https://virgool.ir/feed/@Amir.omanآدمیزاد/ کمی تا قسمتی کپی‌رایتر( نویسنده تبلیغ )fa2026-11-12 08:55:07https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Amir.omanhttps://virgool.ir/@Amir.oman/باطری-ساز-بحران-ساز-ph97p98yrp7dنوشته امیرعمانچند روز پیش؛ سه‌شنبه ۲۰ آبانماه ۱۴۰۴؛ رادیاتور برفی جوش آورد. شانس آوردم. تقریبا در حال پارک خودرو بودم. خیلی شیک برفی قل‌قل‌کنان را پارک کردم، خیلی شیک سوئیچ را به سمت خودم پیچاندنم، و خیلی شیک برفی پارک شده قل زده را به سمت مقصد مهد‌کودکی که با آن قرار داشتم، ترک کردم.این‌روزها اعصابی نازک و شکننده در حد بال پروانه دارم! با کوچکترین اتفاق پیش‌بینی نشده دوست دارم بنشینم و یک دل سیر گریه کنم! اما چه کنم که از بچگی به ما آموخته‌اند؛ مرد گریه نمی‌کند!من‌هم گریه نکردم! اما اتفاق پیش آمده را در ذهنم آن‌قدر بزرگ کردم که به این فکر افتادم شاید برای خرج تعمیر برفی مجبور شوم خودش را بفروشم!پیاده به سمت مهدکودکی رفتم که آدرسش نیز عوض شده بود. یک کیلومتر دورتر رفته بود. به آنجا رفتم. یک قرارداد عکاسی از بچه‌های مهد کودک در میان تردید مدیر و اصرار من امضا شد. همین قرارداد آبکی نیم‌بند کمی به من قوت قلب داد. به سمت برفی برگشتم. یک مغازه بزرگ دودفروشی نزدیک برفی بود. دودی با طعم هندوانه نعنا سفارش دادم. در حال مصرف دود ذهنم همچنان درگیر فاجعه بود. مانده بودم بیشتر به زمین باید فحش بدهم یا به زمان؟! خرج برفی چقدر خواهد شد؟ آیا دوباره می‌تواند مرا هر روز به کرج برساند؟ اگر هزینه تعمیرش از مجموع پول هر هشت کارت بانکی‌ام بیشتر شود چه باید کنم؟ برای کنترل هزینه چه کنم بهتر است؟ در همین شهر کرج دنبال باطری‌ساز بگردم؟ یا ماشین را تا نظرآباد یدک کش کنم؟ تازه نظرآباد هم باطری ساز خوبی نمی‌شناسم. آنجا هم باید حسابی بگردم تا یک آدم وارد پیدا کنم. آیا امکانی هست که دولت نیمه محترم(  ممکن است در این گرداب حوادث مجبور شوم از خجالت آن نیمه غیر محترمش درآیم! )  این گفتگوی درونی من را بشنود؟ و پس از آن آیا هنوز اصرار دارد مرا در دهک دهم جامعه قرار دهد؟ من اگر تویوتای لندکروز داشته باشم و نگران هزینه‌هایش باشم بازهم انصاف نیست در دهک دهم قرار گیرم! این که دیگر یک پراید مدل ۸۹ با ۴۴۴هزار کیلومتر کارکرد است!دودها مصرف شد و افکار پریشانم دود! ناگهان به شیوه فرار رو به جلو تصمیم گرفتم ابتدا برای تقویت روحیه ناهار چلوکباب برگ بخورم. بعد به خودم نهیب زدم؛ عجله نکن! شاید به اندازه همان پول کباب برگ کم بیاوری.به ماشین رفتم و سیب‌زمینی و تخم مرغ تنوری شده بر نمک را به همراه نان و ترشی خوردم. ناهارم بود که از شب قبل آماده کرده بودم. بعد از سیر شدن شکمم، فکر کردم برفی را روشن کنم و با سرعت کم به سمت نظر آباد حرکت کنم. با توجه به اینکه زیر رادیاتور آب نداده بود، حدس زدم کار نکردن فن باعث جوش آوردن شده است. گفتم هر جا جوش آورد کنار می‌زنم، خاموش می‌کنم و بعد از خنک شدن رادیاتور دوباره راه می‌افتم. تصمیم گرفتم اگر راه یکساعته چندین ساعت هم به طول انجامید، همین کار