https://virgool.ir/feed/@Amir_babajaniفیلم‌ها، سرزمینِ من و اشعار، خانهٔ من هستند؛ به شوق کارگردانی قدم بر دنیای ناشناخته‌ها میگذارمfa2026-11-10 16:31:30https://files.virgool.ir/upload/users/4135852/avatar/dBvwaD.pnghttps://virgool.ir/@Amir_babajanihttps://virgool.ir/@Amir_babajani/دریاب-رویا-رو-𝑫𝒊𝒔𝒄𝒐𝒗𝒆𝒓-𝒕𝒉𝒆-𝑫𝒓𝒆𝒂𝒎-yvu7msjicg7mبه نام خداوند رویا‌ها و هشداردهنده کابوس؛ سلام✋🏽𝑺𝒐𝒎𝒆𝒘𝒉𝒆𝒓, 𝒃𝒆𝒚𝒐𝒏𝒅 𝒇𝒆𝒂𝒓, 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒅𝒓𝒆𝒂𝒎𝒔 𝒂𝒘𝒂𝒊𝒕.شبی در خواب، دیدم آسمان راچراغانی شده هر دو جهان رانسیمی می‌وزید از باغ رؤیاکه می‌آورد بویِ گُلْسِتان رادلم آسوده از غوغای دنیافراموش کرده رنجِ این زمان رادر آنجا هیچ اندوهی نمی‌ماندنمی‌دیدم غمِ پیر و جوان راسحر آمد، ولی دل باز می‌خواستکه پنهان سازد از من این جهان راچه خوش بود آن دمی کز خواب برخاستولی گم کرده بودم این زمان راگاهی غرق شدن در رویا؛ لازمهٔ کمی آسودگیست✍🏽به قلم امیر باباجانی | Amir bAmir babajaniAmir babajaniSat, 31 Oct 2026 22:17:37 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/اگر-قله-خواهی-قدم-پیش-نِه-y94qf8cg39bkبه‌نام کردگار هفت افلاک؛ سلامی چون بوی خوش آشناییThe future belongs to those who dare to explore...به راهِ خرد باش و مردِ عَملکه بی‌رنج، حاصل نگردد اَملاگر قله خواهی، قدم پیش نِهبه جز راهِ کوشش، رهی پیش نِهز دانش فروغی به جان برفروزز نادانی و تیرگی دیده دوزکسی کو به دانش برافراشت سرنلرزد ز توفان و آشوب، هربه هنگامِ سختی، مکن دل ضعیفکه از صبر گردد خرد بس لطیفنه هر کس که جوید، به مقصد رسدکه رهرو به همّت به منزل رسدکمال آن بُود کز خرد بهره‌ورشوی، دور مانی ز کردارِ شرچو پیروز گشتی، فروتن بمانبه کردارِ نیکو، تو روشن بمانمزن طعنه بر آن‌که افتاده استکه فردا تو را نیز راهی به پستبزرگی نه در گنج و اورنگ و جاهبزرگی‌ست در عدل و در داد و راهچو خواهی که نامت بماند به یادبکار از جوانی درختِ مرادسرانجام، آن کس که با علم و کاررود پیش، یابد برِ خویش بار...✍🏽به قلم شاعر؛ امیر باباجانیدوستان برای این شعر تلاش کردم و نوشتن در این فضا برای خودم حس جدیدی داشت واقعا؛ امیدوارم نظری، ایرادی یا پیشنهادی بدید که به بهتر شدن بنده کمک کنه؛ با تشکرAmir babajaniAmir babajaniWed, 21 Oct 2026 16:55:39 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/مهر-آمد-taukpakenshxسلامی چون بوی دل‌انگیز پاییز؛ سلام دوستان✋🏽𝑩𝒆𝒕𝒕𝒆𝒓 𝑻𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝑨𝒉𝒆𝒂𝒅چو مهر آمد، جهان آکنده از نور استدلِ پاییز از این دیدار، مسرور استنسیمِ صبح، عطرِ عشق می‌پاشددرخت از شوقِ این دیدار، پرشور استغروبِ مهر، رنگِ آتشین داردنگاهِ آسمان از عشق، پرنور استبه هر برگِ خزان، رازی نهان ماندهکه پاییز از غمِ دیروز، مستور استبیا ای مهر، ای آغازِ رؤیاهاکه بی تو باغِ دل، خاموش و مهجور است✒️شاعر: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniWed, 14 Oct 2026 08:41:24 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/رویایی-در-سر-دارم-ay8cp2pxzsdoبه نام خالق زیبایی، سلام دوستان✋🏽𝑫𝒓𝒆𝒂𝒎𝒔 𝒂𝒓𝒆𝒏’𝒕 𝒎𝒂𝒅𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒕𝒚. 𝑻𝒉𝒆𝒚’𝒓𝒆 𝒎𝒂𝒅𝒆 𝒐𝒇 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒕𝒚 𝒇𝒂𝒊𝒍𝒔 𝒕𝒐 𝒄𝒐𝒏𝒕𝒂𝒊𝒏.در این شب، چشم من جز خوابِ فردا را نمی‌خواهددلم جز پر زدن در کوچه‌ی رویا نمی‌خواهدجهان گر سنگ باشد، من جهانی از خیال آرمکه این دل جز هوای عالمِ زیبا نمی‌خواهدبه یک اندیشه می‌سازم هزاران شهرِ نادیدهکه عقلِ خسته این‌سان وسعتِ دریا نمی‌خواهددر آنجا ماه می‌خندد، ستاره قصه می‌گویدشبِ من جز صدای نغمه‌ی رؤیا نمی‌خواهداگر دیوارها راهِ مرا بستند، چه باکم هست؟