اینکه اگه این جن و بگیرم همه چه افتخاری به من می کنن منو از جام بلند کرد: یه لحظه تحسین همه کسایی که دوسشون داشتم جلو چشام رژه رفت اول النا ، بابا ، مامان ، احمد چپق ، داداشام ، مامان ، عمو جلیل ، پدی طلا و.... عزمم رو جزم کردم و یه دفعه با فریاد و داد به سمت جن ها حمله کردم و همینطور که جوالدوز و جلو چشمم گرفته بودم با فریادی که باور م نمیشه از گلو خودم بود و چشمانی بسته به سمت جنا حمله کردم . تا من داد زدم و که حمله وایساااااااااااااااااااااااا دیدم جن ماده هم یه جیغی کشید و دوید فکر کنم فهمیده بود یه شکارچی جن اومده بود و اسلحه مخصوص رو هم داشت . جنا هر کدوم پا گذاشتن به فرار جن مرد خیلی زود فرار کرد اما من جنی که کند بود و شبیه ناهید خانوم رو دنبال کردم جن بد بخت هم به طرف خروجی جنگل می دوید و و در حالیکه می دوید آروم التماس می کرد اما من هدفم مشخص بود خلاصه تو خروجی جنگل بهش رسیدم و جوالدوز و فرو کردم و با صورت افتادم زمین، اما وکشی که با اون سوزن رو به بازوم بسته بودم پاره شد و محکم خورد تو بدنم درد محلکی بود سوختم و جن ماده رفت بیرون جنگل و من هاج واج که چرا خشک نشد و دویدم که شاید جلوتر خشک شده باشه همینکه رسیدم بیرون جنگل دیدم پدرم سر جن رو گرفته تو دستش که چی شده نترس اونجا چیکار می کردی مریم جان؟ مریم جان ؟ اسمه جنه بود؟ عمو جلیل با ترس به سمت من اومد و گفت تو جنگل چه غلطی می کردی؟ تا کی باید این مادر بیچارتو دق بدی ؟ آخه جن کجا بوده پدر صلواتی نیمه عمر کردی ما رو. تازه فهمیدم رامتین که دیده من دیر کردم رفته خمونمون همه رو آورده اونجا دنبال من .وقتی از من سئوال شد چرا سوزن و فرو کردی باسن مریم گفتم بابا این جنه تو جنگل بود یکی دیگه هم بود که داشت از گردنش خون می خورد . در همین لحظه یه پسره از طرف دیگه بیرون اومد و تا ما رو با مریم دید حالا ندو کی بدو منم داد زدم اونا اون بود . همه ساکت بودن و مریم داشت گریه می کرد که تو رو خدا به باباش نگیم و.... پدر منم به همه گفت اگه بفهمه کسی چیزی گفته با سیخ داغمون می کنه شب رفتم خونه و بعد حموم وقتی اومدم بیرون بابام با حالتی که مثلا می خواست خودشو عصبی جلوه بده گفت : جن گرفتی؟ عمو جلیلم یهو مثل اینکه چیزی یادش اومده باشه خنده ای کرد و در حالیکه از خنده اشک از چشاش میو مد ،با اون هیکلش غلط می زد رو زمین گفت : بابا جون حالا جن یا جنده خلاصه گرفته و در حالیکه از خنده شدید منقطع حرف می زد ادامه داد : فقط عمو جون این دفعه مارو هم ببر . پیدا کردن جن از تو و از خنده اشک از چشای پدرم و عموم سرازیر بود گفت : سوزن زدن از من و بابات و پدرمم که اونجا با من و عمو تنها بود یه دفعه نشست رو زمین و سرش و گذاشت رو پشتی و درحالکه از خنده نمی تونست حرف بزنه گفت :برو بیرون پدر سوخته تا یبام حالیت کنم. هنوزم که 25 سال از اون روز می گذره و عمو جلیلم هیکلش تا شده ولی هنوز منو جن گیر بزرگ صدا می کنه. در پناه حق قربان نگاه مهربان شما آرادکآرادآرادTue, 06 Aug 2019 16:03:01 +0430https://virgool.ir/@AradAzad/خاطره-سوم-چطور-بار-اول-جن-شکار-کردم-قسمت-اول-hp9ot0om1nmi دیشب از بس خسته بودم همونجا پشت میزکارم خوابم برد . نیمه های شب بود که صدای خش خش پا یا چیزی شبیه به خرناسه های عصبی و وحشتناک که از تو آشپزخونه میومد منو بیدار کرد سرم رو آروم بلند کردم و دیدم صدای خرناسه ها و جدال از توی آشپزخونست. آروم خودم رو به آشپزخونه رسوندم و دیدم بعله دوتا جن دارن با هم دعوا می کنن . دعواشون سر چاک چاک (نوعی پفک) که دیشب خریده بودم و گذاشته بودم رو ی اپن آشپزخونه بود و به محض اینکه منو دیدن چاک چاک و گذاشتن رو اپن و غیب شدن . منم رفتم از یخچال یه لیوان آب برداشتم خوردم و اومدم برم بخوابم سرجام که دیدم جای سم مانند دوتا جن روی بسته چاک چاک مونده منم برداشتمشو انداختم تو سطل زباله . با خودم می گفتم، واقعا زشت نیست دوتا جن سر چاک چاک با هم دعوا کنن !؟ خدا رو شکر که ما به همین راحتی چاک چاک می خریم و می خوریم. ناگهان صدای افتادن سطل زباله به گوشم رسید چشامو باز کردم و دیدم پشت میزکارم خوابم برده ، ساعت 5.30 دقیقه بامداد ده شهریور یعنی اونا خواب بودن؟ نکنه اومده باشن واقعا بخوان از سطل زباله چاک چاک و بردارن یه دفعه از این فکر خندم گرفت بلند شدم رفتم آشپزخونه و دیدم ظروف یک بار مصرف افتادن کف آشپزخونه وضو گرفتم واسه نماز اما همش وسط نماز خندم می گرفت نه بخاطر اینکه فکر کردم جن اومده نه، چون یاد روزی افتادم که برای اولین بار جن گرفته بودم. چیه؟ چرا اینجوری نیگا می کنین؟ چرا می خوای صفحه رو ببندی؟ آهای چیه؟ فکر می کنی خالی بندیه؟ شوخی می کنم؟ خب ببند . اما من جن گرفتم حالا اگه دوست داری بخون تا بهت ثابت شه . ********************************************************************************** یادم تو همون دوران قبل از مدرسه (شیش سالگیم) یکی از بزرگترین تفریحات و لحظات خوش ، زمانی بود که هوا رو به تاریکی می رفت و همه بچه ها یا می رفتن یا به زور می بردنشون خونه، اما من تازه شیفت جدید کاریم شروع میشد . درست پشت خونه ما یه خونه نیمه ساخته بود که صاحبش یه سه چهارسالی میشد که همونجوری نیمه کاره ولش کرده بود و رفته بود و توی حیاط اون خونه کلی بوته تمشک در اومده بود و یه مخفیگاه خیلی جذاب برای من به حساب میومد و تنها کسی که تونسته بود بجز به من اونجا رو ببینه یه عروسک بود که یه بار اونجا رو بهش نشون داده بودم و اونم کلی خوشش اومده بود( بعدا در مورد رازگاورید عروسک و همدم دوران کودکیم بیشتر می نویسم) . بله من شبها که هوا تاریک می شد می رفتم اونجا و با نفت و کبریتی که همونجا جاساز کرده بودم و از چوبهای نجاری باقی مونده از ساختمون آتیش روشن می کردم و تو عالم سرخ فام آتیش غوطه ور می شدم ، تا زمانی که صدای برادرام تو کوچه نمیپیچید که صدام می کردن خونه نمی رفتم اما همینکه صداشونو می شنیدم از دیوار می پریدم تو خونمون و با حالت طلبکارانه می گفتم بابا من خیلی وقته که خونم و فروهر ،داداشمم یه پس گردنی می زد که آره پس ای بوی دود چیه؟ ولی من که نمی خواستم مخفیگاه خودمو لو بدم و اون مکان رو تنها واسه خودم می خواستم به خوردن پس گردنی رضایت می دادم اما تو دلم آرزو می کردم ایکاش زور داشتم و الان می زدم لهش می کردم و هزارتا فحش ناجور که الان نمی تونم بگم تو دلم نثارش می کردم و دعا می کردم زودتر بزرگ شم تا حسابشو کف دستش بزارم اما فروهر که می دونست من زورم بهش نمی رسه و از طرفی تو چهره من غضب داد می زد می گفت: هان؟ چیه؟ حرف بزن دیگه؟ لال شدی؟ و من از کنارش رد می شدم که بقول معروف: مرغ زیرک چون بدام افتد تحمل بایدش اما این بوی دود دائمی خلاصه کنجکاوی برادرهای من فرهور ، فروهر ، راستین و رامتین رو برانگیخت و خلاصه با همه مواظبتهایی که می کردم مخفیگاه من رو پیدا کردن و به جمع من اضافه شدن البته خیلی هم بد نشد چون اولا از شر پس گردنیها راحت شدم و هم اینکه لذیذ ترین خوراکی جهان که هنوزم مزه اش زیر زبونمه به بزم ما اضافه شد و اون چیزی نبود بجز سیب زمینی ، وقتی زیر آتیش کباب میکردیم و می خوردیم برامون از هر غذایی لذیذتر بود بعد که به صورت همدیگه نگاه می کردیم از سیاه شدن دست و دهن ریسه می رفتیم ،هر چند می دونستیم الان خونه یه کتک مفصل انتظارمونو می کشه. (راستش الان که این خاطره رو بازگو می کنم لذت اون سیب زمینی ها زیر دندونمه و وقتی الان ماهی ازون برون جلوم می زارن یادم میافته که خیلیا امشب هم مثل دیشب و سایر شبها گشنه خوابیدن کوفتم میشه و غبطه می خورم به اون آرادک و اون سیب زمینی ها و سیاهی دور دهنها و امروز سیاه بودن حرفهامون واقعا آدما هر چقدر کمتر می فهمن بیشتر لذت می برن) اما تو این جمع چندتا از بچه های کوچه های بالا و پایین هم اضافه شده بودن ، تو این جو و در این خونه خرابه و بوته های سیاه تمشک وحشی و آتیش معلومه که داستان گفتن بچه ها واسه هم نیز شروع می شد و غالب این داستانها هم با توجه به زمان تاریکی و جوی که شرح دادم داستانهای ترسناک بود از خانواده اجنه . یکی بچه های چندتا کوچه پائینتر که تازه چند ماهی بود اومده بودن تو محله ما احمد بود از خرم آباد که من اسمشو گذاشته بودم احمد چپق و همه هم به تبعیت از آرادک اونو به همین نام صدا میزدن . این احمد چپق استاد داستانهای جنی بود بی شک اگه هیچکاک داستانهای اونو به فیلم تبدیل می کرد اوضاعش از الان خیلی بهتر بود . همه داستانهای احمد چپق هم تو خرم آباد روی می داد حالا چرا نمی دونم اما ما فهمیدیم بازار اجنه اونجا خیلی گرمتر از شماله. جونم براتون بگه این داستانها اینقدر وحشتناک بود و ما اینقدر می ترسیدیم که شبا اگه جامونم خیس می کردیم جرات نداشتیم بریم دستشویی، خوب یادمه یه شب دیدم داداشم بهراد منو صدا می کنه بیدار شدم گفتم چیه ؟ گفت شاش دارم گفتم : خب برو دستشویی گفت : می ترسم . گفتم : خب منم می ترسم . خلاصه فرهور و فروهرم صدا کردیم و چهارتایی رفتیم دستشویی اما هر کاری کردیم بهراد جرات نکرد بره تو و به ناچار چهار تایی رفتیم و..... حتما می گین اینا چقدر ترسو بودن نه عزیز من اگه شما وقتی احمد چپق داشت داستانشو تعریف می کرد لحن و صداشو می شنیدید اونم تو اون فضا دیگه این قضاوت رو نمی کردید . احمد چپق مثل بعضی از آدما(....) اونقدر خوب چاخان می کرد که حتی خودشم باورش می شد و می ترسید و موقع رفتن قسمم می داد که برسونمش و من هم می رسوندم اما موقع برگشت دمپایی هامو می کردم تو شلوارم و حالا ندو کی بدو و چشم بسته می دویدم تا خونه اینکه چه بلایی سر پاها میومد بماند. یک شب احمد چپق یه داستان خیلی