را کنم، به هر حال بهتر از هزینه کردن برای یدک‌کش است! از نزدیکی‌های میدان توحید کرج راه افتادم. هم‌زمان اوراد قدرتمند وایت مجیک(  آیه‌الکرسی+صلوات ) ورد زبانم بود! به اتوبان کرج-قزوین رسیدم و به سمت نظرآباد با سرعتی حدود ۵۰ کیلومتر در ساعت، در حرکت بودم. چشمم دائم به درجه حرارت آب بود. درجه طی ده دقیقه به نیمه رسید و طی چهار دقیقه به سه‌چهارم. نزدیک پل حصارک؛ که تقریبا آخرین نقطه غربی تقاطع شهر کرج با اتوبان کرج-قزوین است؛ ماشین نزدیک به جوش بود، به جاده فرعی دانشگاه خوارزمی آمدم تا باعث ترافیک نشوم. برفی آماده به جوش را به خاکی کشاندم. خواستم خاموش‌ش کنم که به ذهنم رسید ابتدا در کاپوت را باز کنم. پیاده که شدم، ناگهان فن رادیاتور به کار افتاد! به خودرو برگشتم و دیدم درجه حرارات آرام آرام پایین می‌آید. چه حس خوبی بود. گویی دلار به کانال هفتاد هزار و پنجاه هزار برمی‌گردد!کمی ایستادم تا شرایط در کانال پنجاه هزار تثبیت شد. دوباره با سرعت ۵۰ کیلومتر ادامه دادم و تا نزدیک خروجی نظرآباد دمای آب تقریبا ثابت بود. به دوستم مجید زنگ زدم و مشورت گرفتم. گفت: این حالت به چهار تا چیز مربوط میشه! با توجه به توضیحات تو، حدس می‌زنم رله فن سوخته یا نیم سوز شده. به باطری ساز بگو، خودش عوض می‌کنه.ساعت سه و نیم بعدازظهر به نظرسیتی رسیدم. داشتم فکر می‌کردم چطور باطری‌ساز خوبی پیدا کنم که به‌راحتی بتوانم به مهارت و دقتش اعتماد کنم. ساعت بدی بود و احتمالا عصر باید دوباره به شهر برمی‌گشتم. وسط مسیر چشمم به یک مغازه باطری‌سازی افتاد که اتفاقا باز بود. دودل بودم که باطری ساز خوبیست یا نه؟! ناگهان چشمم به درجه آب افتاد و دیدم نزدیک به جوش است! گفتم حتما روزی این باطری ساز بوده که برفی جلوی پایش دوباره جوش بیاورد!برفی را نشانش دادم و شرح ماوقع دادم. او نیز رله فن و رابط‌هایش را تعویض کرد. فن رادیاتور به کار افتاد اما مستقیم به دور تند می‌رفت. چند بار دیاگ زد اما علت دقیقش را پیدا نکرد. چند تا از سیم‌ها را که نمی‌دانم چه بود باز کرد و با چند رشته سیم اتصالاتی از نمی‌دانم کجا به نمی‌دانم کجایی دیگر برقرار کرد. ظاهرا مشکل حل شدنی نبود، البته چون فن کار می‌کرد ماشین دیگر جوش نمی‌آورد. گفت: دو روز دیگه ماشین رو بیار. احتمالا موتور فن باید تعویض بشه. مرحله به مرحله جلو می‌ریم تا ایراد رو پیدا کنیم.حس خوبی به این باطری‌ساز نداشتم، نه به خاطر گفتن مرحله به مرحله! من خودم به تکنیک مرحله به مرحله اعتقاد خاصی دارم و حاضرم برایش هزینه‌ها کنم. به خاطر سیم‌های زیادی که برید و متصل کرد حس جالبی نداشتم. و دوم به خاطر صحبتش با یکی از مشتری‌ها که از او پرسیده بود: آقا محمود، بعد از درست شدن سیم‌کشی ماشین، می‌تونی کیلومتر ماشین رو هم کم کنی؟- هفته دیگه بیار، یه کاریش می‌کنم.یک کاری می‌کند یعنی چه؟ یعنی مثلا می‌تواند کیلومتر برفی را از ۴۴۴ هزار به ۴۴ هزار کاهش دهد؟! که چه شود؟! بتوانم برفی را چند ده میلیونی بیشتر بفروشم؟ به چه قیمتی؟ فریب دادن و خسارت زدن به یک انسان دیگر تا او هم مجوزی پیدا کند که انسانهای دیگری را فریب دهد و به آنها خسارت وارد کند؟!...