https://virgool.ir/feed/@Anahiidیک دانشجوی بدبخت.fa2026-11-11 08:51:24https://files.virgool.ir/upload/users/4003109/avatar/TY1oXY.jpghttps://virgool.ir/@Anahiidhttps://virgool.ir/@Anahiid/سیستم-ایمنی-ضعیف-ct7grirmoin0وقتی خردسال بودم فکر میکردم هیچوقت قرار نیست از دیدن طبیعت متاثر بشوم، فکر میکردم اگر کسی از تجربه‌ی این تاثیرات روی خودش صحبتی کند به قطع دروغ میگوید.کمی پیش درحالی که مانند روزهای گذشته به ناچار از مریضی به تخت پناه آورده بودم، از پنجره، دسته‌های متوالی از پرنده های مهاجر را دیدم که به گمانم سفر خود را آغاز کرده بودند.چه کسی فکرش را میکرد که دیدن این واقعه مرا یاد خیابان‌ها و ساختمان‌هایی بیاندازد که تاحال از نزدیک ندیده‌ام، خانه‌ای که تا به حال مالک‌اش نبوده‌ام و مردمانی که معاشرتی با آنان نداشته‌ام؟از زمانی که این شرایط درکشور به وجود آمده زیر چشم چپم میزند؛ مداوم و بدون وقفه. ضعیف‌تر از همیشه‌ام. دراین میان عفونت روده نیز گرفته‌ام که حقیقتا عذاب خالص است اما حتی این هم دیگر برایم اهمیتی ندارد.نمیدانم تروماتایز شده‌ام یا چی اما فکر نمیکنم دیگر بتوانم دراین کشور زندگی کنم و درعین حال برخلاف گذشته، فکر مهاجرت - به کشوری که از ۱۵ سالگی نقشه مهاجرت به آن را داشتم - دیگر برایم پناه نیست. ایرانی بودن یک نفرین است که نمیدانم چه کسی، کجا شروعش کرد اما میدانم با من تمام نمیشود. اگر بمانم نمیتوانم راه بروم، در این خیابان‌هایی که خون مردمانم زیر و روی آن را پوشیده. نمیتوانم دست او را بگیرم و از میان دستفروشان بگذرم و خیالم راحت باشد که الان دقیقا جایی هستم که میخواهم باشم، چون دیگر هیچوقت خیال راحت نخواهم داشت. اگر هم بروم دیگر نمیتوانم خودم را جزئی از آن مردم جدید و مودب و خوش‌رو بدانم که با گذشتن از کنار غریبه‌ها به آنان سلام و صبح‌بخیر میگویند، چرا که اگر اشتباه نکنم روح من هم در آن بازار به قتل رسید.نه میتوانم روی این آسفالت‌های خیس از خون راه بروم نه میتوانم به چیز دیگری جز آن فکر کنم.درها بسته‌اند، چراغ‌ها خاموش‌اند و راهی نیست.AnahidAnahidSun, 18 Jan 2026 09:27:34 +0330https://virgool.ir/@Anahiid/نمیدانم-برای-که-مینویسم-xnss6f86y3xsالان که این را مینویسم، اینترنت جهانی ندارم. برای کسی که یاد نفسش دستم را به نوشتن وا داشت، چیزی از سمت من فرستاده نخواهد شد.گاهی احساساتم خیلی بزرگ‌اند، نمیتوانم بفهمم چه ماهیتی دارند. عجیب است که یک دل در آن واحد میتواند هم تنگ باشد و هم عاشق و هم شکسته.دلم برای دانشگاه تنگ شده. چقدر آیرونیک!دانشگاه و فشار هایش بلای جانم بودند و الان میگویم دلم برایش تنگ شده. دلم روتین خودم را میخواهد. دلم زندگی پر از اضطراب اما تا حدی قابل کنترل خودم را میخواهد.گاهی فکر میکنم من هیچوقت صحیح زندگی کردن را یاد نخواهم گرفت؛ شاید از ابتدا چیزی در من درست نبود. حتی وقتی شرایط عادی بود هم مدام درجا میزدم؛ صد البته نه به مانند الان.همیشه درحال زور زدن هستم. جریان زندگی‌ام در روده‌های هیولایی که مرا بلعیده گیر کرده و من به خیال خودم با زور زدن میتوانم چیزی را تکان دهم.خسته‌ام. خسته‌ام از نرسیدن، از نشدن، از زور زدن و نتوانستن، از نبودن. خسته‌ام از بودنی که معنایی ندارد، از حرکتی که بی‌وجود است و احتمالا فقط در ذهن متوهم و مضطرب خودم دیده میشود.نمیدانم برای چه گریه میکنم. آیا میخواهم شرایط برگردد به حالت عادی؟ آیا این تمام مشکلات من را حل میکند؟ بعید میدانم.فقط میدانم نمیخواهم اینگونه بچرخد.فقط دلم میخواهد همه چیز درست شود.AnahidAnahidThu, 15 Jan 2026 14:30:46 +0330