https://virgool.ir/feed/@Amir1382آدم یُبسِ نارنجیfa2026-11-12 03:11:24https://files.virgool.ir/upload/users/1785977/avatar/NtIHGo.jpghttps://virgool.ir/@Amir1382https://virgool.ir/@Amir1382/شمالِ-تحصیلی-e7guzl5mvwloهمیشه داشتم ولی الان بیشترهحرفامو میگم!همون حرفایی که نمیزنمآخه اولش خیلی راحته دیگه قورتش میدی و تمومولی یکم بعد حرفات میره تو دلت همونجا میمونهبعدش چی میشه؟ در یخچالو وا میکنی یچی برمیداریدوباره یچی برمیداریدوباره یچی برمیداریدوباره و دوباره و دوباره تا اینکه به نمودارِ حرفی_غذایی ایمان میاری!به این صورت که هرچقد حرفای نزده بیشتری داشته باشی ازونورم اشتهای بیشتری داری البته الانا به این نمودار میگن “پرخوری عصبی” از جایی که مواد غذایی روز به روز داره گرونتر میشه تصمیم گرفتم بیام اینجا و حرف بزنم :)اسمم امیره ( نه ازون امیرا که ۲۰۶ سفید دارن ) هیجده سالمه و ده پونزده روز دیگه وقت رفتنمهشمال همینجوریش برا من عذابه چه برسه به اینکه دانشگام شمال باشهچرا عذابه؟ به اونم میرسیم ( شایدم نرسیدیم حالا )دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابلمشکل اصلیمم این تنهاییِ بی پدر مادرهمیدونی، تنهاییِ بی پدر مادر ترسناک ترین نوع تنهاییه حتی از تنهاییِ پدسگ هم ترسناک تره!! البته ربطی به اسمش نداره چون میدونم دلم برای پدرم ابداااا قرار نیست تنگ بشهراستش من خیلی وقته به تنهایی عادت ندارمآخه آدمای قشنگی تو زندگیمن به رنگای مختلف:آبی، سفید، سبز...و ترک کردنشون هرچند برای مدت کوتاه قلبمو به درد که نه رسما پاره میکنه! داییم که میگه دانشگات رو به رو دریاست کلی عشق و حال میکنی پسسسسر ( با یه لبخند مرموزی اینارو میگفت ) که همینم جای شکرش باقیه حداقل قراره سیگارم جای مناسبی دود شهبه زبان فارسی سخت بخوام بگم دارم جر میخورم از فکرعین یه جنازه افتادم رو تختیا خوابم یا مفکورم یا تو خوابام مفکورم ( این حالت دیگه ته شکنجه ست تو روزای کنکور هم یادمه تو خوابام تست میزدم همشم شیمی بود پدسگ ) برای اینکه حالم بهتر شه سه شب پیش این روند روزمره مو شکستم و کاریو کردم که باید!رفتم سر کتابخونه و نگاه کردم کدومارو نخوندمتعدادشون زیاد نمیشد مثلا:پیامبر و دیوانه بودچند تا کتاب از پائولو کوئیلو بودسه شنبه ها با موری بود“انسان در جستجوی معنا“ هم بودبه ناچار آخریو برداشتم چون تنها کتابی بود که تو تم روانشناسی و این مزخرفات داشتمکتاب معروفیه و شما هم خوندین احتمالا ولی برای کسایی که نخوندن بگم که راجع به سرگذشت آدمیه که تو اردوگاه کار اجباری زمان جنگ جهانی دوم کار میکرده و از فلاکت و بدبختی های اون دوره ش نوشتهخلاصه ش اینه: میشه سخت ترین چیزارو تحمل کرد به این خاطر که انسان “عادت” میکنهولی نویسنده ش ( دکتر فرانکل ) یچیزیو نمیدونستاینکه انسان با یه کتاب تغییر نمیکنه!خلاصه خوندنش برام تاثیری نداشت که نداشتولی ولی فردا یکی هست که دیدنش میتونه حداقل موثر باشههمون رنگ آبی که بالاتر نوشتممن بهش میگم “آبی ترین”?خب اینم از اولین نوشته منآخیششششش چقد پرحرفی خوبهههه? یه تشکر میکنم از ”شب” که بخشِ دپِ داستانو برد بالاو تشکر بعدی از شماعه که وقت گذاشتین خوندینامیدوارم روزاتون رنگی باشه و شلوارتون پلنگیامیر خدادادیامیر خدادادیMon, 12 Sep 2022 07:31:30 +0430