https://virgool.ir/feed/@AmirH.14یک سر و هزار سودا، در جستجوی نایافتنی و در انتظار ناشدنی، اینجا یادداشت‌هایی زیرزمینی منتشر می‌شود برای روزی که شاید نویسنده‌اش روی زمین بیاید... https://t.me/BiGaaahfa2026-11-12 13:48:53https://files.virgool.ir/upload/users/2898620/avatar/CIclEw.jpghttps://virgool.ir/@AmirH.14https://virgool.ir/@AmirH.14/توکان-thahoxphsf6dاو عجیب‌ترین چشم‌ها را داشت. این جمله‌ای‌ست که هر کس بعد از یکبار صحبت با او به ذهنش می‌رسد. چیزی عجیب و غیر قابل وصف. وقتی در حال صحبت به چهره‌اش نگاه می‌کنی متوجه آن نمی‌شوی. اما وقتی بعدا سعی کنی خاطره‌ی آن دیدار را مجسم کنی، اول دو تا چشم مرموز در صفحه‌ی ذهنت شکل می‌گیرند و آرام آرام همان چشم‌ها، اجزای دیگر صورت و بدن و لحن صدای او را می‌سازند. حتی اسمش هم بی‌تاثیر از آن دو گوی براق نبود. همه می‌گفتند که توکان به او می‌آید. چه بسا این نام فقط مناسب اوست. و هیچ‌کس حق ندارد تا وقتی او زنده است چنین نامی داشته باشد.اولین بار که توکان را دیدم در مترو بودیم. روبه‌رویم نشسته بود. جوانی استخوانی که روی صندلی وا رفته بود. به قدری لاغر و ضعیف بود که احتمال می‌دادم وزن کیفی که روی پاهایش گذاشته بود و آرنج‌هایش را به آن فشار می‌داد، ران و زانویش را بشکند. آن روز چشمانش بسته بود. اما خواب نبود. کم می‌خوابید. خودش می‌گفت چشمانش نمی‌گذارند بیشتر خواب باشد. به‌محض اینکه به خواب می‌رود انگار اختیار پلک‌هایش را کس دیگری دارد. باز می‌شوند و او را وادار به بیداری می‌کنند. برای همین در طول روز هر موقع که نیازی به بینایی نداشت، پلک‌ها را روی هم می‌انداخت تا دچار سوزش چشم نشود.انگشتانش به‌قدر یک مداد نازک و کشیده هستند. آدم را یاد ادوارد دست‌قیچی می‌اندازند. وقتی مچ دست یا زانو یا کتفش را جابجا می‌کرد می‌شد صدای ساییدگی استخوان‌ها روی هم را شنید. یا لااقل ذهن هر آدمی با دیدن آن مفاصل بیرون‌زده بی‌اختیار آن صدا را به ذهن می‌آورد. هر وقت می‌نسیند پاهایش را روی هم می‌اندازد. مگر وقتی که کیف داشته باشد. آن‌گاه کیف را مثل دستمال سفره روی پاهایش می‌اندازد و آرنج‌هایش را روی آن ستون می‌کند تا بنای عظیم سرش را روی آن‌ها سوار کند. واقعا هم سرش بزرگ بود. نه به نسبت آن بدن نحیف، که حتی سرش در مقایسه با کله‌گنده‌های دیگر هم بزرگ می‌نمود. حالت‌ ابروها، خطوط چروک پیشانی، استخوان و عضلات گونه‌اش همه و همه طوری قرار گرفته بودند و جهت داشتند که به سوی محلی از صورت که چشم‌ها قرار داشت اشاره می‌کردند. انگار عکاسی تمام اجزای یک صحنه و نورپردازی را طوری طراحی کرده و کادربندی کرده باشد که چشم‌ها در نقاط طلایی و مرکز توجه قرار گرفته باشند.به آبنبات زنجبیلی خیلی علاقه داشت. جیب چپ شلوارش همیشه به آن تعلق داشت. وقتی آبنبات را در دهانش می‌گذاشت خیلی سریع با دندان‌هایش به جان آن می‌افتاد و خردش می‌کرد. در کمتر از یک دقیقه سراغ بعدی می‌رفت. تا جایی که جیبش خالی شود.