https://virgool.ir/feed/@AmirHadianfa2026-11-12 04:34:02https://files.virgool.ir/upload/users/87957/avatar/Czzbh1.pnghttps://virgool.ir/@AmirHadianhttps://virgool.ir/@AmirHadian/خسته-از-زندگی-lqhr8zs6x9fiگاهی وقتا زندگی برات انقدر سخت میشه که مرگ به زندگیت ترجیح میدی.پشت سرت نگاه میکنی، میبینی فقط جنگیدیالانت میبینی ، می بینی چقدر ساختی ، چقدر راه اومدیآینده رو نگاه میکنی ، اما میبینی دیگه برات شیرین نیست، لذت ندارههمونجا میشینی میری تو خودت و دیگه دست میکشیاحساس می کنی روحت خستس ، و جسمت خسته تر سردرگم میشی ، کسی رو نمیتونی پیدا کنی تا مرحمت بشهباز میشینی هی با خودت حرف میزنی ، حرف میزنی اما دیگه خودتم نمیتونی خودت قانع کنی. لحظه ترسناکش اینه که دیگه از مرگ ،مردن نمیترسی چون روحت دیگه کشش نداره تاب این دنیارو نداره و پذیرای ترک جسمت میشهگاهی زندگی کردن سخت تر از مرگ می شود.(یادداشت شخصی)AmirHadianAmirHadianWed, 02 Sep 2020 02:07:11 +0430https://virgool.ir/@AmirHadian/سلام-بر-28سالگی-kkjgidhah9jzسلام بر 28 سالگی.امشب آخرین شب 27سالگیم بود.نشستم و خودم رو مرور کردم.چیزی که دیدم تکامل و تغییر لحظه به لحظه بود که امشب تلنگری شد برای بازنگریش.و جمله ای که از بیست سالگی برای خودم زمزمه کردم(صبور باش درست میشه ، تحمل کن میگذره) و فهمیدم زمان حلال مشکلات است.و فهمیدم خداوند چه موجودی خلق کرده که با گذر زمان همه چیز رو فراموش میکنه و سازگار میشهاز غم از دست دادن خاله ، پسر عمه ، پدربزرگ تا غم رفیقهای دوران مدرسه از علی تا جابراز استرس بی پولی تا استرس خدمت ، از تحصیل وامونده تا راه اندازی کاراز عاشق شدنهای دبیرستانی تا ترس تنهایی در 28 سالگیگذشت...خیلی سادهدیگه اون شور قبل نیستکم کم خودت آدمای اضافی رو پس میزنی ، دوستاتو محدود تر می کنی و اون جوری که دوست داری زندگی رو شروع می کنی.یه غمی میشینه کنج دلت یه غم شیرین از اینهایی که پیش خودت میگی (آمده ام ، آمدنم بهر چه بود) و خوب خیلی وقتا دلیلی براش پیدا نمیکنی جز عاشق بودنعشق به زن ، به همسر ، به دوست ، به خانواده ات ، برا هرکسی متفاوته.این غمی که هست دوسش دارم، تلخه ، اما دوست داشتنیه.آخرین ترس من دیگه نه عاشق شدن و نه عاشق نشدن, ، نه پیدا نکردن یار ،نه پول نه کار و نه تایید نشدن از طرف دیگرانترس امروز من ، ترس از دست دادن دوستای صمیمی هست، کسانی که باهم خندیدیم باهم همدرد شدیم و باهم زندگی کردیم و امروز یکی یکی متاهل شدند و سخت رابطه دوستی را حفظ می کنند که باشیم ، که کم کنیم کمی این رنج زیستن را ، زنده ماندن راپ ن :از سیاوش پست کردم برای تولدم چون تنها کسی که از بدو آشنایی باهش، هنوز برام تغییر نکرده با ترانه هاش زندگی کردم ، نفس کشیدم ، گریه کردم ، عاشقی کردممثل همیشه کوچک شما امیرهادیانAmirHadianAmirHadianSat, 04 Jul 2020 21:33:15 +0430https://virgool.ir/@AmirHadian/چمران-مرد-عاشقانه-و-عرفان-از-زبان-غاده-همسرش-gopxfmliloehپدرم بین آفریقا و چین تجارت می‌ كر د و من فقط خرج می‌كردم، هر طوری كه می‌خواستم. پاریس و لندن را خوب می ‌شناختم، چون همه لباس‌هایم را از آنجا می‌خرید.در دیداری كه به اصرار امام موسی صدر برگزار شد، ایشان به من گفت: «ما مؤسّسه‌ای داریم برای نگهداری بچّه‌های یتیم. فكر می‌كنم كار در آنجا با روحیه شما سازگار باشد. من می‌خواهم شما بیایی آنجا با چمران آشنا شوی» و تا قول رفتن به مؤسّسه را از من نگرفت، نگذاشت برگردم.یك شب در تنهایی همانطور كه داشتم می‌نوشتم، چشمم به یك نقّاشی كه در تقویمی ‌چاپ شده بود، افتاد. یكی از نقّاشی‌ها زمینه‌ای كاملا سیاه داشت و وسط این سیاهی، شمع كوچكی می‌سوخت كه نورش در مقابل این ظلمت، خیلی كوچك بود. زیر نقّاشی به عربی شاعرانه‌ای نوشته شده بود:«من ممكن است نتوانم این تاریكی را از بین ببرم، ولی با همین روشنایی كوچك، فرق ظلمت و نور و حق و باطل را نشان می‌دهم و كسی كه دنبال نور است، این نور هر چقدر كوچك باشد، در قلب او بزرگ خواهد بود».آن شب، تحت تاثیر این شعر و نقّاشی خیلی گریه كردم.هنوز پس از گذشت این مدّت، نمی‌توانم نهایت حیرتم را در اوّلین برخورد با شاعر آن شعر و نقّاش آن تصویر درك كنم. او كسی نبود جز «مصطفی چمران»... .مصطفی لبخند به لب داشت و من خیلی جا خوردم، فكر می‌كردم كسی كه اسمش با جنگ گره خورده و همه از او می‌ترسند، باید آدم قسی‌ ای باشد، حتی می‌ترسیدم، اما لبخند او و آرامشش مرا غافلگیر كرد... .مصطفی شروع كرد به خواندن نوشته‌های من، گفت: «هر چه نوشته‌اید خوانده‌ام و دورادور با روحتان پرواز كرده‌ام» و اشك‌هایش سرازیر شد... .من با فرهنگ اروپایی بزرگ شده بودم. حجاب درستی نداشتم و ... .یادم هست در یكی از سفرهایی كه به روستاها می‌رفتیم، مصطفی در داخل ماشین هدیه‌ای به من داد. اوّلین هدیه‌اش به من بود و هنوز ازدواج نكرده بودیم، خیلی خوشحال شدم و همانجا باز كردم دیدم روسری است. یك روسری قرمز با گل‌های درشت. من جا خوردم امّا او لبخند زد و به شیرینی گفت: «بچه‌ها دوست دارند شما را با روسری ببینند».من می‌دانستم بقیه افراد به مصطفی حمله می‌كنند كه شما چرا خانمی ‌را كه حجاب ندارد می‌آوری مؤسّسه، ولی مصطفی خیلی سعی می‌كرد ـ خودم متوجّه می‌شدم ـ مرا به بچه‌ها نزدیك كند. نگفت این حجابش درست نیست، مثل ما نیست، فامیل و اقوام آنچنانی دارد، اینها روی من تاثیر گذاشت. او مرا مثل یك بچه كوچك قدم به قدم جلو برد، به اسلام آورد... .