به من چه اصلا! در کشوری که در هر دقیقه میلیارد‌ها میلیارد به مردمش خسارت می‌زنند و تازه در جایگاه مقصر قرارشان می‌دهند؛ کم کردن کارکرد کیلومتر یک خودرو چه اهمیتی دارد؟ سوار برفی شدم و به سمت خانه رفتم. ماشین را که خاموش کردم، یک صدای خفیف ویز مانند شنیدم. درست نفهمیدم از داخل ماشین است یا صدای موتور برق بارفروشان سه‌شنبه بازار از فاصله‌ای کمی دورتر! همهمه بیرون اجازه نمی‌داد درست تشخیص دهم. گفتم خریدها را می‌برم بالا و پس از خواندن نماز به سراغ باطری ساز می‌روم. بالا که رفتم شل شدم و از خستگی جسم و بیشتر روح، حوصله بیرون رفتن نداشتم. گفتم فردا به سراغش می‌روم. ده و نیم شب که خیابان آرام شده بود دوباره به سراغ برفی رفتم. بله صدای ویز ممتد به طور واضحی از داخل خودرو می‌آمد. گوشم را روی کف صندلی عقب گذاشتم. صدای پمپ بنزین بود که به طور دائم داشت کار می‌کرد! نگران خالی کردن باطری، سوختن پمپ بنزین و چند چیز احتمالی دیگر بودم. ماشین را روشن کردم، نیم ساعتی کار کرد و کمی باطری شارژ شد. خاموش کردم، رفتم خوابیدم و فردایش ۸ صبح برگشتم. دکمه دزدگیر را فشار دادم. کار نکرد! با سوئیچ در را باز کردم. سوئیچ را داخل جایگاهش کنار غربیلک فرمان فرو کردم و چرخاندم. برق پشت صفحه نیامد! باطری خوابيده بود. صدای ویز ممتد نیز قطع شده بود.تازه آن لحظه به فکرم رسید اگر همان دیشب شاه فیوز را در می‌آوردم شاید باطری نمی‌خوابيد و راحت می‌توانستم برفی را نزد باطری‌ساز ببرم. امان از ناشی‌گری! دوباره نا‌امیدی مختصری سراغم آمد و دنبال ناسزاهای جدید بودم! نفسی عمیق کشیدم و دیدم با نا‌امیدی و نثار فحش ماشین من استارت نمی‌خورد. تصمیم گرفتم با تاکسی به شهر بروم، صبحانه‌ای بخورم تا باطری ساز بی‌دقت مغازه را باز کند و من شکوه‌کنان گوشش را بپیچانم! در شهرک ولیعصر سوار تاکسی شدم. دو مسافر دیگر نیز گرفت و به سمت مرکز شهر حرکت کرد. در راه راننده تاکسی از دختربازی‌های قدیم می‌گفت! می‌گفت: قدیما اگه هم عشق و حالی بود اساسی بود! الان دختره صبح با یک نفره، ظهر می‌بینی با یکی دیگه داره ناهار می‌خوره، دوباره عصر با یک نفر دیگه تو کافی‌شاپه! این چه وضعیه؟!یک از مسافران گفت: بله آقا! قدیم یه خیار گاز می‌زدی بوش تا هفت‌تا خونه اون‌ور‌تر می‌رفت!وارد بحث خیار و دختر بازی‌شان نشدم. مسافر دیگر ادامه داد: آقا آبان داره تموم میشه تو کل کشور بارون نیومده!راننده: ما سمت یکی از روستاهای گیلانیم. اونجا یه مقدار کم بارون اومد. ولی یه چیز عجیب دیدم. درخت پرتقال پر از میوه پرتقال همزمان شکوفه هم داده بود! به عمرم همچین چیزی ندیده بودم. دستم مشغول کار بود می‌خواستم بعد کار ازش عکس بگیرم یادم رفت. حیف شد!مسافر دومی: این‌ها نشونه ظلمه آقا جان! من نمی‌دونم شما چه اعتقاداتی دارین ولی یه ظلم‌هایی غیر قابل انکاره! ظلم بالاخره تسویه میشه.بنده خدا از من که سکوت اختیار کرده بودم می‌ترسید و حرفش را می‌خورد. خیالش را راحت کردم و گفتم: بله، منم موافقم که هیچ ظلمی بی‌پاسخ نمی‌مونه، خدا همه ما رو از ظلم نجات بده! و همه مردم دنیا رو!