توکان اینجا غریب بود. بعد از کنکور از ایلام، زادگاهش و جایی که تمام بستگانش زندگی می‌کردند، به تهران آمد و معماری خواند. هنوز کارشناسی را تمام نکرده بود که پدر و مادرش در تصادفی کشته شدند. به شهرشان برگشت و کفن و دفن و کارهای اداری و مالی را انجام داد و پس از چهلم، از ایلام رفت. چرا که هر جایی را که نگاه می‌کرد و به هرکس برمی‌خورد غم خانواده‌اش در دلش زنده می‌شد. تصمیم گرفت آن‌قدری در تهران بماند که بتواند تلخی آن فقدان را فراموش کند و به آن واقعه، به چشم یک اتفاق در گذشته‌اش نگاه کند.اهل معاشرت و گپ و گفت نبود. فقط وقتی ضروری بود حرف می‌زد. تعریفش از ضرورت این بود که اگر واقعا از کسی سوالی داشت و نیازی طبیعی در میان بود شروع به گفتگو می‌کرد. این را هم باید گفت که صرف حرف زدن برایش نیازی طبیعی محسوب نمی‌شد و فایده‌ و نیازی که از گفتگوها به‌دست می‌آمد تعریفش از نیاز طبیعی بود. بیشتر سر کلاس‌ها و پروژه‌های درسی و بعدا سر کار صدایش شنیده می‌شد. وقتی صحبت‌ها به سمت (به قول خودش) حواشی می‌رفت دوباره سکوت می‌کرد تا دوباره صحبت درس و کار پیش بیاید و او مشارکت کند.وقتی گفتگو را با من شروع کرد نیز یکی از همان نیازهای طبیعی‌اش او را وادار به این کار کرد. از صحبت‌های تلفنی‌ام فهمیده بود هم‌دانشگاهی هستیم و من قبلا حذف ترم کرده‌ام. همان موقع چشم‌هایش را لحظه‌ای باز کرد و به من خیره شد. من به او نگاه نمی‌کردم ولی خاصیت چشم‌های او این‌گونه بود که وقتی به کسی زل می‌زد، حتی اگر آن شخص حواسش جای دیگری بود، متوجه نگاه او می‌شد.از مترو که پیاده شدیم او پشت سر من حرکت می‌کرد. در پله‌برقی هم همین‌طور. صدای نفس کشیدنش می‌آمد. حتی باد شدن شش‌هایش و برخوردی که با استخوان قفسه‌ی سینه داشت شنیده می‌شد. قدش از دور به‌شکل غیرمنطقی بلند به‌نظر می‌آمد اما وقتی کنارت قرار می‌گرفت صرفا یک آدم قد بلند بود. از ایستگاه مترو که خارج شدیم بالاخره لب از لب باز کرد. صدایش بم بود. اول که صدایش را شنیدم بدنم تماما لرزید. نه از ترس، که فرکانس‌های صوتی‌اش من را به چنین واکنش غیرارادی‌ای انداخت. بسیار هوادار حرف می‌زد و برای همین مجبور بود سریع نفس بگیرد. حین صحبت مدام سینه‌اش بالا و پایین می‌رفت. دست‌هایش را در هوا تکان می‌داد و با انگشتان صاف حرف می‌زد. انگار ده‌تا مداد، بی‌هدف جلوی صورتتت به‌هم می‌خوردند.اما لحن صحبتش بسیار مناسب و به‌جا بود. کلمات را خوب ادا می‌کرد و می‌دانست از هر کدام کجا استفاده کند. در یک کلام، سخنور بود. اگر دست‌هایش را می‌توانس موقع حرف زدن کنترل کند یا اصلا آن‌ها را کنار بدنش آویزان نگه دارد، هیچ نقصی در ارتباط کلامی‌اش وجود نمی‌داشت.در آن مسیر ده دقیقه‌ای تا دانشگاه تمام ماجرای زندگی‌اش را گفت. مثل یک فیلمنانه. روی اجزایش کار کرده بود. به موقع تصویر ارائه می‌داد، گاهی با کلمات بازی می‌کرد و در لحظاتی احساسات را برمی‌انگیخت. مشخصا آن متن را بارها در ذهنش مرور کرده بود. به‌نظر می‌آمد از آن دسته افرادی باشد که فرصت گفتن حرف‌هایش را ندارد، یا شخص مناسبی را پیدا نمی‌کند؛ و برای همین حرف‌ها را مدام با خودش تکرار می‌کند، و وقتی شرایط را مهیا می‌بیند، مثل یک بازیگر تئاتر که قبلا چند ده‌بار صحنه‌ای را بازی کرده، اجرایش را شروع می‌کند.