که فکرِ آدمی مرزی به نامِ «ما» نمی‌خواهدچه بسیار آنچه در بیداری ناممکن نظر آیدولی رؤیا برای آن شدن، «فردا» نمی‌خواهداگر دنیا مرا از آرزوها دور خواهد کرددلم جز ساختن یک عالمِ رؤیا نمی‌خواهد✒️نوشته‌ای از امیر؛ تخلصی به افگاربه امید روز‌های زیبا🌆🌱Amir babajaniAmir babajaniSat, 26 Sep 2026 15:51:50 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/بعد-از-ماه-و-اندی-روز-ورژن-۲-lnbf5noiie4gبه نامِ خدای پاکی‌ها؛ خدای دل‌های بینا؛سلام دوستان✋🏽We all walk the same road, but no one carries the same story...به راه افتادم و دیدم که مقصد بی‌خطر باشدکه هر گامی که برداری، تو را نزدیک‌تر باشداگر دیوار بر راهت کشیدند از چه می‌ترسی؟که پشتِ هر چه دیوار است، رهی هم تا سحر باشدمگو «من را توان کم بود و این ره سخت و طولانی‌ست»که در میدانِ کوشش، عزمِ مردان کهن باشدنه هر کس بی‌زمین‌خوردن رسد روزی به بالاتردرختِ ریشه‌دار آن است که از طوفان خبر باشدز رنجِ راه اگر خسته شدی، اندوهگین منشینکه هر زخمی که بر جان ماند، فردا بال و پر باشدجهان چیزی به آسانی به دستِ هیچ‌کس نسپردولی آن‌کس که می‌کوشد، سرانجامش ظفر باشد✍🏽شاعر: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniMon, 14 Sep 2026 17:08:52 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/بعد-از-ماه-و-اندی-روز-xbw4dfhycyvtبه نامِ او که در روزهای سخت قند شیرین روزهای تلخ است؛ سلام✋🏽We all walk the same road, but no one carries the same story...به راه افتادم و دیدم که دنیا یک سفر داردبرای هر نفس، این جاده راهی مختصر داردیکی با خنده‌ای آمد، یکی با وعده‌ای روشنولی هر وعده بعد از مدتی زنگِ خطر داردیکی در جست‌وجوی گنج، یکی در حسرت فرداهر آن کس را که می‌بینی، غمی در پشتِ سر داردیکی از عشق می‌گوید، یکی از مرگ می‌ترسددلِ هر آدمی رازِ نهان، زیرِ جگر داردجوانی را به پایِ آرزوها خرج کردم منکه هر رؤیای شیرینی، غمی هم در نظر داردنه هرکس هم‌سفر باشد، رفیقِ راه خواهد شدکه گاهی آشناتر کس، دلِ ما را خبر دارددر این راهِ پر از تردید، چنین دیدم که آدم رانه مقصد، بلکه رفتن‌ها نشان از معتبر دارداگر روزی به پایانِ همین جاده رسد پایمدلم گوید: «تو رفتی راه، اما جاده راهی مختصر دارد»✍🏽شاعر: امیر باباجانیتقدیم به دیدگانتون🌹Amir babajaniAmir babajaniFri, 11 Sep 2026 10:31:05 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/دلم-آغوش-می-خواهد-f9wzb4bdx03eبه نامِ کردگار هفت‌افلاک سخن را آغاز میکنم؛ سلام ✋🏽شعری وصف حال روزهای دل...زِ این دنیا، زِ این غوغا، دلم آغوش می‌خواهدنه حرفی، نه هیاهویی؛ فقط یک بام می‌خواهددلم از رفتنِ بی‌وقفه، از این شب‌های سختکمی خوابِ بدونِ ترس، کمی هنگام می‌خواهدتمامِ راه را رفتم، ولی مقصد نمی‌دانممسافر گشته‌ام، این راه یک فرجام می‌خواهدنه از مردم گله‌مندم، نه حتی از خودِ دنیادلم یک گوشهٔ خلوت، کمی اکرام می‌خواهداگر دستی مرا خوانَد، اگر جایی مرا خواهددلم آغوشِ امنی، گوشه‌ای، مأوا می‌خواهدخدایا، خسته‌ام دیگر، نه جنگی مانده، نه شوریدلم تنها کمی آرام، کمی آرام می‌خواهد✍🏽به قلم: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniSun, 09 Aug 2026 08:21:31 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/غزل-علم-و-جهان-بینی-rkucrwnl2ailبه نامِ نامِ آن دریای علم و مظهر دانش؛ سلام دوستان✋🏽Understanding science makes the world more beautifulبه هر پرسش اگر با نورِ دانش بنگری، پیداستجهان آیینه‌ای روشن، ولی معنای آن پیداستاز آن تکه، کتابِ آسمان، از راز لبریز استبرای چشمِ جوینده، نشانِ ردِّ حق پیداستچراغِ علم اگر روشن شود، شب می‌شود روشنولی بی‌عشقِ دانایی، دلِ انسان چه بد تنهاستجهان، راهی به سوی حق در آن دریای حقّیقتپس از هر پاسخِ روشن، جوابِ پرسشی