ابتدای خیابان انقلاب پیاده شدم، گرسنه و پیاده به سمت میدان سپاه رفتم و با صبحانه محبوبم یعنی املت پپرونی شکم را سیر کردم. بعد از خوردن صبحانه اسنپ گرفتم به مقصد باطری‌ساز خاطی. ساعت ۹ و پنج دقیقه شده بود اما هنوز نیامده بود. از همسایه‌اش پرسیدم کی می‌آید؟ گفت: معمولا ۹ صبح اینجاست!حدس زدم دیرتر از این حرف‌ها می‌آید. دوباره اسنپ گرفتم و به مرکز شهر نظرسیتی برگشتم، این‌بار نزدیک میدان انقلاب. به مغازه دود فروشی رفتم تا وقت بگذرد. در قهوه‌خانه از مشتری‌ها پرسیدم باطری ساز خوب شهر چه کسی‌ست؟ دو نفر گفتند: ببر پیش نبی کرملو، خیابون کارگر شمالی.صبح هم که از راننده تاکسی پرسیده بودم اسم نبی باطری‌ساز را آورده بود. ترجیح دادم اول پیش نبی باطری‌ساز بروم و از او مشورت بگیرم. پیاده رفتم. نبی گفت: شاید فقط باطری خالی کرده، شاید هم ایرادهای دیگه پیدا کرده باشه، باطری‌تو باز کن بیار اینجا کمی شارژ کنم، بعد ببر و باهاش ماشین رو بیار.پرسیدم: اگه با شارژ باطری درست نشد چی؟گفت: اون وقت یه جوری باید ماشین رو بیاری اینجا.تصمیم گرفتم از همان ابتدا یک جوری ماشین را ببرم پیش نبی باطری‌ساز. اما چه جوری؟ آیا تاکسی‌های مسکن مهر می‌توانند با طناب برفی را یدک کنند؟! با پرس و جو از یک نفر فهمیدم در گوشه پارکی نیسان‌ها منتظر بار گرفتن هستند. به سراغشان رفتم و نیازم را توضیح دادم. یکی گفت: چون ماشینت روشن نمی‌شه، ترمز هم نداره! باید نیسانی بگیری که لوله فلزی برای یدک کش داشته باشه.خودش داشت. پس از صدهزار تومان چانه زنی، به کرایه ۶۰۰ هزار تومان( ۶۰۰ ریال جدید ) رضایت داد. ابتدا به در خانه راننده نیسان رفتیم تا میله فلزی مخصوص را بردارد. رسیدیم به برفی. میله آهنی را به پشت نیسان وصل کرد حلقه سر دیگر میله را با طناب به حلقه زیر برفی وصل کرد. گفت: مستقیم وصل نمی‌کنم که موقع ترمز زدن من سپرت نشکنه.سوار برفی خاموش شدم تا فقط با هدایت فرمان پشت نیسان آبی حرکت کنم. راننده مسیر خلوت تری انتخاب کرد. جاده روستای قوچ‌حصار که همسایه شهرک ولیعصر است. ابتدا داشتم به هزینه‌های اضافی که به من تحمیل شده فکر می‌کردم و رنج می‌بردم. بعد سریع فکرم را جای دیگری بردم. راننده نیسان بسیار آرام می‌رفت؛ با سرعت تقریبی نیم‌لاک‌پشت در ساعت؛ و امنیت خوبی برای این حمل و نقل فراهم کرده بود. حس حرکت برفی خاموش با سرعتی بسیار کم آن‌هم تقریبا چسبیده به پشت یک نیسان آبی، جدید و ناب بود. تجربه این رانندگی عجیب که با صرف هزینه ششصد هزارتومانی نصیبم شده بود، لذت‌بخش بود. فکر نمی‌کنم در هیچ شهربازی دنیا با پرداخت این مبلغ اجازه دهند بیست دقیقه چنان لذتی ببری!برفی را جلوی مغازه نبی باطری‌ساز پیاده کردیم. به نبی گفتم: مریض رو با آمبولانس برات آوردم!