فهمیدم که در حال حاضر سال آخر کارشناسی‌اش است. سخت دنبال کار است و می‌خواهد سامانی به زندگی‌اش بدهد و از دنیای دانشجویی خارج شده و به دنیای واقعی برود. حالا فرصت کم‌نظیری را دارد برای نشان دادن توانایی‌اش. اما نیاز دارد چند ماه تمام وقت روی طرح پیشنهادی‌اش کار کند. برای همین می‌خواهد یک ترم درس نخواند و شانسش را امتحان کند. می‌گفت مسیر ساختن زندگی‌اش از این پروژه می‌گذرد. اگر بتواند کارفرما را راضی کند تا طرح او را بپذیرند، ادامه‌ی مسیر شغلی‌اش هموار می‌شود و زندگی‌اش معنی پیدا می‌کند. به خودش می‌گفت بنده‌ی موفقیت‌ها و شغلش است. به قول خودش اگر نمره‌اش خوب شود و کارش بی‌نقص، آن‌گاه احساس ارزشمندی و رضایت می‌کند، وگرنه تفاوتی با یک لنگه کفش ندارد. بعد هم کمی از ادبیات صحبت کردیم. گفت عاشق نویسندگان گرمسیر است. آن‌ها با خشونت و صراحت می‌نویسند. و به زندگی واقعی شبیه‌ترند. به مقصد رسیده بودیم. با او خداحافظی کردم و رفتم.چند سال بعد که داشتم میان کانال‌های تلگرام بالا و پایین می‌رفتم، کانال دانشگاه، یک پیام جدید گذاشته بود. قبل از آن‌که متن را بخوانم، تصویر دانلود نشده و تار با روبان سیاه مورب گوشه‌اش توجهم را جلب کرد. تا عکس را باز کردم دو جفت چشم زنده در قاب عکسی درخشیدند. امیدوارم طرح معماری زندگی‌اش ناتمام نمانده باشد.امیرحسین انصاریامیرحسین انصاریSat, 26 Apr 2025 08:20:29 +0330https://virgool.ir/@AmirH.14/حشره-ای-گرد-لامپ-ygbbexzj93gbحشره‌ای لرزان و چرخان در اتاق می‌چرخد. از همان‌هایی که شبیه پروانه هستند اما کوچکتر. ‌و وقتی جایی نوری باشد به سمتش میروند. همان‌هایی که ساعت‌های زیادی بی‌حرکت یک‌جا می‌نشینند و انگار یک تکه چوب خشک سیاه یا قهوه‌ای روی دیوار چسبیده است.این یکی زیادی سرگردان است. هنوز جای خودش را پیدا نکرده. احتمالا او هم غبطه دوستانش را می‌خورد که می‌دانند باید کجا بروند و چه کنند. اما او هنوز در هوا است. طوری پرواز می‌کند انگار دور یک گردبار می‌چرخد. انگار سرش گیج رفته است. از بس چرخیده و جایی پیدا نکرده، یا پیدا کرده و نشسته، اما یا باب میلش نبوده یا با حرکت یک دست یا نوک یک جارو مجبور به جابجایی شده.جالب است که این حشرات به راحتی از یک جای تاریک مسیرشان را به این اتاق روشن پیدا می‌کنند اما این‌جا نمی‌توانند منبع نور را بیابند. هر کدام یک گوشه‌ای می‌افتند. انگار همه‌شان به همان مقدار نوری که گیرشان آمده راضی هستند و دنبال خورشیدشان نیستند.تو به‌راستی چقدر بال زدی تا خودت را به اینجا برسانی؟ اگر می‌دانستی حالا چقدر به مقصدت نزدیک هستی گیج و منگ پرواز نمی‌کردی.اگر می‌دانستی رسیدن به لامپ یعنی جنون، و اگر می‌دانستی گرما و نورش را، و اگر باخبر می‌شدی از سرنوشت هم‌نوعانت، شاید تو هم مثل حشرات به در و دیوارْ چسبیده بیخیال آرمانت می‌شدی.