ترسناک از اینکه عموش تونسته بود یک جن رو شکار کنه تعریف کرد اون گفت : که عموش گله رو برای چرا برده بود که موقع برگشت می خوره به تاریکی و تو این تاریکی یک دفعه می بینه که یکی از بره هاش غیب شد عموم تا بر می گرده می بینه که یکی دیگه هم نیست اما تا میاد حرف بزنه می بینه یک موجود بزرگ و سیاه که سرش شبیه آدم بوده ولی شاخ داشته و بدنش هم پر از مو بوده و بجای انگشت سم داشته میاد طرفه عموش و عموی احمد می فهمه این جنه واسه همین شروع می کنه به فرار کردن و جنه هم دنبالش . تصور کنید هفت ، هشتا بچه تاریکی،صدای بال زدن جغدها نور قرمز و زرد آتیش که تو چهره بچه ها افتاده و همه از ترس به همدیگه چسبیدن و چشمای وحشت زده ما و لحن احمد چپق که هی بالا پائین میره چه جوی رو حاکم می کنه. آره چپق ادامه داد که : عموش می دونست فقط یک راه داره برای اینکه جن و شکار کنه چون هر کی جن داشته باشه زود پولدار میشه آخه جنا جای همه گنج ها رو بلدن و اون راه این بود که یه سنجاق قفلی فرو کنه تو بدن اون جن . خلاصه جنه می رسه به عموی احمد چپق و اونم سریع سوزن رو فرو می کنه تو بدن جنه و جنه در جا خشک می شه و الان عموی احمد کلی پول داره و جنه هم یه جایی قایم کرده . وقتی احمد خفه شد هیچکس پلک نمی زد حتی سیب زمینی ها رو هم نخوردیم و تند رفتیم خونه هامون وقتی احمد و رسوندم ازش پرسیدم : اگه جنه عموت رو می گرفت چی ؟ چپق گفت : اغلب جن ها با آدما کاری ندارن اون بدش بود. گفتم : جنای خوب هم جای گنج ها رو بلدن ؟ احمد چپق هم گفت : آره همه بلدن و درو بست و رفت تو . اون روز دیگه تا خونه ندویدم بلکه فکر کردم اگه یه جن بگیرم پولدار می شم واسه همین آرادک تصمیم گرفت یه جن بگیره . ادامه این خاطره رو فردا می گم چون هم انگشتم درد گرفته و هم حجم این خاطره زیاد میشه دوست من اگه برای شما خاطرات من و بهتر بگم خودت مهمه حتما نظراتت رو بزار و تو این خاطره ها با من و دوستانم شریک شید تا یه فرهنگ تبادل اندیشه و خاطره ایجاد کنیم و لطفا برای دوستان خودت ارسالش کن تا همه به هم بپیوندیم با سپاس آرادکآرادآرادSat, 03 Aug 2019 13:40:04 +0430https://virgool.ir/@AradAzad/خاطره-دوم-روزی-که-مردش-کردم-می-فهمین-lhzlu7v1v55l گاهی که تنها هستم یا پشت میزکارم نشستم ویا سرکلاس مشغول تدریس هستم به فکر فرو می رم وگذشته خودم ناگهان مثل یه رعد از جلوی چشمام رد میشه . حتی چهره خودم رو خوب یادمه موهای خشک و بلند چهره استخونی و آفتاب سوخته و لبای براومده و چشمایی که گاهی به رنگی بودن می زد . شلوارای زانو سائیده شده و کفشی که همیشه عمرش از بقیه البسه من طولانی تر بود، چون کفش ،تو بازی سرعت منو می گرفت و اغلب به عنوان ناظر بازیهای من در یک گوشه از کوچه یا زمین بازی جفت بود . اون چیزی که در خودم خیلی بارز می دیدم دوخصوصیت بود یکی حس فرمانده بودن و شاید متفاوت بودن و دیگری غوطه ور شدن در تخیلات هرچند هیچکدام از این دوخصیصه در ظاهر من نمایان نبود . بلکه در نگاه اول بچه ای شر، که حتما بابا ننشو ذله کرده و کسی که همه بچه محلها یه بار ازش کتک خوردن . اما واقعیت من همون دو خصوصیت بود . یادمه شش سالم بود، چون دائم می گفتن دیگه بزرگ شدی، سال دیگه باید بری مدرسه و من با بی توجهی قلاب ماهیگیری و بر می داشتم تا با شهرام بریم لب ساحل و غصه مادر کم حرف من که : نمی دونم آخه تو به کی رفتی ؟ تو خونه اهل اذیت کردن نبودم و غالبا کم حرف اما همه می دونستن سر به سر من گذاشتن یعنی نابودی کتاب و دفترهاشون و.... یادمه پدرم از همون بچگی ، ما رو برای کار با خودش می برد . پدرم استاد کار بزرگی بود و دکوراسیون و کابینت و چیزهای لوکس می ساخت و کلی کارگر داشت اما اعتقاد داشت بچه ها باید یه صنعتی بلد باشن . یه روز بابام گفت آراد پاشو بریم سرکار ، وظیفه اصلی من این بودکه وسایلی که پدرم می گفت و بدم دستش و این کار برای من از فحش بدتر بود مخصوصا اگه صاحب کار هم در محل کار حضور داشت و من حس می کردم داره به چشم یه نوکر به من نگاه می کنه و از این جمله های پدرم که گاهی خیلی زورگویانه بود در حد انفجار عصبی می شدم . آراد چکش ، آراد اره ، آراد متر، آراد سنبه 5، آراد سنبه .... گاهی فکر می کنم ، اگه خودش دستشو دراز می کرد زودتر به اون وسیله می رسید ولی نمی دونم چی بود که این آراد .... تمومی نداشت . داشتم می گفتم خونه یه آدم ثروتمند رفته بودیم سرکار ، توی یک شهرک لب ساحل، واقعا تو خونش گم می شدم ، حس می کردم بروسلی ام که تو اتاق ایینه گیر افتاده و همش می خوره اینور و اونور حالا شاید بفهمید آرادک چی می کشه .حس می کردم آلیسم در سزمین عجایب ، هم چیز خیلی نو و البته عجیب ترین چیز تلویزیون رنگی اونها که خیلی برام عجیب بود واقعا همه چی رنگی بود حتی پسرشجاع وخانوم کوچولو . تو این هپروت بودم که پدرم صدام کرد که: آراد برو تو حیاط سیگارمو از جیبم بیار منم خیس عرق از پله ها اومدم پائین که دیدم آقای میلیونر (همون صاحب کار که بابام می گفت میلیونره منم می گم آقای میلیونر) داره به پسرش یه شعر یاد می ده و یک نوار تو دستشه که بیا کل شعر و تو این برات خوندم ، اگه بیست بیت اول رو حفظ کنی برات دوچرخه می خرم . فکر کنم پسرش دوم راهنمایی بود و داشت گریه می کرد آخه نمی شه بیست بیت و حفظ کرد .هیچوقت هم نفهمیدم چرا اصرار داشت پسرش اون شعر رو حفظ کنه. ...... من دویدم حیاط و سیگار و از جیب بابام برداشت رفتم دادم بهش گفت: فندک کو؟ و من بیچاره که داشتم تو دلم هر فحش ناجوری که بلد بودم نثار بابام می کردم دوباره پله ها رو رفتم پائین همینکه رسیدم به هم کف مثل اینکه خدا غضب کرده باشه آقای میلیونر رو به من کرد و بعد با غضب مثال زدنی ، خطاب به پسرش گفت : تو هم می خوای عاقبت مثل این بچه بدبخت و حمال بشی ؟ ببینش ؟ این تا چند سال دیگه یا مکانیکی هست یا علاف یا ... صورتشو ببین . من با قلبی تنگ و شکسته و بغضی شدید رفتم و فندک و ور داشتمو رفتم بالا پیش بابام با خشم تو چشماش نگاه کردم از ترس اینکه مبادا بغضم بترکه و اشکم جاری شه (بقول ماها لبچ کرده بودم) هیچی نگفتم . پدرم سرشو بالا کرد و تا چهره منو دید : گفت چی شده ؟ من امون ندادم و فندک کوبیم بهش و از پله ها اومدم پائین که برم تو حیاط و گریه کنم که دیدم نوار اون یارو رو میزه ، نوارو ورداشتمو رفتم خونه . یک ضبط صوت کاسیو تک نواره داشتیم رفتم نوارو گذاشتم و شروع کردم گوش دادن . خیلی نمی فهمیدم اشعار و اما شعر عقاب ناتل خانلری بود که 150 بیتی می شد . اون روز خیلی به اون شعر گوش دادم تا وقتی که برادرام اومدن و ضبط از من گرفتن. صبح بابام دوباره با خشم صدام کرد که بیا بریم سرکار و من با اندک امیدی راه افتادم و رفتیم . اولین کار این بود که نوارو انداختم زیر پایه مبلشون و رفتم بالا پیش بابام. ساعت حدود یازده بود که صاحب کار صدامون کرد بریم پائین چایی بخوریم و من و بابا رفتیم (همیشه این لحظه برای همه کارگرها لذت بخش ترین زمانه ) اتفاقا پسر صاحب کار داشت تلویزیون نگاه می کرد و منم چشام قفل شده بود تو صفحه تلویزیو ن صاحب کار برای اینکه روحیه ای به پسرش بده گفت : یاسر جان بابا بیا اینجا ! یاسر اومد و با او ن عینک و موهای خرمایی چتریش جلوم نشست واقعا پوست دستش از صورت من نرمتر نشون می داد . آقای میلیونر دستی به سر پسرش کشید و یه بوسی کرد و گفت بابایی نوار و پیدا کردی ؟ یاسر یکم خودش رو کشید . گفت : نچ! باباش : خب از روی کتاب چقدر از شعر رو حفظی ؟ یاسرم با عشوه ای دخترانه صداشو آروم کردو گفت : 5تا آقای میلیونر گفت : آفرین بابا خوب همون 5تا رو واسه اوستا بخون تا ببینه چقدر پسرم باهوشه. بابای منم بی توجه به من یه باریکلایی از ته دل گفت و اصرار که بخون . یاسر خان هم شروع کرد اما تو همون بیت دوم اشتباه کرد و اومد رد شه که آرادک در دلش نوری جهید و برقی از شعف از چشماش جهید : با ذوق بلند شدم و در حالیکه بی تفاوت خودمو نشون می دادم گفتم : برو بابا همشو غلط می خونی تو که. تا بابام منو نیگاه کرد آقای میلیونر زد رو شونه بابام و گفت بچس نمی فهمه ! من گفتم کی بچس؟ اشتباه می خونه ، آخه اینم کاری داره؟ آقای میلیونر گفت چی رو غلط خوند؟ و این فرصتی بود تا آرادک خنجرش و تو قلب آقای میلیونر فرو کنه و شروع کردم به خوندن شعر شاید تا نصف کل اشعار رو خونده بودم و تا شروع کردم دیدم پدرم که قند و گذاشته بود تو دهنش از دهنش افتاد و خشک منو نگاه می کرد ،آقای میلیونر هم سرش پائین بودو تحسین می کرد وهر چند گاهی یه آفرین می گفت و...... شعر که تموم شد دلم خنک شد اما نمی دونم چرا اشکم سرازیر شده بود. قلبم داشت آتیش می گرفت اما هق هق نمی کردم ولی اشک سرازیر بود . آقای میلیونر رو به پدرم کرد و گفت : قدرشو بدون که ..... حرفشو قطع کردم و گفتم که مکانیک و لات . دزد و حمال نشم؟ بابام گفت یعنی چی؟ و من همونجا کل داستان و گفتم . بابام بلند شدو رفت بالا بعد چند دقیقه لباساشو پوشیدو گفت : بریم بعد رو به آقای میلیونر کرد و گفت : فردا بچه ها میان ابزارو ببرن عزت زیاد. آقای میلیونرکه شرمنده بود گفت اوستا بقیه کار ، سوء تفاهمه . بابام نگاهی کرد و گفت : بچم نباشه می خوام دنیا نباشه. یه روزی که مردش کردم می فهمین بابام دیگه چیزی به من نگفت اما همیشه به یاد اون روز نوکریش و می کنم و همیشه با این خاطره به خودم یاد آوری می کنم که اگه روزی مردی شدم از تاولهای دست بابام بوده و بس .... عزت زیاد نظرتونو بدید و خاطرات مشابهتون رو درج کنین با سپاس آرادک آرادآرادTue, 30 Jul 2019 09:43:14 +0430https://virgool.ir/@AradAzad/خاطره-اولچی-شد-عاشق-قایم-موشک-شدم-jryq0nkwhcdd نمی دونم خاطراتی که می خوام