<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های امیرمسعود مکرمی</title><link>https://virgool.ir/feed/@Amirmasoudmokarami</link><description>&#34;مُنفعل&#34;</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 08:31:13</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2861498/avatar/HesXkH.jpg</url><title>امیرمسعود مکرمی</title><link>https://virgool.ir/@Amirmasoudmokarami</link></image><item><title>یادداشتی پیرامون تئاتر &#34;در کنج جمجمه ، جایی که خواب لانه می‌کند.&#34;</title><link>https://virgool.ir/@Amirmasoudmokarami/یادداشتی-پیرامون-تئاتر-در-کنج-جمجمه-جایی-که-خواب-لانه-می-کند-lbsxwja0c5ke</link><description>در کنج جمجمه ، جایی که خواب لانه میکند. کارگردان: مهرداد حدادی . فکر مشهودی پشت این کار نبوده است. نه تنها به سبک نگارش نویسنده (جریان سیال ذهن) وفادار نبوده‌است ، بلکه به کشفیات استانداردی از متن هم نرسیده‌اند. نویسنده در نهایتِ سادگی به سه‌گانه وحدت وفادار بوده‌است: ۱- وحدت مکان ۲- وحدت زمان ۳- وحدت موضوع ریتم در هر صحنه رفته رفته از حالت استاندارد خود خارج میشود و از چیز دیگری پیروی میکند. لازم است یادآور بشوم که محمد مظلومی مثل همیشه درخشید. حال که به این ها رسیدیم ، ارتباط‌شان چیست؟ شبکه ارتباطی این ویژگی ها یا نواقص یا نقاط قوت چیست؟  با وجود در نظر گرفتن تمام این ها میتوان گفت این اثر هنوز به بلوغ نرسیده‌است و لازمه‌ی هماهنگی و جذب ایده‌های کار آمد تری‌ست. در نهایت زحمات عوامل اثر قابل تقدیر است و خوشحالم برای پرکاری تئاتر رفسنجان...</description><category>امیرمسعود مکرمی</category><author>امیرمسعود مکرمی</author><pubDate>Sat, 02 Sep 2023 00:48:24 +0330</pubDate></item><item><title>یادداشتی پیرامون تئاتر &#34;پادماده&#34;</title><link>https://virgool.ir/@Amirmasoudmokarami/یادداشتی-پیرامون-تئاتر-پادماده-hpkuc0f9fu4m</link><description>تئاتر &#34;پادماده&#34; / خرید بلیت از سایت تیوالپادمادهنوشته و کار: سامان ابریشمی▪︎به واسطه‌ی متصل بودن به نگارخانه همیشه پوسترهایشان جذاب بوده است.اقتباس از متون غرب کار را دشوار تر میکند ، اما با این حال آسیب هایی به فرم اجرا وارد میکند از جمله همراهی نکردن تماشاگر با اجرا که سعی داشتند با سهیم کردن تماشاگر و برانگیختن نیروی عمل در او ، این مشکل را کتمان کنند.- چه چیزی میتوان باعث تخریب این ایده‌ی ناب شود؟شاید بتوان علتش را در عدم درک بازیگران از متن(بهتر است اسمش را عدم دستیابی به یک تحلیل مشترک از متن بگذارم.) ، یکدست نبودن بازی بازیگران و حتی متن و هدایت کارگردان پیدا کرد.- هدف از درام ، انتقال مفاهیم است ، اکنون چه مفاهیمی رد و بدل می‌شود؟