https://virgool.ir/feed/@AnjomanEslami_AUTانجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر | اِنَّ الله لا یُغَیِّرُ مَا بِقَومٍ حَتَّى یُغَیِّروا ما بِاَنْفُسِهِم | عضو دفتر تحکیم وحدت | تاسیس: ۱۳۴۲fa2026-11-11 10:11:34https://files.virgool.ir/upload/users/1976186/avatar/5m0uyd.jpghttps://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUThttps://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/corridor-myu7bpbpjuw4کریدورهای اوراسیاسیصد سال پیش، پتر کبیر پایتختش را به سن‌پترزبورگ برد تا روسیه به تعبیر خودش پنجره‌ای رو به اروپا باز کند. از همان روز، تمام رگ و پی تجارت روس‌ها به سمت غرب کشیده شد؛ ریل‌ها، اسکله‌ها و کشتی‌ها همه رو به روتردام، هامبورگ و لندن کار می‌کردند. اما در زمستان ۲۰۲۲، این پنجره سیصدساله با آغاز جنگ اوکراین محکم به هم خورد و پشتش قفل شد.روسیه حالا شبیه غولی در یک اتاق بی‌پنجره شده که در اصلی‌اش قفل است و برای خفه نشدن، باید به در پشتی هجوم بیاورد. در پشتی روسیه کجاست؟ جنوب یعنی هند، خلیج فارس و آفریقا. درست میان این غول سرمازده و آب‌های گرم جنوب، سرزمینی به نام ایران نشسته است. اما این شاهراه تا چه حد آماده است و چرا با گذشت چند سال از جنگ، هنوز چرخ این تجارت لنگ می‌زند؟ برای اینکه تصویر روشنی از این ماجرا داشته باشیم، بیایید ۵ گره اصلی این کلاف سردرگم را یکی‌یکی باز کنیم.۱) چرا روس‌ها ناگهان یاد ایران افتادند؟ اصلا چرا مسیر ایران (کریدور شمال-جنوب) برای روسیه حیاتی شد؟قبل از بهمن ۱۴۰۰ (فوریه ۲۰۲۲)، بیش از ۷۰ درصد تجارت خارجی روس‌ها با اروپا بود. مسیر بالتیک و دریای سیاه مثل اتوبانی هموار کار می‌کرد. غول‌های کشتیرانی دنیا کانتینرها را در سن‌پترزبورگ بار می‌زدند و چند روز بعد به ناف اروپا می‌رساندند. در آن نقشه، مسیر ایران برای مسکو شبیه یک کوچه فرعی خاکی بود؛ مسیری که عبور از آن نه صرفه اقتصادی چندانی داشت و نه در اولویت کسی بود. وقتی جنگ شروع شد، یک‌شبه نقشه شخم خورد:آسمان اروپا بر بال هواپیماهای روسی بسته شد و بنادر بالتیک خالی از خطوط کشتیرانی غرب شدند.مسکو به سمت شرق دوید تا بارش را از بنادر ولادی‌وستوک به چین برساند؛ اما راه‌آهن سراسری سیبری مثل خیابانی باریک در ساعت اوج ترافیک قفل کرد.چاره‌ای جز نگاه به جنوب نماند؛ رفتن به بمبئی از مسیر همیشگی (کانال سوئز) ۴۵ روز فرساینده روی آب طول می‌کشید. در حالی که از وسط خاک ایران، این زمان به حدود ۲۰ روز می‌رسید و هزینه‌ها را تا یک‌سوم می‌تراشید. از همه مهم‌تر این مسیر در تیررس ناوهای ناتو نبود. ایران ناگهان از یک گزینه مکمل، به تنها اکسیژن باقی‌مانده تبدیل شد.۲) بارها از کجا رد می‌شوند؛ سه شاخه روی سفره خزرکریدور شمال–جنوب یک جاده سرراست نیست؛ چنگالی سه‌شاخه است که دریای خزر را در آغوش گرفته:شاخه غربی (خشکی قفقاز): از خاک آذربایجان می‌گذرد و به آستارای ایران می‌رسد. هرچند تکه ریلی رشت تا آستارا هنوز روی زمین ننشسته و بار باید از قطار پیاده و سوار کامیون شود، اما همین مسیر دست‌وپا شکسته، شلوغ‌ترین شریان کریدور است. در سال ۲۰۲۳ حدود ۸ میلیون تن بار از این گلوگاه رد شد، چون به مراکز پرجمعیت و صنعتی مسکو نزدیک‌تر است.شاخه میانی (آب‌های خزر): مستقیم از آب می‌گذرد؛ از بنادر آستراخان و ماخاچ‌قلعه به بنادر انزلی، امیرآباد و کاسپین. اینجا قلمرو بارهای سنگین و فله‌ای است؛ گندم، روغن خام و چوب روسیه روی این موج‌ها شناور می‌شوند و پارسال حدود ۴ میلیون تن بار جابه‌جا کردند.شاخه شرقی (کویرهای آسیای میانه): قطارها روسیه را به مقصد قزاقستان، سپس ترکمنستان و در نهایت مرزهای سرخس یا اینچه‌برون ایران ترک می‌کنند. گرچه طولانی‌تر است و سهمش فعلا حدود ۱.۱ میلیون تن است، اما یک مزیت طلایی دارد؛ ریل پیوسته. یعنی قطار بدون دست‌به‌دست شدن بار، سوت‌کشان تا مقصد می‌رود.به زبان ساده خزر آبستن بارهای سنگین و فله‌ای روس‌هاست، اما آستارا بار گرده‌خرده‌ها، کالاهای تجاری و کانتینرهای رنگارنگ را می‌کشد.۳) معمای رشت–آستارا؛ ۱۶۰ کیلومتری که ۲۰ سال است تمام نمی‌شودروی نقشه که نگاه می‌کنی، همه‌چیز متصل است مگر یک فاصله ۱۶۲ کیلومتری میان رشت و آستارا. این قطعه کوچک، شبیه کلیدی است که گم شده و در گاوصندوق را بسته نگه داشته است. چرا ساختن ۱۶۰ کیلومتر ریل در این کشور این‌قدر کش آمده است؟ پای چهار سنگ بزرگ در میان است:طبیعت باتلاقی گیلان: ساخت ریل در کویر یعنی صاف کردن خاک و کوبیدن تراورس؛ اما در گیلان، زمین زیر پای مهندسان شالیزار و باتلاق است. باید صدها پل زد، شمع‌کوبی‌های عمیق کرد و با آب جنگید. هزینه هر کیلومتر ریل در شمال، سه تا چهار برابر دشت‌های مرکزی آب می‌خورد.شاخ‌به‌شاخ شدن با معارضین:ریل باید از گران‌ترین تکه‌های خاک ایران رد شود؛ شالیزارهای مرغوب و خانه‌های روستایی مردم. خریدن وجب‌به‌وجب این زمین‌ها فقط به پول نقد سنگین نیاز ندارد، بلکه درگیر سال‌ها دوندگی اداری و گره‌های حقوقی با اهالی منطقه بوده است.معمای وام ۱.۳ میلیارد یورویی روس‌ها:اردیبهشت ۱۴۰۲ توافق شد که روس‌ها خرج کار را با وام بدهند. اما کار که به جزئیات رسید، هزار گره باز شد: وام را با روبل بدهند یا یورو؟ سودش چند درصد باشد؟ چند درصد کار به پیمانکار ایرانی برسد و چند درصد به روس‌ها؟ همین چک‌وچانه‌ها کارگاه را ماه‌ها در حالت نیمه‌تعطیل نگه داشت.دماسنج روابط با باکو: انتهای این خط باید در خاک آستارا با راه‌آهن جمهوری آذربایجان جفت شود. هر بار که باد سیاست میان تهران و باکو سرد و گرم شد، سرعت کار در این پایانه مرزی هم افتاد.البته لازم به اشاره است که قسمت دیگری از کریدور، در قسمت زاهدان نیز مانند رشت_آستارا در حال تکمیل است. همچنین در دیگر کشورها از جمله گرجستان نیز با عدم تکمیل خط ریلی رو‌به‌رو هستیم اما در میان همه اینها، رشت_آستارا به یک معضل مبدل شده است.۴) کالا داریم ولی کامیون و کشتی نداریم؛ دردسرهای پشت مرزتاجران ایرانی یک درد مشترک دارند؛ بارشان آماده است، مشتری روس هم دست‌به‌نقد نشسته، اما وسیله‌ای برای بردن کالا نیست. این گرفتاری دو چهره دارد؛ یکی در جاده و دریا، دیگری در کاغذبازی‌های گمرکی.جاده: میوه و صیفی‌جات شوخی‌بردار نیستند؛ اگر در کانتینر یخچال‌دار استاندارد نباشند، در گرمای تابستان پخته و در یخبندان منفی بیست درجه روسیه سنگ می‌شوند. ایران با کمبود شدید این تریلی‌های مدرن مواجه است. از طرفی، بیشتر کامیون‌های ما استانداردهای زیست‌محیطی روز (یورو ۵ و ۶) را ندارند و پلیس روسیه و بلاروس حتی اجازه نمی‌دهد چرخشان وارد خاکشان شود.دریا: خزر پر از قایق و کشتی‌های فله‌بر قدیمی است، اما کشتی رو–رو (همان کشتی‌هایی که کامیون مثل پارکینگ سوارشان می‌شود و در آن‌سوی آب پیاده می‌شود) کیمیاست. کشتی‌های موجود هم اکثرا روسی‌اند و پاییز که فصل دروی خودشان می‌شود، بارهای تجار ایرانی را روی اسکله جا می‌گذارند تا محصول خودشان روی آب برود.کابوس گمرک و قرنطینه: در مرز زمینی آستارا، یک پل قدیمی و باریک هست که شبیه دهانه تنگ یک قیف عمل می‌کند. در فصل صادرات، تریلی‌ها تا ده-پانزده روز در صف می‌مانند؛ این یعنی فساد بار و پرداخت جریمه سنگین خواب ماشین (دموراژ). از آن طرف، چشم تیزبین قرنطینه کشاورزی روسیه (روسلخوزنادزور) مو را از ماست می‌کشد. نبود آزمایشگاه‌های آنلاین و مشترک میان دو کشور باعث شده بارها فلفل و بادمجان ایرانی به بهانه سموم، پشت مرز داغستان بماند و بگندد.۵) قطار دنیا معطل استخاره ما نمی‌ماند؛ رقبای آماده‌ به‌ خدمتیک توهم خطرناک در ذهن برخی وجود دارد که می‌گویند روسیه ناچار است از ایران بگذرد. واقعیت این است که در منطق سرمایه، هیچ باری منتظر ساخت‌وساز کند همسایه روی زمین معطل نمی‌ماند. مسکو همین حالا چشم به مسیرهای دیگر دوخته است:کریدور ترانس‌افغان؛ دور زدن کامل ایران:نقشه‌ای جدی میان روسیه، ازبکستان و پاکستان برای کشیدن ریل از ترمذ به کابل و سپس پیشاور. اگر این خط آهن ساخته شود، روسیه و آسیای میانه بدون اینکه حتی سایه‌شان روی خاک ایران بیفتد، مستقیما به بنادر اقیانوسی پاکستان (کراچی و گوادر) می‌رسند.کریدور میانی با هدایت باکو و آنکارا:ترکیبی از ریل و کشتی در خزر که چین و آسیای میانه را از مسیر باکو، تفلیس و ترکیه به قلب اروپا می‌رساند و ایران را در مدار ترانزیت شرق به غرب دور می‌زند.چرخش به ریل قزاقستان و ترکمنستان:روس‌ها با دیدن گره کور آستارا، دارند قطارهایشان را به سمت شرق خزر سرازیر می‌کنند؛ مسیری که هرچند طولانی‌تر است، اما اعصاب‌خردی تعویض بار و صف مرزی ندارد.کشتی‌های غول‌پیکر در آب‌های دور:روس‌ها هنوز نفت، زغال‌سنگ و کودهای شیمیایی میلیونی‌شان را سوار نفتکش‌ها و کشتی‌های غول‌پیکر در دریای سیاه می‌کنند و از همان کانال سوئز می‌فرستند؛ چون بار فوق‌سنگین در مقیاس بزرگ، هنوز هم روی آب ارزان‌تر تمام می‌شود تا روی ریل‌های نیمه‌کاره ما.نقد کردن بلیتی که تاریخ انقضا دارد؛ جغرافیا به ایران یک بلیت برنده داده، اما این بلیت تاریخ انقضا دارد. روس‌ها امروز در اوج فشارند و به معبر ایران احتیاج دارند، اما این پنجره برای همیشه باز نمی‌ماند.ارزش ترانزیتی ایران تنها زمانی روی زمین نقد می‌شود که این پازل ۱۶۰ کیلومتری رشت–آستارا بسته شود، ناوگان یخچال‌دار و کشتی‌های رورو به خط شوند و گمرک‌ها به جای توقف‌گاه‌های فرسایشی، به راه‌بندهای سریع و هوشمند تبدیل شوند. اگر دست نجنبانیم، فردا قطارهای روسیه یا از دره خیبر در افغانستان سوت می‌کشند یا از سواحل باکو رد می‌شوند و سهم ما از این چرخش تاریخی، تنها گرد و خاکی خواهد بود که از عبور دیگران به جا می‌ماند.نویسنده: محمدامین احمدی‌زاده، ورودی ۱۴۰۱ مهندسی مکانیک، مسئول کارگروه اقتصاد بین‌الملل انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرFri, 23 Oct 2026 23:50:44 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/palestine-cz1esqulnca8وضعیت غزه، فلسطین اشغالی۱. لطفاً به‌اختصار خودتان، دانشگاهتان و فعالیت‌هایی را که در ارتباط با فلسطین در جنبش‌های دانشجویی داشته‌اید، معرفی کنید.نام من ایتن است و دانشجوی دانشگاه رود آیلند (University of Rhode Island) در ایالات متحده آمریکا هستم؛ اما در حال حاضر، یک ترم تحصیلی را در دانشگاه کینگستون (Kingston University) در لندن می‌گذرانم. از زمانی که در سال ۲۰۲۴ وارد دانشگاه شدم، در اعتراضات، راهپیمایی‌ها و برنامه‌های آموزشی مختلف مرتبط با فلسطین مشارکت داشته‌ام. به‌تازگی نیز در راهپیمایی ۱۰ اکتبر در لندن شرکت کردم. در این راهپیمایی، همراه با رفقایم در حزب کمونیست انقلابی (Revolutionary Communist Party)، حضور داشتم و حدود ۷۰۰ نفر از ما در این راهپیمایی مشارکت کردند.۲. شما و دیگر دانشجویان دانشگاهتان چه نوع فعالیت‌ها یا ابتکارهایی را برای حمایت از فلسطینیان سازمان‌دهی کرده‌اید؟در دانشگاه رود آیلند، در مراسم‌های شب‌زنده‌داری و یادبود و همچنین اعتراضاتی که با محوریت مسئله فلسطین در محوطه دانشگاه برگزار می‌شدند، مشارکت داشتم. همچنین، نمایش مستند «سرزمینی جز این نیست» (No Other Land) را سازمان‌دهی کردیم و دانشجویان را تشویق کردیم که برای حمایت از جامعه محلی مَسافِر یَطّا (Masafer Yatta) کمک مالی کنند.اینجا در دانشگاه کینگستون نیز من و رفقایم در انجمن کمونیستی دانشگاه (Communist Society)، با یکدیگر در راهپیمایی ۱۰ اکتبر شرکت کردیم.۳. دانشجویان و جوامع دانشگاهی در کشور شما چه واکنشی به وضعیت فلسطین نشان داده‌اند؟ آیا در فعالیت‌های دانشجویی یا بحث‌های عمومی در محیط‌های دانشگاهی تغییری مشاهده کرده‌اید؟اگرچه با اعتراضات متقابل نفرت‌انگیز از سوی صهیونیست‌ها مواجه شده‌ایم، اما طی چند سال گذشته شاهد بوده‌ایم که بدنه دانشجویی بیش از پیش در حمایت از فلسطین مواضعی رادیکال‌تر اتخاذ کرده است. بااین‌حال، همانند گذشته، با سکوت و حتی مخالفت و کارشکنی مسئولان دانشگاه‌ها نیز روبه‌رو بوده‌ایم.هدف فعلی من در زمینه فعالیت‌های حامی فلسطین این است که این فعالیت‌ها را به مفهوم مبارزه طبقاتی پیوند بدهم. فعالیت‌هایی که در حزب کمونیست انقلابی انجام می‌دهم نیز در همین راستا قرار دارند.۴. از نگاه شما و با توجه به تجربه‌تان به‌عنوان یک دانشجو در کشورتان، دانشجویان و گروه‌های دانشجویی حامی فلسطین در محیط دانشگاه با چه چالش‌ها یا فشارهایی مواجه هستند؟محدودیت‌هایی که از سوی مدیریت دانشگاه‌ها اعمال می‌شود، یکی از این چالش‌هاست. ازآنجاکه دانشگاه‌ها از طریق صنعت دفاعی کسب درآمد می‌کنند و از سازمان‌های صهیونیستی نیز پول دریافت می‌کنند، مدیریت دانشگاه‌ها در برابر فعالیت‌های دانشجویی همواره نیرویی ارتجاعی خواهد بود.۵. از نظر شما، گروه‌های دانشجویی در سراسر جهان چه نقشی می‌توانند در تقویت همبستگی بین‌المللی و حمایت از تلاش‌های بشردوستانه برای فلسطینیان ایفا کنند؟به نظر من، پس از سه سال تداوم نسل‌کشی کنونی، آنچه بیش از پیش در حال اثرگذاری است، پیوند دادن این نسل‌کشی با مفهوم گسترده‌تر مبارزه طبقاتی، بر اساس نوشته‌های کارل مارکس است.اگر گروه‌های دانشجویی با مشارکت در مبارزه طبقاتی برای ایجاد همبستگی بین‌المللی با فلسطینیان تلاش کنند، جنبشی بسیار گسترده‌تر و قدرتمندتر شکل خواهد گرفت.۶. آیا شما یا گروه دانشجویی‌تان در ابتکارهایی با هدف ارسال کمک‌های بشردوستانه به فلسطینیان مشارکت داشته‌اید، از آن‌ها حمایت کرده‌اید یا آن‌ها را دنبال کرده‌اید؟ در صورت مثبت بودن پاسخ، ممکن است درباره این اقدامات توضیح دهید؟من در این زمینه، در قالب هیچ گروه دانشجویی‌ای فعالیت نکرده‌ام؛ اما شخصاً به کارزارهای جمع‌آوری کمک مالی در وب‌سایت «گوفاند‌می» (GoFundMe) که از فلسطینیان حمایت می‌کنند، کمک مالی کرده‌ام.۷. دیدگاه شما درباره تلاش‌های همبستگی بین‌المللی مرتبط با ناوگان جهانی صمود (Global Sumud Flotilla) و دیگر ابتکارهایی که با هدف رساندن کمک به غزه انجام می‌شوند، چیست؟تماشای میزان توجهی که ناوگان جهانی صمود به خود جلب کرد، فوق‌العاده بود. اگرچه افرادی که سوار بر کشتی‌ها بودند نتوانستند به فلسطین برسند، این اقدام توجه بسیار زیادی را به همدستی دولت‌های غربی و اقدامات هولناک اسرائیل جلب کرد.۸. به نظر شما، جنبش‌های دانشجویی و گروه‌های جامعه مدنی در کشورهای مختلف چگونه می‌توانند برای حمایت از فلسطینیان و افزایش آگاهی درباره وضعیت آن‌ها، همکاری مؤثرتری داشته باشند؟اگرچه کارزار تحریم، عدم سرمایه‌گذاری و اعمال تحریم‌ها (BDS) به موفقیت‌هایی دست یافته است، به نظر من، مردم باید بیش از آنکه خود را صرفاً مصرف‌کننده ببینند، به هویت خود به‌عنوان نیروی کار توجه کنند.