براتون بنویسم ، واقعا برات جالبه یا با کسالت و یه خمیازه ، ردش می کنید و ازش رد می شید . اما چون خود من عاشق خوندن خاطرات دیگران هستم فرض رو بر این می زارم که برای شما هم جالب باشه. یادمه از همون موقع که 4 یا پنج سالم بود دوست داشتم بازی های عجیب غریب کنم و اصولا با تخیلات خودم خیلی بیشتر حال می کردم تا بازی هایی مثل نون ببر کباب بیار و خاله بازی و ساختن تپه با خا کهای ساحل ، که تلپی(Telepi) با یه موج خراب می شد و بعدهم ابغوره گیری دختربچه ها که اغلب اونها هم مسافر بودن. برای من آبغوره گیری و گریه دخترها بخاطر از دست رفتن زحمتشون قابل درک بود اما پشت کار پسرهایی که دوباره شروع می کردن به ساختن، خیلی احمقانه تر بود .مخصوصا بچه هایی که لباساشون خیلی تمیز بود و با هر بیل خاک که می ریختن تو سطل، بلند میشدن و خودشون و می تکوندن تا خاک لباساشون بریزه ، این کار اونها سبب می شد تا به حد جنون از شون احساس تنفر کنم و گاهی هم که خودشون رو لوس می کردن و میومدن به طرف من فقط با یه نگاه معنی دار روبرو می شدن که به من نزدیک نشوید! اما در عوض بازی هایی مثل خر بیست خربیست، اشتندو ، شاهی ماهی ، هفت سنگ و.... خوراک من بود و غالبا پیروز و همیشه سرکرده بازیها. اصولا دوست نداشتم فرانبردار باشم ، چرا!!!! به همون دلیلی که الان تو دوست نداری گلم. نمی دونم این حس من از کجاها ناشی می شد، که اگه می دیدم یه بازی رو یه دختر انجام می داد دیگه اونو برای خودم حرام می دیدم، یکی از اون بازیها قایم موشک بود که من مثل اسرائیل ازش متنفر بودم . اما بعضی وقتا که مهمون داشتیم و از شهرهای دیگه میومدن مادرم اصرار می کرد با پسرخاله ها یا بقیه فامیل بازی کنم. منم به ناچار قبول می کردم .وقتی می گم به ناچار باید باور کنی ، چون برای من که یه بچه بودم تو یه خونواده پر جمعیت که آخر ولخرجیش خریدن توپ فوتبال پلاستیکی بود ، حس مرگ رو داشت، وقتی وسط بازی یهو ازت بپرسن تاحالا رفتی سینما؟ یا من آتاری دارم تو چی؟ یا می دونی بوک یعنی چی؟ ومن می موندم ، هاج و واج که آخه الان وسط بازی چه جای این حرفاست و بدتر از همه اینکه وسط اشتندو دارین فرار می کنین که پسرخاله نازک نارنجیت وایسه بگه : وایسن من کفشمو پاک کنم و همه تیمو بسوزونه . اونم در حالیکه بقیه پابرهنه در حال فراری هستید. فکر کنم حالا دیگه متوجه شده باشی چرا می گم به ناچار . خلاصه تا با این فامیل پاستوریزه می گفتیم چی بازی کنیم ، همه یک صدا ( بگونه ای که سازمان ملل این جور یک صدا ما رو تحریم نمی کنن) میگفتن قایم موشک و این لحظه من مثل اینکه تیر خلاصی بهش زده باشن قلبش تیکه تیکه میشد . بازی شروع می شد و بیام ؟ بیام؟ 10 9 8 ...1 و معلومه اولین نفری که پیدا میشه کیه. من، چون اصلا قایم نمی شدم و جایی می موندم که سریع برم چشم بزارم و همشون سرکار باشن تا من پیداشون کنم هرچند اونها این رو دلیلی بر شهرستانی بودن من می ذاشتن و شاید بی عرضگی که اصلا مهم نبود. و اما بریم سر اصل ماجرا ،چند روزی بود برای ما یه همسایه جدید اومده بود . از همون همسایه های پاستوریزه که یه دخترم داشتن ،مامانم می گفت اسمش الناست که من ندیده بودمش و اصلا هم دلم نمی خواست ببینمش. غمم گرفته بود چطور باید پابرهنه بازی کنم خب راسش تو دلم خجالت می کشیدم. تا اینجا رو داشته باش. یه روز که فامیلها مطابق هر سال اومده بودن مهمونی و بازهم بازی با من و بازهم قایم موشک ،وقتی رفتم تو کوچه دیدم یه دختر خیلی خوشکل ، موطلایی با صورتی گرد و چشمون درشت مشکی که بوی خوبی هم می داد اومد جلو و خیلی مودبانه گفت : آقا آراد!