آن روز همین كه رسید خانه (دو ماه از ازدواجشان گذشته بود) در را باز كرد و چشمش افتاد به مصطفی شروع كرد به خندیدن. مصطفی پرسید «چرا می‌خندی» و غاده كه چشم‌هایش از خنده به اشك نشسته بود گفت «مصطفی تو كچلی ... من نمی‌دانستم!» مصطفی هم شروع كرد به خندیدن......گفتند داماد باید بیاید كادو بدهد به عروس. این رسم ماست. داماد باید انگشتر بدهد. من اصلا فكر اینجا را نكرده بودم. مصطفی وارد شد و یك كادو آورد، رفتم باز كردم دیدم شمع است. كادوی عقد، شمع آورده بود. متن زیبایی هم كنارش بود. سریع كادو را بردم قایم كردم. همه گفتند چی هست، گفتم «نمی‌توانم نشان بدهم» اگر می‌فهمیدند می‌گفتند داماد دیوانه است. برای عروس كادو شمع آورده.مادرم گفت: «حال شما را كجا می‌خواهد ببرد؟ كجا خانه گرفته؟» گفتم: می‌خواهم بروم مؤسسه با بچه‌ها » مادرم رفت آنجا را دید، فقط یك اتاق بود با چند صندوق میوه به جای تخت ... .مادرم یك هفته بیمارستان بستری بود ... مصطفی دست مادرم را می‌بوسید و اشك می‌ریخت. مصطفی خیلی اشك می‌ریخت. مادرم تعجب كرد. شرمنده شده بود از این همه محبت.روزی كه مصطفی به خواستگاری‌اش آمد مامان به او گفت: «شما می‌دانید این دختر كه می‌خواهید با او ازدواج كنید چطور دختری است؟ این صبح‌ها كه از خواب بلند می‌شود هنوز رفته كه صورتش را بشوید و مسواك بزند كسی تختش را مرتب كرده لیوان شیرش را جلو در اتاقش آورده و قهوه آماده كرده‌اند. شما نمی‌توانید با مثل این دختر زندگی كنید، نمی‌توانید برایش مستخدم بیاورید اینطور كه در خانه‌اش هست». مصطفی خیلی آرام اینها را گوش داد و گفت: «من نمی‌توانم برایش مستخدم بیاورم، اما قول می‌دهم تا زنده‌ام، وقتی بیدار شد، تختش را مرتب كنم و لیوان شیر و قهوه را روی سینی بیاورم دم تخت» و تا شهید شد، اینطور بود. حتی وقت‌هایی كه در خانه نبودیم در اهواز در جبهه اصرار می‌كرد خودش تخت را مرتب كند. می‌رفت شیر می‌آورد خودش قهوه نمی‌خورد ولی می‌دانست ما لبنانی‌ها عادت داریم، درست می‌كرد.... من گاهی به نظرم می‌آمد مصطفی سعه‌ای دارد كه می‌تواند همه عالم را در وجودش جا بدهد و همه سختی‌های زندگی مشتركمان در مدرسه جبل عامل را.خانه ما دو اتاق بود در خود مدرسه همراه چهارصد یتیم ... یادم هست اولین عید بعد از ازدواجمان ( كه لبنانی‌ها رسم دارند و دور هم جمع می‌شوند ) مصطفی مؤسسه ماند نیامد خانه پدرم. آن شب از او پرسیدم؛ «دوست دارم بدانم چرا نیامدید خانه پدرم» مصطفی گفت، الان عید است خیلی از بچه‌ها رفته‌اند پیش خانواده‌هایشان اینها كه رفته‌اند وقتی برگردند برای این دویست، سیصد نفری كه در مدرسه مانده‌اند تعریف می‌كنند كه چنین و چنان. من باید بمانم با این بچه‌ها ناهار بخورم سرگرمشان كنم كه اینها هم چیزی برای تعریف كردن داشته باشند». گفتم: «خوب چرا مامان برایمان غذا فرستاد نخوردید؟ و نان و پنیر و چای خوردید» گفت: «این غذای مدرسه نیست». گفتم: «شما دیر آمدید بچه‌ها نمی‌دیدند شما چی خورده‌اید» اشكش جاری شد گفت: «خدا كه می‌بیند».آخرین نامه مصطفی را باز كرد و شروع به خواندن كرد: «من در ایران هستم ولی قلبم با تو در جنوب است در مؤسسه در صور. من با تو احساس می‌كنم فریاد می‌زنم می‌سوزم و با تو می‌دوم زیر بمباران و آتش. من احساس می‌كنم با تو به سوی مرگ میروم، به سوی شهادت؛ به سوی لقای خدا با كرامت. من احساس می‌كنم هر لحظه با تو هستم حتی هنگام شهادت. حتی روز آخر در مقابل خدا. وقتی مصیبت روی وجود شما سیطره می‌كند، دستتان را روی دستم بگیرید و احساس كنید كه وجودتان در وجودم ذوب می‌شود. عشق را در وجودتان بپذیرید. دست عشق را بگیرید. عشق كه مصیبت را به لذت تبدیل می‌كند مرگ را به بقا و ترس را به شجاعت...».حتی حاضر نبود كولر روشن كند. اهواز خیلی گرم بود و پای مصطفی توی گچ. پوستش به خاطر گرما خورده شده بود و خون می‌آمد اما می‌گفت، «چطور كولر روشن كنم وقتی بچه‌ها در جبهه زیر گرما می‌جنگند».غاده اگر می‌دانست مصطفی این كارها را می‌كند، عقب نمی‌آید اهواز می‌ماند و اینقدر به خودش سخت می‌گیرد هیچ وقت دعا نمی‌كرد زخمی‌ بشود و تیر به پایش بخورد. هر كس می‌آمد مصطفی می‌خندید و می‌گفت: «غاده دعا كرده من تیر بخورم و دیگر بنشینم سر جایم».قرار نبود برگردد... من امشب برای شما برگشته‌ام- نه مصطفی تو هیچ وقت به خاطر من برنگشته‌ای برای كارت آمدی- امشب بر گشتم به خاطر شما از احمد سعیدی بپرس من امشب اصرار داشتم به اهواز برگردم هواپیما نبود. تو می‌دانی من در همه عمرم از هواپیمای خصوصی استفاده نكرده‌ام ولی امشب اصرار داشتم برگردم، با هواپیمای خصوصی آمدم كه اینجا باشم... .وارد اتاق شدم دیدم مصطفی روی تخت دراز كشیده فكر كردم خواب است او را بوسیدم. مصطفی روی بعضی چیزها حساسیت داشت یك روز كه آمدم دمپایی‌هایش را بگذارم جلوی پایش خیلی ناراحت شد دوید دو زانو شد و دست‌هایم را بوسید... آن شب خیلی تعجب كردم كه وقتی حتی پایش را بوسیدم تكان نخورد احساس كردم بیدار است اما چیزی نمی‌گوید چشم‌هایش را بسته بود... و گفت: «من فردا شهید می‌شوم» ... ولی من می‌خواهم شما رضایت بدهید اگر رضایت ندهید شهید نمی‌شوم ... من فردا از اینجا می‌روم و می‌خواهم با رضایت كامل شما باشد... آخر رضایتم را گرفت ... نامه‌ای داد كه وصیتش بود گفت تا فردا باز نكنید.چرا داشت با فعل گذشته به مصطفی فكر می‌كرد؟ مصطفی كه كنار اوست. نگاهش كرد. گفت: «یعنی فردا كه بروی دیگر تو را نمی‌بینم؟» مصطفی گفت :«نه» غاده در صورتش دقیق شد و بعد چشمهایش را بست گفت: «باید یاد بگیرم، تمرین كنم چطور صورتت را با چشم بسته ببینم» یقین پیدا كردم كه مصطفی امروز اگر برود دیگر بر نمی‌گردد. دویدم و كلت كوچكم را بر داشتم آمدم پایین. نیتم این بود مصطفی را بزنم، بزنم به پایش تا نرود ... مصطفی در اتاق نبود... ....بعد بچه‌ها آمدند كه ما را ببرند بیمارستان گفتند دكتر زخمی‌ شده، من بیمارستان را می‌شناختم وارد حیاط كه شدیم من دور زدم رفتم طرف سردخانه. می‌دانستم كه مصطفی شهید شده و در سردخانه است زخمی ‌نیست.من آگاه بودم كه مصطفی دیگر تمام شد... .احساس می‌كردم خدا خطرات زیادی رفع كرد به خاطر مرد صالحی كه یك روز قدم زد در این سرزمین به خلوص ... مصطفی ظاهر زندگیش همه سختی بود. واقعا توی درد بود مصطفی. خیلی اذیت شد. شب‌ها گریه می‌كرد راه می‌رفت ..بیدار می‌ماند ..آن لحظه در سردخانه وقتی دیدم مصطفی با آن سكینه خوابیده، آرامش گرفتم.چون ما در تهران خانه نداشتیم، در مسجد محل، محله بچگی‌اش غسلش داده بودند و او با آرامش خوابیده بود من سرم را روی سینه‌اش گذاشتم و تا صبح در مسجد با او حرف زدم ... .... تا ظهر مراسم تمام شد و مصطفی را خاك كردند. آن شب باید تنها برمی‌گشتم آن لحظه احساس كردم كه مصطفی واقعا تمام شد... . بعد از شهادت مصطفی از خانه بیرون آمدم چون مال دولت بود هیچ چیز جز لباس تنم نداشتم حتی پول نداشتم خرج كنم ... .... هر شب را یكجا می‌خوابیدم و بیشتر در بهشت زهرا كنار قبر مصطفی ... .از لبنان كه آمدیم هرچه داشتیم گذاشتیم برای مدرسه و در ایران هم كه هیچ ... .می‌گفت دوست دارم از دنیا بروم و هیچ نداشته باشم جز چند متر قبر و اگر این را هم یكجور نداشته باشم بهتر است ...خدایا من از تو یك چیز می‌خواهم با همه اخلاصم كه محافظ غاده باش و در خلا تنهایش نگذار! من می‌خواهم كه بعد از مرگ او را ببینم در پرواز. خدایا! می‌خواهم غاده بعد از من متوقف نشود و می‌خواهم به من فكر كند مثل گلی زیبا كه در راه زندگی و كمال پیدا كرد و او باید در این راه بالا و بالاتر برود. می‌خواهم غاده به من فكر كند، مثل یك شمع مسكین و كوچك كه سوخت در تاریكی تا مرد و او از نورش بهره برد برای مدتی بس كوتاه.می‌خواهم او به من فكر كند، مثل یك نسیم كه از آسمان روح آمد و در گوشش كلمه عشق گفت و رفت به سوی كلمه بی‌نهایت.خانم غاده چمران بعد از شهادت ایشان خواب او را می بینند و این گونه تعریف می کنند:"مصطفی" در صندلی چرخ داری نشسته بود و نمی توانست راه برود دویدم و پرسیدم :مصطفی چرا این طور شدی؟ ،گفت:شما چرا گذاشتید من به این روز برسم،چرا سکوت کردید؟،پرسیدم :مگر چه شده؟،گفت:برای من مجسمه ساخته اند ،نگذار این کار را بکنند برو آن را بشکن.بعد از اینکه این خواب را دیدم پرس و جو کردم و شنیدم که در دانشگاه شهید چمران اهواز از مصطفی مجسمه ساخته اند.