همان‌طور که در اعتراضات نسل زد در سراسر اروپا و اعتصاب عمومی اخیر در ایتالیا دیده‌ایم، دست کشیدن از کار تأثیری بسیار بیشتر از خودداری از خرید برخی کالاهای مشخص داشته است.اعتصابی هماهنگ، اصول‌مدار و مستمر که کارگران و دانشجویان در آن مشارکت داشته باشند، می‌تواند امواجی از شوک را در سراسر جامعه ایجاد کند.۹. و در پایان، چه پیامی برای دانشجویان سراسر جهان دارید که می‌خواهند در همبستگی بین‌المللی با مردم فلسطین مشارکت کنند؟ما هرگز نباید تسلیم شویم و دست از تلاش بکشیم؛ تنها راهی که می‌توانیم همبستگی خود را نشان دهیم، برچیدن امپریالیسم است.ترجمه فارسی مصاحبه با ایتن راجع به مسئله فلسطین، نشریه پادمه: ققنوس غزه، نشریه رسمی واحد عقیدتی - فرهنگی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 18 Oct 2026 08:19:30 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/palestine-vkdhbxuw3upeتظاهرات جهانی در حمایت از فلسطینقضیه فلسطین در جریان اشغال صهیونیستی مراحل متعددی را پشت سر گذاشته است:اول: مرحله مقاومت مردمی برای مقابله با سازمان‌های جنایتکار صهیونیستی مانند «هاکانا»، «اشترن» و غیره.دوم: جنگ ملی‌گرایانه (قومی) عربی با رژیم صهیونیستی؛ به‌طوری‌که این جنگ جنبه قومی به خود گرفت و رنگ و بوی اسلامی به آن داده نشد؛ البته این امر با هدایت قدرت‌های استعمارگر غربی صورت گرفت که سران این حکومت‌های دست‌نشانده را برای انجام جنگ‌های از‌پیش‌شکست‌خورده سر کار آوردند تا در ذهن انسان عرب این تصور را ایجاد کنند که اسرائیل دولتی پیشرفته در تمام زمینه‌ها، به‌ویژه قدرت نظامی است؛ به‌گونه‌ای که ارتش دفاعی اسرائیل به‌عنوان نیرویی شکست‌ناپذیر معرفی شد. بدین‌ترتیب، این تصور ساختگی در میان ملت‌های منطقه نهادینه شد که ما توان مقابله با اسرائیل یا ورود به جنگ با آن را نداریم؛ زیرا به دلیل داشتن امکانات پیشرفته دفاعی و هجومِ تکنولوژیک و پشتوانه عمیق بین‌المللی، قادر به شکست دادن آن نیستیم و اقتصاد قدرت‌های بزرگ نیز در خدمت این دولتک مصنوعی به نام اسرائیل قرار دارد. بنابراین، این باورهای ساختگی که در آشپزخانه‌های سیاست غربی پخته شده بود، در اعماق عقل و اذهان اعراب ریشه دواند و به بخشی از تفکر فرد و جامعه عربی در پایین‌ترین سطح تصوراتش هنگام پرداختن به قضیه فلسطین تبدیل شد؛ و این امر به‌ویژه درباره اعراب سنی که نمایندگی همه حکومت‌های عربی را بر عهده دارند، صادق است.شیعیان و قضیه فلسطینقضیه فلسطین جایگاه خود را در وجدان مراجع تقلید حفظ کرد و بخش مهمی از تفکر آنان را به خود اختصاص داد؛ مراجعی که در طول درگیری‌های عرب و اسرائیل، به‌صورت جبهه‌ای و مالی از این قضیه حمایت کردند. شیعیان در تمام کنفرانس‌هایی که در پهنه جهان عرب برگزار شد، حضوری چشمگیر داشتند و نظرات خود را با کمال جرئت و قدرت بیان کردند تا با تمام امکانات در برابر این رژیم غاصب صهیونیستی بایستند. به‌طوری‌که مراجع تقلید در آغاز اشغال صهیونیستی، فتوا به جواز صرف خمس و زکات در راه دفاع از فلسطین دادند. همچنین برخی مراجع مانند شیخ محمدحسین کاشف‌الغطاء مخالفت خود را با حضور در کنفرانس «بحمدون» در لبنان در سال ۱۹۵۷ اعلام کردند و آن را نشستی برای کم‌رنگ کردن قضیه فلسطین دانستند و بر این باور بودند که دعوت‌کنندگان به آن با جنبش جهانی صهیونیسم هم‌پیمان هستند و این کنفرانس نخستین نشانه‌های عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی است.رسانه و نقش گمراه‌کننده آنماشین رسانه‌ای یکی از خطرناک‌ترین عوامل در به شکست کشاندن یا موفقیت هر پروژه‌ای در حوزه‌های مختلف نظامی، اقتصادی و اجتماعی به شمار می‌رود؛ بلکه رسانه بخش جدایی‌ناپذیری از پیروزی در هر نبرد و در عرصه‌های گوناگون است.در آغاز اشغال فلسطین توسط صهیونیست‌ها، ماشین رسانه‌ای نور افکن خود را بر امور زیر متمرکز کرد:۱. تحریف قضیه فلسطین و معرفی فلسطینیان به‌عنوان گروهی تروریستی که قتل دیگران را مشروع می‌دانند و هیچ‌گونه جایی برای گفت‌وگو قائل نیستند، در حالی که یهودیان مردمی متمدن تصویر می‌شدند که به سرزمین مادری خود بازگشته‌اند.۲. معرفی امت عرب به عنوان امتی جاهل که در قرن بیستم با ذهنیت انسان‌های بادیه‌نشین زندگی می‌کنند که به غارت همسایگان، تصاحب اموال و گرفتن جان آن‌ها علاقه دارند.۳. ایجاد تفرقه در اسلام به‌عنوان دینی که فراگیرنده قومیت‌هاست (برخلاف آیه شریفه قرآن: «ای مردم، ما شما را از مرد و زنی آفریدیم و شما را ملت ملت و قبیله قبیله گردانیدیم تا با یکدیگر شناسایی متقابل داشته باشید؛ در حقیقت ارجمندترین شما نزد خداوند پرهیزگارترین شماست»). رسانه‌های غربی قضیه فلسطین را محدود به جنبه قومی کرده و به آن بال و پر دادند تا مسلمانان را از حمایت از این قضیه سرنوشت‌ساز اسلامی منزوی کنند.۴. تولید جهل؛ یعنی آوردن افراد بی‌مقدار و گمنام برای رهبری امت، در حالی که آن‌ها در حقیقت عاملان غرب و استکبار جهانی هستند تا ملت‌ها را بی‌حس و کرخت کرده و روح مقاومت را در دل‌هایشان بخشکانند.۵. چسباندن اتهامات دروغین به هر جنبشی که از قضیه فلسطین حمایت می‌کند، مشروط بر اینکه آن جنبش مستقل، دور از فرامین غرب و متمرد از اجرای دستورات آن‌ها باشد.پروژه الهی و مقاومت شیعیدر اوج انحطاط اخلاقی که امت عربی و اسلامی در آن به سر می‌برد، انقلابی به رهبری روحانی هشتاد ساله از تبار پاکان سر برآورد که معادلات خاورمیانه را دگرگون ساخت و الگوی تفکر رهبران سیاسی در سراسر جهان را زیر و رو کرد: انقلاب اسلامی در ایران به رهبری امام فقید و حاضر، حضرت روح‌الله خمینی (قدس سره).من این انقلاب را به موسی بن عمران تشبیه می‌کنم؛ نوزادی که به خانه فرعون طاغیان وارد شد و مایه هلاکت فرعون و اطرافیانش گشت. به همین ترتیب، در ابتدای پیروزی این انقلاب و رهبر آن، محافل غربی آن را به تمسخر گرفتند و مترصد نابودی‌شان با حوادث روزگار بودند و تعجب می‌کردند که چگونه یک روحانی می‌تواند امور کشوری متمدن مانند رژیم شاهنشاهی پهلوی (که به گور تاریخ سپرده شده) را اداره کند.اما این انقلاب با ایمان و تسلیم در برابر خداوند متعال پیروز شد، جهان را شگفت‌زده کرد و از بزرگ‌ترین قدرت‌ها پیشی گرفت («و هر کس از خدا پروا کند، خدا برای او راه برونی قرار می‌دهد و از جایی که گمان نمی‌برد به او روزی می‌رساند»). بدین ترتیب، این انقلاب به نقطه آغاز و پشتیبان هر جنبش آزادی‌بخشی برای آزادگان جهان تبدیل شد.در نخستین روزهای پیروزی انقلاب، امام خمینی (قدس‌سره) دستور تعطیلی سفارت اسرائیل در تهران و جایگزینی آن با سفارت فلسطین را صادر کرد؛ امری که باعث سرافکندگی به‌اصطلاح «اتحادیه عرب» و حکومت‌های عربی شد که قصد داشتند در اوایل دهه ۱۹۸۰ با اسرائیل رابطه برقرار کنند. آن‌ها ناچار شدند این عادی‌سازی را به تأخیر بیندازند و آن را مرحله‌به‌مرحله و برای هر گروه از کشورها در زمانی مشخص اجرا کنند؛ با مصر از طریق «کمپ دیوید» شروع کردند، سپس اردن در «وادی عربه» و بعد با یاسر عرفات که قضیه را به همراه محمد دهلان، صائب عریقات و دیگران در توافق اسلو در سال ۱۹۹۲ فروخت.جمهوری اسلامی و حمایت از مقاومت اسلامی در لبنانهنگامی که رژیم صهیونیستی به جنوب لبنان یورش برد، مردان خدا با امکانات محدود خود در برابر نیروی مهاجم ایستادند. در آن دوران، گروهی از علمای لبنان به جمهوری اسلامی سفر کردند و با امام فقید، امام خمینی (قدس‌سره) دیدار نمودند. ایشان آن‌ها را به جهاد تشویق کردند و به آنان مژده دادند که پایان جنگشان با این رژیم نامشروع، پیروزی خواهد بود.ازاین‌رو، جمهوری اسلامی حمایت از برادران خود در مقاومت اسلامی لبنان (حزب‌الله) به رهبری سید عباس موسوی (قدس‌سره) را بر عهده گرفت؛ با وجود آنکه جمهوری اسلامی خود درگیر جنگی تحمیلی از سوی رژیم کافر صدام بود؛ به‌طوری‌که غرب این طاغی و حزب کافرش را وادار کرده بود تجاوزی ناموجه را علیه جمهوری نوپایی که بیش از یک سال و چند ماه از تأسیس آن نگذشته بود، آغاز کند.عواملی که جهان غرب را وادار به حمایت از قضیه فلسطین کرددر مقدمه اشاره کردیم که ماشین رسانه‌ای بارزترین نقش را در موفقیت یا شکست هر پروژه‌ای چه در سطح فردی و چه اجتماعی ایفا می‌کند. گفتیم که انقلاب اسلامی نوپا از قضیه فلسطین حمایت کرد و مظلومیت آن را به طرق زیر به جهانیان نشان داد:۱. اعلام روز جهانی قدس در آخرین جمعه ماه مبارک رمضان؛ به‌طوری‌که تظاهرات حامی و یاریگر قضیه فلسطین به خیابان‌ها می‌آید و این امر مدعیان و مدافعان دروغین و فریبکار قضیه فلسطین را به آشفتگی کشاند، نهادهای بزرگ رسانه‌ای شرقی و غربی را در پوشش این تجمع جهانی از طریق شبکه‌ها، روزنامه‌ها و بولتن‌های خبری (حتی اگر پوشش محدودی بود) در تنگنا قرار داد و قضیه فلسطین را به بعدی جهانی ارتقا داد. این رویداد پرده فریب و شیطان‌سازی رسانه‌های غربی در تخریب قضیه فلسطین و سازمان‌های آزاد آن (که وابسته به قدرت‌های غربی نبودند، مانند جنبش جهاد اسلامی و حماس) را کنار زد. بنابراین، روز جهانی قدس نقش اصلی را در برجسته‌سازی مظلومیت ملتی که زیر چرخدنده‌های ماشین جنگی صهیونیست‌ها له می‌شود، ایفا کرد.۲. دانشجویان مسلمان مقیم و جوامع اسلامی در غرب نیز نقش مهمی در افشای دروغ رسانه‌های غربی حامی اسرائیل و رسوا کردن غیرمستقیم دولت‌های غربی که ادعای دفاع از حقوق بشر و حقوق کودک را دارند، ایفا کردند. شهادت کودک مظلوم «محمد الدره» توسط ارتش صهیونیستی در حالی که ترسان و لرزان در آغوش پدر بی‌دفاع خود پناه گرفته بود، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های غربی داشت و تفکر احزاب مخالف در غرب را دگرگون ساخت. احزاب مخالف در غرب با قدرت در عرصه رسانه وارد مبارزه شدند تا دروغ‌های جنبش جهانی صهیونیسم را افشا کنند.۳. فعالان حقوق بشر از اقشار مختلف در جوامع غربی که با چشم خود قتل‌عام و ویرانی‌های تحمیل‌شده بر ملت فلسطین را طی انتفاضه الاقصی و کشتار فعالان به دست ارتش اسرائیل مشاهده کردند؛ از جمله فعال آمریکایی که توسط بولدوزر اسرائیلی زیر گرفته شد، هنگامی که تلاش می‌کرد مانع از تخریب خانه‌های فلسطینیان توسط بولدوزر شود.۴. نقش دانشجویان مسلمان در دانشگاه‌های غرب و تلاش‌های آنان در نشر تصویر واقعی آنچه ملت فلسطین از آن رنج می‌برد؛ یعنی نسل‌کشی به دست قدرتی ستمگر و تجاوزکار که ادعای تمدن و حفظ حقوق بشر دارد، در حالی که حکومتی نژادپرست و مصنوعی است که دولت‌های غربی آن را برای ترساندن ملت‌ها و کشورهای منطقه و تسلط بر ثروت‌های آن‌ها از طریق حمایت از این رژیم غاصب صهیونیستی به وجود آورده‌اند.ترجمه فارسی مصاحبه با صالح‌بن‌شعیب راجع به مسئله فلسطین، نشریه پادمه: ققنوس غزه، نشریه رسمی واحد عقیدتی - فرهنگی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 18 Oct 2026 08:10:46 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/celebrities-rbku5e5misj6سلبریتی‌های خارج‌نشینانقلاب اسلامی ایران، ثمره ایمان راسخ پیشگامان نهضت به وعده‌های الهی و تجلی راهیابی ایمان قلبی به ساحت اراده جمعی و حرکت عمومی جامعه ایران بود؛ ایمانی که از مجاهدت در مسیر حق نیرو می‌گرفت و سعادت را جز در پرتو التزام همه‌ جانبه به فرامین الهی نمی‌ جست. در این منظومه فکری، هر اندازه جامعه و کارگزاران جمهوری اسلامی بر عهد الهی خویش استوار بمانند، به قله‌های عزت و سعادت نزدیکتر خواهند شد و هر اندازه از این آرمان فاصله بگیرند، زمینه انحطاط و گسست از غایت اصیل انقلاب فراهمتر خواهد شد.با این‌ حال، تحقق این آرمان در گرو فهم درست مقتضیات جامعه اسلامی است. ضعف شناخت برخی مسئولان از واقعیت‌های فرهنگی و اجتماعی، به ‌ویژه در شرایط خاص جنگ تحمیلی، می‌تواند به تفسیری نادرست از گفتمان وحدت بینجامد. وحدتی که باید بر جهان‌بینی جامع اسلامی استوار باشد، گاه به همگرایی ظاهری و چشم‌ پوشی از اصول فروکاسته می‌شود؛ رویکردی که نتنها گسل‌های اجتماعی را ترمیم نمی‌کند، بلکه با تضعیف مبانی فکری جامعه، حرکت آن را در مسیر آرمان‌های اسلامی با اختلال مواجه می‌سازد.یکی از مصادیق قابل تأمل این رویکرد، تسهیل بازگشت برخی چهره‌های مشهور خارج ‌نشین و فراهم‌ کردن زمینه فعالیت مجدد آنان در عرصه فرهنگی و هنری است؛ افرادی که در گذشته مواضعی علیه نظام جمهوری اسلامی یا مقدسات دینی اتخاذ کرده‌اند. اگرچه این تصمیمات ممکن است با هدف تقویت وحدت و همراه‌سازی جامعه توجیه شوند، پرسش اساسی آن است که آیا هر اقدامی به نام همگرایی، الزاماً به انسجام ملی می‌انجامد؟ وحدت حقیقی را نمی‌توان با نادیده‌ گرفتن مبانی و چشم‌ پوشی از مسئولیت‌ها محقق ساخت.از سوی دیگر، در شرایطی که مردم با افزایش نرخ ارز و مشکلات معیشتی دست‌ و پنجه نرم می‌کنند، انتظار می‌رود دولت تمام توان خود را صرف حل مسائل واقعی جامعه کند. برجسته ‌شدن اخبار بازگشت برخی سلبریتی‌ها و حضور احتمالی آنان در تجمعات شبانه، نشان می دهد مدیریت افکار عمومی جای رسیدگی به ریشه‌های نارضایتی را گرفته است. اعتماد عمومی با سرگرم ‌کردن جامعه به حواشی فرهنگی حاصل نمی‌شود؛ بلکه ثمره صداقت، کارآمدی و پاسخ‌گویی مسئولان در برابر مطالبات مردم است.البته بازگشت به وطن، به ‌خودی‌ خود نه نشانه تغییر عقیده است و نه دلیلی برای محرومیت دائمی از حقوق قانونی. ممکن است برخی از این چهره‌ها به انگیزه دلتنگی برای خانواده و میهن بازگشته باشند؛ اما ارزیابی تغییر مواضع آنان نیازمند بررسی رفتار و عملکرد واقعی‌شان است. در مواردی که ارتکاب جرم صورت گرفته باشد، رسیدگی باید در چارچوب قانون صورت گیرد و مسئولیت‌های آن نیز از مسیرهای قانونی تعیین شود. ندامت و اصلاح رفتار لازمه بازسازی اعتماد است، اما جایگزین دادرسی عادلانه نخواهد بود.نگرانی دیگر، وضعیت سیاست‌گذاری فرهنگی کشور است. برخی تولیدات سینمایی، آثار شبکه نمایش خانگی و اجراهای هنری با انتقادهایی درباره فاصله ‌گرفتن از هنجارهای رسمی و دینی جامعه مواجه شده‌اند. این مناقشات، ضرورت شفافیت در معیارهای صدور مجوز و نظارت فرهنگی را دوچندان می‌کند. هنگامی که ضوابط به‌ روشنی تبیین نشده باشند، بازگشت چهره‌های مناقشه ‌برانگیز و احتمال فعالیت مجدد آنان بر ابهام‌ها می‌افزاید. صیانت از هویت فرهنگی جامعه، بیش از تصمیمات مقطعی، به سیاست‌گذاری منسجم و پاسخگو نیاز دارد.اهمیت این مسئله با توجه به تأثیر چهره‌های مشهور بر نسل جوان دوچندان می‌شود. هنرمند تنها مهارت حرفه‌ای خود را عرضه نمی‌کند؛ بلکه بازتاب گفتار، رفتار و اعتقادات او است که بر مخاطبان اثر می‌گذارد. ازاین‌رو، فراهم‌ شدن زمینه فعالیت مجدد این افراد در سینما، شبکه نمایش خانگی یا مراکز فرهنگی، مستلزم ضوابطی روشن و یکسان است. البته تأثیرگذاری اجتماعی به ‌تنهایی مجوز محدود کردن حقوق افراد نیست؛ بلکه مسئولیت نهادهای فرهنگی را در تدوین سیاست‌های شفاف و منطبق با قانون سنگین‌تر می‌کند.