بیناستخرد چون دست در دستِ دلِ بیدار بنشیندمسیرِ آدمی تا قله‌های نور، هویداستاگر با دیدهٔ انصاف، عالم را بگردانیمدرونِ هر پدیده، حکمتی آرام، در غوغاست✍🏽شاعر: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniTue, 04 Aug 2026 13:14:48 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/غزلی-شاید-وصف-حالِ-دلی-xodip7gozwoiبه نامِ کردگار اخترِ سعد؛ سخن را آغار میکنم... سلام✋🏽Do not fear; Spring always comes backدوش از غمِ فراقِ تو بیدار مانده‌امچون شمع تا سپیده گرفتار مانده‌امگفتی که می‌رسی سحر از راهِ عاشقیمن تا سحر به وعدهٔ تو گرفتار مانده‌امگفتند: «رفته است و نمی‌آید از سفر» ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌من همچنان به وعدهٔ دیدار مانده‌امپژمرده شد بهارِ دلم بی‌نسیمِ تودر فصلِ سردِ هجر، عزادار مانده‌امآید مگر شبی قدمت بر سرایِ منبر آستانِ خانه چشم‌انتظار مانده‌ام«افگار» اگرچه سوخته در آتشِ فراقبا یک امید، بر سرِ پیمان مانده‌امAmir babajaniAmir babajaniMon, 27 Jul 2026 10:47:23 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/به-بهانهٔ-فیلم-اودیسهٔ-کریستوفر-نولان-سفری-به-دلِ-یکی-از-بزرگترین-حماسه-های-دنیا-dybenpyfiyibبه نام آن نورترین نور و معشوق‌ترین عاشق؛ سلام✋🏽اودیسه... اثری از هومروقتی خبر رسید که کریستوفر نولان پس از موفقیت فیلم اوپنهایمر قرار است به سراغ اقتباسی از اودیسه برود، دوباره نام این حماسهٔ کهن بر سر زبان‌ها افتاد. بسیاری از مخاطبان سینما، نولان را با روایت‌های پیچیده، شخصیت‌های چندلایه و بازی با مفهوم زمان می‌شناسند؛ به همین دلیل انتخاب اودیسه برای فیلم بعدیِ او، کنجکاویِ بسیاری را برانگیخت.اما پیش از آن‌که دربارهٔ فیلم صحبت کنیم، بهتر است خود اثری را بشناسیم که بیش از دو هزار و هفتصد سال است الهام‌بخش نویسندگان، شاعران و فیلم‌سازان جهان بوده است. آیا اودیسه فقط داستان مردی است که می‌خواهد به خانه بازگردد، یا در دل این سفر، حرف‌های عمیق‌تری دربارهٔ انسان، قدرت، خانواده و سرنوشت نهفته است؟Homerهومر؛ این نویسندهٔ نابغه واقعا کیست؟اودیسه را به هومر، شاعر بزرگ یونان باستان، نسبت می‌دهند؛ شاعری که زندگی‌اش همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. حتی برخی پژوهشگران معتقدند هومر شاید یک فرد مشخص نبوده، بلکه نامی برای گروهی از راویان و شاعران شفاهی باشد که این داستان‌ها را نسل‌به‌نسل منتقل کرده‌اند.اودیسه در کنار ایلیاد، دو ستون اصلی ادبیات حماسی غرب به شمار می‌رود. اگر ایلیاد روایت جنگ تروآ و دلاوری‌های آشیل است، اودیسه داستان بازگشت یکی از قهرمانان آن جنگ، یعنی اودیسئوس، به سرزمینش است؛ سفری که به جای چند هفته، نزدیک به ده سال طول می‌کشد.نکتهٔ جالب اینجاست که قهرمان اودیسه بیش از آن‌که با زور بازویش شناخته شود، با هوش، تدبیر و قدرت تصمیم‌گیری شهرت دارد. همین تفاوت باعث شده اودیسه حتی برای مخاطب امروز نیز اثری قابل لمس باشد؛ زیرا پیروزی در آن، بیشتر نتیجهٔ خرد است تا قدرت.داستان اودیسه از جایی آغاز می‌شود که جنگ بزرگ تروآ به پایان رسیده است. همهٔ فرمانروایان و جنگجویان یونانی کم‌کم به سرزمین خود بازمی‌گردند، اما اودیسئوس، پادشاه جزیرهٔ ایتاکا، سرنوشتی متفاوت پیدا می‌کند. او در راه بازگشت، با خشم خدای دریا، پوسایدون، روبه‌رو می‌شود؛ خشمی که سفرش را از چند هفته به نزدیک ده سال تبدیل می‌کند.در این مسیر، اودیسئوس و یارانش از آزمون‌هایی عبور می‌کنند که هر کدام نمادی از یکی از وسوسه‌ها یا ضعف‌های انسان است. آن‌ها با سیکلوپ یک‌چشم، پولیفموس، روبه‌رو می‌شوند؛ غولی که اودیسئوس نه با نیروی بازو، بلکه با زیرکی او را شکست می‌دهد. سپس به جزیرهٔ جادوگر سیرسه می‌رسند؛ جایی که بخشی از همراهانش به حیوان تبدیل می‌شوند و او ناچار است برای نجاتشان تصمیمی دشوار بگیرد.