وسپس می گوید:این که خواب مجسمه چمران را دیدم این است.... گاهی فکر می کنم اگر همه ی ایران را به نام چمران می کردند این، دلم خوش می کند؟ آیا این یک لحظه از لبخند مصطفی، از دست محبت مصطفی را جبران می کند، هرگز! اما وقتی دانشگاه شهید چمران مثل چمران را بپروراند، چرا.مصطفی کسی نیست که مجسمه اش را بسازند و بگذارند. این یک چیز مرده است و مصطفی زنده است. در فطرت آدم ها، در قلب آن ها است. آدم ها بین خیر و شر درگیرند و باید کسی دستشان را بگیرد، همانطور که خدا این مرد را فرستاد تا مرا دست گیری کند. در تهران که تنها بودم نگاه می کردم به زندگی که گذشت و عبور کرد. من کجا؟ ایران کجا؟ من دختر جبل عامل و جنوب لبنان! من همیشه می گفتم اگر مرا از جبل عامل بیرون ببرند می میرم، مثل ماهی که بیفتد بیرون آب. زندگی خارج از لبنان و شهر صور در تصور من نمی آمد. به مصطفی می گفتم « اگر می دانستم انقلاب پیروز می شود و قرار به برگشت ما به ایران و ترک جبل عامل است نمی دانم قبول می کردم این ازدواج را یا نه.» اما آمدم و مصطفی حتی شناسنامه ام را به نام «غاده چمران» گرفت که در دار اسلام بمانم و برنگردم و من، مخصوصا وقتی در مشهد هستم احساس می کنم خدا به واسطه این مرد دست مرا گرفت، حجت را بر من تمام کرد و از میان آتشی که داشتم می سوختم بیرون کشید. . . .AmirHadianAmirHadianSun, 21 Jun 2020 00:15:39 +0430https://virgool.ir/@AmirHadian/وقتی-خدا-عاشق-باشد-oojpdtwlsozhخدا مى گويد : هر آن كس كه بيشتر از من دوست بدارى از تو مى گيرمو مى افزايد : نگو بدون آن نمى توانم زندگى كنمتو را بدون آن هم زنده نگه مى دارمو فصل عوض مى شودشاخه ى درختانى كه سايه مى افكنند خشك مى شوند صبر لبريز مى شوديار را كه جان و دلت بود ، غريبه مى شودو ذهنت متعجب مى شوددوستت تبديل به دشمن مى شود دشمن بر مى خيزد و تبديل به دوستت مى شوددنياى غريبى ست هرچيزى را كه مى گويى نمى شود ، اتفاق مى افتدمى گويى نمى افتم ، مى افتى ، سقوط مى كنىمى گويى غافلگير نمى شوم ، غافلگير و متعجب مى شوىعجيب ترينش هم اين است كه ، مى گويى مُردم ، اما باز هم زنده مى مانى... AmirHadianAmirHadianSun, 07 Jun 2020 15:33:30 +0430https://virgool.ir/@AmirHadian/رفیق-ناب-bqpemnqcgl7u‏یه رفیق دارم انقدر پایست‏هر جایی بخای بری بهش زنگ بزنی میگه صب کن یه بسته سیگار بخرم میام‏یبار همینجوری الکی بهش زنگ زدم گفتم میخام برم قطب جنوب !‏گفت الان که سرده‏گفتم یعنی نمیای ؟