بگذار برایت بگویم رسیدن به آرمان یعنی چه. البته دقیق‌تر بگویم، بیش از اندازه نزدیک شدن به آن. جایی که میان تو و دورترین و بزرگترین جایی و چیزی که متصورش بودی فقط به‌قدر یک شیشه فاصله وجود دارد. وقتی پیدایش می‌کنی، خوشحالی. دیگر خودت را به این‌طرف و آن‌طرف نمی‌کوبی. بالهایت با هدف حرکت می‌کنند و مستقیم به سوی چیزی می‌روی که همیشه آرزویش را داشتی. هرچه نزدیکتر می‌شوی، دنیای اطرافت ناپدیدتر می‌شود. تا آن‌که شعاع دیدت را جز نور پر نکرده است. این‌جاست که می‌فهمی چقدر نزدیک شده‌ای.حالا همه‌جا نور است. هر بال رو به جلو شدتش را بیشتر می‌کند. تا جایی که دیگر چیزی برای دیدن و ندیدن نخواهد بود. انگار از ابتدا چشم نداشته و همیشه با کمک بازتاب نور می‌دیدی، حالا با خود نور همراه شده‌ای و نمی‌بینی. از این‌جا به بعد، گرماست.هر بالی که می‌زنی گرم‌تر می‌شوی. نه آن گرمای درونت که ناشی از فکر وصال است. بلکه گرمای همان نوری است که جرئت کرده‌ای آن‌قدر به آن نزدیک شوی. ابتدا سر و چشمان و بعد بدنت و نهایتا بالهایت گرم می‌شوند. گرم گرم. سوزان. اما دیگر اختیاری نداری. پرواز می‌کنی و می‌روی. منتظر لحظه باشکوهت هستی. وصال، فنا.چند لحظه بعد… تق. سرت گیج می‌رود. ضربه اول از همه کاری‌تر می‌افتد. چند لحظه طول می‌کشد تا از رویا بیدار شوی و اطرافت را ببینی. دور خودت می‌چرخی. هنوز حواست سر جا نیست. کم کم دوباره همان گرما را حس می‌کنی. و چشمانت دوباره می‌بینند. می‌فهمی که نرسیده‌ای. مانعی بوده است. دستی نامرئی پَسَت زده. دوباره به سمتش پرواز می‌کنی. تق. این بار زودتر به خودت می‌آیی. از روی علاقه و جانبازی یا شاید عادت و لجبازی، دوباره می‌روی. تق. هر دفعه ضربه ضعیف‌تر میشود. چون سرعت حرکتت به سمت نور کمتر شده. همان قانون کنش و واکنش. واکنش قلب شکسته‌ات هربار بیشتر است، اما کنش بال‌های سوخته‌ات کمتر. و دنیای مادی، فقط بال‌هایت را می‌بیند و نه دلت را. تق. تق. تق. تق…پروانه‌وار می‌چرخی و می‌چرخی. اما مثل پروانه نمی‌سوزی، که مثل شمع ذره ذره آب می‌شوی. پروانه شمع را دید، چرخید و بعد سوخت و فنا شد. تو لامپ را می‌بینی، می‌چرخی، می‌روی اما نمی‌سوزی. هر بار زخمی‌تر. گرما یک‌جا در آغوشت نمی‌گیرد، هر بار با لحظه‌ای برخورد، کمی می‌سوزاند و پَسَت می‌زند. و تو که یک‌بار برخوردی، دیگر راهی جز برخوردهای بعدی نداری. آن‌قدر خودت را به شیشه گرم نورانی می‌کوبی تا خشک شوی و از هر جان تهی.آری حشره. تو پروانه نیستی، و در اتاق هم شمعی نیست. و این سرنوشتت بود که برایت باز گفتم. حالا انتخاب با توست. در کنج تاریک می‌خزی؟ یا به دیوار و سقف سفید می‌چسبی؟ یا می‌روی جایی که سرهای بریده بی‌جرم و جنایت را ببینی؟