همچنین نباید اجازه داد شهرت و محبوبیت اجتماعی به امتیازی فراتر از قانون تبدیل شود. اگر فردی مرتکب رفتاری شده باشد که مطابق قانون جرم محسوب می‌شود، رسیدگی به آن باید با رعایت اصول دادرسی عادلانه صورت گیرد. در مقابل، صرف مخالفت سیاسی یا انتقاد از مسئولان، بدون تحقق عناصر قانونی جرم، نباید مبنای مسئولیت کیفری قرار گیرد. عدالت هنگامی تحقق می‌یابد که نه شهرت موجب مصونیت شود و نه اختلاف ‌نظر، بهانه‌ای برای تضییع حقوق افراد باشد.در نهایت، مسئله اصلی صرفاً بازگشت چند چهره مشهور نیست؛ بلکه نسبت میان وحدت، آرمان‌های اسلامی، سیاست‌گذاری فرهنگی و حاکمیت قانون است. دولت باید به مشکلات واقعی مردم پاسخ دهد، مسئولان فرهنگی سیاست‌های خود را شفاف سازند و دستگاه قضایی بدون تبعیض و با رعایت عدالت به پرونده‌ها رسیدگی کند. وفاداری به آرمان‌های انقلاب، نه در تکرار شعارها، بلکه در سنجش تصمیم‌ها با معیارهای همان آرمان‌ها معنا می‌یابد. وحدت پایدار نیز تنها زمانی تحقق خواهد یافت که بر پایه حقیقت، عدالت و مسئولیت‌پذیری استوار باشد؛ چراکه همگراییِ گسسته از مبانی، هرچند آرامشی ظاهری پدید آورد، نمی‌تواند ضامن سعادت و انسجام حقیقی جامعه اسلامی باشد.نویسنده: امیرحسین مشعوف، ورودی ۱۴۰۲ مهندسی معدن، نائب مسئول واحد عقیدتی فرهنگی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرFri, 16 Oct 2026 22:08:42 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/nasr-nzwqq2kabho3پیام رهبر شهید در جمعه نصردر حکمت قرآنی و فلسفه تاریخ توحیدی، تحولات عالم بر مدار سنت‌های ازلی و تغییرناپذیر پروردگار تدبیر می‌شود: «وَلَن تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِیلًا»؛ در این راستا واقعه تاریخی «جمعه نصر» (۱۳ مهر ۱۴۰۳) صحنه ظهور یک قاعده عمیق عقیدتی بود: ابطال دستگاه رعب و اثبات غلبه اراده مؤمنان بر طاغوت در بحبوحه سنگین‌ترین طوفان‌های ابتلائات.پس از فاجعه یه شهادت رساندن مجاهد کبیر، سیدحسن نصرالله و فرماندهان مقاومت، راهبرد صهیونیسم بر پایه القای رعب استوار شد؛ تلاشی برای القای این پندار باطل که شریان حیات مقاومت قطع شده و امت اسلام چاره‌ای جز تسلیم در برابر منطق زور ندارد. اما پاسخ اسلام در کانون خطر و با اقتداری آرام و متکی بر توکل شکل گرفت. حضور رهبر شهید انقلاب در میان توده‌های مؤمنان با سلاحی در دست و خطبه‌ای آمیخته با آیات صبر و نصرت الهی، بازخوانی همان موضع ابراهیمی در برابر نمرود و تجسم آیه شریفه «الَّذِینَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِیمَانًا» بود؛ شکستی تمام‌عیار برای ساختار روان‌شناختی استکبار.مغز معرفتی این واقعه در بازتعریف مفهوم ولایت امت نهفته بود. ولایت پیوندی تکوینی و مغناطیسی است که اجزای پراکنده جهان اسلام را به پیکری واحد تبدیل می‌کند و سنت یاری خداوند را جاری می‌سازد. نقطه مقابل این منظومه قرآنی، سیاست استعماری تفرقه بینداز و حکومت کن است که سال‌ها کوشید میان ایران و جغرافیای عربی دیواری از بدبینی، طائفه‌گری،انزوا و... بنا کند.نقطه اوج و راهبردی جمعه نصر، خطبه دوم بود؛ خطابی بی‌واسطه و عمیق به زبان قرآن یعنی زبان عربی. این بخش از خطبه همچون خونی تازه در رگ‌های امت اسلامی و جوامع عربی جاری شد. برای سال‌ها، پروژه‌های سازش و جنگ‌های ترکیبی غرب تلاش کرده بودند این باور را القا کنند که ملت‌ها و مقاومت فلسطین و لبنان تنها مانده‌اند؛ اما طنین آن خطبه از قلب تهران به سراسر بیروت، غزه، بغداد، صنعا و حتی عمق جوامع نخبگانی و مردمی مصر و شمال آفریقا رسید. نخبگان و تحلیل‌گران برجسته عرب، از المنار تا تحلیل‌گران مستقل جهان عرب، اعتراف کردند که این کلام، حصار جعل را شکست. آنان دیدند که چگونه ایران اسلامی نه‌تنها از تهدید مستقیم نترسید، بلکه تمام سرمایه و آبروی خویش را در دفاع از عزت عربی و اسلامی به میدان آورد. خطبه عربی جمعه نصر، شهید نصرالله را از یک رهبر شهید به نمادی ابدی و تکثیرشونده در حافظه تاریخی ملت‌های عرب بدل ساخت و پروژه خاورمیانه جدید نتانیاهو را در پیشگاه وجدان اعراب منصف مضمحل کرد.جمعه نصر اثبات کرد که شهادت رهبران نمیتواند انتهای مسیر باشد چون رسم مقاومت این نیست بلکه برانگیزاننده اراده‌ها و پالاینده صفوف است. این رخداد به امت اسلام آموخت که اگر مؤمنان ترس از مرگ و رعب از ظالم را مهار کنند و دست در دست یکدیگر بگذارند، وعده پیروزی قطعی است و بنای ظلم رفتنی است.نویسنده: زینب حکیمی‌زاده، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی انرژی، مسئول دفتر خواهران انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSat, 10 Oct 2026 03:21:20 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/araghchi-tb2u8pvpxqkjسید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایرانعباس عراقچی که در سال‌های اخیر از معاونین ارشد وزارت امور خارجه بوده و در دولت چهاردهم هم به وزیر خارجه جمهوری اسلامی تبدیل شده است و همین سابقه طولانی باعث می‌شود ارزیابی او را نتوان صرفاً به عملکرد دولت چهاردهم محدود کرد. او از اعضای تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای در دوره سعید جلیلی بود، در دولت حسن روحانی به معاونت سیاسی رسید، در مذاکرات برجام حضور داشت و در اجرای توافق نیز نقش مستقیم داشت. در سال‌های بعد نیز در پرونده هسته‌ای و مذاکرات غیرمستقیم با آمریکا از چهره‌های اصلی دستگاه دیپلماسی ایران بود. بنابراین وقتی از کارنامه عراقچی سخن گفته می‌شود، با یک وزیر تازه‌کار مواجه نیستیم که بتوان ناکامی‌ها را به کمبود تجربه نسبت داد. او یکی از با سابقه‌ترین مدیران مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی است و طبیعی است که مسئولیت سیاسی نتایج این مسیر را بپذیرد.مشکل اصلی کارنامه عراقچی، تکرار یک الگوی ثابت است. مذاکره انجام می‌شود، برای آن دستاوردهای سیاسی اعلام می‌شود، اما در نهایت ایران وارد مرحله‌ای از بحران می‌شود که هزینه‌های آن از امتیازات به‌دست‌آمده بیشتر است. در برجام، عراقچی یکی از اعضای اصلی تیمی بود که توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ را نهایی و سپس اجرا کرد. برجام در ابتدا موجب کاهش بخشی از تحریم‌های هسته‌ای شد و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در روز اجرای توافق تأیید کرد که ایران اقدامات اصلی هسته‌ای خود را انجام داده است. با این حال، آمریکا در سال ۲۰۱۸ از توافق خارج شد و تحریم‌ها را بازگرداند و پس از آن نیز توافق عملاً از مسیر اولیه خود خارج شد. خروج آمریکا به‌تنهایی به حساب عراقچی نوشته نمی‌شود، اما از منظر کارنامه مذاکره‌کننده ایرانی، مسئله مهم این است که توافق نتوانست برای ایران یک تضمین پایدار و قابل اتکا ایجاد کند و سازوکار مؤثری برای هزینه‌مند کردن خروج آمریکا فراهم نکرد. در نتیجه، عراقچی نمی‌تواند خود را صرفاً ناظر یک شکست بداند؛ او بخشی از تیمی بود که معماری توافق را طراحی کرد و بعد نیز در تلاش برای حفظ آن قرار گرفت.اگر برجام را نقطه آغاز این ارزیابی بدانیم، مذاکرات پیش از جنگ ۱۲روزه در خرداد ۱۴۰۴، ضعف دوم این کارنامه را آشکار کرد. عراقچی در هفته‌های منتهی به جنگ، محور اصلی مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا بود و قرار بود دور ششم مذاکرات در ۱۵ ژوئن در مسقط برگزار شود. تنها دو روز پیش از آن، اسرائیل حمله گسترده خود به ایران را آغاز کرد و مذاکرات لغو شد. بنابراین واقعیت قابل استناد این است که مذاکرات در جریان بود و جنگ در میانه همین روند آغاز شد.از اینجا می‌توان نقد جدی‌تری مطرح کرد. دستگاه دیپلماسی عراقچی نتوانست مذاکره را به یک سپر بازدارنده تبدیل کند، نتوانست برای روند گفت‌وگوها هزینه نقض قائل شود و نتوانست به طرف مقابل بفهماند که حمله در میانه مذاکره، مسیر کم‌هزینه‌ای نخواهد داشت.همین الگو در آستانه جنگ رمضان نیز تکرار شد. در فوریه ۲۰۲۶، عراقچی و تیم ایرانی چند دور مذاکره با آمریکا را در عمان و ژنو پیش بردند. در ۲۶ فوریه، پس از آخرین دور مذاکرات، از پیشرفت در برخی موضوعات و ادامه مسیر سخن گفته شد و قرار بود گفت‌وگوهای فنی ادامه پیدا کند. دو روز بعد، در ۲۸ فوریه، عملیات نظامی آمریکا و اسرائیل با ترور امام شهید، آغاز شد.سؤال همچنان پابرجاست، چرا یک روند مذاکره که بنا بر اظهارات میانجی عمانی به نقطه‌ای نزدیک به توافق رسیده بود، نتوانست کوچک‌ترین تضمینی برای فاصله‌گرفتن از اقدام نظامی ایجاد کند؟اوج این مسئله را می‌توان در تفاهم‌نامه اسلام‌آباد دید. این توافق در ژوئن ۲۰۲۶ پس از جنگ به‌عنوان چارچوبی برای پایان درگیری و باز کردن مسیر توافق نهایی میان ایران و آمریکا شکل گرفت. متن ۱۴بندی آن قرار بود ضمن پایان عملیات نظامی، زمینه مذاکرات بعدی بر سر پرونده هسته‌ای و مسائل اقتصادی را فراهم کند.با این حال، اجرای تفاهم‌نامه در ساعت اول اجرا با حملات گسترده علیه لبنان، نقض شد. مذاکرات مرحله بعدی پیش نرفت، دولت آمریکا در ۸ ژوئیه اعلام کرد توافق عملاً پایان یافته و در پی آن درگیری‌ها دوباره تشدید شد. رویترز نیز گزارش کرد که اختلاف بر سر تنگه هرمز، تحریم‌ها و مسائل حل‌نشده هسته‌ای از عوامل اصلی فرسایش تفاهم‌نامه بوده است.البته در این پرونده، مسئولیت را نمی‌توان شخص عراقچی دانست. محمدباقر قالیباف در جایگاه مذاکره‌کننده اصلی ایران نقشی مهم داشت. با این حال، وزیر خارجه بخشی از تیم تصمیم‌گیر و مذاکره‌کننده بود و از حیث مسئولیت سیاسی، نمی‌توان این شکست را کاملاً از کارنامه او خارج کرد. مسئله اساسی در اسلام‌آباد نیز همان ضعف تکرارشونده بود. یک توافق موقت به‌دست آمد، اما برای مرحله بعدی ابزار کافی جهت تضمین اجرا، حل اختلاف و جلوگیری از بازگشت سریع بحران وجود نداشت.در نتیجه، مشکل عراقچی را نباید در چند جمله ناموفق، یک موضع رسانه‌ای یا یک دور مذاکره ناموفق خلاصه کرد. مسئله، یک الگوی مدیریتی است که در آن مذاکره جایگزین راهبرد شده است. مذاکره ابزار سیاست خارجی است، نه دستاورد سیاست خارجی. ارزش مذاکره زمانی مشخص می‌شود که بتواند تهدید را کاهش دهد، امتیاز قابل سنجش بگیرد، تعهدات طرف مقابل را قابل اجرا کند و برای نقض توافق هزینه ایجاد کند. در پرونده عراقچی، از برجام تا مذاکرات پیش از جنگ ۱۲روزه، از مذاکرات منتهی به جنگ رمضان تا تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، نتیجه نهایی با این معیارها سازگار نیست. در چند مقطع، تیم دیپلماسی ایران موفق شده است طرفین را دور یک میز بنشاند، اما نشستن پای میز را نمی‌توان به‌جای نتیجه راهبردی نشاند. خروجی مهم‌تر، میزان امنیت، قدرت چانه‌زنی، کاهش تهدید و تثبیت منافع ایران پس از مذاکره است، و کارنامه عراقچی در این سنجش ضعیف است.عراقچی از مهم‌ترین چهره‌های همان دستگاه مذاکره‌ای است که در دوره ظریف برجام را ساخت و بعد در برابر خروج آمریکا و بازگشت فشارها نتوانست مسیر توافق را حفظ کند. خود عراقچی نیز در آن پرونده بازیگر حاشیه‌ای نبود، او در مذاکرات و اجرای توافق حضور داشت. اگر قرار باشد تجربه برجام به‌عنوان یک درس سیاست خارجی مورد استفاده قرار گیرد، انتظار می‌رود وزیر خارجه پس از آن، ساختار مذاکره را به شکلی طراحی کند که همان آسیب دوباره تکرار نشود. وقوع دو جنگ در فاصله کوتاه در متن مذاکرات و سپس فروپاشی تفاهم‌نامه اسلام‌آباد نشان می‌دهد این یادگیری دست‌کم در سطح نتیجه هنوز اتفاق نیفتاده است.نویسنده: امیرحسین عبداللهی، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی هوافضا، مسئول واحد سیاسی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرFri, 09 Oct 2026 10:41:57 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/7october-qfefr2y6qlt8پیروزی فلسطینیان در ۷ اکتبر در برابر اسرائیلی‌هاعملیات طوفان الاقصی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حاصل انباشته شدن مجموعه‌ای از عوامل سیاسی، امنیتی، اقتصادی و ایدئولوژیک بود و برنامه‌ریزی آن نیز از مدت‌ها پیش آغاز شده بود. حماس در نخستین بیانیه خود و در سخنان شهید محمد ضیف، فرمانده شاخه نظامی این گروه، حمله را با موضوعاتی مانند وضعیت مسجد الاقصی، اقدامات اسرائیل در کرانه باختری و وضعیت زندانیان فلسطینی مرتبط کرد. با این حال، گروه بحران بین‌المللی و دیگر تحلیلگران تأکید کرده‌اند که این مسائل بیشتر به عنوان اجزای یک زمینه گسترده‌تر دیده می‌شوند و به تنهایی توضیح دهنده زمان و ابعاد عملیات نیستند.یکی از مهم‌ترین زمینه‌های بلندمدت، وضعیت غزه پس از به قدرت رسیدن حماس در سال ۲۰۰۷ بود. پس از درگیری حماس و فتح و تثبیت کنترل حماس بر نوار غزه، اسرائیل محدودیت‌های گسترده‌ای بر رفت و آمد افراد و جابه‌جایی کالا اعمال کرد و مصر نیز کنترل شدیدی بر گذرگاه رفح داشت. داده‌های دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل نشان می‌دهد که در سال‌های پیش از ۷ اکتبر، بیش از دو میلیون نفر در غزه با محدودیت شدید در خروج و ورود روبه‌رو بودند و بخش بزرگی از جمعیت عملاً امکان رفت و آمد آزادانه به خارج از نوار غزه را نداشتند. سازمان ملل این محدودیت‌ها را یکی از عوامل اصلی وضعیت دشوار اقتصادی و انسانی غزه معرفی کرده است.این وضعیت در کنار جنگ‌های دوره‌ای میان اسرائیل و گروه‌های مسلح فلسطینی شکل گرفته بود. غزه از سال ۲۰۰۸ چندین دور درگیری گسترده را تجربه کرد و هر دور، تلفات انسانی، تخریب زیرساخت‌ها و مشکلات اقتصادی را افزایش داد. سازمان ملل در سال ۲۰۲۲ گزارش کرده بود که حدود ۶۰ درصد ساکنان غزه نیازمند کمک‌های بشردوستانه بودند و محدودیت‌های رفت و آمد و تجارت یکی از عوامل مهم این وضعیت محسوب می‌شد. بنابراین از منظر سیاسی و اجتماعی، حماس و دیگر گروه‌های فلسطینی در محیطی فعالیت می‌کردند که در آن مسئله محاصره و محدودیت‌های غزه به بخش ثابتی از گفتمان سیاسی فلسطینی تبدیل شده بود.عامل دوم به تحولات کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی مربوط می‌شد. سال ۲۰۲۳ پیش از آغاز جنگ، از نظر میزان خشونت علیه فلسطینیان در کرانه باختری یکی از بحرانی‌ترین سال‌ها از زمان آغاز ثبت منظم آمار سازمان ملل در سال ۲۰۰۵ بود. بر اساس داده‌های اوچا، در سال ۲۰۲۳ بیش از ۵۰۰ فلسطینی در کرانه باختری کشته شدند و شمار حملات شهرک‌نشینان علیه فلسطینیان نیز به بالاترین سطح ثبت شده رسید. همزمان، روند گسترش شهرک‌های اسرائیلی ادامه داشت و دولت رژیم صهیونیستی در همان سال طرح‌ها و مجوزهای تعداد زیادی واحد مسکونی در کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی را پیش برد. این تحولات از نگاه فلسطینیان و بسیاری از نهادهای بین‌المللی به معنای تداوم روندی بود که امکان دستیابی به یک راه‌حل سیاسی مبتنی بر تشکیل کشور فلسطینی را دشوارتر می‌کرد.