‏گفت نه بذار کاپشنمو پیدا کنم یه بسته سیگار بگیرم بیام‏نصیبتون از این رفیقاAmirHadianAmirHadianTue, 26 May 2020 03:37:27 +0430https://virgool.ir/@AmirHadian/وقتی-که-دلبر-نیست-klb8wyflbvj9اومديم يكم آروم شيم در نبودِ دلبر، يه سيگار و اندازهء قدِ دلتنگيامون يه پُك عميق زديم "از اونا كه ته گلوت بدجوري ميسوزه"، خاستيم خودمونو در نبودِش سرگرم كنيم كمتر به فكرش بيوفتيم، ديديم هر چي كشيديم فايده نداشت يادش تو مغزمون بود خودش تو قلبمون فكرش تو ذره ذره‌ي وجودمون، اصلاً نفميديم كي أنگ معتادِ سيگاري بهمون چسبوندن، حالا اينو بيخيال.دلبر، آروم كه نشديم هيچ با جاي خاليت عينهو همون سيگار آتيش گرفتيم خاكستر شديم. AmirHadianAmirHadianSat, 07 Mar 2020 00:04:42 +0330https://virgool.ir/@AmirHadian/این-روزه-ها-سه-شنبه-پلاس-شماست-لذت-ببرید-gyiuq713lso7سه‌شنبه پِلاس!▫️یکی از رفقای ما جور کرده بود که یک ماه برود سفر و چندتا کشور را مفصل بگردد. شب آخر هم یک گودبای‌پارتی گرفت و خیلی شیک و مجلسی با همه خداحافظی کرد. فردا صبحش ته‌مانده‌ی کارهای اداری‌اش را جمع و جور کرد و بعدش هم جاده‌ی قم را گرفت و افتاد سمت فرودگاه امام. به فرودگاه که رسید ملتفت شد که یک جایی توی محاسباتش یک مثبت و منفی اشتباه شده و اصلا پروازش امروز نیست! رفیق ما، رفیق عزیز ما بیست و چهار ساعت زود رفته بود فرودگاه!▫️اینجای داستان را این‌طوری برایمان ادامه داد که آن لحظه‌ی اولی که فهمید در چه ابعادی سوتی داده، ناراحت که نشد هیچ، اتفاقا ذوق هم کرد. چون انگار که خدا یک شبانه‌روز اضافی بهش عطا کرده‌ بود. خب توی ایران هیچ کاری نمانده بود که بخواهد حتی یک میلی‌ثانیه بهش فکر کند. با خلق‌الله هم که به اندازه‌ی یک ماه دوری خداحافظی کرده بود. می‌گفت حسی که داشتم این بود که مثلا سه‌شنبه بخوابی و فردا که بیدار می‌شوی یک فرشته از درگاه باری‌تعالی بیاید و بگوید: "فلانی، امروز چهارشنبه نیست! امروز سه‌شنبه پِلاس است! چون آدم باحالی بودی خدا یک روز این وسط بهت جایزه داده. برو حالش رو ببر."▫️اینها را که گفت صحبت رسید به اینکه اگر جدی‌جدی خدا یک روز اضافی به ما بدهد این جایزه را چطوری خرجش کنیم؟ خب چون این شبانه‌روزِ اضافی جزو عمر ما حساب نمی‌شود قاعدتا تویش خبری از گرفتاری‌های هر روز نیست. یک خلسه‌ی ملایم، یک بی‌خبری شیرین. فلان آدم فلان حرف را زد؟ زد که زد! فلان جا فلان طور شد؟ شد که شد! بیشتر که بهش فکر کردم دیدم که دلم می‌خواهد توی سه‌شنبه پلاس زیاد توی آینه نگاه کنم. به آدمی که لابه‌لای استرسها و مشکلات هر روز گمش کردم. پسری که گیرش انداختم وسط یک منگنه‌ی کت و کلفت که زندگی از بالا و پایین هی فشارش می‌دهد. سه‌شنبه پلاس برای من روز عذرخواهی خواهد بود. عذرخواهی از خودم که یک عمر مجبورش کردم توی یک مسابقه‌ی فرضی بی‌خود و بی‌جهت خودش را با بقیه مقایسه کند. غروب سه‌شنبه پلاس را می‌روم پشت‌بام. آنجا احوالم باید مثل احوال پرنسس فیونا توی کارتون شرک باشد که می‌داند با رفتن خورشید یک رویای شیرین هم تمام خواهد شد. شاید همانجا فرشته‌ی درگاه باری‌تعالی بیاید پیشم و بگوید که "فلانی جان، مهلت دارد کم‌کم تمام می‌شود، حرفی؟ سخنی؟" تنها خواهشی که ازش خواهم داشت این است که فردا که بیدار می‌شوم سه‌شنبه پلاس را فراموش نکرده باشم. لذت زندگی بدون هیچ اضطرابی را. کاش چهارشنبه صبح یادم مانده باشد که "هیچ چیز ارزش این‌همه دلهره را ندارد."AmirHadianAmirHadianThu, 21 Nov 2019 15:48:04 +0330https://virgool.ir/@AmirHadian/اگر-قرار-شد-از-ایران-کوچ-کنیم-bywy7tu0bcg7همیشه به این فکر می‌کردم که اگر قرار شد روزی از این کشور کوچ کنم و بروم، بعد یکنفر بیاید روبرویم بنشیند ‌و بپرسد: فلانی! دلیل اینکه خاکت را رها کرده‌ای، آنجا که بعضی عزیزانت زیر آن آرام گرفته‌اند و باقی آنها رویش قدم میگذارنددلیل اینکه خانه‌ات را ترک کرده‌ای که امن‌ترین جای جهان بود و بیشتر از همه جا دوستش داشتی دلیل اینکه مردمی را که هم‌وطنت بوده‌اند فراموش کردی و اینجا دنبال همزبان می‌گردی،چیست؟! چیست؟! چیست؟!آن وقت من چه دارم که بگویم؟!بگویم امنیت؟!بگویم پول؟!بگویم بچه ها؟!راستش فکر می‌کنم امروز، پاسخ این سوال را پیدا کردم.من از اینکه شب بخوابم و فردا ارزش تمام داشته‌هایم نصف شده باشد و قیمت تمام نداشته‌هایم دو برابراز اینکه ساعت ۱۱ و پنجاه و نه دقیقه شب بنزین ۱۰۰۰ تومنی بزنم و ساعت ۱۲ و یک دقیقه همان شب، همان بنزین لعنتی بدون هیچ خبر قبلی، بدون هیچ توضیحی، بدون هیچ دلیل قانع کننده‌ای، سه برابر شده باشد.از اینکه در سرزمینی زندگی می‌کنم که نه برای یک‌سال و یک‌ ماه ‌و یک‌ روز، بلکه حتی برای یک دقیقه‌ی بعدت هم نمیتوانی نقشه و برنامه‌ای داشته باشی می‌ترسم...AmirHadianAmirHadianWed, 20 Nov 2019 11:31:12 +0330https://virgool.ir/@AmirHadian/یک-ماه-تلاش-برای-راه-اندازی-کسب-کار-اینترنتی-و-قطعی-اینترنت-hzpqz6p19cojچندماهی بود که بفکر راه اندازی یک کسب کار اینترنتی بودم ، اول کار با چندوبسایت اشتراکی کار کردم که بصرفه نبود و تصمیم گرفتم وب سایت خودم رو راه اندازی کنم ، محصولی جدید در سه بسته آماده کردم و طراحی اون رو انجام دادم .خوشبختانه در اینستاگرام با خانم اسماعیلی آشنا شدم ،طراح وب ،خبری از قیمت بالای طراحی برای من تازه کار نبود و با کمی هزینه قرار دادی بستیم که سایت رو راه اندازی کنند.ای نماد و ساماندهی و زرین پال با اون همه درخواست هاشون اوکی کردیم و تونستیم تایید بشیم.رسیدیم به سئو و شروع کار که جوری اینترنت رو قطع کردند که گویی از روز اول چنین فضایی وجود نداشته،بدون اینکه حساب کتابی بکنند که چه تعداد کار آسیب خواهد دید.و اما ما هنوز امیدواریم....AmirHadianAmirHadianMon, 18 Nov 2019 09:37:28 +0330