https://virgool.ir/feed/@Amirhossein.js13کلماتی از زبان دانشجوی پرستاری در باب هر آنچه در اطرافش رخ می دهد.fa2026-11-11 13:53:13https://files.virgool.ir/upload/users/2884931/avatar/AgZnHt.jpghttps://virgool.ir/@Amirhossein.js13https://virgool.ir/@Amirhossein.js13/خاطرات-کارآموزی-پرستاری-ss7o4j0uimqy هوالفتاحروز یکمگرچه سال پیش تجربه کارآموزی را داشتم اما امسال به عنوان سال دومی پرستاری هنوز شوق را در بند های وجودم احساس می کردم. شبیه به اهالی دبستانی، شب قبل را صرف آماده سازی وسایلم کردم، با چه ذوق پنهانی ای در پشت چشمهایم. زود تر از همیشه دراز به دراز در تخت افتادم و چشم بستم به تمامی آن روز.خورشید هنوز در کمین طلوع بود که مادر _ تاج سرمان_ رشتۀ خوابم را چید به بهانه اقامه نماز که به درستی حق بود این بریدن. با حالتی خواب آلود طبق روال بد همیشگی و این اعتیاد رایج زمانه ام گوشی ام را چک کردم و چرخی توخالی تر از طبل در آن زدم و سپس نماز را به جا آوردیم. البته فکر نکنم در مقابل اعمال مؤمین بتوان نماز خطابش کرد. لزومات رفتن را اجرا و فعل حرکت را را صرف کردم.و بالاخره.... ورود.زود تر از همه ی هم گروهی ها رسیده بودم. بخشی که قرار بود روزم را در آن سپری کنم و یاد بگیرم برای تازگی داشت. تنها بودم و هیچ دوستی را کنارم نمی دیدم. از دور پشت ورودی راه رو ایستادم و نگاهی با دلهره به داخل بخش می کردم. بخش پر بود از رهگذران، بیمارانی که چهره اشان نارضایتی را داد می زد و پرستاران و دانشجویانی که بین ایستگاه پرستاری و پزشکی در حال عبور و مرور بودند. من مانده بودم و من، منی که جرعت وارد شدن را هنوز پیدا نکرده بود. ای کاش هرچه سریع تر می فهمیدم در کدام کُنجی قایم شده است. در جست و جو بودم که ناگهان یافتمش و به خود گفتم: «یاااافتمش». متاسفانه کمی بلند تر از آن بود که فقط مخاطبش خودم بوده باشم.قدم اول...قدم دوم...قدم سوم..و... به ایستگاه که رسیدم سعی کردم به پرستار ها سلامی گرم عرض کنم. استادم را دیدم که استاد سال گذشته ام _ خدا خیر دهد هرآنکس را که به علممان بی افزاید_ نیز بودند. با ایشان هم حال احوالی کردیم و برخورد گرمشان سبب آرامش بیشتر در دلمان شد. و اینجا در این زمان تازه شروع سرآغاز روزمان بود.یکی از پرستاران بخش خانوم بسیار مهربانی بود که انگار خداوند در خلقتش گونی شکر خالی کرده باشد و فرشته ها مثل اغلب آدم ها به جای اضافه کردن چند قدره از عصاره محبت و عاطفه، کسی زیر دستشان زده و شیشه محبت را خالی کرده باشند در فطرت ایشان. خدا خیرشان دهد. مرا به سمت خود خواند و پیشنهاد رگ گیری از کودکی داد که باید سرم می زد و چند ساعت دیگر عمل داشت. وروجکی بود برای خودش. دست چپش شکستگی داشت و به شدت یک دنده بود. از ورودمان به اتاق خیلی گذشته بود. وقتی می گویم خیلی یعنی خیلی چون تا آن موق تمام هم گروهی هایم آمده بودند و حتی استاد هم درگیر آن کودک شد بود.خلاصه بگویم کودک لجباز و یک دنده ای بود، اما به قول خودش آدم ساده ای نبود. چون وعده های دروغین مادرش را باور نمی کرد که سرم بزند و می گفت: «از این چیزا زیاد بهم قول دادن». استادمان که انگار کلافگی دور سرش سایه انداخته بود می گفت:«اصلا هرچی که بخوای برات می خرن پسر گلم. تو فقط بگو چی دوست داری؟» و می گفت:«موبایل. حتما هم آیفون باشه». عجب زمانه ای شده است که تجمل و چشم در چشمی و برتری داشتن از هم اتاقی، در بیمارستانی در شهرستانی در روحیات یک پسر شش ساله نفوذ کرده است. البته در حاشیه اینها من هم به با نمکی پسربچه و هم به روزگار خنده ام می گرفت که سبب اعصبانیت استاد میشد و هر بار تذکر می داد ولی دست خودم نبود انگار که سیم ترمز پاره کرده باشم.برای خاطره روز اول بیشتر از این سرتان را بدرد نیاورم ممنون که تا انتها خوندیش دوست عزیزم...امیرحسینامیرحسینTue, 26 Sep 2023 21:44:43 +0330https://virgool.ir/@Amirhossein.js13/اولین-ورود-به-دنیای-نوشته-ها-wnudusf0xvwoهوالفتاحچند روز پیش بود که برای اولین بار نام ویرگول راشنیدم. برادرم معرفی اش کرد. نمی دانم من که عاشق کتاب خواندنم و دست به قلم شدن را دوست دارم تا به حال این فضا را ندیده و نشناخته ام. امروز تمام پرسه زدم در این فضا و هنوز در حال کشف کردنم و انگار خانهء آرامشم را یافته ام. حال می توانم اینجا بنویسم ، بخوانم و یاد بگیرم و چه چیز قشنگ تر از این می توانستم در این احوالات نابسامان زمانه ام بیابم. حال پناهگاهی برای سکوتم یافتم. هیجان زده ام مثل کودکی که برای اولین بار راه می ورد و می خواهد هستی اش را کشف کند.اولین نوشته ام را اختصاص می دهم به احساسم به محیطی که پناهگاه نوشته هاست.امیرحسینامیرحسینSun, 17 Sep 2023 14:27:20 +0330