خندید و به شاگردش اشاره کرد برفی را معاینه کند. ابتدا کمی باطری را شارژ کرد. روشن کردم، چند ثانیه بعد شاه فیوز دود کرد و سوخت. فهمیدند ایرادی بزرگتر از باطری خالی کردن دارد. رله پمپ بنزین سوخته بود و تعویضش کردند. خدا را شکر خود پمپ بنزین سالم بود وگرنه چند میلیون هزینه اضافه می‌شد. سیم‌هایی که باطری‌ساز دیروزی بسته بود را باز کرد و چک کرد. معلوم شد یکی از سیم‌های رابط رله فن اشتباه بسته شده است. آنرا نیز درست کرد و صدای ویز ممتد پمپ بنزین قطع شد. مشکل دور تند فن رادیاتور نیز حل شد و معلوم شد نیازی به تعویض موتور فن نیست! ۵۸۰ ریال جدید هزینه قطعات و دستمزد باطری‌ساز جدید شد.پول‌ها پرداخت شد و پیروزمندانه سوار برفی شدم. از درست شدن برفی بسیار خوشحال اما از بی‌دقتی باطری‌ساز دیروزی ناراحت بودم. تصمیم گرفتم بروم سراغش و فقط برایش تعریف کنم که بی‌دقتی تو چقدر خسارت زمانی و پولی به من زده است. شاید شرمنده شود و برای دیگران دقت بیشتری خرج کند. به مغازه‌اش رسیدم و کمی دورتر ماشین را پارک کردم. شاگردش بیرون مشغول جراحی سیم‌های یک ماشین بود! پرسیدم: محمود کجاست؟گفت: داخل مغازه.داخل مغازه کسی نبود! صدایش کردم و از سوراخ چاله سرویس که با ورق آهنی بیشتر سطحش پوشانده شده بود صدایش آمد. به این فکر کردم مغازه باطری‌سازی مگر چاله سرویس لازم دارد؟ شاید قبلا اینجا تعویض روغنی بوده و الان که نیازی نیست چاله را پوشانده! پس چرا رفته بود آن زیر؟! نکند برای انجام یواشکی یک کار به آن فضا نیاز داشت؟! به من چه اصلا!بالا آمد و من تمام دردسرهایم و هزینه‌های اضافی که به من تحمیل شد را برایش تعریف کردم. می‌گفت: امکان نداره! من کارم رو درست انجام دادم.گفتم: پسر خوب من نیومدم ازت خسارت بگیرم، اگه این جور بود با یک لحن دیگه صحبت می‌کردم. اومدم بهت بگم یه بی‌دقتی ساده چقدر می‌تونه به دیگران خسارت بزنه!همچنان باور نمی‌کرد. اصرار کرد کاپوت را باز کنم. گفتم: باز می‌کنم اما به هیچ سیمی لطفا دست نزن!رله پمپ بنزین تعویض شده را دید. رویش طلقی و شفاف بود و دو چراغ کوچک قرمز داخلش پیدا بود. مشخص بود جدید است. کاپوت را بستم. با اصرار پرسید: شماره باطری‌ساز جدید رو بده. اشتباه می‌کنه!گفتم: شماره‌ش رو نمی‌دم. اسمش نبی باطری سازه و همه می‌شناسن.تلفن مرا گرفت و گفت: نبی رو پیدا می‌کنم و بهش زنگ می‌زنم اگه کار من اشتباه بود دستمزد رو بر می‌گردونم.ساعتی بعد زنگ زد و گفت: نبی تلفن رو بر نداشت. من حاضرم پول رو برگردونم، ولی اشتباه نکردم.برایش تعریف کردم که ده شب در خلوتی خیابان گوشم را به صندلی عقب چسباندم و صدای ویز ممتد پمپ بنزین را خودم شنیدم. و گفتم: این دقیقا اشتباه تو بوده. هرچند من دنبال پس گرفتن پولم نیومده بودم. مهم‌تر اونه که تو یاد بگیری بی‌دقتی چقدر می‌تونه آسیب بزنه!شماره کارت را گرفت و گفت: من پول دستمزد رو بر می‌گردونم. و اگه بخوای حتی هزینه نیسان و پول باطریساز جدید رو هم می‌دم.گفتم: نمی‌خوام! فقط هزینه دستمزدی که دیروز از من گرفتی رو برگردون.دقیقه‌ای بعد ‌اس‌ام‌اس واریز چهارصد هزار تومان را روی صفحه گوشی دیدم. به این فکر می‌کردم در هر ثانیه چند میلیارد ریال خسارت‌های مختلف به مردم این کشور وارد می‌شود. آیا قابل محاسبه است؟![ الف‌عمان ][ ۲۳ آبان ۱۴۰۴ ]#دنده_عقب_با_اتو_ابزار#دنده عقب با اتو ابزارAmir.omanAmir.omanThu, 20 Nov 2025 01:50:51 +0330