مسجد الاقصی نیز در ماه‌های منتهی به عملیات به یکی از نقاط اصلی تنش تبدیل شده بود. وضعیت موسوم به وضعیت موجود در حرم شریف، که بر اساس آن اداره اماکن مقدس اسلامی در اختیار اوقاف اردن است و برای یهودیان امکان بازدید وجود دارد اما عبادت یهودیان در محل ممنوع بوده است، بارها محل اختلاف و درگیری شد. حضور سیاستمداران راست‌گرای اسرائیلی در محوطه، افزایش ورود گروه‌های مذهبی یهودی و نگرانی فلسطینیان و کشورهای عربی از تغییر تدریجی این ترتیبات، حساسیت درباره مسجد الاقصی را افزایش داد. دولت‌های فلسطینی و اردن در ماه‌های پیش از اکتبر ۲۰۲۳ درباره این موضوع به سازمان ملل هشدار داده بودند.موضوع زندانیان فلسطینی نیز برای حماس اهمیت ویژه‌ای داشت. تعداد قابل توجهی از فلسطینیان در زندان‌های اسرائیل نگهداری می‌شدند و شمار بازداشت‌های اداری در ماه‌های پیش از اکتبر ۲۰۲۳ افزایش محسوسی پیدا کرده بود. طبق داده‌های بتسیلم، شمار فلسطینیان تحت بازداشت اداری از حدود ۹۰۰ نفر در ابتدای سال ۲۰۲۳ به بیش از ۱۳۰۰ نفر در پایان سپتامبر رسید و پس از ۷ اکتبر افزایش بیشتری یافت. سازمان ملل نیز در پایان اکتبر ۲۰۲۳ از وجود بیش از ۶۷۰۰ زندانی و بازداشت‌شده فلسطینی در دسته‌های امنیتی مختلف خبر داده بود که بیش از دو هزار نفر از آنان بدون محاکمه و در قالب بازداشت اداری نگهداری می‌شدند.در کنار این عوامل، بن‌بست سیاسی مسئله فلسطین اهمیت داشت. در سال‌های پیش از ۷ اکتبر، روند مذاکرات مستقیم اسرائیل و فلسطینیان عملاً متوقف شده بود و مرکز ثقل سیاست منطقه‌ای به سمت عادی‌سازی روابط میان اسرائیل و کشورهای عربی حرکت کرده بود. توافق‌های ابراهیم در سال ۲۰۲۰ روابط اسرائیل با امارات متحده عربی و بحرین را رسمی کرد و در سال ۲۰۲۳ نیز مذاکرات آمریکا برای دستیابی به توافق عادی‌سازی میان اسرائیل و عربستان سعودی به مرحله‌ای جدی رسیده بود. برخی پژوهشگران و مقام‌های حماس این روند را تهدیدی برای جایگاه مسئله فلسطین می‌دانستند. خالد الحیه، از اعضای رهبری حماس، در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز پس از آغاز جنگ گفت هدف عملیات تغییر معادله و بازگرداندن مسئله فلسطین به مرکز توجه سیاسی بود.حماس در سند سیاستی سال ۲۰۱۷ اعلام کرده بود که تأسیس یک کشور فلسطینی در مرزهای ۱۹۶۷ را به عنوان فرمول اجماع ملی می‌پذیرد، اما همزمان اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد و بر حق فلسطینیان نسبت به کل سرزمین فلسطین تأکید می‌کند. خالد مشعل هنگام معرفی این سند توضیح داد که این موضع به حماس اجازه می‌دهد در چارچوب یک برنامه مشترک فلسطینی برای تشکیل کشور در مرزهای ۱۹۶۷ فعالیت کند، بدون آنکه ادعای گسترده‌تر خود درباره سرزمین فلسطین را کنار بگذارد. بنابراین میان هدف کوتاه‌مدت تشکیل دولت فلسطینی در مرزهای ۱۹۶۷ و تصور بلندمدت حماس از سرزمین فلسطین فاصله مفهومی وجود داشت.در سطح راهبردی، سخنان رهبران حماس پس از ۷ اکتبر تصویر روشن‌تری ارائه می‌کند. خالد الحیه گفت برای تغییر معادله منطقه‌ای به یک اقدام بزرگ نیاز بود و واکنش اسرائیل نیز از پیش قابل انتظار بود. او تأکید کرد که عملیات باعث شد مسئله فلسطین دوباره در مرکز توجه جهانی قرار گیرد. برخی دیگر از مقام‌های حماس نیز از ادامه جنگ در مرزهای اسرائیل سخن گفتند و بر این نکته تأکید کردند که هدف اصلی آنها اداره غزه و تأمین خدمات روزمره آن نیست. این اظهارات نشان می‌دهد که در محاسبات بخشی از رهبری حماس، ایجاد یک بحران گسترده و پایان دادن به وضعیت نسبتاً ثابت پیش از اکتبر ۲۰۲۳ خود یکی از اهداف عملیات بوده است.به این ترتیب می‌توان گفت طوفان الاقصی از ترکیب چند سطح مختلف از انگیزه‌ها شکل گرفت. در سطح فلسطینی، مسائلی مانند محاصره و محدودیت‌های غزه، افزایش خشونت در کرانه باختری، گسترش شهرک‌سازی، تنش بر سر مسجد الاقصی و مسئله زندانیان برای حماس اهمیت داشت. در سطح سازمانی، حماس با انجام عملیاتی در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر از درگیری‌های معمول خود قصد داشت معادله بازدارندگی موجود را تغییر دهد و جایگاه خود را در سیاست فلسطین تثبیت کند. در سطح منطقه‌ای نیز روند عادی‌سازی روابط اسرائیل با کشورهای عربی، به‌ویژه مذاکرات اسرائیل و عربستان سعودی، از دید برخی تحلیلگران یکی از عواملی بود که حماس را به این جمع‌بندی رساند که شرایط موجود در حال تثبیت شدن به زیان مسئله فلسطین است. تحلیل‌های مستقل همچنین به فرصت ناشی از اختلافات شدید سیاسی در داخل اسرائیل و برداشت حماس از آسیب‌پذیری امنیتی اسرائیل در آن مقطع اشاره کرده‌اند.نویسنده: رضا شکری، ورودی ۱۴۰۴ ارشد علوم کامپیوتر، دبیر انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرThu, 08 Oct 2026 00:07:53 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/university-riot-libnc7stgowcاغتشاشات دانشگاهی در دانشگاه صنعتی امیرکبیرجناب آقای دکتر سیمایی صراف؛ اخیراً فرموده‌اید که نهاد علم باید منزه باشد؛ سخنی که اصل آن محل تأمل نیست. اما در منظومه فکری انقلاب اسلامی، پیش از نهاد بشری علم، جایگاه ولایت فقیه است که عهده‌دار هدایت و صیانت از مسیر نظام اسلامی است. بنابراین منزه بودن نهاد علم، به معنای مصونیت دانشگاه از نقد، قانون و هدایت ولی‌فقیه نیست. دانشگاه اگر بخواهد دانشگاه بماند، باید هم‌زمان پایبند به علم، قانون و ارزش‌های اسلامی باشد؛ نه اینکه «منزه بودن» به بهانه‌ای برای عبور از قانون و بی‌تفاوتی نسبت به ناهنجاری‌های فرهنگی تبدیل شود.دانشگاه‌های ما باید محل تحصیل علم باشند و نه جولان مشتی سلطنت‌طلب، جاسوس آمریکایی و امثالهم. شما نیز به جای پرداختن به حواشی و جاده صاف‌کنی برای آشوب‌گران، با عوامل فتنه و مقدمه‌سازان جنگ ویرانگر برخورد کنید. آقای وزیر، شما نباید خود را حق مطلق بدانید؛ آن هم با اوضاعی که در اسفند ۱۴۰۴ در دانشگاه‌ها رقم زدید. آیا اکنون که اشتباهات مدیریتی شما تبدیل به یکی از عوامل فجایع فتنه و جنگ شد، نباید به دنبال جبران اشتباهات خویش باشید؟ اگر به‌دنبال تحقیق و نظر کارشناسی در مورد عوامل فتنه و ناهنجاری هستید، مراجع مربوطه بررسی و حکم خود را صادر کرده‌اند. وظیفه شما اجرای همان مقررات مصوب است، نه تقلیل آن با ملاحظات سیاسی و مصلحت‌سنجی‌های بی‌جا.در کنار این مسئله، اظهارات و رویه‌های اخیر جنابعالی در قبال ناهنجاری‌های فرهنگی، نگرانی‌های جدی‌تری را به وجود آورده است. صحبت‌هایی که از شما نقل می‌شود و تصمیم‌هایی که در عمل اتخاذ می‌گردد، نتیجه‌ای جز عادی‌سازی ضدارزش ها در دانشگاه ندارد.  ترویج بی‌ضابطگی و عبور از هنجارهای قانونی و شرعی، امروز در برخی دانشگاه‌ها به‌صورت علنی دیده می‌شود و متأسفانه به جای برخورد قاطع، شاهد سکوت، توجیه و حتی همراهی وزارتخانه شما هستیم. این رویکرد، با مسئولیت وزارت علوم در صیانت از فرهنگ اسلامی و اجرای قوانین هنجاری کاملاً ناسازگار است.  عادی‌سازی ناهنجاری، بسیار خطرناک‌تر از یک تخلف موردی است؛ زیرا مرزهای قانونی و ارزشی را در ذهن نسل جوان جابه‌جا می‌کند و زمینه را برای هنجارشکنی‌های بزرگ‌تر فراهم می‌سازد.هوشیار باشید که فرصت دادن به این افراد، راه تکرار همان مسیر را باز می‌کند و خون رهبر شهید و شهیدان پرشمار جنگ رمضان را به فراموشی می‌سپارد. اگر اتفاقاتی مشابه اسفند ۱۴۰۴ تکرار شود، مسئولیت آن متوجه مدیری است که امروز دوباره همان مسیر غلط منتهی به اسفند را در پیش می‌گیرد و جنابعالی باید پاسخ‌گوی آن باشید. متخصصان امور اجتماعی نیز نسبت به پیامدهای تعلل و اغماض هشدار داده‌اند. تعلل در اجرای تصمیمات، به‌جای درمان مسئله، زمینه رشد و بازتولید آن را فراهم خواهد کرد.در نهایت، اگر قرار است قرآن و قانون همه‌جانبه اجرا شوند، نمی‌توان بخش‌هایی را که با ملاحظات شخصی و سیاسی سازگار نیست، نادیده گرفت. دانشگاه محل علم است، اما علم نباید بهانه‌ای برای بی‌ضابطگی باشد. اگر قرار است قانون اجرا شود، همه باید در برابر آن یکسان باشند؛ نه اینکه عده ای جنگ طلب بی دین در دانشگاه جولان بدهند و مجازات بازدارنده ای هم وجود نداشته باشد. از جنابعالی انتظار می‌رود با برخورد قاطع و قانونی با جریان‌های سلطنت‌طلب و ضد انقلاب، جلوگیری از عادی‌سازی ناهنجاری‌های فرهنگی به خصوص در مسئله حجاب، و عدم تکرار رویه های آسیب زای گذشته، مسئولیت تاریخی خود را در صیانت از دانشگاه اسلامی و انقلابی به انجام رسانید.نویسنده: علیرضا نوروزبیگی، ورودی ۱۴۰۴ مهندسی کامپیوتر، عضو واحد عقیدتی فرهنگی انجمن اسلامی امیرکبیروالسلام علیکم و رحمه‌الله و برکاتهانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرThu, 17 Sep 2026 13:20:17 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/islamic-republic-ozxhgesrrkhvانقلاب اسلامی ایرانانقلاب اسلامی ایران پس از سال‌ها و تحت هدایت و ولایت رهبران انقلاب، اکنون در نقطه‌ای قرار دارد که به عنوان یگانه الگوی نظام اسلامی در جهان شناخته می شود. الگویی که در هیاهوی جهان منحط غربی متولد شده و مولفه‌های قدرت، پیشرفت و سعادت غربی را با مولفه‌هایی مبتنی بر توحید و ولایت جایگزین کرده است. با این نگاه، صف آرایی امروز حق و باطل، بسیار فراتر از یک درگیری منطقه‌ای، نظامی و سیاسی و درلایه تغییرات تمدنی و نقاط عطف تاریخی قرار دارد. نقش جمهوری اسلامی ایران، به عنوان خط اول مقاومت و داعیه‌دار برپایی نظام اسلامی، در این برهه از تاریخ بسیار متفاوت است و کوچک ترین اشتباهات بزرگترین خسارات را به همراه دارد.ملت ایران تحت تربیت معارف قرآنی و تعالیم امام شهید، حضور بی‌سابقه و حیران کننده‌ای از خود نشان داد و معادلات پیچیده دشمنان را به چالش کشید. حضور بیش از ۱۷۰ شب مردم در خیابان‌ها و میادین و همچنین بصیرت آنها در مواجهه با حوادث و فتنه‌ها عرصه جدیدی از نقش آفرینی مردم را تصویر کرده است. ایده انقلاب اسلامی در شکوفا سازی ظرفیت‌های مردمی برای تحقق وعده‌های عظیم امروز به منصه ظهور رسیده است.اما در این بین شاهد تلاش‌های فراوان بسیاری از جریانات تاریخ مصرف گذشته برای انحراف، تضعیف و مصادره حرکت عظیم مردم هستیم. جریاناتی که با وقاحت و سفاهت همچنان در توهمات گذشته خود مانده‌اند و با ادبیات‌هایی زیبا و گاهی تکراری مجدد درحال تجویز نسخه‌هایی هستند که ناکارآمدی و زیان‌بار بودن آن بارها آزموده شده و برای مردم مشخص است. جریان اصلاحات و طیف‌های مرتبط و خط گیرنده از آقای سید محمد خاتمی و آقای سیدحسین مرعشی به آسیب‌هایی که این سال‌ها با نسخه‌هایشان بر پیکر نظام اسلامی وارد کرده اند راضی نیستند و گستاخانه مشکلاتی را مطالبه می‌کنند که خودشان بانی و عاملش هستند.این جریان که به نوعی متاثر از جریان نرمالیزاسیون غربی است با شعارهایی فریبنده در تلاش برای حذف جریانات ریشه‌ای و اصیل انقلاب است و سعی می کند نیروی محرک و پیشران انقلاب که نیروهای مسلمان، اراده‌مند و بصیر هستند را به نیروهای منفعل و فریب خورده بدل کنند. درواقع با شعار عقل گرایی و عقلانیت انقلابی، دنبال بی‌اعتباری حزب اللهی‌ها در جامعه و سوق دادن عموم مردم به سمت بی‌ارادگی، سستی و رخوت نسبت به موضوعات یا نسبی انگاری در مسائل بنیادی هستند.این درحالی است که پس از ۹ اسفند و حمله ظالمانه علیه کشورمان، هسته مرکزی پایداری خیابان و مقاومت در برابر دشمن همین هسته‌های اصلی انقلاب بودند که با وجود فشارها و خطرات بسیار ستون خیابان را حفظ کردند. البته از همراهی عموم جامعه و یکدلی و وحدت شکل گرفته بین توده‌ها و گروه‌های مختلف و متفاوت مردمی نیز نباید غافل شد و نقش اکثریت جامعه در پاسداری از انقلاب را نباید نادیده گرفت.هسته مرکزی و پیشران جامعه را نیروهای انقلابی و مخلص تشکیل دادند و همچنان پس از ۱۷۰ شب مشاهده می کنیم که جمعیت قالب و کنشگر اصلی تجمعات شبانه را همین نیروهای با اراده و خستگی ناپذیر شکل می دهند. مهم‌ترین مولفه تاب آوری اجتماعی در این جنگ، ایمان و توکل است و به هرمیزان که از باورهای دینی و وعده‌های الهی فاصله بگیریم، دچار یاس و ناامیدی خواهیم شد. آنچه که سبب شده تجمعات شبانه نسبت به ابتدای جنگ کمتر شود، تئوری‌ها، آشوب افکنی‌ها و دخالت‌های جریانات متوهم غربگراست که بدون ذره‌ای معنویت و تفکر جامعه را به زیست حیوانی موجود در مدرنیته تشویق و ترغیب می کنند وحدت شکل گرفته حول امرمقدس را برهم می زنند.آقایانی که سال‌هاست با فساد، اشرافی گری، انحصارطلبی، ایجاد لابی‌های ثروت در ساختار کشور، تخدیر جامعه با شعارها و آزادی‌های فریبنده و مظلوم نمایی، بخشی از جامعه را نسبت به حاکمیت ناامید ساخته و فشارهای عظیم اقتصادی و اجتماعی را به جامعه ایران تحمیل کرده‌اند، امروز نیز با بی‌شرمی تمام مانند گذشته به میدان آمده‌اند و طلبکارانه خواستار اصلاح آسیب‌هایی هستند که خود ایجاد کرده‌اند و سال‌ها خودشان متولی اصلاح آن بودند.آقای خاتمی در دوران ریاست جمهوری خود با شعارهای آزادی اجتماعی، جامعه مدنی و توسعه سیاسی، انتظار و نیاز کاذب برای جامعه بوجود آورد و آنها را نسبت مسئله‌ای که در واقعیت یا وجود نداشت یا اهمیت آن در ساخت ایران پیشرفته بسیار کم بود، حساس و نگران کرد. ایجاد فهم غلط از آزادی‌های اجتماعی و فرهنگی و برداشت‌های التقاطی که طیف همراه آقای خاتمی بوجود آورد، سبب فاصله گرفتن بخشی از جامعه و همچنین ایجاد ناراحتی و نگرانی در بخش دیگری از جامعه شد و پایه‌های اختلافاتی که امروز تبدیل به شکاف اجتماعی شده را شکل داد.همچنین با ایجاد انتظار کاذب و تخدیر جامعه با آزادی‌های فرهنگی، بخشی از جامعه را نسبت به حاکمیت بدبین کرد و پایه‌های اختلاف بین حاکمیت و مردم را که امروز طلکارانه از آن سخن می گوید ایجاد کرد. به نوعی ایشان ناکارآمدی خود در حل بحران‌های کشور و ایجاد مسیر رشد و شکوفایی استعدادهای انقلاب اسلامی را با سرگرم کردن مردم با مسائل حاشیه‌ای و درگیر کردن آنها با دشمن فرضی، پنهان کرد تا چهره‌ای مردمی از خود بسازد لکن امروز جامعه ایران نتایج ناکارآمدی دولت ایشان را چه در اقتصاد، چه در فرهنگ و چه در وحدت عمومی مشاهده می کند.