سفر ادامه پیدا می‌کند؛ از عبور میان آواز اغواکنندهٔ سیرن‌ها گرفته تا گذشتن از تنگه‌ای که دو هیولای سهمگین، اسکولا و کاریبدیس، در آن کمین کرده‌اند. هر انتخاب، بهایی دارد و هر پیروزی، با از دست دادن بخشی از همراهانش همراه می‌شود.در این میان، اودیسئوس سال‌ها در جزیرهٔ کالیپسو گرفتار می‌شود؛ الهه‌ای که به او جاودانگی پیشنهاد می‌دهد. اما او حتی در برابر چنین وسوسه‌ای نیز خانه، همسرش پنلوپه و پسرش تلماخوس را انتخاب می‌کند. شاید همین انتخاب، مهم‌ترین ویژگی شخصیت او باشد؛ قهرمانی که هدفش فتح سرزمین‌های تازه نیست، بلکه بازگشت به آن چیزی است که دوستش دارد.سرانجام، پس از بیست سال دوری از خانه، اودیسئوس به ایتاکا بازمی‌گردد؛ اما این پایان ماجرا نیست. او سرزمینش را آشفته می‌یابد؛ گروهی از اشراف به امید ازدواج با پنلوپه، قصرش را اشغال کرده‌اند و تصور می‌کنند پادشاه هرگز بازنخواهد گشت. اودیسئوس در هیبتی ناشناس وارد قصر می‌شود و پس از آزمونی که تنها خودش از عهدهٔ آن برمی‌آید، هویت واقعی‌اش را آشکار کرده و سرانجام آرامش را به خانه و پادشاهی خود بازمی‌گرداند.چرا اودیسه همچنان به چشم می‌آید؟اگر اودیسه تنها مجموعه‌ای از نبرد با هیولاها بود، احتمالاً قرن‌ها پیش به فراموشی سپرده می‌شد. آنچه این اثر را ماندگار کرده، لایه‌های عمیق انسانی آن است. هر مانع در مسیر اودیسئوس را می‌توان نمادی از ترس، غرور، وسوسه یا امید دانست؛ موانعی که انسان امروز نیز، هرچند در شکلی متفاوت، با آن‌ها روبه‌رو می‌شود. به همین دلایل هم بسیاری آن را با شاهنامهٔ ما مقایسه می‌کنند.شاید به این دلیل است که پس از نزدیک به سه هزار سال، هنوز فیلم‌سازان بزرگی مانند کریستوفر نولان به سراغ این داستان می‌روند. اودیسه فقط روایت سفر یک قهرمان نیست؛ بلکه داستان سفری درونی است، سفری که در پایان آن، انسان دیگر همان فردی نیست که در آغاز راه بوده است.من که واقعا منتظر تماشای این شاهکار از کریستوفر نولان هستم؛ به امید آینده‌ای که سینمای ایران پر از روایت‌های زیبا و رویاگونه و خلق آثاری به جا مانده باشد...✒️به قلم: امیر باباجانی‌ 🌕شبتون زیبا‌🌃Amir babajaniAmir babajaniFri, 24 Jul 2026 21:29:18 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/بیایید-مدتی-رویا-ببافیم-sbs0worj6vglبه نامِ نامیِ یزدان سخن را آغاز میکنم؛ سلام دوستان✋🏽𝑾𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒅𝒓𝒆𝒂𝒎𝒔, 𝒇𝒐𝒓 𝒂 𝒉𝒖𝒎𝒂𝒏 𝒘𝒊𝒕𝒉𝒐𝒖𝒕 𝒅𝒓𝒆𝒂𝒎𝒔 𝒊𝒔 𝒂𝒍𝒓𝒆𝒂𝒅𝒚 𝒅𝒆𝒂𝒅. بیا تا باز هم رؤیا ببافیم از دلِ بارانبکاریم خنده‌ای آرام، در این خاکِ پریشانجهان گر تلخ شد، بگذار لبخندی بماند بازکه شاید خنده‌ای باشد نمای کوچهٔ انساننه از فردا هراسی هست، نه از دیروز اندوهیهمین امروز اگر باشی، همین امروز شد درمانبیا در کوچه‌های خواب، بی‌پروا قدم بردارکه گاهی می‌رساند خواب، آدم را به صبحستانمن و تو رهگذر گشتیم در این مثقالِ تنهاییچه بهتر با دلِ روشن، بخوانیم قصهٔ باران...بیا تا در هوای عشق، آرامی نفس گیریممیانِ پیچ‌وخم‌های جهان، یک لحظه بنشینیماگر دنیا گذرگاهی‌ست پر از آواز و خاموشیبیا با نورِ رؤیاها، شبِ خود را بیاراییمبیا از خاکِ این دنیا، گلِ لبخند برچینیمکه شاید زندگی باشد همین رؤیا که می‌بینیم✍🏽شاعر: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniFri, 17 Jul 2026 17:16:25 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/به-امید-وجود-قطره-ای-باران-c3zzzxkiekf5به‌نام آفرینندهٔ شوقِ در دلها، سخنم را آغاز میکنم؛ سلام✋🏽Be the rain; journey with the hope of becoming the ocean...به آب گفتم که گر راهِ خانه را بلدیمرا بسپر به راهی که بی‌صدا بلدیهنوز آینه از گریه‌های رود پُر استتو رازِ رفتنِ موجِ بی‌ریا، بلدیتمامِ عمر دویدم به جست‌وجوی خودمتو از کدام تماشا مرا جدا بلدی؟