https://virgool.ir/feed/@Ar4meanهومو سیپینز؛ مشتاق به مطالعه جهان پیرامون، کنجکاو به تاریخ و علاقه‌مند به هر آنچه که ارزش کمی درنگ دارد.fa2026-11-11 12:51:54https://files.virgool.ir/upload/users/4922198/avatar/yo7yhO.jpghttps://virgool.ir/@Ar4meanhttps://virgool.ir/@Ar4mean/جستاری-دور-یا-نزدیک-درباره-ی-فرانکنشتاین-urlbrv3aftfbعکس تبلیغاتی بوریس کارلوف از فیلم عروس فرانکنشتاین در نقش هیولای فرانکنشتایننمی‌دانم مقصود نویسنده از هیولای بیچاره چه بوده؛ شاید او فقط موجودی مطرود و ملعون باشد که در کتاب‌ها و آثار ما پدید آمد و به‌سان یک شهاب نفرین‌شده، از میان ما غیب شد؛ اما بهانه‌ای است که دربارهٔ برداشتی خُرد از این سمبل احساسات گوناگون سخن بگویم.هیولای داستان در نظر من نمادی است از خشونت و خصومت انسان؛ موجودی که حیاتش در ابتدا مدیون و وابستهٔ خالقش است، اما وقتی از بند ارباب خود آزاد می‌شود، به بند گرفتن او در توان هیچ موجودی نخواهد بود؛ چه‌بسا که همچون داستان تخیلی فرانکنشتاین، آنچه نیک است را فرو ببرد و بسوزاند، به‌طوری‌که آتشش گریبان‌گیر خالق خود شود.خشم در ابتدا بی‌جان است؛ همچون تیری در زهدان، مقصد و مقصودی ندارد و همراه داشتنش، به‌ذات، امر شیطانی نیست؛ چه‌بسا که یاری‌گر ما در سختی روزگار باشد تا با قدرت بیشتری بر مشکلات فائق آییم؛ اما زمانی که تیر آتشین خشم به سویی نشانه می‌رود، باید نیک پنداشت که آن مقصد انباری از باروت نباشد یا آن آتش، در سکوت شب، طلایی‌رنگِ خوشه‌های گندمِ کشتزار دهقانی بی‌گناه را به سرخی و حرارت نمی‌کشاند.جانی که ویکتور فرانکنشتاین به مخلوق خود بخشید، به خطا بود و آخر، پشت خود او را به خاک فلاکت مالید؛ و صد حیف که این دانشمند مخترع بر کردهٔ خود واقف نبود؛ اما ما شاید با فهم این داستان، تن به آتش سرد خشم ندهیم و با جان نبخشیدن به مخلوقی نفرین‌شده که نامیرا، از هنگام سحر تا شبانگاه پی ما خواهد بود، خشم را همچون کبریتی برای روشن ساختن شمع تولد کودکی معصوم به کار ببریم و نه شمعی بر سر مزار دشمنان خفته.ArminArminWed, 04 Nov 2026 01:05:29 +0330https://virgool.ir/@Ar4mean/جستاری-درباره-ی-فنجانی-از-قهوه-و-تکامل-eu7wqduke2awفنجانی از قهوه، بهانه‌ای برای تفکروقتی سخن از حتم و قطعیت به میان می‌آید، تفکر و اندیشه جای خود را به اعتماد و اعتقاد می‌دهند؛ با این وجود اعتقاد دارم که به طور حتم، ما در نقطه‌ای در تکامل تاریخ بشر ایستاده‌ایم که نه برای نیاکان ما قابل تصور بوده و نه آیندگان درکی از آن خواهند داشت. اکنون دستان ما، فنجانی از قهوه را لمس می‌کنند که در آینده احتمالا جایی در دست نوادگان ما نخواهد داشت، دستانی که در این چهارصد هزار سال تاریخ بشر، تغییر به خصوصی نکرده‌اند و شاید هرگز فنجانی را به دست نگرفته‌اند؛ دستانی که حامل اشیای بسیار متفاوتی در این سال‌های دراز بوده‌اند، از ابزار‌های بدوی سنگی تا پردازنده‌هایی ساخته شده از قطعات میکروسکوپی که درک آن برای اجدادمان فرای تصور است.داستان این دست‌ها، داستان ماست، داستان مغز بشر که همچون بازوانش، دچار تحول شگرفی نشده؛ همان مغزی که بیست هزار سال پیش با نیزه به دنبال ماموت‌های غول پیکر می‌کرد و از چنگال ببر فرار میجست، اکنون مشغول مطالعه مسائل پیچیده فلسفی، علمی و بنیادیست و از هدایت اسب و شتر به هدایت ناو و فضاپیما رسیده.مغزی که با وجود حجم اندکش، یک چهارم از انرژی و خوراک شما را مصرف می‌کند، یک ماشین یادگیری و حل مسائل جهان نیست، بلکه ماشینی برای بقاست!به سخن دیگر، تفکر یا نرم افزار ما دچار تغییراتی عظیم و بی‌انتها شده اما کالبد و سخت افزار ما آپدیت چندانی دریافت نکرده، گویی که کارخانه سازنده‌اش سالهاست که ورشکست شده. حال که از فنجان قهوه به این کالبد قدیمی بشر رسیدیم، بهتر است در انتظار از خودمان باز نگری کنیم، رفتار و سوگیری هایمان، نفرت و عشقمان به افراد و عقاید و درد و لذت هایمان را با نگاهی فرای این نگاه مدرن نظاره کنیم بلکه درکی عمیق تر از زیست پیچیده انسان داشته باشیم.ArminArminSun, 01 Nov 2026 18:01:00 +0330