سیاست دولت‌های لیبرال آقای خاتمی و روحانی و همچنین اعوان و انصار آنها در سایر نهادهای حاکمیت نظیر مجلس، زیان‌های جبران ناپذیری را به جامعه ایران تحمیل کرد. توهم امکان صلح پایدار با موجودیت بحران زیست آمریکا و توده سرطانی رژیم صهیونیستی سال‌ها سبب عقب ماندگی و ازدست رفتن فرصت‌های بسیار زیاد در ساخت ایران و عبور از بحران‌ها شد.این جماعت با ایجاد خوف نسبت به هیمنه پوشالی آمریکا و وعده‌های دروغین رفاه و شعارهای فریبنده سازش، تمام ظرفیت‌های داخلی و خارجی را برای سازش با آمریکا نابود کردند و امروز درحالی که برای مردم ثابت شد حرف‌هایشان توهمی بیش نبوده و جمهوری اسلامی با مقاومت و همراهی مردم اقتدار بین المللی کسب کرده، باز همان حرف‌های سابق را مطرح می کنند غافل از اینکه ملت ایران اقتدار مقاومت را با ذلت تسلیم معاوضه نمی‌کند.تجربه سال‌ها مذاکره با آمریکا و غرب هم در دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی و هم در دوران خسارت‌بار ریاست جمهوری آقای روحانی، بن‌بست مسیر سازش و بی‌اعتباری غرب و آمریکا را برای جامعه اثبات کرد. از مذاکرات سعدآباد که نمونه بارز و واضح نتیجه اعتماد و کوتاه آمدن مقابل غرب است تا مذاکرات برجام به ملت ثابت کرده است هیچ گونه امکان سازشی با موجودیت تمامیت خواه و بحران زیستی مانند آمریکا و نوچه‌های غربی‌اش وجود ندارد.ایده سازش و صلح با استکبار که شاکله سیاست خارجی و حتی سیاست داخلی دولت‌های آقای خاتمی و روحانی را شکل می‌داد، نشان داد هرگونه کوتاه آمدن و امتیاز دادن به غرب تنها سبب جلوتر آمدن آن و بیان خواسته‌های بیشترش می شود. مذاکرات پیش از جنگ ۱۲ روزه و همچنین مذاکراتی که منجر به جنگ رمضان شد نیز نمونه واضح و ثابت شده‌ی دیگری است که صحت بیانات رهبر انقلاب در بی حاصل و آسیب زا بودن مذاکرات با غرب را بصورت تجربی نشان می دهد.با این حال همچنان برخی افراد در توهم سازش و جنون مذاکره با آمریکا باقی مانده‌اند و سعی دارند ثمرات مقاومت را در پاسداری از خاک ایران و شکاندن همینه آمریکا، رایگان به غرب اهدا کنند.عمق حماقت این جریانات را در نگاهشان به امرمقدس انتقام خون ولی می توان مشاهده کرد. جریاناتی که نهایت فهمشان از مسئله انتقام یک رفتار احساسی یا تصمیم خانوادگی است، واضحا صلاحیت اظهار نظر درخصوص آینده ملت ایران را ندارند و همانطور که در این سال‌ها با خیالاتشان ثمری برای کشور نداشتند امروز هم نخواهند داشت. امر انتقام یک اصل ایدئولوژیک است و فراتر از فهم انسان‌های ملحد مادی گرا، ریشه در اندیشه‌های عمیق توحیدی و نشأت گرفته از معارف الهی است.اما اگر بخواهیم در چارچوب فکری این جماعت نیز به مسئله انتقام نگاه کنیم، امری حیاتی و ضروری است. یکی از مهمترین مولفه‌های قدرت و امنیت، توان بازدارندگی است که از اراده جامعه نشأت می گیرد و رفاه و پیشرفت در دامن امنیت و قدرت محقق می شود. جامعه‌ای که در مقابل شهادت ولی خود سکوت کند قطعا مستحق نابودی است چراکه هیچ مانعی در مقابل زیاده‌خواهی دولت‌های استکباری جز اراده مردمی وجود ندارد و این اراده مستلزم پرداخت هزینه برای حفاظت از ارزش‌های خود و حرکت به سمت پیشرفت است. بازدارندگی زمانی بوجود می‌آید که دشمن درک کند که اگر آسیبی به ارزش‌های یک جامعه برساند، تاوان آن را با هر میزان هزینه که لازم باشد، خواهد پرداخت.همچنین جمهوری اسلامی الگوی نظام سیاسی اسلامی و داعیه‌دار برپایی تمدن اسلامی است و این آرمان وظایف و مسئولیت‌هایی را برای آن به همراه دارد. دیگر جوامع اسلامی جامعه ایران را ذیل حکومت اسلامی به چشم الگوی صحیح اسلامی می بینند و انتظاراتی از این الگو دارند. اگر این جامعه نتواند حافظ جان ولی و مقتدای خود باشد و امنیت او را تضمین کند قطعا نخواهد توانست الگویی مناسب برای سایر جوامع باشد و همچنین نشان دهنده ناکارآمدی این الگوی اسلامی می شود. قطعا انتقام امری کوتاه مدت و بدون محاسبه نیست اما اصل آرمان انتقام در روح جامعه باید زنده بماند و هر صدایی که بخواهد این روحیه را تضعیف کند، باید ساکت شود چرا که نه فهمی از سیاست دارد و نه فهمی از سیاست دارد و نه فهمی از دیانت.به فرموده امام خمینی (ره): پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.نویسنده: امیرحسین مشعوف، ورودی ۱۴۰۲ مهندسی معدن، نائب مسئول واحد عقیدتی فرهنگی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرThu, 27 Aug 2026 18:04:00 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/petrol-grfvmbtqylluزمزمه‌های گرانی بنزین به گوش می‌رسد...هر بار که صحبت از افزایش قیمت یا تغییر شیوه سهمیه‌بندی می‌شود، موضوع اصلی دوباره به‌میان می‌آید: آیا مشکل واقعاً مصرف بالای مردم است یا نتیجه تصمیم‌گیری نادرست و حل‌نشدن ریشه‌های ناترازی؟متاسفانه روزانه ۲۰ میلیون لیتر فرآورده‌های نفتی که سهم بیشتری از آن را گازوئیل تشکیل می‌دهد، قاچاق می‌شود. آمار سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد مصرف بنزین از ۱۳۰ میلیون لیتر در روز عبور کرده است و حدوداً ۲۰ تا ۳۰ میلیون لیتر اختلاف میان تولید و مصرف وجود دارد. طبق گفته‌ها، برای مصرف بهینه باید روزانه کمتر از ۹۰ میلیون لیتر بنزین مصرف شود.بنزین برخلاف بسیاری از کالاها، فقط یک کالای مصرفی نیست. سوخت مستقیماً با حمل‌ونقل، تولید و جابه‌جایی کالا ارتباط دارد. بنابراین افزایش قابل توجه قیمت آن می‌تواند ابتدا هزینه حمل‌ونقل را بالا ببرد و بعد اثر خود را روی قیمت بسیاری از کالاها و خدمات نشان دهد. در چنین شرایطی، حتی فردی که خودرو ندارد نیز از افزایش قیمت بنزین بی‌تأثیر نمی‌ماند؛ و به نظر نمیرسد با گران‌سازی عدالت افزایش پیدا کند. عدالت زمانی معنا دارد که همه اقشار جامعه، توانایی خرید خودروی کم مصرف ارزان داشته باشند.آقای پزشکیان که همیشه از صحبت با کارشناسان می گویند. سوال اینجاست چرا خروجی های دولت، طرح های غیرکارشناسی است؟دولت باید روشن کند که سهم کاهش مصرف، اصلاح خودروهای فرسوده، مبارزه با قاچاق، واردات، توسعه حمل‌ونقل عمومی و اصلاح زیرساخت‌ها در این برنامه چیست و چه تضمینی وجود دارد که بار اصلی اصلاحات دوباره بر دوش مردم نیفتد. آیا فقط ارزان فروشی بنزین ظلم است و تورم کمرشکنی که بعد از این تصمیم در همه اقلام فاجعه کوچکی است ؟نکته مهم دیگر این است که نباید تمام مسئله ناترازی را به رفتار مصرف‌کننده تقلیل داد. نمی‌شود ناکارآمدی‌های انباشته را نادیده گرفت و در نهایت تنها از مردم خواست کمتر مصرف کنند. بهینه سازی مصرف این است که ما همه عوامل آن را در نظر بگیریم.منشا کمبود بنزین چیست؟بخشی از مسئله عقب‌ماندن زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی و ظرفیت تولید سوخت در سال‌های گذشته است. وقتی ناوگان حمل‌ونقل عمومی متناسب با نیاز شهرها توسعه پیدا نکرده و خودروهای شخصی همچنان بخش بزرگی از جابه‌جایی‌ها را بر عهده دارند، طبیعی است که مصرف بنزین با افزايش خودرو ها افزایش پیدا کند. از طرف دیگر، توسعه ظرفیت پالایش و افزایش تولید بنزین نیز باید هم‌زمان با رشد مصرف مورد توجه قرار می‌گرفت تا کشور برای جبران کمبودها تا این اندازه به واردات وابسته نشودبنزین ۸۷ هزار تومانی در کرمان نشان می‌دهند پس از گذشت مدت ها دولت هنوز به راهبردی منجسم و ریشه ای برای بنزین مسائل حول آن نرسیده است.نویسنده: فاطمه عبداللهی، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی پزشکی، نائب مسئول واحد سیاسی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرTue, 18 Aug 2026 22:04:04 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/hashr-kbzylfqjurviسوره مبارکه حشر قرآن کریمأَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نَافَقُوا يَقُولُونَ لِإِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا وَإِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَخطاب آیه یازده، متوجه پیامبر اسلام(ص) است. خداوند به پیامبر می‌فرماید: ای پیامبر، آیا نمی‌نگری به کسانی که دچار نفاق شده‌اند و این خصلت در وجودشان ریشه دوانده است؟ سؤال اینجاست که این افراد نسبت به چه کسانی نفاق می‌ورزیدند؟ آقا می‌فرمایند: هم نسبت به مؤمنان و هم نسبت به یهودیان. نکته لطیف این بخش آن است که منافق، هم با شما نفاق دارد و هم با دشمن شما. یعنی ممکن است در ظاهر، هم با مؤمنان و هم با یهودیان اظهار دوستی کند، اما در باطن، نه با این است و نه با آن.در ادامه آیه آمده است که به برادران کافرشان از اهل کتاب می‌گویند: اگر شما اخراج شوید، ما هم با شما خارج خواهیم شد. چند نکته در این تعبیر نهفته است. نخست آنکه قرآن، کافران اهل کتاب را «برادر» منافقان می‌خواند؛ زیرا ملاک برادری، هم‌فکری و هم‌جهتی است. همان‌گونه که مؤمنان به سبب هم‌فکری با یکدیگر برادرند، کافران اهل کتاب و منافقان نیز با هم از همین سنخ‌اند.در منطق قرآن، تنها ملاک طبقه‌بندی، هم‌فکری و جهت‌گیری انسان‌هاست و هر نوع دسته‌بندی بر پایه ملیت، نژاد، زبان، طبقه اجتماعی و مانند آن، مردود است. پس طبق این آیه، کافران یهودی و منافقان با یکدیگر هم‌فکرند. اما آیا این برادری با برادری مؤمنان یکسان است؟ هرگز؛ زیرا هم‌فکری منافقان و کافران، فقط در منفعت مشترک و هدف شخصی واحد است و بیش از یک پیوند ظاهری و ناپایدار نیست. آنان به ظاهر متحدند، اما در حقیقت یکدیگر را ابزار می‌بینند. در حالی که برادری مسلمانان، برادری‌ای حقیقی، پایدار و مبتنی بر هدفی مقدس است.در میان مؤمنان، منفعت شخصی محور نیست؛ هم‌فکری آنان برای رسیدن به مقصدی الهی است و هر کس حاضر است در راه آن هدف، جان و مال خویش را فدا کند. از همین‌رو این برادری، استوار و ماندگار است. پس می‌توان این نکته را به عنوان یک معیار در ذهن داشت که هر جا در میان مسلمانان برادری پایدار دیده نشد، باید دانست که پای منافع شخصی در میان است.در ادامه آیه می‌فرماید: اگر مسلمانان شما را از اینجا اخراج کردند، ما هم با شما خارج خواهیم شد. گویی منافقان می‌خواهند به یهودیان دلگرمی بدهند و آنان را در دشمنی با پیامبر(ص) ثابت‌قدم نگه دارند. سپس می‌گویند: ما هرگز درباره شما از هیچ‌کس فرمان نمی‌پذیریم؛ یعنی اگر پیامبر بر ضد شما به ما دستوری بدهد، از آن اطاعت نخواهیم کرد. و سومین وعده‌ای که به یهود می‌دهند این است که اگر جنگی بر شما تحمیل شود، ما شما را یاری می‌کنیم.اگر به تعبیرهای به‌کاررفته در آیه دقت کنیم، می‌بینیم که جمله لَنَخْرُجَنَّ با تأکید فراوان آمده است، و کلمه ابدا نیز در پایان جمله دوم نشانه‌ای روشن از تأکید است. همچنین فعل لَنَنصُرَنَّكُمْ در جمله سوم، مانند جمله اول، با تأکید مضاعف همراه شده است. پس اگر بخواهیم سخن منافقان به یهودیان را با همین تأکیدها ترجمه کنیم، معنایش چنین می‌شود: ما حتماً و قطعاً با شما خارج می‌شویم، شما را یاری می‌کنیم و پشت شما هستیم؛ خیالتان راحت.در ادامه آیه، خداوند می‌فرماید: وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ. خداوند گواهی می‌دهد که اینها دروغ می‌گویند. به این آب و تاب سخنانشان نگاه نکنید. آقا در اینجا نکته‌ای بسیار ظریف و مهم بیان می‌کنند: در پایان آیه، کافی بود خداوند بفرماید «و اینها دروغ می‌گویند»، اما فرمود «خدا شهادت می‌دهد که اینها دروغ می‌گویند».چرا؟ زیرا چهره نفاق آن‌قدر پوشیده و فریبنده است که انسان به‌سختی باور می‌کند کسی با چنین ظاهر آراسته‌ای، این‌چنین دروغگو و خبیث باشد. پس خداوند شهادت خویش را ذکر می‌کند تا ما یقین کنیم که این سخنان، دروغی ناب است. نتیجه این بیان آن است که تشخیص منافق بسیار دشوار است، چون پرده نفاق بر چهره او غلیظ و سنگین است.منافق کسی است که در ظاهر، شبیه‌ترین فرد به مؤمنان است؛ در سخن گفتن، در واژگان، در موضع‌گیری و در رفتار، چنان به مؤمن نزدیک می‌شود که باور نفاق او برای مخاطب دشوار است. منافق هرگز در ظاهر، نفاق خود را آشکار نمی‌کند و غالباً همان کسی است که ما حتی گمانش را هم نمی‌بریم. پس نباید به جریان نفاق ساده نگاه کرد؛ این جریان، مرموز و پنهان است.در آیه بعد می‌فرماید: لَئِنْ أُخْرِجُوا لَا يَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَلَئِن قُوتِلُوا لَا يَنصُرُونَهُمْ وَلَئِن نَّصَرُوهُمْ لَيُوَلُّنَّ الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنصَرُونَ. اگر کفار اخراج شوند، منافقان برخلاف وعده‌ای که داده‌اند، همراه آنان خارج نخواهند شد؛ و اگر جنگی بر آنان تحمیل شود، منافقان یاری‌شان نخواهند کرد؛ و حتی اگر به ظاهر به یاری‌شان برخیزند، باز هم کاری از پیش نمی‌برند و پشت می‌کنند. آنگاه از هیچ سو یاری نخواهند شد.این بخش از آیه به سنتی الهی اشاره دارد: حق همواره بر باطل پیروز است و جنود الهی، که همه هستی را دربرمی‌گیرد، پیوسته در حال یاری جبهه حق‌اند، اما جبهه باطل یاوری ندارد. مضمون آیه این است که اگر همه کفار و منافقان دست به دست هم دهند، نمی‌توانند بر مؤمنان غلبه کنند؛ بلکه مؤمنان، اگر واقعاً مؤمن و متقی باشند، بر آنان پیروز خواهند شد.در این زمینه می‌توان به آیه 173 سوره آل‌عمران نیز اشاره کرد: الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ. کسانی که وقتی به آنان گفتند مردم برای جنگ با شما گرد آمده‌اند، از آنان بترسید، نه‌تنها نترسیدند بلکه ایمانشان افزوده شد و گفتند: خدا ما را بس است و او بهترین وکیل است. سپس در آیه بعد می‌فرماید: فَانقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ.این افراد با چنین روحیه‌ای وارد میدان می‌شوند، بی‌آنکه آسیبی ببینند، پیروز بازمی‌گردند و به رضوان و فضل الهی دست می‌یابند. پس روشن است که اگر همه منافقان و کافران هم‌دست شوند، باز هم نمی‌توانند در برابر مؤمنان و اراده الهی کاری از پیش ببرند.ممکن است در اینجا شبهه‌ای پدید آید که شواهد تاریخی نشان می‌دهد همیشه پیروزی با مسلمانان نبوده است، و حتی در زمان پیامبر(ص) می‌توان به جنگ احد اشاره کرد. در پاسخ، قرآن کریم در آیه 152 سوره آل‌عمران می‌فرماید: وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِ حَتَّىٰ إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَعَصَيْتُم مِّن بَعْدِ مَا أَرَاكُم مَّا تُحِبُّونَ مِنكُم مَّن يُرِيدُ الدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ الْآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ.یعنی خداوند به وعده خود صادق بود و آن وعده، تا زمانی که شما در مسیر درست بودید، در حق شما جاری می‌شد؛ اما هنگامی که سستی کردید، با یکدیگر نزاع نمودید و پس از آنکه آنچه را از مال دنیا دوست می‌داشتید دیدید، از فرمان خدا سرپیچی کردید، آن سنت دیگر در حق شما به همان صورت جاری نشد. پس این سنت الهی همواره برقرار است، اما به شرط آنکه ما در جبهه حق بمانیم.