امیرحسین انصاریامیرحسین انصاریTue, 22 Apr 2025 21:24:20 +0330https://virgool.ir/@AmirH.14/مهربانم-این-هم-نامه-ای-برای-توست-ors1vrvy4i6wمهربانم، این هم نامه‌ای برای توست. تویی که دومین میوه‌ی بالغ من هستی. همان گنج سعادتی که از یمن دعای شب و ورد سحری نصیب من شدی. و خودت بهتر می‌دانی که چه ارزشی داری و به گوهر وجودت به خوبی آگاهی. می‌خواهم تو را به دنیای خاطرات ببرم. نه آن‌قدر دور که از آن جز هوایی غبارآلود و مبهم به‌یاد نمی‌آوری، و نه آن‌قدر نزدیک که دوباره طعم تلخ اختلافات اخیر بینمان را بچشی. می‌خواهم پرنده‌ی ذهنت، تو را میان این دو پرواز دهت تا هوای صلح و صفا و آشتی چون نسیمی از زیر بال‌هایت عبور کند و طبع نازکت را بالاتر ببرد. می‌خواهم به سمت آشیانه‌ای که بر بالاترین نقطه‌ی ممکن کوه ساخته بودیم؛ برسی. می‌خواهم آن آشیانه را دقیقا قبل از آن‌که آتش‌فشان کینه و نفرت فوران کند؛ تصور کنی. با تمام جزئیاتش. به تک‌تک برگ‌ها و شاخه‌هایی که کنار یک‌دیگر نهادیم تا با سرپناهی از جنس اعتماد داشته باشیم که آفتاب سوزان بدگویی‌ها، تن لطیفمان را نسوزاند؛ و طوفان بدخواهی، سرنوشت آراممان را به‌هم نریزد.حال می‌خواهم قبل از آن‌که آشیانه‌مان دوباره ویران شود؛ پرواز کنی و خود را به اکنون برسانی. واژگان این نامه می‌خواهند همان شاخه‌ها و برگ‌ها را دوباره کنار هم جمع کنند تا ما این‌بار قدم به قدم، از همان کوه بالا رویم و این‌بار لانه‌مان را کنار مرغ عنقا بنا کنیم که گزند هیچ دامی را نبینیم؛ و زندگی را با بزرگواری و خطاپوشی از سر بگیریم و فراموش نکنیم هیچ داستانی زیبا‌تر از آن نمی‌شد که رستم و سهراب، قبل از جنگ، روابط پدر و پسری را می‌فهمیدند و به آغوش هم بازمی‌گشتند. من نمی‌خواهم نوش‌دارویی دیرهنگام باشم بر زخم پسرم؛ و می‌خواهم دردهای قهر و جدایی را اکنون درمان کنم. امیدوارم تو هم مرا یاری کنی تا با هم این رنج را پایان دهیم.امیرحسین انصاریامیرحسین انصاریWed, 10 Jan 2024 20:54:21 +0330https://virgool.ir/@AmirH.14/شوخی-مسخره-ی-خدا-یا-xjeobw8v83d1-زندگی شوخی مسخره خدا با ما بود.+شوخی خدا یا خودمان؟ چه کسی زندگی را جدی گرفت؟ چه کسی آرزوهای دور و دراز داشت؟ چه کسی فکر می‌کرد همه‌چیز در یدقدرتش است و توانایی کنترل همه چیز را دارد؟ چه کسی بود که برای رسیدن به اهدافش سعی می‌کرد برنامه دیگران را به هم بریزد؟ چهکسی به داشته‌های محدود و تدبیر ناقصش تکیه کرده سودای ایستادن بر نوک قله‌ی رفیع جهان را داشت؟ چه کسی به او گفته بود که اوهرکاری را که بخواهد و اراده کند به همان شکل و بی‌نقص می‌تواند انجامش دهد؟حال تو بگو. چه کسی این شوخی مسخره را شروع کرد؟ و چه کسی آن‌را باور کرد؟ و چه کسی با وجود آگاهی به آن دروغ همچنان ادامهداد؟ چه کسی در میان آن‌چه که واقعا هست و آن‌چه می‌خواهد باشد، دومی را برگزید و آن‌را حقیقت لایتغیر هستی دانست؟-اما چه کسی این باری را اول شروع کرد؟ من یا او؟+او شروع کرد. ولی نه آن‌گونه که تو اکنون می‌پنداری. تو در جای خودت ایستادی و حقیقت را به سوی خودت کشیدی. اما آن دیگرحقیقت نیست. چیزی کش آمده و وا رفته میان حقیقت و تمایلات توست.-چه کسی ریشه‌ی این تمایلات را در من کاشت؟