دیالوگ هایی که در گوشه ای از اثر مینیمال و در نیمه‌ی دوم اثر به سوی وارونگی میرفت ، اِلِمان های ابزورد را به خود جذب میکرد ، در قسمتی از هرگونه ایسم گریزان بود ، در قسمتی هم قربانیِ کلیشه‌های بدون دراماتیزه میشد ، همین ها باعث میشد که به متن برچسب یکدست نبودن بزنیم و در نهایت شاهد اجرایی سورئال بشویم.از نقص هایی که در بازی ها آشکار بود می‌توان به چپاندن حس های اضافی ، میزانسن های انتقالیِ بدون دلیل ، عدم آنِ بازیگری ، پذیرفتن آسودگی خیانت (مونولوگ ابتدا) ، عدم تسلط و عدم هماهنگی‌ بازیگران و حتی عوامل اجرایی‌ اشاره کرد.در نهایت همین‌که چراغ تئاتر را روشن نگه‌داشته و ایده های جذاب اجرایی را رقم زده اند باعث خشنودی‌ست.امیرمسعود مکرمی</description><category>امیرمسعود مکرمی</category><author>امیرمسعود مکرمی</author><pubDate>Fri, 01 Sep 2023 15:17:09 +0330</pubDate></item><item><title>یادداشتی بر تئاتر &#34;جا به جا&#34; / انباشت خرده‌روایت ها</title><link>https://virgool.ir/@Amirmasoudmokarami/یادداشتی-بر-تئاتر-جا-به-جا-انباشت-خرده-روایت-ها-xrfxc58lylwx</link><description>تئاتر &#34;جا به جا&#34; چهار اپیزود  / چهار کارگردان&#34;جا به جا&#34;چهار اپیزود / چهار کارگردان▪︎[ورود به سالن یعنی پا گذاشتن در جهانی واژگون!]تئاتر به دو قسمت تقسیم میشود:۱- واقع‌گرایی۲- غیر واقع‌گراییسورئال ساختن از واقعیت های درونی نقش‌بسته در ذهن نویسنده قابل تقدیر است.- اکنون دامغانی چقدر به نوشته‌ی خود وفادار بوده است؟!دامغانی را از &#34;افلیاسیون&#34; میشناسم ؛ او سادیسم دارد! در اینجا سادیسم بد نیست ، سادیسم به معنای آزار تماشاگر است ، تماشاگر غرق در اندیشه های او بود ، تماشاگر به محقق شدن رویا و اندیشه‌‌های ذهن او کمک میکرد ، به طوری که ردپای او و جهان بینی‌اش در تمام اپیزود هایی که کارگردان های متفاوتی داشتند احساس میشد و همین موجب یکنواختی ریتم ، سمبولیسم بودن اثر(وجه مشترک کار‌هایش) طراحی صحنه مینیمال و در نهایت نگرش رابرت ویلسون وارانه‌ی او میشد که باعثِ عدم توجه تماشاچی در نیمه‌ی دوم اثر میشد.- در نهایت کارگردان به جمع بندی ، تفکیک یا تلفیق این موارد رسیده است یا خیر؟در ضمن این را هم بگویم که دامفانی و تیم اجرایی‌اش درست مقابل وحدت های ارسطویی ایستاده اند ؛ وحدت‌های کلاسیکی که به وحدت های پوچی بدل میشوند.- چه چیزی باعث میشود گروه اجرایی پس از حدوداً ۴ سال به فکر اجرای مجدد اثر می‌افتند؟پس از همه‌ی این‌ها ضرورت اجرایی به چه‌معناست؟! در سیاره‌‌ها؟! یا به رقص در آمدن حیوانات؟! یا پیشرفت متن در طول این ۴ سال؟! یا پرداخت به ایده؟! یا تجارت؟!صاحب‌اثران قطعاً هدفی داشتند ، اما نسبت به پرداخت به ایده بی‌تفاوت بودند و هدف خود را به درستی بیان نکرده بودند یا حداقل &#34;من&#34; متوجه هدف‌شان نشده‌ام.در انتها تلاش ها و زحمات دست‌اندرکاران کار را هم نمی‌شود نادیده گرفت.امیرمسعود مکرمی</description><category>امیرمسعود مکرمی</category><author>امیرمسعود مکرمی</author><pubDate>Fri, 01 Sep 2023 15:11:15 +0330</pubDate></item></channel></rss>