بنابراین، جبهه حق اگر وظیفه خود را درست انجام دهد، همواره بر جبهه باطل پیروز است. و علت اینکه جبهه باطل در برابر جبهه حق شکست می‌خورد این است که: لَأَنتُمْ أَشَدُّ رَهْبَةً فِي صُدُورِهِم مِّنَ اللَّهِ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَفْقَهُونَ. دل‌های منافقان و کافران، از ترس شما بیشتر لبریز است تا از ترس خدا؛ زیرا آنان مردمانی‌اند که فهم عمیق ندارند و نمی‌توانند پشت پرده و باطن امور را ببینند. نمی‌فهمند که این مؤمنانی که از آنان می‌ترسند، تنها ابزار و دست خداوندند و دشمن واقعی آنان، خود خداست. همین برداشت نادرست، مایه شکست آنان می‌شود.تا اینجا در ترسیم روان‌شناسی جبهه منافقان، چند نکته روشن شد: ۱- منافقان بر هر دو جبهه ایمان و کفر نفاق می‌ورزند. ۲- به جبهه کفر وعده‌های دروغ می‌دهند. ۳- از مؤمنان می‌ترسند.در ادامه در آیه 14 سوره حشر داریم: لَا يُقَاتِلُونَكُمْ جَمِيعًا إِلَّا فِي قُرًى مُّحَصَّنَةٍ أَوْ مِن وَرَاءِ جُدُرٍ بَأْسُهُم بَيْنَهُمْ شَدِيدٌ تَحْسَبُهُمْ جَمِيعًا وَقُلُوبُهُمْ شَتَّىٰ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْقِلُونَ. این افراد حتی اگر همگی متحد شوند، حاضر نیستند با شما بجنگند مگر در روستاها و آبادی‌های حصاردار یا از پشت دیوارها. یعنی با اینکه از شما کینه دارند و ناگزیر با شما می‌جنگند، آن‌قدر از شما می‌ترسند که از روبه‌رو وارد میدان نمی‌شوند و از پشت دیوارها، با ناجوانمردی می‌جنگند. ترس منافقان حتی از کافران هم بیشتر است، زیرا جرئت رویارویی مستقیم ندارند.سپس در آیه می‌فرماید: شدت و قدرت آنان میان خودشان بسیار است؛ یعنی در درگیری با یکدیگر، سخت‌گیر و خشن‌اند. آقا در اینجا مقایسه‌ای با جبهه حق انجام می‌دهند و از دوران هشت سال دفاع مقدس مثال می‌زنند که فرماندهان با سربازان چه رفتار برادرانه و مهربانانه‌ای داشتند، در حالی که در جبهه کفر و نفاق، اوضاع کاملاً برعکس است.در ادامه آیه می‌گوید: تو آنان را یکپارچه می‌پنداری، اما دل‌هایشان پراکنده است. در اینجا آقا نقل قولی از امام خمینی(ره) می‌آورند که: «وحدت از خدا و اختلاف از شیطان است.» از این جمله برمی‌آید که هرجا خداوند خالصانه در میان باشد، وحدت پدید می‌آید، و هرجا شیطان وارد شود، اختلاف سر برمی‌آورد. در جبهه حق، ما یک ولی و سرپرست بیشتر نداریم و او خداوند است؛ هدف همه فعالیت‌های ما نیز همان یک مقصد الهی است، پس اختلاف حقیقی در میان ما معنا ندارد. هرچند ممکن است در شیوه‌ها، سلیقه‌ها و راه‌های رسیدن به هدف تفاوت‌هایی باشد، اما چون مقصد یکی است، این تفاوت‌ها نباید به تفرقه و گسست بینجامد.اگر چنین شود، نشانه ورود شیطان و دور شدن از هدف واحد است. اما در جبهه کفر و نفاق، چندین ولی و محور وجود دارد و همین، طبیعتِ تفرقه را در آن‌ها پدید می‌آورد. آیه نیز به همین سبب می‌فرماید که آنان عقل ندارند؛ زیرا عقل سلیم به‌خوبی درمی‌یابد که ولی حقیقی تنها یکی است و چندگانگیِ ولایت، جز پراکندگی به دنبال ندارد.آیه بعد می‌فرماید: كَمَثَلِ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ قَرِيبًا ذَاقُوا وَبَالَ أَمْرِهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ. یعنی این رفتار، مخصوص یک زمان و یک قوم نیست؛ پیشینیان آنان نیز همین راه را رفتند و کیفر کار خود را در دنیا چشیدند و در آخرت نیز عذابی دردناک در انتظارشان است. پس مسئله نفاق، همیشگی است و شیوه رفتاری منافقان نیز در همه زمان‌ها کم‌وبیش یکسان خواهد بود؛ و این را می‌توان از سنت‌های الهی دانست.سنت‌های الهی یعنی چه؟ سنت‌ها مجموعه‌ای از قوانین ثابت و پایدارند که تحولات زندگی بر اساس آن‌ها پیش می‌رود؛ قوانینی در عرصه طبیعت، تاریخ، اجتماع و دیگر حوزه‌ها. بسیاری از بزرگان ما، از جمله رهبر شهید(قدس الله سره)، بر پایه همین سنت‌ها درباره آینده سخن گفته‌اند و بعدها سخنانشان تحقق یافته است.برخی گمان کرده‌اند که این‌ها پیشگویی بوده، در حالی که چنین نیست؛ بلکه نتیجه شناخت عمیق، اشراف گسترده و ایمان قلبی آنان به سنت‌های الهی بوده است. از این‌رو شناخت این سنت‌ها برای همه ما بسیار مهم است و باید برنامه زندگی‌مان بر اساس آن‌ها تنظیم شود. از جمله سنت‌های الهی اجتماعی می‌توان به این آیه اشاره کرد: «ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیر ما بانفسهم»؛ خداوند سرنوشت هیچ گروهی را تغییر نمی‌دهد تا آنکه خودشان در درون خویش تغییری پدید آورند.دو گروه را تصور کنید که یکی به این سنت باور دارد و دیگری نه؛ بی‌تردید در شیوه رفتار و سبک زندگی‌شان تفاوتی ژرف پدید می‌آید. سنت دیگر آن است که در نهایت، متقین وارثان زمین خواهند شد. پس شناخت سنت‌های الهی بسیار مهم و حیاتی است، اما مهم‌تر از آن، تبدیل این شناخت به برنامه عملی زندگی است.برگردیم به آیه؛ این آیه احوال منافقان را بیان می‌کند و نشان می‌دهد که این احوال، تنها به منافقان آن زمان اختصاص ندارد، بلکه روش همیشگی آنان است. و یکی از کسانی که همواره با انسان به شیوه‌ای منافقانه رفتار می‌کند، شیطان است. در آیه 16 سوره حشر داریم: كَمَثَلِ الشَّيْطَانِ إِذْ قَالَ لِلْإِنسَانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قَالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِّنكَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ. آقا می‌فرمایند همه شیطان‌صفت‌ها مانند شیطان رفتار می‌کنند؛ همان‌گونه که شیطان به انسان می‌گوید کافر شو، خدا را نافرمانی کن تا ثروت و قدرت و مال دنیا به تو برسد، اما پس از آن‌که انسان به کفر می‌افتد، نه‌تنها هیچ‌یک از وعده‌هایش را عملی نمی‌کند، بلکه می‌گوید من از تو بیزارم و از خداوند می‌ترسم. همه منافقان و شیطان‌صفت‌ها همین‌گونه‌اند.در آیه 17 این سوره نیز آمده است: فَكَانَ عَاقِبَتَهُمَا أَنَّهُمَا فِي النَّارِ خَالِدَيْنِ فِيهَا وَذَٰلِكَ جَزَاءُ الظَّالِمِينَ. فرجام هر دو، یعنی کفر و نفاق، آن است که در آتش جاودانه خواهند بود، و این همان سزای ستمگران است.نویسنده: نرگس احمدی، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی انرژی، عضو واحد سیاسی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSat, 08 Aug 2026 00:11:14 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/arbaeen-zeniukodciukپیاده‌روی اربعین حسینیشیعه در تاریخ خود عادت به راحتی و امنیت نداشته است. در دوران حزب بعث عراق، این سرکوب نیز به شدت مشهود بود. حزب بعث از سال ۱۳۴۸، محدودیت‌های گسترده‌ای در برگزاری مراسم مذهبی شیعیان ایجاد کرد و تا سال ۱۳۵۴، دستور ممنوعیت کامل پیاده‌روی اربعین و برقراری موکب‌ها را صادر نمود. در سال ۱۳۵۵، این منع خشونت‌تر شد؛ در دهه اول محرم، ماشین‌ها تفتیش و وسایل عزاداری مصادره می‌شد. اما این فشارها نه تنها مانع نشد، بلکه جرقه‌ی قیامی عظیم را زد. پس از مشورت با سید محمدباقر صدر، اعتراضات به اربعین موکول شد و در ۱۵ بهمن ۱۳۵۵، جمعیتی حدود ۳۰ هزار نفری از نجف به سوی کربلا حرکت کردند. این «انتفاضه اربعین» با واکنش وحشیانه رژیم مواجه شد؛ تانک‌ها، هواپیماهای میگ و نیروهای مسلح، راهپیمایان را محاصره کردند، حدود ۱۶ نفر را به شهادت رساندند، هزاران نفر را بازداشت و ۸ نفر را اعدام کردند. از جمله سید محمدباقر حکیم به حبس ابد محکوم شد و برای رهبران خارج از کشور، حکم اعدام غیابی صادر گشت. این وضعیت تا سقوط صدام در سال ۱۳۸۲ ادامه یافت.در آن سال‌های خفقان، عشق به امام حسین (ع) راه خود را می‌یافت. در گزارش‌های میدانی از زائران عراقی، خاطرات بسیاری از این زیارت‌های مخفیانه ثبت شده است؛ مثلا یکی از مردان نجف به نام زهیر، تعریف می‌کند که پدرش هر سال اربعین، خانواده را سوار وانت می‌کرد و در منطقه خان نصف در ۴۰ کیلومتری نجف، آنها را پیاده می‌کرد تا از میان نخلستان‌ها خود را به کربلا برسانند. اهالی روستاها هم مخفیانه از زائران پذیرایی می‌کردند و وقتی مأموران بعثی می‌ریختند، می‌گفتند اینها میهمانان ما هستند. همچنین محمدعلی بهادلی، روحانی ۶۳ ساله‌ی نجفی که خود سال‌ها در دوران صدام زندگی کرده، می‌گوید که حتی نمی‌توانستند مفاتیح‌الجنان در دست بگیرند و یک بار که زیارت‌الصالحین در دستش بود، مأمور بعثی گوشش را کشید و تهدیدش کرد. او تعریف می‌کند که اسمش در لیست اعدامی‌های صدام بود و هفت سال از خانه بیرون نرفت تا از جنگ با شیعیان ایران فرار کند.با سقوط صدام در سال ۱۳۸۲، کمتر از ۱۰ روز بعد، اربعین پس از ۲۷ سال توقف اجباری، مجدداً احیا شد و حدود ۲ میلیون نفر به کربلا رفتند. در این راهپیمایی، در کنار شکر الهی برای سقوط صدام، پلاکاردهایی با شعارهای ضدآمریکایی در دستها بلند شد و جمعیت زیر هلیکوپترهای بلک‌هاوک آمریکا به خروش آمدند. این امر هراس آشکار آمریکا را برانگیخت و عامل کشتار مردم در تجمعات بعدی شد. آیت‌الله حکیم، رهبر قیام انتفاضه، مردم را به این فریضه فراخواند اما چند ماه بعد در انفجار بمب در نجف به شهادت رسید. با این حال، اربعین همان سال، با فریاد «حبیب ما حسین»، آغاز موج جدیدی از حرکت هر ساله عاشقان حسینی شد.اما مسیر همچنان پرخطر بود. از سال‌های ۱۳۸۵ به بعد، اگرچه ترس از مأموران بعث در کار نبود، اما اربعین زیر تهدید تروریست‌های تکفیری و القاعده برگزار شد. ترورها، انفجارها و عملیات انتحاری گسترده در طول مسیر، به‌قدری زیاد بود که شمارش شهدا ممکن نبود. با این حال، هر سال که قربانی بیشتری داده می‌شد، استقبال در سال بعد فزونی می‌یافت. در سال ۱۳۹۲، با وجود التهابات شدید امنیتی در فلوجه و الانبار و عملیات انتحاری در بغداد، راهپیمایی اربعین با شکوه تمام برگزار شد و تعداد زائران ایرانی نیز به نیم‌میلیون نفر رسید. این حرکت عظیم، دشمنان منطقه‌ای را به خشم آورد و عراقی‌ها رهبران عربستان را عامل این بی‌امنی معرفی کرند.امروز، این عزت و امنیت به‌دست‌آمده، برای دشمنان به شدت گران تمام شده است. آنها تاب تحمل این عظمت و وحدت را ندارند. می‌بینند که با وجود همه توطئه‌ها، هر سال بر شکوه این حماسه افزوده می‌شود و جمعیت میلیونی زائران، بزرگترین گردهمایی مذهبی جهان را رقم می‌زنند. این است که در اوج ناامیدی از توقف این حرکت، دست به جنایاتی وحشیانه می‌زنند. همین چند روز پیش، آمریکا و عربستان سعودی، در تجاوزی آشکار به خاک عراق، به تأسیسات رسمی و حتی مواکب و ایستگاه‌های پذیرایی از زائران اربعین حمله کردند که به شهادت و مجروحیت ده‌ها نفر انجامید. این اقدام تروریستی نشان داد که دشمنان تا چه حد از این همگرایی عظیم به هراس افتاده‌اند.آنها می‌خواهند مسیر عشق را ببندند، اما غافلند که این مسیر، مسیر نور ولایت است که با خون شهیدان آبیاری شده و هیچ توطئه‌ای آن را خاموش نخواهد کرد. جبهه مقاومت پاسخ کوبنده‌ای به این جنایات خواهد داد و اربعین امسال، با شکوه‌تر از همیشه، بار دیگر ثابت می‌کند که هر چه دشمن بر شدت حملات خود بیفزاید، بر عظمت و اقتدار شیعه افزوده می‌شود.السلام علیک یا اباعبدالله الحسین (ع)نویسنده: زینب حکیمی‌زاده، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی انرژی، مسئول دفتر خواهران انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرTue, 04 Aug 2026 01:08:27 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/ukrainian-attack-fefwocy4d8l0شناور تجاری ایرانی که در دریای خزر مورد حمله پهپادی رژیم اوکراین قرار گرفت.زمانی که زلنسکی در دوحه با امیر قطر در ۸ فروردین ۱۴۰۵ توافق دفاعی امضا می‌کرد و با محمدبن‌زاید آل‌نهیان، رئیس‌ امارات بر گسترش همکاری‌ها در حوزه‌های امنیتی و دفاعی توافق کرده بود، جمهوری اسلامی ایران باید چنین حماقت‌هایی را از رژیم اوکراین انتظار می‌داشت.پیش از این نیز زلنسکی اعلام آمادگی برای همکاری نظامی در بخش پدافندی با کشور‌های عربی کرده بود. باید توجه داشت که بیشترین همکاری نظامی میان اوکراین و اعراب در بخش فروش پدافند و آموزش است که در بخش آموزش از خود اوکراینی‌ها استفاده می‌شود و این آموزش در حوزه دفاع در برابر پهپاد‌های شاهد و سایر پهپاد‌های انتحاری ایران است.حضور زلنسکی در مراسم خاکسپاری لیندزی گراهام و دیدار جداگانه‌اش با ترامپ در حالی که این دیدار خصوصی برای نتانیاهو نیز رخ داد، به وضوح اثباتی بر همکاری پشت صحنه رژیم اوکراین با دشمن صهیونی - آمریکایی است.پاسخ دادن یا ندادن به تعرض رژیم اوکراین و حتی سطح پاسخی که توسط جمهوری اسلامی ایران به رژیم داده می‌شود؛ می‌تواند معادلات دشمن را زیر و رو کند. پاسخ به تعرض رژیم اوکراین نباید صرفا در حد یک پاسخ برابر یا کمی سطح بالاتر باشد.هدف گرفتن بندر اوساد اوکراین به همراه سایر بنادری که زیر ۲۰۰۰ کیلومتر با ایران فاصله دارند می‌تواند پاسخی مناسب برای تجاوز اوکراین به شناور تجاری ایرانی در دریای خزر و همکاری پشت پرده او با دشمنان قسم خورده ایران باشد.هدف‌گیری شناور تجاری ایرانی در دریای خزر توسط رژیم اوکراین، آخرین تجاوز این رژیم به جمهوری اسلامی ایران نخواهد بود، اگر زلنسکی گمان کند که جمهوری اسلامی اراده پاسخگویی مناسب را ندارد.نویسنده: نرگس احمدی، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی انرژی، عضو واحد سیاسی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرFri, 31 Jul 2026 14:24:46 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/official-mistake-p04nlptyowfgسران قوای جمهوری اسلامی ایرانپیش از هرگونه اقدام در برابر تهدیدات خارجی، باید ریشه‌های آسیب‌پذیری کشور در مقطع کنونی را شفاف ساخت. وضعیت منفعلانه موجود، نتیجه مستقیم محاسبات غلط و وقاحت سیاسی شخص رئیس‌جمهور و دستگاه اجرایی است. رئیس‌جمهور باید دست از فرافکنی بردارد و مسئولیت کامل مذاکراتی را که با وعده قطعی موفقیت، رفع تحریم‌ها و گشایش اقتصادی به پیش برد، بر گردن بگیرد. اعتماد ساده‌لوحانه به مسیر سازش، کشور را در این نقطه حساس و پرالتهاب قرار داده است.اکنون که شکست این مسیر اثبات شده است، جمهوری اسلامی ایران نباید اجازه دهد که ترامپ و هیئت حاکمه آمریکا با اتکا به «دیپلماسی توییتی» و لفاظی‌های رسانه‌ای درباره نزدیک بودن توافق، بازار جهانی نفت را مدیریت کرده و آرامشی کاذب در اقتصاد غرب ایجاد کنند. این لفاظی‌های خبیثانه باید بلافاصله با موضع‌گیری‌های قاطع و هجومی تکذیب شود تا ابزار کنترل قیمت انرژی از دست واشنگتن خارج شده و مسیر هرگونه توافق نمایشی سخت‌تر و ناممکن جلوه داده شود.در شرایطی که دیپلماسی وعده داده شده توسط دولت به بن‌بست رسیده، حفظ آمادگی همه‌جانبه برای ورود به شرایط جنگی یک ضرورت قطعی است. این استراتژی مستلزم اقدامات فوری زیر است:آماده‌باش کامل یگان‌های تهاجمی: یگان‌های موشکی و پهپادی ارتش و سپاه، به‌ویژه در مناطق راهبردی شمال شرق، باید در بالاترین سطح آمادگی رزمی قرار گیرند.