https://virgool.ir/feed/@Anthracitefa2026-11-10 18:36:57https://files.virgool.ir/upload/users/4976592/avatar/cNfH62.jpghttps://virgool.ir/@Anthracitehttps://virgool.ir/@Anthracite/جنون-پنهان-byw55jlqv8zr‹ _در این ساحت تیره و تار ، که گویی سنگفرش‌هایش از تکه جان‌های خسته ماهیت گرفته و شعله درخشان خورشید نیز زیر آن‌همه غبار تیرگی ، رخ از جهان پوشانده است ، آدمی با تنهایی مفرطی مواجه می‌شود که از درد کینه‌ روزگار فراتر می‌رود . تیره و تاریک است این مسیر ؛ چنان که گویی هر گام ، در میان مردابی از تردید و گمان‌های بیهوده پیش می‌رود و هر دم ، استنشاق غبار طوفان اندوه است .هستی نیز ، چون خانه‌ای ویران در میان این بیابان بی‌کران ایستاده است ؛ دیوارهایش از استخوان‌های هزاران رویای از دست رفته بنا شده و سقفش از سنگینی تقدیر ، بر سر ساکنانش که با چشمانی بسته با تمام جانشان در پی کورسوی نوری می‌گردند ، فرو ریخته ؛ اما در این سکوت ممتد و سهمگین ، هیچ خبری از نجوای غمگین امید نیست ؛ به راستی که امید سرابی بیش نیست ، که گاهی بشر را به قدری در رویاهای شیرین غرق میکند که فراموش می‌کند حقیقت به روشنی روحش نیست ؛ تنها طنین خستگی روح است که در تاریک‌خانه‌ وجود بازتاب می‌شود . گویی فرجام تمام تلاش‌ها ، چیزی جز فرو رفتن در غبار فنا و محو شدن در تاریکی مطلق نیست.. . ›𝘈𝘯𝘵𝘩𝘳𝘢𝘤𝘪𝘵𝘦𝘈𝘯𝘵𝘩𝘳𝘢𝘤𝘪𝘵𝘦Thu, 05 Nov 2026 17:08:21 +0330https://virgool.ir/@Anthracite/خانه-سنگی-hiy6xsrez3bq‹ _رقص پروانه‌های خون‌آلود بر غبار حسرت مردمان خسته شهر!اندوهی جانسوز ، تنها وجه اشتراک دیوانگان این خانه سنگی است ؛ دیوارهای سوخته خاکستری ، سقفی که قطره قطره خون امیدهای بر باد رفته از آن چکه می‌کند ، زمین پوشیده شده از تکه‌های جان‌گسیخته اهالی خانه ؛ جان‌هایی که تمام عمر ، با خیال غلبه بر این دیوارهای سنگی برمی‌خاستند ، اما نهایت توانشان ، چون قطره‌ای خون چکیده از قلبی زخمی ، در دریای خون هزاران تن ناتوان در مقابل شمشیر سنگدل است..!چه خواهد شد ؟ "خورشید خواهد آمد"؟ کدام خورشید ؟ دیگر خورشید هم حریف این شب تار نمی‌شود ؛ شمس هم امیدش را به دست سیاه این طوفان‌های ویرانگر سپرده ؛ آفتابی که سده‌ها به روح‌ها روشنایی هدیه می‌کرد ، کورسوی نوری که بر سردترین و عمیق ترین چاه هم می‌تابید و در چشمان هراسیده ، اندک نشاطی پدید می‌آورد.اری! می‌توان تا آخرین نفس امید داشت و با لبخندی تلخ روشنایی را کاوید ؛ اما ، در آخر ، هرکسی چه دیر و چه زود ، در پی نور گرم و لطیف خورشید ، می‌رسد به شعله آذرخش‌های هولناک از دل ابرهای طوفانی تیره که ذره‌ذره تقلاهای دیوانه‌وار را بر سر او می‌کوبد ، و یادآور می‌شود که نور امید در این شهر مرده ، پرتو صاعقه‌ای بیش نیست..! ›𝘈𝘯𝘵𝘩𝘳𝘢𝘤𝘪𝘵𝘦𝘈𝘯𝘵𝘩𝘳𝘢𝘤𝘪𝘵𝘦Thu, 05 Nov 2026 17:01:06 +0330