+او. ولی آن تمایلات در همان حقیقت معنا داشته‌اند. هدفش این بود که تو را به‌سوی خودش بکشد. برای همین خورشید را در دست توننهاد و آن‌را در افقی دور و بالای سرت گذاشت تا تو حرکت کنی. تمایلاتت در حرکت بروز یافته تو را می‌سازند. تو می‌خواستی بنشینیو خورشید را به سمت خودت بکشی؛ برای همین تمایلاتت گندیدند و باتلاق خودت شدند.-چرا می‌خواهد حرکت کنم؟ راهی را که پایان نیست چه فایده‌ای دارد؟ خورشیدی که فقط دیدنی‌ست را چه سود؟+زیست موج در حرکت آن است. رودخانه‌ی جاری‌ست که زلال می‌ماند. تارهای موسیقی در جنبش صدا تولید می‌کنند. دوچرخه‌ای کهرکابش را می‌چرخانند سرپا می‌ماند. حرکت جزئی از وجود توست؛ و نه گونه‌ای از زیست تو. برای آن‌که ذاتش حرکت است، مقصدرسیدنی مرگ اوست. مسلخی‌ست که هر قدم او را به نابودی می‌کشاند. اما خورشید دیدنی به تو نور و گرما می‌بخشد، بی آن‌که تو رابسوزاند یا کور کند. تا زمانی که خورشید را بخواهی چیزی جز سقوط و پوچی انتظارت را نمی‌کشد. اما وقتی خودت را بخواهی، فارغ ازمملوکات و داشته‌هایت، مسیرت روشن و دلت گرم خواهد ماند.امیرحسین انصاریامیرحسین انصاریMon, 08 Jan 2024 15:25:26 +0330https://virgool.ir/Sakkoo/به-سراغش-رفتم-u42vklqvstttبه سراغش رفتم. آسان نبود. با آخرین توان زانوهایم به سمتش رفتم. می‌توانم بگویم که وقتی مقابلش ایستادم حتی یک قدم دیگر هم نمی‌توانیتم پیش بروم.وقتی گردوغبار گذر زمان قاب عکس خاطراتت را محو می‌کند و تاروپود نقش و نگارها را می‌گسلد؛ چاره‌ای نیست جز آن‌که خود را به دره‌ی فراموشی بسپاری یا رنج بالا رفتن از قله‌ای که چندی پیش از آن سقوط و یا حتی هبوط کرده‌ای را به جان بخری.در مقابلش ایستادم. نه صمیمانه، که رسمی. چه توقعی می‌رفت؟ طوری نگاهم می‌کرد که گویی اولین بار است که مرا می‌بیند. یا شاید دومین بار، در حالی‌که گویی بار اولی که مرا دیده چنان زخمی بر تو زده‌ام که هنوز از چشمانش خون می‌چکد.آری دومین بار بود که مرا دیده است. و تجربه‌ی اولین بارهایش چیزی جز نفرت را در دلش نکاشته بود.و البته من هم بد موقع به سراغش رفتم. دقیقا همان زمانی که می‌خواست ثمر همان نفرت اولی را که اکنون درختی تنومند شده و بر خاطرات خوش سایه‌ی سیاه افکنده، برداشت کند. و چه تلخ میوه‌ای بود.شاید سالگرد آشنایی زمان مناسب دیدار نبود. اما شما بگویید. مگر می‌شد او را در زمان دیگری هم پیدا کرد؟ فقط یک‌ هفته فرصت داشتم. او یک‌ماه زیر آسمان همان شهری که من هم در آن بودم نفس می‌کشید و بعد می‌رفت. جایی که دستم که هیچ، حتی مخیله‌ام هم نمی‌توانست به آن دست یابد.می‌گویند آسمان همه‌جا یک‌رنگ است. برای من در تمام طول آن دو سال دوری از او آسمان برای من همه‌جا سیاه بود. روی خورشید را ندیدم و گرمایش را حس نکردم. شب‌هایم طلمانی، و نه مهتابی، بود.مرا متهم به خودخواهی نکنید. او حق داشت حقیقت را بداند. نه به این دلیل که شخصیت تخریب‌شده‌ی من در ذهن او ترمیم شود. بلکه او باید اعتمادش را به انسانیت و به عشق دوباره بازمی‌یافت. مگر می‌توان هیچ کجای این دنیا بدون ایمان به عشق ، و نه حتی صرف یک باور ساده به آن، زندگی کرد؟