وضو گرفتم و دیدم که آب، نامِ تو بودچه خوب سوره‌ی بارانِ دل‌گشا بلدیچنان زلال که در قطره، آسمان پیداستتو شور زندگی در ذره ها را بلدی...!نه رود ماندم و نه ابر؛ در تو گم شده‌امتو شیوه‌ی سفر از خویش تا خدا را بلدیکسی که تشنه بماند کنارِ چشمه، منمتو تلخیِ عطشِ آبیِ آب را بلدی ببار بر دلِ این دشتِ بی‌باران، بارانکه سبز کردنِ ما را بی‌ریا بلدیمن از تبارِ همان آبِ بی‌کران هستمتو بازگشتِ مرا سوی ابتدا بلدی...شعری از دل؛ به شوقِ آرامش ‌‌✍🏽 ‌به قلم: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniThu, 09 Jul 2026 08:29:41 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/فریم-زندگی-روایت-بی-کلام-۱-im1tzegj2ftgقبل از هر سخن؛ سلامی چون بوی خوش آشنایی✋🏽Sometimes, darkness is necessary to appreciate the beauty of light...ممنون از دوستانی که این مدت همراهی کردند و منتی بر سر من گذاشتند ... اینبار موضوع ما کمی متفاوت از روند روزانه و همیشگیمون هستش؛ اینبار میخوام چند قاب عکس زیبا از روزمره‌های زندگی‌مون بذارم... روزمره‌های زیبایی که گاهی حواسمون بهش نیست و راحت جمله «دنیا دیگه زیبایی خودشو نداره» رو استفاده میکنیم. اما این کاملا اشتباهه.دنیا هنوز هم زیباست! هنوز هم رنگینه! هنوز هم متفاوته! هنوز هم شادی‌های قدیمش رو داره... فقط ما غمگین تر شدیم. فقط ما خسته‌تر شدیم. فقط ما...به هرحال صحبت کافیه بیشتر قصد مزاحمت ندارم و شما دوستان رو با این قاب از زندگیِ روزمره تنها میذارم (معذرت اگر قدرت عکاسی بنده چندان باب میل نباشد، ولی خب زیبایی هنر هم از همان نواقصش میاد...)«موزه دفاع مقدس»پشت هر پیشرفتی در آینده، کودکی رویا پرداز نشسته...بارون خیلی زیباست؛ نه؟چه قدرت‌هایی که این نقاش عالم ندارهحلزونی نَخفتهاستتار قورباغه رو در آب می‌بینید؟؟؟حلزونی خفتهدستان درخت را فقط نظاره کنید...ممنون از توجه‌تون 🌹📸عکاس: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniThu, 02 Jul 2026 19:57:49 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/کمی-هم-راجب-گرمای-سوزان-تابستون-حرف-بزنیم-hznqt6thwmzoبه‌نام آفرینندهٔ هستی نوشتن را آغاز میکنم؛ سلامHeat reminds us that endurance is learned, and that progress often continues through hardshipداغِ خورشید از سرِ دیوار می‌ریزد هنوزروی هر کوچه تبِ بسیار می‌ریزد هنوزآسمان انگار آتش را بغل کرده‌ست بازروی دشت و باغ و هر گلزار می‌ریزد هنوزتشنه مانده رود و دریا، تشنه مانده هر درختحسرتِ یک قطره بر انبار می‌ریزد هنوزباد هم از خستگی، آرام راهی می‌رودگردِ راه از شانهٔ رهوار می‌ریزد هنوزمرغ خسته، زیرِ برگی، خوابِ باران دیده استشوقِ یک باران به هر منقار می‌ریزد هنوزکاش ابری از دلِ دریا گذر می‌کرد و بازعطرِ باران روی این بازار می‌ریزد هنوزگرچه دنیا غرقِ آتش مانده و آغوشِ تیربوی مهر از وعدهٔ گرما می‌ریزد هنوز✍🏽به قلم: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniMon, 29 Jun 2026 12:32:36 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/اینگونه-گذر-کردیم-f6lofsh8ndv6سلامی بر عزیزان دل، خوبید دوستان؟ شبتون خوشنوشتهٔ جدیدم تقدیم به نگاه زیباتون🌷دیوار امید... به همین سادگی‌ستبه شوقِ صبح، شبِ پر غصّه را همچون سحر کردیمهزاران زخم به تن داشتیم و اینگونه به سر کردیمهجومِ بادهای سرد اگرچه بی‌امان می‌تاختدلِ لرزانِ خود را گرمِ رویای سفر کردیمکنارِ پرتگاهِ یأس، با امید هم‌قسم گشتیمجهانِ تنگِ خود را رو به فردایی دگر کردیمدر آن کوچه که دیوارش پر از پژواکِ غم‌ها بودچراغی از دلِ ویرانیِ خود شعله‌ور کردیمشبی که آسمان از بغضِ خود بارانِ غم می‌ریختپناهِ خویش را از تکه‌های یک سپر کردیمزمین از بارِ اندوه و شکستِ ما ترک می‌خوردولی اندوه را بذرِ شکفتن در ثمر کردیمکنون از کوچه‌های سرد و تاریکِ گذشتهرسیدیم و طلوعِ آرزو را هم‌سفر کردیمAmir babajaniAmir babajaniSun, 31 May 2026 21:40:07 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/سرود-بهار-من-gik9yjm2cspeبه نام یاورِ هستی، خدای دل‌های عاشق و یاری‌رسان چشمان گریان ... سلام عزیزان، خوبید یا بهترید؟