منم بازی می دی؟ نمی دونم چه حسی بود؟ این کلمه آقا یه جوری بود که دلم خواست واقعا آقا باشم . قلبم شروع کرد تند تند زدن ، میخ شده بودم، و از بوی خوشش مست مست ، من با چهره ای گیج و لبای افتاده و پیشونی عرق کرده گفتم : نه . با لوندی گفت :آخه چرا من به هر کی میگم ، میگه باید تو اجازه بدی ؟ منم با همون تپش قلب گفتم : آخه اینجا قانونه که پابرهنه بازی کنیم و در عین ناباوری ، دیدم کفشاش رو در آورد و با پا پرت کرد یه گوشه و گفت پیدا کنه. تا اون شروع کرد به شمردن من دویدم و النا هم پشت من تا اینکه تو یه جای دنج قایم شدیم . امیر کسی که چشم گذاشته بود به طرف پناهگاه ما میومد اما مطمئن بودم ما رو پیدا نمی کنه تا اومد سمت ما النا دستای منو گرفت و صورتشو قایم کرد تو دستای منو گفت داره میاد ؟ منم با اعتماد بنفس انگار نقش یه جاسوس رو باز ی می کنم گفتم نترس ما رو پیدا نمی کنه تازه اگه هم پیدا کنه جرات نداره بگه چون می دونه چه بلایی سرش میارم و بزرگترین جایزه من همون نگاه النا بود که با تحسین آمیخته شده بود و من که خودم رو به بی خیالی زده بودم غرق یک لذت ناشناخته. شاید باورتون نشه اما دلم می خواست این حالت سالها طول بکشه .... وقتی اومدم بیرون یه حس تازه داشتم : من عاشق قایم موشک بودم منتظر نظرات شما هستم .... تا خاطرات بعدیارادنتمند آرادکآرادآرادMon, 29 Jul 2019 15:37:51 +0430https://virgool.ir/@AradAzad/خاطره-بازها-veghm32ymftbاصولا خاطرات انسانها اعم از موفق یا به اصطلاح ناموفق همیشه برای من یک شیرینی و حلاوت خاص داشته و می تونم بگم حتما برام یک موفقیت بوده . شاید تصور بشه خب بگو بیوگرافی دوست داری دیگه!!! ، اما باید بگم نه من خاطره دوست دارم یعنی تو و من روبروی هم و تو با زبون خودت، لحن خودت و احساس خودت برام بگی . از چی؟ اصلا مهم نیست از چی از هر چیزی که تو فکر می کنی مهمه ..... من هم مطمئنم مهمه.زندگی من به عنوان یک فرد دهه شصتی، اونم تو یک خانواده دو نفره که همه پسر بودن اونم در خانه ای چسبیده به دریا و شرایط خاص محیطی شد یک پکیج از داراییهای اصلیم ... سایر موفقیت های نسبی زندگیم مرهون اون بسته طلایی بوده .... برای من که فرزند وسطی اون خانواده بودم و به اصلاح گیلک ها وسط خوس (بعدا شرح می دم اصلاحش رو) اون پیکیج خاطراتم شد و هنوز هم اون بسته رو در گوشه های ذهنم بسته بندی شده دارم . با خودم گفتم ،شاید لازمه یه ویرگول اینجای زندگیم بزارم و بسته خاطراتم و با همه شما ویرگولیهای عزیز به اشتراک بزارم اونهایی که مثل من خاطره بازن ، دنبالم کنند و مشتاقم خاطره ها تون ور دنبال کنم من خاطراتم و از کودکیم می نویسم و تلاش دارم که به ترتیب گذر سالهای عمرم خاطراتم و بزارم منتظر حضورتون هستم.آراد آزادآرادآرادMon, 29 Jul 2019 14:52:05 +0430