من می‌دانستم که او تصمیمش را گرفته، و دیگر هیچ‌گاه به سوی من باز نمی‌گردد. و در این‌باره مطمئن بودم. بله درست است که قلبم اندک امیدی داشت، ولی اتفاقات این دنیا با قانون آمار و احتمالات حل می‌شود و نه با الهامات قلبی. پس من هم به آن اعتنا نکردم و چون مطمئن بودم در او هیچ اثر منفی‌ای نمی‌گذارم به سراغش رفتم. بله به شما قول می‌دهم که با عقلم تصمیم گرفتم و نه قلبم. دفعه‌ی قبل هم همین‌کار را کردم. مگر می‌شد با قلبم چنان دروغ مصلحتی به او بگویم و او را از خود برانم؟و اما جز چشم‌هایش که از آن‌ها خون می‌چکید، می‌توانم بگویم که هیچ تغییر دیگری نکرده بود. پارگی ابرو و شکستگی پیشانی‌اش همان شکلی باقی بود. گونه‌ی چپش به‌هنگام خوشحالی یا خشم زیاد می‌لرزید و لب‌های کوچکش که تقریبا همیشه بسته بود. هنوز هم می‌توانست با ترکیب چهره‌اش، همان ابروان کشید و لب‌های بسته و چشمان درشتش با تو سخن بگوید. به من می‌گفت که فقط من هستم که چنین برداشتی را دارم. اما من به شما می‌گویم که او سخن می‌گفت و بقیه نمی‌فهمیدند. چون لایق فهمش نبودند.من چطور؟ فکر می‌کنم تغییر کرده باشم. البته مدت زیادی‌ست خود را در آیینه ندیده‌ام. هرچند آیینه‌ی شکسته تصویر درستی هم نشان نمی‌دهد. نه. من آن‌را نشکستم. قبلا هم گفتم که یک اتفاق غیر ارادی بود و هیچ ربطی به عکس او گوشه‌ی آینه نداشت. از قیافه‌ام که بگذرم؛ فکر می‌کنم کمی زودتر خسته می‌شوم؛ از کارکردن، ورزش کردن، راه رفتن، و گاهی زندگی کردن. البته این خستگی می‌تواند ناشی از قرص‌های خواب‌آور هم باشد. به دکتر گفته‌ام که چیزی‌ام نیست و حالم خوب است اما او تاکید دارد که باید دوره‌ی درمان کامل شود. من فکر می‌کنم مصرف این قرص‌ها دائمی باشد و دکتر این موضوع را پنهان می‌کند. چون فکر می‌کند دوباره مصرف قرص را قطع کرده و کارهای عجیب‌وغریبی می‌کنم. اما من به شما می‌گویم که به هیچ‌وجه آن رفتارها ارادی نبودند. من فقط واکنش نشان دادم. آن‌ها بودند که صدایشان را بالا برده به سمت من آمدند. می‌دانم شما هم می‌خواهید انکارش کنید و بگویید کسی جز من آن‌جا نبوده که بخواهد به سمت من حمله‌ور شود. اما، اما برای آنکه نشان دهم حالم خوب است از این قضاوت شما نسبت به خودم می‌گذرم.لباس‌هایم؟ بله تکراری شده‌اند. مدتی‌ست که زودبه‌زود پاره می‌شوند. قبول دارم که آن پیراهن زرد را خودم پاره کردم. و به شما می‌گویم، هیچ ربطی به او نداشت. اصلا اکثر لباس‌هایم آغشته به آن عطر بودند. در لحظه‌ای احساس خفگی کردم و حس کردم سینه‌ام تنگ شده. اصلا شما چه می‌دانید که تنگی نفس چه احساسی دارد که می‌خواهید مرا قضاوت کنید؟خیر. همچنان آرام هستم. اما یک لحظه همان احساس خفگی دست داد و مرا به‌هم ریخت. می‌بینید که لحنم آرام و دوستانه و کلماتم شمرده هستند.لباس دیگری نبود، فقط همان بود. بقیه کهنه شده بودند. اصلا خودشان آرام آرام پوسیدند و پاره شدند.کتاب‌ها؟ یک اتفاق بود. فقط بخشی از آن‌ها سوختند. بقیه را هم خودم می‌خواستم که فروخته شوند. اتاقم شلوغ بود. کسی مجبورم نکرد.اگر می‌خواهید بحث ظرف و ظروف و چاقو و را هم پیش بکشید باید بگویم که من دیگر نمی‌خواستم آشپزی کنم. چرا باید نگهشان می‌داشتم؟ آن‌ها گفتند آن‌را به نیازمندان می‌دهند. خب چرا باید مخالفت می‌کردم؟به اصل ماجرا برگردیم. دقیقا به همان‌جا روبه‌روی او. این‌بار صبر نکرد تا من از چهره‌اش حرف را بخوانم. خودش لب گشود:-چرا دوباره اومدی؟+نمی‌تونستم، یعنی…می‌دونی…یه‌چیزی رو باید بگم…-می‌دونم، می‌دونم. اینکه دوسال پیش برای اینکه منو از مرگ نجات بدی دروغ گفتی و از من جدا شدی. و حالا فکر می‌کنی که من قراره مهاجرت کنم. پس می‌خوای آخرین حرفت رو بهم بزنی. من حقیقت رو باید بدونم. برای اینکه اعتمادم به انسانیت و عشق رو دوباره پیدا کنم. چون نمی‌تونم بدون عشق زندگی کنم. همه‌ی این حرفا رو بارها و بارها برام گفتی. بهم می‌گن که باید باهات همراهی کنم. شاید بتونی خودت از این کابوسی که ساختی خارج بشی. ولی باور کن من هم هر وقت می‌بینمت به‌هم می‌ریزم. الان پنج سال گذشته. باور کن من دارم دیوونه‌تر از تو می‌شم.+حق داری باور نکنی. باورش واقعا هم سخته. اما اینو بدون. من مانع رفتنت نمی‌شم. و اصلا هم فکر نکن که این حرفای من برای اینه که شخصیتِ…-خریب‌شده‌ی من در ذهن تو ترمیم بشه. ببین همه‌ی جملاتت رو حفظ شدم. چرا یه‌بارم که شده سعی نمی‌کنی واقعیت رو به‌خطر بیاری؟ ببین من خیلی متاسفم. باور کن. از صمیم قلب. ولی من مجبور بودم برم. تو خودت یادت نمیاد اون اواخر چه رفتارهایی بروز می‌دادی. باور کن اون تصمیم جدایی به‌نفع جفتمون بود.+ولی…آخه… این حرفا چیه؟ من…-ببین. توروخدا به حرفام دقیق گوش بده. اونا می‌گن ممکنه اگه توی محیط سابق زندگیت باشی بتونی به حقیقت برگردی. اون تیمارستان لعنتی قطعا تو رو دیوونه می‌کنه. من هنوزم امید دارم که تو خوب می‌شی. لطفا، لطفا این چرندیاتت رو بذار کنار. اگه بازم به این حرفات ادامه بدی تا آخر امسال بیشتر نمی‌تونی طعم هوای آزاد رو بچشی. بعدش دیگه همش قرص و خواب و اتاقای کوچیک و سقفای کوتاهه.+آخه زندگی وقتی تو از این شهر بری دیگه برای من ارزشی نداره. هوای همه‌جا گرفته‌ست. با اینکه عقلم می‌گه تو باید بری. ولی جایی توی دلم می‌خواد که بمونی همین‌جا. ببین ما می‌تونیم اتفاقات دوسال پیش رو فراموش کنیم.-بدون که دوستت داشتم. هنوزم دارم. ولی… ولی…باشه من همین‌جا می‌مونم. تو هم زودتر خوب شو. حالا خداحافظ.و این جملات آخرین کلماتی بود که او گفت. با چشمانی اشک‌بار. که خون به دلم کرد.اکنون فقط مرور آن‌روزها و امید دیدار مجدد اوست که مرا این‌جا زنده نگه می‌دارد. محیط جدید زندگی‌ام را دوست ندارم. ولی این‌جا آرام است و می‌توانم بی هیچ دغدغه‌ای به او فکر کنم. حتی اگر رسیدن را ناممکن ببینم، همین مسیر و بارقه‌ی نور دیدار مجدد نهال کم‌رمق امید مرا زیر این هوای بسته و سقف‌های کوچک زنده نگاه می‌دارد.امیرحسین انصاریامیرحسین انصاریامیرحسین انصاریSun, 07 Jan 2024 01:02:51 +0330