نوشته جدیدم تقدیم به نگاهتانبه لب رسید از تو سرودِ بهارِ من  زِ خنده‌ات شکفت گلِ روزگارِ من  ز شوقِ زنده‌بودنِ این لحظه‌های ناب  می‌تپد از امید، دوباره بهارِ من  اگرچه تیره بود شبِ سردِ روزگار  چراغِ عشق مانده هنوز در کنارِ من  ز خاکِ خسته سر زد و رویید یک‌نفس  شوقِ شکفتنِ دوباره در دیارِ من  نه خسته‌ام ز راه، نه دل‌سرد از شکست  تا عشق هست، هست به لب‌ها نثارِ من  به هر نفس، ترانه‌یی از نو شروع شد  در کوچه‌های جانِ من و در بهارِ من  زندگی، ای ترانه‌ی بی‌پایانِ روشنم  با تو شکوفه می‌زند این روزگارِ من Amir babajaniAmir babajaniThu, 21 May 2026 07:40:12 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/مادر-همان-ماه-پنهان-است-bxtlcncptxs1به نام خالق انسانی زیبا به نام مادرسلام بر دوستان و اهالی دل؛ امیدوارم عالی باشید تازگیا شعری نوشتم بر وصف نام زیبای مادر... این شعر را تقدیم میکنم به مادر مهربانم و تمامی مادران این کرهٔ خاکی📜امیدوارم از خواندن این شعر لذت ببریدخورشیدِ نام‍ِ مادربه چشمِ خستهٔ من، مادرِ من ماهِ پنهان استدلش دریای آرام و نگاهش عطرِ باران استدر آن چادرِ گل‌گُل‌دارِ پنهان، یک جهان رویاستکه هر گل روی دامن، قصه‌ای از عشقِ پنهان استلبش لبریزِ آرامش، دلش پر شورِ دلبستننگاهش دانه‌دانه ردّ پای جان بی‌جان استتمامِ عمر، بارِ گریه‌هایم روی دوشش بودولی لبخند او مرهم‌تر از صد باغِ خندان استدلش با هر نفس آغوشِ امنیت برای منکه در آغوشِ او دنیا پر از حسِ طمینان استاگر خورشید هر صبح از دل غربت برآید بازطنینِ نامِ او خورشیدِ جاویدِ پریشان استبه رسمِ کودکستانِ دلم هر روز می‌گویمکه نام مهربان او دلیل خندهٔ جان است✍🏼شاعر؛ امیر باباجانی تأثیر به افگارAmir babajaniAmir babajaniFri, 01 May 2026 17:50:51 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/ادی-منسون-انسانی-از-دستهٔ-سوم-omxjrgg6jddjبه نام او که یاور و باور ماستاول از هر سخنسلامی به روی ماهتون به چشمانِ سیاهتونخوبید عزیزای دل؟ امیدوارم عالی باشید...طی این مدت که شرایط هممون بد و افتضاح بود (و حتی هنوزم شرایط چندان دلنشین نیست) تصمیم گرفتم فیلمی که هیچ امیدی بهش نداشتم رو شروع کنم…Stranger Things یا همون «چیزهای عجیب».و جالبه که اون‌قدر جذبش شدم که کمتر از یک ماه تمومش کردم و اون بین چیزی، یا بهتر بگم «کسی»، توجهم رو بیشتر از همه جلب کرد… شخصیتی به نام ادی منسون.امشب می‌خوام از ادی منسون بگم و دسته‌ای متفاوت از آدم‌ها رو تعریف کنم؛ آدم‌هایی که اسمشون رو می‌ذارم «دسته سوم».تصویری از ادی، شخصیت سریال s.tدر فصل چهار سریال معروف «چیزهای عجیب» ، شخصیتی متفاوت معرفی شد که معنای حقیقی عجیب بودن رو در هم شکست و به سرعت نماد انسان‌هایی رو گرفت که من بهشون میگم: «انسان‌های دستهٔ سوم»ادی از نگاه جامعه، همون آدمِ عجیب بود:کسی که درست توی چارچوب‌های معمول زندگی جا نمی‌شد. نه شبیه بچه‌های “موفق” مدرسه بود، نه شبیه اون‌هایی که از قبل می‌دونستن قراره کجا کار کنن، چی بخونن، کِی ازدواج کنن، چی بخرن، چی بفروشن و...ولی پشت این ظاهر شلخته و متفاوت، یه قلب بود که برای بقیه می‌تپید؛ برای دوست‌هاش، برای کسانی که هیچ‌کس جدی‌شون نمی‌گرفت. ادی از همون آدم‌هایی‌ست که جامعه راحت بهشون برچسب می‌زنه:«حاشیه‌ای»، «گمشده»، «عجیب»، «بی‌آینده»اون از دنیای واقعی خوشش نمیومد. از کثیفی‌های این دنیای به اصطلاح "واقعی" ناراضی بود؛ اونقدر که حاضر بود در دنیای ساختهٔ ذهن خودش زندگی کنه تا دنیایی که مردمانش به اون ننگ‌های لوس و نامردانه می‌زنن...