https://virgool.ir/feed/@Amiralinajafifa2026-11-12 11:36:40https://files.virgool.ir/upload/users/513155/avatar/AbSHSg.jpeghttps://virgool.ir/@Amiralinajafihttps://virgool.ir/@Amiralinajafi/دمی-در-جوار-خود-qyscayuu25g6من دلم می خواد از این چندین ماهی که در قرنطینه گذشت بنویسم.از این برهه ای که برای من حاصلش زایده شدن فضایی بود که حالا اسمش رو گذاشتم «دمی در جوار خود»پارسال دقیقا توی همین روز ها بود که تئاتر «عاری» رو به روی صحنه بردم.همه ی حرف من توی اون اجرا خلاصه می شد توی این جمله:«اگر خودمان را با هر گونه هویتی همچون؛ بدن، جنسیت، جامعه، نژاد، خانواده و... پر نکنیم، به طور طبیعی به سمت اصل خود حرکت خواهیم کرد»این جمله بزرگ ترین دغدغه ی زندگی من بوده و هست و تئاتر برای من ابزاری بود که به واسطه ی اون می تونستم حرفم رو به دیگری منتقل کنم.با اومدن کرونا همه چیز تغییر کرد...همه چیز از ماه های اول قرنطینه شروع شد، روز هایی که تنها ابزار ما برای ارتباط با دیگری فضاهای مجازی بود. ابزاری که شاید تا قبل از این، همه معتقد بودن که باعث دوری آدم ها از هم شده، حالا تنها راه نزدیکی آدم ها به هم بود.من برای جواب دادن به دغدغه ی همیشگی زندگیم سراغ تنها ابزاری که توی این دوران قرنطینگی در اختیار داشتم ، رفتم. من تصمیم به ساخت فضایی گرفتم که برای خودم هم ناشناخته بود و نمی دونستم قراره توی چه مسیری قدم بردارم، فقط احساس می کردم از واژه ی نشستن نشات می گیره و صداش می کردم نشست.جایی که اینجوری توصیفش می کردم: « نشست شبیه به یک اتوبوسِ که مقصدش نامشخصه، قرار با هم توی مسیری پیش بریم که خارج از چهارچوب های مغز و منطقِ ماست، قرارِ توی این فضا خودمون و عاری کنیم از هر چیزی و سعی کنیم با دیدن و ناظر بودن به سمت اصل خودمون حرکت کنیم و بیشتر شبیه به خودمون بشیم»دنیای مجازی حقیقتا این ایده رو خیلی زود به واقعیت تبدیل کرد و بعد از فراخوانی که دادم، همسفر های من سوار اتوبوسی شدند که قرار بود سفر خودش رو به سمت دنیای درون و با این شعار شروع کنه « دنیای درونت رو تغییر بده ، دنیای بیرون تغییر می کنه»حالا ماه هاست که از شروع نشست در دنیای مجازی می گذره و هر روز جمع ما بزرگ تر می شه قشنگ ترین وجهِ نشست ها اینه که محدود به هیچ مرز جغرافیایی نیست و هر کدوم از همسفر های من یه گوشه ای از این کره ی خاکی هستند، از تبریز تا زاهدان و از آلمان تا سوئد...ما هم دیگه رو ندیدیم و فرسنگ ها از هم دوریم، اما با هم، زندگی کردن رو داریم یاد می گیریم. با هم حرف می زنیم به هم گوش می دیم کتاب می خونیم فیلم می بینیم ‌ غذا می پزیم ما مزه ها رو از نو، مزه مزه می کنیم ما تصمیم به نشستن گرفتیم نشستن در جوارِ خودمون...#روایتگرباشامیرعلی نجفیامیرعلی نجفیWed, 30 Dec 2020 15:50:24 +0330