رصد و تقابل در مرزهای غربی: با توجه به تحرکات گروه‌های کرد در عراق و پتانسیل عملیات مشترک آن‌ها با نیروهای ناتو، استقرار نیروهای واکنش سریع در این محورها حیاتی است.بسیج منابع ملی: در این برهه، حتی مناسک مذهبی و تجمعاتی نظیر راهپیمایی اربعین باید با رویکرد و پیوست‌های شدید امنیتی-نظامی برگزار شود. اولویت مطلق کشور، آرایش تمام‌عیار جنگی و آمادگی برای نبرد در تمامی جبهه‌هاست.الزامات تکمیلی متناسب با شرایط فعلی کشوربرای عملیاتی کردن این راهبرد و جبران خسارات ناشی از سیاست‌های اشتباه دولت، توجه به محورهای زیر الزامی است:فعال‌سازی اهرم انرژی در برابر غرب: با توجه به شکست مذاکرات، ایران باید با هماهنگی شرکای راهبردی خود (خارج از بلوک غرب)، از ابزار انرژی برای فلج کردن بازارهای غربی استفاده کند. هزینه هرگونه لفاظی ترامپ باید مستقیماً در پمپ‌بنزین‌های آمریکا حس شود.تغییر دکترین از «صبر راهبردی» به «اقدام پیش‌دستانه»: نیروهای مسلح نباید منتظر خطای دشمن بمانند. نمایش قدرت در خلیج فارس، تنگه هرمز و دریای عمان، و همچنین فعال‌تر کردن شبکه‌های مقاومت در منطقه، پاسخی محکم به انفعال دیپلماتیک دولت در داخل خواهد بود.مصون‌سازی اقتصاد داخلی در برابر شوک‌ها: دولت که مقصر اصلی وضعیت فعلی است، باید وادار شود تا به جای چشم‌دوختن به خارج، اقتصاد کشور را برای شرایط جنگی سازماندهی کند. تامین ذخایر استراتژیک کالا و ایمن‌سازی زیرساخت‌های حیاتی (پدافند غیرعامل) در برابر حملات سایبری و فیزیکی، باید فوراً در دستور کار قرار گیرد.نویسنده: امیرحسین عبداللهی، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی هوافضا، مسئول واحد سیاسی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 19 Jul 2026 23:21:36 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/leadership-opinion-ei7uey143fwcمقام معظم رهبری، امام سید مجتبی خامنه‌ایبعد از ۴۶ سال از استقرار نظام مقدس جمهوری اسلامی و بالیدن در سایه‌ی ولایت فقیه، هنوز هستند کسانی که جایگاه این نهاد الهی را درست درک نکرده‌اند. این عدم شناختِ درست، تنها محدود به طیف‌های دور از انقلاب نیست. گاهی در بدنه‌ی کارگزاران نیز دیده می‌شود؛ گاه از روی عنادورزی و گاه از روی جهالتی عمیق که با گذشت این همه سال، همچنان باقی مانده است.هنوز پیکر مطهر رهبر شهید را به خاک نسپرده‌ایم که می‌بینیم عده‌ای آماده‌اند جایگاه رهبر مقتدر جدیدمان، سید مجتبی خامنه‌ای، را به سطح یک کارشناس معمولی تقلیل دهند. کسانی که جرئت نمی‌کردند چنین نگاهی را در دورهٔ امام خمینی یا رهبر شهید ابراز کنند، اکنون در پوشش «نیاز به بررسی کارشناسان» می‌خواهند ولایت را از مسیر هدایت به حاشیه‌ای بی‌اهمیت بکشانند.این رفتار، بی‌شباهت نیست به همان روزهای تلخ پس از رحلت پیامبر خاتم (ص). هنوز پیکر ایشان به خاک سپرده نشده بود که اهالی سقیفه، ولایت امیرالمؤمنین (ع) را به «دوست‌داشتن» تقلیل دادند و خلیفه‌ای برای مسلمین تعیین کردند که از سرِ قدرت‌خواهی شکل گرفت. اما این بار، سرنوشت به دست مردمی است که یک دوره‌ی کوتاه اما تلخِ دوری از ولایت فقیه را پشت سر گذاشته‌اند. مردمی که هنوز غم امام شهید را در دل دارند و حالا ده‌ها برابر گوش‌به‌فرمان ولی‌فقیه‌اند. هر پیام ایشان را با دقت می‌خوانند، از روی یقین به اینکه این پیام‌ها، راهنمای روشنی در میان گرداب‌های فتنه است. مردم می‌دانند سعادت این نظام و رمز ماندگاری آن، در گوش‌سپاری به این ناصحِ امین است.و اینگونه است که خداوند تدبیر می‌کند؛ با بصیرتی که در دل مؤمنان می‌رویاند، و با غیرتی که در برابر تحریف‌ها برمی‌انگیزد.برای ما، ولایت فقیه خط قرمز است؛ خط قرمزی که هرگز از آن کوتاه نمی‌آییم. نه فقط در گفتار، که در تمام رفتارمان آن را تبیین می‌کنیم. هرکه این مقام را بی‌اهمیت شمارد، یا نظر رهبر را نیازمند بررسی کارشناسان بداند و ایشان را مانند کسی بداند که نظری دارد که ممکن است رد یا تأیید شود، با تمام وجود در برابرِ او می‌ایستیم. این ملت، شبی را به خیابان نیامده مگر به عشق ولایت. بیرون زده در خیابان‌ها و میدان‌ها، نه برای نظر کارشناسان، بلکه برای امام خامنه‌ای شهید و امام خامنه‌ای حکیم. این رهبر شهید بود که گفت ملت ما مبعوث می‌شود، نه جمعی از کارشناسان؛ که البته هنوز هستند کارشناسانی که درکی از این بعثت ندارند.پس چگونه است که با این همه روشنی، باز هم ولایت فقیه را نمی‌شناسند؟ یا می‌خواهند ولایت فقیه را کنار بزنند و بدون آن کار کنند؟ گمان می‌برند نظام می‌تواند بدون این چراغِ راهنما به پیش رود. اما ندانسته‌اند که رهبری، مانعی برای انجام کارها نیست؛ او بیانگر اصول است. رهبری فرمان نمی‌دهد، بلکه مسئولان و مردم‌اند که با رجوع به ایشان، جویا می‌شوند تا مسیر را اشتباه نروند. ولایت فقیه، عالم به اسلام و تاریخ و وقایع است، دلسوزِ امت و بسیار شجاع است. کدام کارشناس می‌تواند چنین باشد؟ البته که واژهٔ «کارشناس» این روزها نقابی شده برای برخی تا هر کاری و هر سخنی را برای خود مجاز بدانند.این گونه سخنان، با نوشتن یک یادداشت و توجیه آن، درست نمی‌شود. این صحبت‌های برخلاف قانون، در رسانه‌ها به‌وفور منعکس شد و مورد توجه سلطنت‌طلبان قرار گرفت. آن‌ها این سخنان را تأییدی بر این پندار غلط یافتند که «رهبری نیز نوعی سلطنت است» - پنداری که متأسفانه برخی مسئولان کشور نیز به آن دامن می‌زنند.در حالی که اگر قرار بود این حرف‌ها اصلاح شود، خودِ ایشان باید در فیلمی صریحاً آن را بیان می‌کردند؛ اما چنین نشد. ما نمی‌پذیریم که از کنار چنین سخنی به راحتی گذشت شود. این کوتاهی، نه یک اشتباه ساده، که نشانه‌ای از بی‌توجهی به جایگاه رهبری است.اکنون، تنها اقدام درست از سوی آن مسئول، استعفا است. چراکه ادامهٔ حضور چنین شخصی در مسئولیت، اعتماد عمومی را خدشه‌دار می‌کند و این پیام را به دیگران می‌دهد که می‌توان از کنار خطاهای بزرگ به سادگی عبور کرد. وفاداری به مسیر ولایت، اجازهٔ مماشات با این تحریف‌ها را نمی‌دهد؛ چراکه سکوت در برابر چنین خطایی، خود نوعی پذیرش آن خواهد بود.نویسنده: هستی شاهین، ورودی ۱۴۰۳ مهندسی پزشکی، مسئول واحد فرهنگی - عقیدتی انجمن اسلامی امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرTue, 07 Jul 2026 17:18:58 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/اختیار-با-تو-ifgjhj5jium1تا به حال چیزی از سیاست «هرچه دلت می‌خواهد» به گوشتان خورده است؟در این یادداشت قصد داریم کمی به این سبک از سیاست بپردازیم! سیاستی تحت عنوان آزادی هویتی که تصمیم صفر تا صد آن، بدون هیچ محدودیتی با شما است و سیاست‌گذاران امر خواهان آن هستند که شما از پله اول خودتان برای زندگی خودتان تصمیم بگیرید؛ از همان زمان که متولد می‌شوید، وقتی که ممکن است بیشتر خاطرات نوزادی‌تان در بغل نیروهای استخدامی مهدکودک رقم بخورد و مادر و پدر شما به اندازه حاشیه‌ای در حد زمان‌های آزاد، در آن نقش ایفا می‌کنند و البته حضورشان لزومی هم ندارد،زیرا اگر قرار باشد شما چیزی را یاد بگیرید، پرستار یا کلاس‌های آموزشی برایتان کفایت می‌کند.وقتی که چهاردست و پا رفتن را یاد گرفتید، کمی که جلو بروید، به مرحله بعد می‌رسید. شما دیگر کودکی هستید که با آدم‌های بیشتری در ارتباط است و وقتی به خیابان می‌روید، شکل و ظاهر خیابان‌ها، آدم‌ها، لباسی که پوشیده‌اند، طرز حرف زدن‌شان و حرف‌هایی که می‌زنند توجه‌تان را جلب می‌کند. سیاست «هرچه دلت می‌خواهد» می‌گوید نباید در آن‌چه می‌بینید هیچ محدودیتی باشد مگر بعضی چیزها که معنای خاص دارند(!!) و ممکن است در جامعه جریان شود، مواردی مثل روسری پوشیدن در مدرسه یا دانشگاه یا دم زدن از مردمی که ۷۰ سال است کشورشان اشغال شده و از ۱۵ مهر تا به حال بیش از ۱۳ هزار نفر کشته داده‌اند که بیشترشان زنان و کودکان بوده‌اند، غیر از این یقین داشته باشید که این دنیا، بدون هیچ روتوشی پیش چشم شما خواهد بود، هر نوع لباسی، هر نوع حرفی، حتی خصوصی‌ترین ها... در این بین اگر دیدید جایی همه لباسی یکسان پوشیدند و بین پوشش خانم و آقا هیچ تفاوتی نبود تعجب نکنید، سیاست «هرچه دلت می‌خواهد» هرگز برای کسی تصمیم‌گیری نمی‌کند. حتی در فرانسه قانون جدیدی تصویب شده که بر اساس آن به کار بردن کلمات «مادر» و «پدر» در مدارس ممنوع شده و به جای آنها کلمات «والد1» و «والد۲» باید به کار روند تا برچسب‌های جنسیتی وجود نداشته‌باشد!بعد از آن نوبت به کیف و کتاب و درس می‌رسد. مدرسه با سیاست‌های «هرچه دلت می‌خواهد» انتظار شما را می‌کشد تا همه چیز (به غیر از همان ممنوعه‌ها که پیش تر گفته شد) را برای‌تان فراهم کند و علمی و عملی به شما آموزش بدهد. شاید بد نباشد در این بین نگاهی به چند خبر شاهکار از این سیاست در دبستان‌ها بیندازیم: *وزیر برابری اسپانیا قبل از کنگره نمایندگان در اسپانیا اظهار داشت: «همه کودکان در اسپانیا این حق را دارند، آن‌ها حق دارند بدن خود را بشناسند، بدانند که هیچ بزرگسالی نمی‌تواند بدن آن‌ها را لمس کند، اگر آن‌ها نخواهند. اگر نخواهند، این نوعی خشونت است و حق دارند بدانند که بر اساس رضایت می‌توانند با هرکسی که می‌خواهند دوست داشته باشند یا رابطه جنسی داشته باشند».*به گزارش سایت اینسایدر، پس از تیراندازی‌های متعددی که اخیرا در مدارس آمریکا صورت گرفته، بسیاری از والدین برای فرزندان خود کوله پشتیهای ضد گلوله می‌خرند. در حال حاضر چندین شرکت در آمریکا، این نوع کوله پشتی را تولید می کنند.*مادر دختری که توسط پسر ترنسی در لباس دخترانه مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود با انتشار پستی خواستار پاسخگویی مدرسه شد. او نوشت «از اینکه می‌دانم نمی‌توانم کاری انجام دهم ناراحت هستم، زیرا در نهایت به زندان می‌افتم». امی سوزا، روانشناس و فعال حقوق زنان در این باره نوشت: «انگیزه پسر برای حمله به دختر مشخص نیست، ولی می‌دانيم مدارس در اینجا به شدت از ایدئولوژی سیالیت جنسی حمایت می‌کنند. قوانین اینجا به پسران ترنس این حق را می‌دهند که از حمام یا رختکن دختران استفاده کنند».نظرتان راجع به این اخبار چیست، تا به اینجا شنیدن از سیاست «هرچه دلت می‌خواهد» رضایت بخش بود؟!البته ماجرا هنوز تمام نشده است، این سیاست حتی انسان را آن قدر مختار می‌داند و برایش آزادی قائل است که انتخاب برای زن یا مرد بودن را هم به عهده خود افراد می‌گذارد و بی هیچ جهت‌گیری، بستر تجربه را برای انتخاب باز گذاشته است. جادارد حالا که کسانی چنین فهمی از ماهیت انسان و توانایی‌هایش دارند پا پیش بگذارم و سوالی که مدت‌ها است ذهنم را به خود مشغول کرده از این سیاست‌گذاران بپرسم، به هرحال وقتی شما به کسی حق انتخاب می‌دهید یعنی معتقدید حداقل دو جواب برای یک سوال هست، دو معنا و فهم مختلف از ماجرا، با این حساب می‌شود لطفا برای کسی که بین زن و مرد بودن مانده است، فقط در حد چند کلمه، خیلی کوتاه معنای زن بودن و تعریف‌تان از زن را بگویید؟ سوال از این جهت است که به هرحال فقط حرف که نمی‌شود زد، اگر قائل به معنای زن هستیم، قطعا در نسبت با آن بستری را هم برایش فراهم کرده‌ایم. اما جسارتا تقویم جهانی را که نگاه کنیم، روزی در همین حوالی را به نام منع خشونت علیه زنان گذاشته‌اند و وقتی تاریخچه آن را می‌خوانیم، تفاوتش در کلمات به کاربرده شده با کلمات رایج در اخبار حال حاضر کشورهای دچار این سیاست قابل چشم‌پوشی است و با اختلاف خوبی از تاریخ دست پیش گرفته است، به تعبیری پرسیدم که مبادا کسی فکر کند شما معنای زن را نمی‌دانید و دست به دامان این آزادی ها شده‌اید... انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 26 Nov 2023 17:19:22 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/فمینیسم-علیه-زنان-i4wljgkqvjdaاحتمالاً برای ما یک بار در زندگی پیش آمده است که با دلسوزی خواسته‌ایم به یکی از اطرافیان‌مان کمک کنیم اما بعد از تلاش خود متوجه شده‌ایم که نه تنها کمکی نکرده‌ایم بلکه کار را خراب‌تر هم کرده‌ایم!همین اتفاق می‌تواند درباره جریان‌های اجتماعی هم بیفتد؛ از جمله این جریان‌ها که چنین سرنوشت تلخی برایش رقم خورده، جریان فمینیستی است. جریانی که با یک هدف به ظاهر مثبت درباره زنان به میدان آمد تا قرن‌ها حقوق تضییع شده زنان را بازپس بگیرد اما در انتها به نظر می‌رسد به چیزی عکس خود بدل شد.با توجه به نزدیکی به روز جهانی منع خشونت علیه زنان می‌خواهیم درباره این صحبت کنیم که آیا می‌توان به شمار انواع خشونت‌هایی که فمینیست‌ها تعریف کرده‌اند خشونت خود فمینیسم به خصوص فمینیسم ایرانی را اضافه کرد؟ما فقط زن هستیم!فمینیسم در شعار، حامی زنان است و بنابراین باید حامی «همه» زنان باشد اما در عمل آن چه که می‌بینیم آن است که فقط زنان مشابه و درون حوزه تفکرات خود را به رسمیت می‌شناسد، از شادی آن‌ها شاد می‌شود و از غم آن‌ها اندوهگین. نمونه بارز این تناقض درباره زنان مسلمان اتفاق می‌افتد؛ به عنوان مثال زنی ایرانی که محجبه و پایبند به اصول و در عین حال بسیار توانمند است زمانی که به یک موفقیتی دست می‌یابد توسط جریان فمینیستی مورد توجه قرار نمی‌گیرد و یا به عنوان نمونه دیگر بتی فریدان در کتاب جنس دوم از زنان خانه‌دار با عنوان -با عرض پوزش! - «انگل» یاد می‌کند. درواقع حق انتخاب، تکثر و آزادی شعارهایی است که فمینیسم فقط آن‌ها را فریاد می‌زند اما در عمل آن‌ها را زیر پا له می‌کند. این‌گونه است که اگر زنی انتخاب کرده است که خانه‌دار یا مادر باشد باید از سوی فمینیست‌ها مورد چنین توهین‌هایی قرار گیرد.حمایت‌های مضرفمینیسم تحت عنوان تبعیض مثبت تلاش می‌کند عقب‌ماندگی تاریخی زنان را جبران نماید اما گاهی این تبعیض مثبت‌ها به حدی افراطی و خارج از دایره عدالت همگانی است که ضرر آن دامن‌گیر خود زنان می‌شود؛ به عنوان نمونه پیشنهاد فمینیست‌ها برای افزایش حضور زنان در عرصه سیاسی و به طور خاص مجالس قانون‌گذاری تعیین سهمیه برای حضور آنان است. این پیشنهاد در نگاه اول مثبت به نظر می‌رسد اما در پس آن می‌تواند آسیبی وارد کند که مشکل را پیچیده‌تر نماید؛ زنان سهمیه‌ای که نه از مسیر صحیح بلکه از یک میان بر به درجات بالای سیاسی راه یافته‌اند می‌توانند نگاه منفی به حضور زنان در این مناصب را تشدید نمایند.