امسال بالاخره سالِ منه ، حسش میکنم هندرسونامسال قراره بالاخره فارغ‌التحصیل بشمحرف‌های ادی قبل از مردنش در سریال‌‌‌...اون همچنان درحال فرار بود؛ از واقعیت و از زندگی حقیقی و همچنان دیگران تصور می‌کردند که هیچوقت قرار نیست اون «قهرمان» داستان باشه؛ ولی شد.در دقیقه آخر به خودش اومد... دید که هدفش نجات جونِ رفیقش، هندرسونه. هدفش کمک به شهری هستش که در اون شهر هیچکس اون رو باور نداشت. پس جنگید و در این راه جونش رو داد...لحظه مردن ادی منسونولی اصلا چرا نماد انسان‌های دسته سوم؟به نظر من اگر بخوایم آدم‌هارو خیلی ساده و شیرین تقسیم کنیم، به سه دسته متفاوت می‌رسیم...۱. دسته اول: استراتژیست‌ها، هدف‌دارهااون‌هایی که با یه استراتژی مشخص جلو می‌رن. برنامه دارن، هدف‌گذاری می‌کنن، می‌دونن پنج سال دیگه کجا می‌خوان باشن. هر روزشون تو تقویم، توی اپلیکیشن To-Do، توی دفتر برنامه‌ریزی‌شون مشخصه. این‌ها معمولاً همون‌هایی‌ان که جامعه دوستشون داره؛قابل‌پیش‌بینی، قابل‌مدیریت، «نرمال».۲. دسته دوم: خستگان خاموشآدم‌هایی که یه زمانی شاید هدف داشتن، شاید انرژی داشتن، ولی زیر فشار واقعیات، زیر سنگینی روزمرگی، زیر ضربه‌های زندگی، آروم‌آروم خسته شدن.نه این‌که تنبل باشن؛ فقط خسته‌ن.گاهی غمگین، گاهی بی‌حس، گاهی بی‌خیال. نه شورِ دسته اول رو دارن، نه جسارتِ متفاوت بودن دسته سوم رو. فقط دارن روزها رو یکی‌یکی رد می‌کنن تا «یه‌جوری بگذره».و بعد می‌رسیم به دسته سوم؛ دسته‌ای که این مقاله بیشتر از همه مال اوناست.Are you ok?۳. دسته سوم: رویاپردازهای گمشده، نجات‌دهنده‌های بی‌نجاتدسته سوم، آدم‌هایی‌ان که تو رویا زندگی می‌کنن. نه از سر بچگی، نه از روی نادانی؛ از روی درد و حتی خستگی.این‌ها همون‌هایی هستن که از واقعیت فراری‌ان. نه چون ضعیفن؛ چون واقعیتی که بهشون تحمیل شده، هیچ نسبتی با دنیای درونی‌شون نداره.به اون‌ها زیاد گفته شده: «عجیبی»، «غیرعادی هستی»، «خیلی رویاپردازی»، «بیا توی دنیای واقعی زندگی کن»...ولی کسی نمی‌پرسه:«اون دنیای واقعی که ازش حرف می‌زنی، واقعاً چقدر سالمه؟ چقدر انسانیه؟ یا حتی کجاش درسته؟»دسته سوم، خیلی وقت‌ها هنرمندن؛ نه هنرمندنما، نه صرفاً دنبال لایک و ویو. اون‌هایی‌ان که هنر براشون یه راه نفس کشیدنه؛ یه راه برای اینکه از زیر آوار واقعیت بیرون بیان، برای چند لحظه هم که شده، توی سرشون یه جهان تازه بسازن.این‌ها خیلی وقت‌ها گمشده به نظر میان: گم در مسیر شغلی، گم در مسیر تحصیلی، گم در مسیر زندگی.ولی حقیقت اینه که بیشتر از همه دارن به دنبال خودشون می‌گردن. نه دنبال شغل رویایی‌ان، نه دنبال پوزیشن اجتماعی خاص؛بیشتر از همه دنبال یه چیزن:یه جایی که توش «خودشون بودن» جرم نباشه.جایی که خیلی راحت بتونن خودشون رو پیدا کننتناقض بزرگ: حال خودم خرابه، اما می‌خوام حال بقیه خوب باشهدسته سوم یه خصوصیت عجیبی دارن:با اینکه حال خودشون خیلی وقت‌ها خوب نیست، با اینکه از درون تکه‌تکه‌ان، بازم دوست دارن حالِ دیگران خوب باشه. شاید چون خودشون می‌دونن درد یعنی چی، نمی‌خوان هیچ‌کس دیگه‌ای، حتی یه ذره شبیه اونا درد بکشه.این‌ها همون آدم‌هایی‌ان که:حرف‌های خوب می‌زنن، اما وقتی تنها می‌شن، با خودشون نمی‌تونن مهربون باشن.حال همه رو می‌پرسن، اما کسی حال خودشون رو جدی نمی‌گیره.برای بقیه چراغ روشن می‌کنن، اما شب که می‌شه، خودشون تو تاریکی می‌مونن.و جامعه، در عین استفاده از مهربونی و خلاقیت‌شون،باز هم اون‌ها رو کامل نمی‌پذیره.همیشه یه‌چیزی «کمه»: کمی منطقی باش، کمی واقعی باش، کمی شبیه بقیه باش...دنیا از دسته سوم، توقع‌هایی داره که کم‌کم از درون نابودشون می‌کنه. توقع‌هایی مثل:«باید این‌طوری درس بخونی.»«باید این‌طوری کار کنی.»«باید این‌قدر پول دربیاری.»«باید فلان سن به فلان‌جا رسیده باشی.»و اون‌ها وسط این «باید»ها له می‌شن.چون نه می‌تونن این توقع‌ها رو برآورده کنن، نه حتی قلباً باهاشون موافقن. به‌جاش به خودشون می‌گن:«اصلاً چرا این چیزها باید تو این دنیای خراب‌شده، تبدیل به معیار ارزش آدم‌ها بشه؟ کی گفته کسی که تو سکوت خودش شعر می‌نویسه، یا با یه تیکه موسیقی زنده می‌شه، کم‌ارزش‌تر از کسیه که تو نمودارهای مالی بالاتر می‌ره؟»دسته سوم، توی این تضاد دائمی گیر می‌کنن:بین دنیایی که تو ذهنشون می‌سازن و دنیایی که بیرون بهشون تحمیل می‌شه. و هر روز دارن سعی می‌کنن بین این دو تا جهان، یه پلی بسازن که خودشون از وسطش سقوط نکنن.ادی منسون و تمام «ادی»هایی که بین ما راه می‌رنادی منسون، برای خیلی‌ها یه کاراکتر جذاب و دوست‌داشتنی بود. برای بعضی‌ها، نماد «بچه‌ٔ عجیب مدرسه» ، برای بعضی دیگر نماد «عاشقان راک»، ولی برای دسته سوم، ادی یک جور نماینده بود.نماینده‌ٔ آدم‌هایی که:تو سیستم نمره‌ای و رتبه‌ای جا نمی‌شن؛تو استانداردهای موفقیت دنیای امروز تعریف نمی‌شن؛اما از همه واقعی‌تر و از همه خالص‌ترن.شاید تو هم یکی از این آدم‌هایی؛شاید بارها بهت گفتن زیادی خیالی‌ای، زیادی احساساتی‌ای، زیادی حساسی، زیادی فلان...شاید هزار بار با خودت فکر کردی: «من مشکلی دارم یا این دنیایی که توش گیر افتادم؟»واقعیت اینه که: تو خراب نیستی. فقط شکلت شبیه قالب‌های آماده‌ٔ این دنیا نیست. تو شبیه شخصیت منحصربفرد فیلم‌های هالیوودی هستی. اونهایی که همه منتظرن ببینن قراره کجا چه حرکتی بزنه تا همه رو غافلگیر کنه...با همه‌ی این تیرگی‌ها، با وجود این‌که روزها گاهی شبیه تکرار یک کابوسن، یه چیز توی دسته سوم هرگز کامل نمی‌میره: امید به یک فردای بهتر.اینا همون‌هایی هستن که با وجود همه‌ٔ خستگی‌ها، هنوز شب‌ها یه گوشه‌ی ذهن‌شون یه فیلم می‌سازن، یه ملودی زمزمه می‌کنن، یه خط شعر می‌نویسن، یه داستان تو سرشون ادامه می‌دن.امیدشون شاید پرزرق‌وبرق نباشه، نه از جنس انگیزشی‌های اینستاگرامی و نه از جنس شعارهای بزرگ موفقیت.امیدشون گاهی خیلی ساده‌ست:«شاید فردا، یکی پیدا بشه که منو همون‌طوری که هستم بفهمه.»«شاید یه روز، این جهان به آدم‌هایی مثل ما هم جا بده.»«شاید یه روز، رویا یه‌جور واقعیت جدید بسازه.»«شاید یه روز...تقدیم به همهٔ دوستان دستهٔ سومیشاید یه روز...✍🏼نویسنده: امیر باباجانیAmir babajaniAmir babajaniThu, 30 Apr 2026 00:11:13 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/شعر-به-نیتِ-ذره-ای-سخن-k9wgak9yyfajسلام دوستان🌆رفیقِ خنده‌لب، ای خنجرِ پنهانِ منچه آمد از دلِ تو بر سرِ ایمانِ من؟در این دیار که نان ز گلوی مردم کم استتو هم بریده شدی از صفِ دوستانِ منقسم به کوچه‌ی سرد که شاهدِ ما بودکه لکه‌دار شد از تو، سپیدیِ جانِ مننه دشمنم که بگویم حساب روشن بودتو از درون زدی آتش به استخوانِ منرفاقت آینه بود و ترک برداشت، آهدوید ترکِ تو تا سقفِ آسمانِ منخیانت از تو رسید و صدا نکرد کسیشکست حرمتِ دیروز در خیابانِ منلیک...Amir babajaniAmir babajaniSun, 15 Feb 2026 22:05:05 +0330https://virgool.ir/@Amir_babajani/امید-ایمان-و-گذر-از-سختی-p1mqwdlmvggsبه نام او که سرچشمه هستی است☝🏼من از شب نترسیدم، ای ماهِ منکه در من تویی، روشنی‌گاهِ مننفس می‌کشم در هوای یقینکه فردا شکوفاست، همچون زمینغم آمد ولی، سنگِ دل وا نشدکه نومیدی در چشمِ دنیا نشدچراغی درونِ دلم زنده ماندکه از موجِ ظلمت، نترسنده ماندیکی شعله در سینه بیدار ماندچراغی که از عشق، سربار ماندنه تاریکی از من رباید سکوننه خاموش گردد دلِ سرنگوننه طوفان توانَد زِ من کم کندکه خورشید ایمان، به دل دم کندمن آن خاکم، از آسمان پرورمکه بی‌شور، اما پر از باورمAmir babajaniAmir babajaniTue, 27 Jan 2026 00:30:31 +0330