آشفتگی هویتی، دستاورد فمینیسمهویت جنسیتی برای زنان و همچنین مردان در گذشته یک هویت نسبتاً ثابت و البته سنتی و غیرمنعطف بوده است که فمینیسم تلاش نمود دریچه جدیدی به روی آنان باز کند و آنان را از قید و بندهای عجیب و غریب رهایی دهد. یک گام مهم در این راستا این است که مسئله ثابت نبودن ویژگی‌های زنان که بنا به آن ویژگی‌ها نتوانند در بسیاری از اموری که مردان آن را حیطه اختصاصی خود می‌دانند ورود کنند، را جا بیندازد. هر چند در حد و مرز، نوع نگاه به این مقوله و پیامدهای آن اختلاف نظر داریم اما این مسئله می‌توانست تا حدی پذیرفته باشد اما موضوع از زمانی بغرنج و بحرانی شد که فمینیسم دیگر جنسیت‌ها را نه فقط زن و مرد (با هر نوع تفکیکی) بلکه شامل انواع متنوع و بی‌نهایتی دانست. LGBTQ+ شامل تعاریف جدیدی از جنسیت است که پلاس آن نشان‌دهنده باز بودن این لیست برای وارد کردن هر نوع جنسیت جدید است! این اتفاق موجب درهم ریختگی و آشفتگی جنسیتی عجیب و غریبی هم در میان زنان و هم در میان مردان شده است که دامنه‌دار شدن آن می‌تواند پیامدهای بسیار هولناکی را برای آینده بشریت رقم بزند.آن چه که در این موارد بیان شد تنها گوشه‌ای از خشونت‌هایی است که می‌توان در دل تفکرات و استراتژی‌های فمینیستی یافت؛ خشونت‌هایی که به خیال خود به سمت مردان یا ساختارهای تبعیض‌آمیز نشانه نرفته است بلکه زنان را مورد هدف قرار داده و این تناقضی آشکار برای یک جنبش مدافع حقوق زنان است؛ بنابراین بهتر است روز جهانی منع خشونت علیه زنان را به روز جهانی منع خشونت «فمینیسم» علیه زنان تغییر دهیم!انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 26 Nov 2023 17:14:45 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/سیاست-در-پس-پرده-حجاب-x8qkewjckvpoپاییز سال گذشته در کشور شاهد التهاباتی با محوریت موضوع حجاب بودیم که موجب شد دوگانه حجاب، مسئله‌ای سیاسی یا فرهنگی پررنگ‌تر از همیشه خودش را نشان دهد. حجاب اگرچه نقطه آغاز اعتراضات سال ۱۴۰۱ ایران بود اما مسأله‌ای است که ریشه‌یابی آن نشان از قدمت این موضوع و شکاف میان حکومت و جامعه دارد و گمان می‌شود این دوگانه توسط جمهوری اسلامی شکل گرفته اما واقعیت چیز دیگری است. حجاب بعد از دوره مشروطه به یک امر سیاسی تبدیل شد ولی تا قبل از آن به عنوان یک امر معمول در فرهنگ ایرانی-اسلامی وجود داشت. اما بعد از مواجهه با مسئله تجدد، حجاب به مقوله‌ای سیاسی تبدیل می‌شود و مخاطب با تصویر دیگری از زن روبرو می‌شود که با موضوعی به نام آزادی گره خورده و این‌گونه بیان می‌شود که آنچه به عنوان آزادی مطرح میشود اتفاقا مانعی برای آزادی زنان است. 17 دی ۱۳۱۴ زمانی که رضا شاه تصمیم به اجرای قانون «کشف حجاب» گرفت، مسئله حجاب به سیاست در ایران گره خورد؛ موضوعی که پیش از آن، داشتن و نداشتنش مسئله‌ای در نظارت حاکمیت نبود. در جامعه ایران، تبلیغات منفی رژیم شاه که چادر را (کفن سیاه) می‌نامید و (کشف حجاب) را (پاره کردن سند رقیت زنان) می‌خواند، جامعه را متلاطم ساخته بود.حالا اما هر چهار سال یک بار وقتی به ایام انتخابات ریاست جمهوری نزدیک می‌شویم با اظهاراتی عجیب از سوی کاندیداها در بحث حجاب و مسائل زنان مواجه می‌شویم. به عنوان مثال آزادی بیان و برجسته کردن حقوق زنان را شاید بتوان از بارزترین شعارهای دولت سیدمحمد خاتمی برشمرد.وی در سال ۷۹ در اظهار نظری که روزنامه همبستگی آن را منتشر کرد درباره حجاب زنان گفت: مشکل این نیست که زنان چگونه لباس بپوشند؛ مشکل این است که زنان بتوانند در عرصه‌های مختلف حضور داشته باشند . همچنین حسن روحانی که در سال ۹۲ سکان قوه اجرایی را به دست گرفت نظری متفاوت‌تر از آنچه در اویل پیروزی انقلاب داشت ارائه کرد و گفت: حجاب در قرآن برای حمایت از زنان است ولی ما کاری کردیم که گویی حجاب؛ چماقی بر سر زنان است. امروز هم شاهد آن هستیم که در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلامی، یک خانم به عنوان رئیس جبهه اصلاحات انتخاب شده است.و این موضوع گویی تبدیل به ابزاری سیاسی برای جذب مخاطب و جمع کردن رای شده است و امروزه دیگر حجاب تنها یک موضوع گفتگو نیست، بلکه سال‌هاست به واسطه شعارهای سیاسی دولت‌ها، به یک میدان نزاع میان نیروهای مختلف اجتماعی تبدیل شده است. جلوگیری از ورود خانم های غیرمحجبه به بانک، ارسال پیامک به ایشان و… حاکی از تصمیم قاطع حاکمیت در مبارزه با بدحجابی است. اساسا اگر بی حجابی منکر بزرگی است، چرا در ایام انتخابات و راهپیمایی ۲۲ بهمن از حضور زنان غیر محجبه استقبال می شود؟ این رفتار دوگانه، تلقی سیاست ابزاری از مسئله حجاب را تقویت می‌کند و حالا شاهد آن هستیم که حکومت همواره با این میراث قاجاری(حجاب سیاسی) مقابله می‌کند. به طور کلی می‌توان گفت این که به صورت گسترده و سیستماتیک از سمت حکومت با بی‌حجابی مقابله می‌شود به دو دلیل است:1- در حکومت مدعی اسلام و خیزش و رشد مسلمانی، بی‌حجابی مورد قبول نیست و خلاف قانون اساسی آن است.2- بی حجابی صرفا مسئله‌ای فرهنگی نیست و تبدیل به زمینی برای مبارزه سیاسی با حکومت شده است. تا جایی که اپوزسیون جمهوری اسلامی هم از این فرصت پییش آمده استفاده می‌کنند و جامعه را تشویق به بی حجابی می کنند. حجاب از اصول عملی و ذاتی حاکمیت اسلامی است، طبیعی است که خلاف آن عمل کردن در سطح عمومی، می تواند جنبه سیاسی و مخالف خوانی با حاکمیت نیز به خود بگیرد.به همین جهت رهبر معظم انقلاب فرموده اند: کشف حجاب حرام شرعی و سیاسی است. پس طبیعی است حکومت تلاش کند تا این اجازه را به فرصت‌طلبان ندهد.اوج این اتفاق را در بلوای زن، زندگی، آزادی که سال گذشته کشور را درگیر خود بود می‌توان دید.آن جایی که دیگر حجاب یک مطالبه اجتماعی و فرهنگی نبود بلکه به یک روش اعتراض علیه حکومت تبدیل شده بود و حامیان پس پرده این اعتراضات رسما خواستار حذف حکومت بودند. حالا می‌توان گفت حجاب پاشنه آشیل جمهوری اسلامی محسوب می‌شود و باتوجه به پیشینه‌ای که از آن وجود دارد، یک امر فطری به یک محل نزاع سیاسی تبدیل شده است و به جرئت می‌توان گفت کشور‌های مخالف ایران اسلامی با پی بردن به اهمیت و نقش مهم زن در نظام خانواده و انسجام جامعه و حفظ هویت دینی و ملی ایرانیان، برنامه‌ریزی‌های فراوان نموده وبودجه‌های سنگینی را برای این مسئله اختصاص داده‌اند. بنابراین فعالیت نهاد‌های فرهنگی ما هم در این زمینه باید دقیق، هدفمند و هوشمند باشد.انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 19 Nov 2023 16:08:46 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/محاصره-ابرهای-سیاه-sd0gpiado1qbچشمانم را باز و بسته می‌کنم. سعی دارم از خواب بیدار شوم. با نگاهی به گوشی، می‌بینم که فقط کانال‌های خبری پیام جدید دارند... وارد کانال می‌شوم؛ «جزئیاتی از پرونده خودکشی دختر نوجوان»چند پیام بالاتر به پیام دیگری برمی‌خورم: «آیا پای یک قتل ناموسی درمیان است؟»پیام پین شده کانال هم هنوز همان پیام قبلی است:«چرا حاشیه‌های پرونده آرمیتا تمامی ندارد؟»آهی می‌کشم... یک روز دیگر غرق در این فضای خبری شروع شد!به نظر شما یک فرد سالم پس از چند روز خواندن این اخبار می‌تواند با احساسات منفی ناشی از آن مقابله کند؟ چند درصد از انرژی ذهنی‌اش درگیر هضم و تحلیل این موضوعات است و چه مقدار از آن برای دیگر فعالیت‌ها باقی می‌ماند؟حالا بیایید یک جوان را تصور کنیم. جوانی که باید امروز در پرشورترین حالت برای اهداف شخصی و جامعه‌اش تا رسیدن به بهترین نتیجه‌ها تلاش کند. اگر این جوان را هر روز با بدترین اخبار بمباران کنیم و ذهن سفید و پر انرژی اش را با لکه‌های سیاه پر کنیم، چطور باید انتظار داشته باشیم همچنان در تب و تاب تلاش برای آینده باشد؟مشکل اینجاست که ماجرا فقط به خبرهای منتشر شده از منابع خبری برنمی‌گردد، بلکه هر روز خود ما در چرخه بی‌وقفه انتشار این خبرها (حتی بدون بررسی صحت آن‌ها) دخیل‌ هستیم و لحظه‌ای برای بزرگ‌نمایی مشکلات و تیراندازی انرژی منفی به خود و اطرافیان تعلل نداریم. اتفاقا با واکنش بیشتر نسبت به این اخبار، موجب تشویق بیشتر خبررسان‌ها به انتشار اخبار مشابه یا بازتولید خبرهای منفی قبلی می‌شویم. در خصوص اخبار دروغ هم که وضعیت از این هم بدتر است. یک کانال خبری دروغی را منتشر می‌کند و ناگهان هزاران کانال آن را تکرار و حتی آب و تاب بیشتری می‌دهند، کنشگران و فعالین هم که انگار منتظر بودند تا اتفاقی بیفتد، وارد مسابقه‌ای می‌شوند تا ببینند چه کسی بهتر این خبر را به باد انتقاد می‌گیرد و برای آینده کشور تاسف می‌خورد... اما کسی تلاش نمی‌کند تا حقیقت خبر را بررسی کند و حتی وقتی تکذیب شد، کسی به خود زحمت انتشار تکذیبیه را نمی‌دهد. در عوض این چرخه اجازه می‌دهد اخبار منفی و تمام آن تحلیل‌ها در گوشه ذهن مردم جا خوش کند و مسئولیت انتشار احساس ناامیدی را برعهده بگیرد.در این میان «طلای دختر تکنواندوی ایران»، «افزایش دوبرابری مدال آوری دختران»، «درخشش بانوی کردستانی در مسابقات اختراعات انگلیس۲۰۲۳» و «زنان، مدیرعامل بیش از ۱۰۰۰ شرکت دانش بنیان در ایران» خبرهایی نیستند که خیلی کسی به آن‌ها توجه کند یا برای انتشار آن ذوق داشته باشد! واقعا چرا باید «شمارش معکوس برای ریشه‌کنی بی‌سوادی در ایران» خبر مهمی باشد؟ یا «تولید واکسن کووید-۱۹ توسط بانوی ایرانی» در دوره کرونا برای دختران الگوساز شود؟ به نظر می‌آید مهمتر این است که امروز فلان خواننده از «به انتهای خط رسیدن» خود گفته یا فرد دیگری کشورمان را «مرکز نفرین زمین» خوانده...این‌ها تازه اوضاع اخبار داخلی است.رسانه‌هایی هم هستند که اتفاقا گل‌آلود بودن فضا برایشان منفعت دارد و با طراحی قبلی، بی وقفه سعی میکنند همه چیز را به هم ربط دهند و منفی‌ترین تصوراتشان را با منطق‌های عجیب از طرف منابع آگاه(!) به دست مخاطب برسانند. البته خلاقیت این منابع آگاه و استدلال‌های ضد و نقیض هر روزه این رسانه‌ها برای تولید اخبار ناامیدکننده تمامی ندارد، ولی عاقبت مخاطبی که هرلحظه در گردابی از اخبار منفی، ناراحتی و خشم را در خود بازتولید می‌کند نگران کننده است.مشکلات برای همه وجود دارد و اتفاقات ناگوار قابل انکار نیستند، اما حواسمان باشد این روزها، مخصوصا برای جوانی که در بهترین بازه زندگی خود می‌تواند افق‌های روشن‌تر برای جامعه ترسیم کند، زمانی طلایی محسوب می‌شود و کشور ما، که در حال شکستن رکورد رشد و توسعه در بازه زمانی کوتاهی است، روی تک تک نخبگان و ذهن‌های فعال حساب کرده و باید با خود تکرار کنیم:خستگی و ناامیدی ممنوع! نزدیک قله‌ایم...انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 19 Nov 2023 16:07:57 +0330https://virgool.ir/@AnjomanEslami_AUT/خشونت-علیه-حقیقت-ها-o81pmnjddevc۹ مهر ۱۴۰۲ چه اتفاقی در راه‌های زیرزمینی پرپیچ و خم مترو تهران چه اتفاقی افتاد؟ آرمیتا گراوند دختر ۱۷ ساله‌ای که به رسم هر روزه سال تحصیلی جدید در ایستگاه شهدای مترو برای رفتن به مدرسه با دوستانش قرار می‌گذاشت، مدتی بعد از آن‌که به جمع آن‌ها پیوست با رسیدن قطار ۱۳۴ مانند سایر مردم سوار قطار شد. طبق فیلم‌های رسانه‌ای شده از ایستگاه مترو، ۳ ثانیه بعد درحالی که هنوز درب‌ها بسته نشده بود آرمیتا بیرون قطار به زمین می‌خورد و دوستانش به همراه تعدادی از مردم او را به کنار می‌کشند. این روایت که به همراه تصاویر متعدد و فیلم ضبط شده ایستگاه شهدا بارها در فضای مجازی منتشر شده، داستان ۹ مهر ۱۴۰۲ از حادثه آرمیتا گراوند است؛ حادثه‌ای تلخ برای یکی از دختران ایران که بدون شک قلب‌های بسیاری را آزرد. این اتفاق که در همان روز و ساعات ابتدایی با تیترهایی زرد مانند "دختری که به خاطر حجاب کتک خورده است" و یا "آرمیتا گراوند قربانی دیگر حجاب اجباری" و غیره به سرعت در فضای مجازی منتشر شد، شاید در ابتدا ذهن‌ها را به سمت و سوی اخبار سال گذشته می‌برد. اما نکته قابل توجه در این اتفاق عکس‌العمل بهتر و سریع‌تر رسانه‌ رسمی در پخش فیلم‌های اصلی و کامل دوربین‌های مداربسته از صحنه‌های حضور آرمیتا بود و با همراهی که در مصاحبه با والدین و دوستان او داشت بهتر از سال گذشته توانست پاسخگوی شبهات پخش شده در فضای مجازی باشد. این بهبود اطلاع رسانی به نحوی بود که حتی رسانه‌های معاند و مخالف حکومت نیز به آن اذعان داشتند، اگرچه سعی در مبهم نشان دادن ماجرا و پروبال دادن به آن بودند؛ مانند اخباری که ابتدا از دستگیر شدن مادر آرمیتا پخش شد که بعد از مدتی مجبور به تکذیب آن شدند.شما دوست دارید من مرده باشم؟اما آن‌چه هدف این یادداشت است تحلیل و رصد فضای رسانه‌ای ایجاد شده حول این حادثه است. با مرور خبرها تکرار چند کلید واژه بیشتر به چشم می‌آید "دختری دیگر"، "حجاب اجباری"، "نداشتن روسری"، دختری کردستان"، "خشونتی دیگر علیه دختران"، این عبارات که به خصوص از سال گذشته پس از فوت خانم مهسا امینی به طور مکرر و در موقعیت‌های مختلف برای افراد متفاوت استفاده می‌شد، آرمیتا را نیز به عنوان گزینه‌ای مطلوب برای داغ نگه‌داشتن تنور اخبار خودش انتخاب کرد. شروع این خبرها در حالی بود که اصل ماجرا با پخش فیلم‌ها روشن شده و آرمیتا هنوز زنده است و تنها خواسته والدین او از مردم، دعا برای بهبود حال دخترشان است.همه به خط!در این بین آن‌چه پازل متشنج کردن فضای کشور را کامل می‌کند، واکنش سریع و گسترده رسانه‌ها و برخی از مسئولین کشورهای غربی از حال آرمیتا و اتفاق رخ داده برای او بدون هیچ استناد دقیقی بود. نیویورک تایمز، رویترز، دویچه وله و گاردین تنها بخشی از این رسانه‌ها هستند. سناریویی تکراری که مانند سال گذشته تنها یک هدف را دنبال می‌کرد، زنده کردن فضای خشم و آشوب در ایران.پیشگیری بهتر از درمان استمتاسفانه آرمیتا گراوند بعد از ۲۸روز کما و در پایان مرگ مغزی، در ۶ آبان ماه در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. اگرچه تلاش شد حتی با آخرین وداع او با خانواده و دوستانش نیز اخبار جنجالی تولید شود، اما شاید همان اطلاع رسانی‌های به موقع از کم و کیف ماجرا، مانع آن شد. نکته آن‌جاست که پروسه تکراری انتخاب سوژه اغلب از دختران و با پافشاری بر قومیت‌ها و غلو کردند ابعاد اتفاق، می‌تواند به خوبی نشان دهد که هدف، دفاع فرضی از حقوق افراد و پیگری حادثه رخ داده برای رسیدن به حقیقت نیست؛ بلکه هر شخص و زندگی‌اش قابلیت آن را دارند که هیزمی شوند برای روشن نگه‌داشتن و یا شعله‌ورتر کردن آتش در کشور که در مقابله با آن توجه به نکته ضروری است:۱. افزایش سواد رسانه‌ای و تکیه بر اخبار با منبع کافی از سوی مردم۲. بهبود و تسریع پوشش کامل رسانه‌ای از سوی مسئولین مربوطه و بازکردن فضا برای رسانه‌ها و خبرگزاری‌های مستقل که در چهارچوب کشور فعالیت می‌کنند و می‌توانند به اعتماد بهتر رسانه‌ای در کشورمان کمک کنند.انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرانجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیرSun, 19 Nov 2023 16:07:01 +0330