https://virgool.ir/feed/@Amin_bghاحساس سوختن به تماشا نمی‌شود؛ آتش بگیر، تا که بدانی چه می‌کشمfa2026-11-10 21:11:16https://files.virgool.ir/upload/users/548911/avatar/co0J1x.jpghttps://virgool.ir/@Amin_bghhttps://virgool.ir/@Amin_bgh/یک-وجب-زیر-آب-rt0k7ptvp7m0ویرگول خیرخواهانه، زمان تقریبی مطالعه یک متن را به مخاطب اعلام میکند، و خب کمترین واحد اندازه گیری آن یک دقیقه هست.تا کنون به متن های ۴ دقیقه ای اندیشیده ایکسی آنهارا نمیخواند، برای نخواندن نوشته شده‌اند، این‌قدر ریلز ها و پست های کوتاه در نظر ها گذشته که دیگر اغلب به نوشته های با این زمان نمی نگرند.این نوشته ها فقط برای زنده ماندن یک وجب کم آورده اند، شما مجبور هستید در حد یک ریلز کوتاه بنویسید و الا ما حوصله مان سر می‌رود، مهم نیست چه میگویید فقط کوتاه بگویید...و من برای آنهایی که با وسواس حرف های قلبشان را می‌چینند اما از ۳ دقیقه بیشتر می‌شود، دعا میکنم.امینامینSun, 27 Sep 2026 00:51:42 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/آتش-نهفته-grrqfjoqvwoa‌بخواهم صادقانه بگویم پسر خوب و آرامی بودم، اما نه به این معنا که شیطنت نداشتم یا از بازیگوشی‌ بدم می آمد.راه می رفتم، می دویدم و گاهی هم می جنگیدم، حال و هوای نوجوانی در من متبلور بود، مسلکی داشتم و در آن مسلک می کوشیدم، همانند دیگر هم سن و سال های خودم.دوستی داشتم که نویسنده بود و کتاب شعر نوشته بود، همکلاسی ای هم داشتم که دلباخته فوتبال و ورزش بود، هر کدام حرارتی نهفته در جان داشتند و رویا ها بافته بودند.من هم حرارتی داشتم، از دانش هسته اتم خوشم آمده بود، کتاب های فیزیک را میخواندم و پیگیر جدید ترین روش های شکافت هسته اورانیوم بودم.هنوز به ۲۰ نرسیده بودم، هنوز راه می‌رفتم و می‌دویدم و گاهی هم می جنگیدم، در حین راه رفتن بودم که بوی خاصی به مشامم رسید؛ متوقف شدم عمیق تر نفس کشیدم عمیق تر و عمیق تر...به دنبال آن رایحه می‌دویدم، می دویدم...کمی ایستادم تا ببینم اوضاع چطور است نگاهی به خودم انداختم در کل کهکشان همچن چیزی کسی تا کنون ندیده بود، نمی دانم از کجا، نمی‌دانم چگونه اما پیکره ای از یک پاره آتش‌ گداخته شده درونم نهفته شده بود.به خودم آمدم، به قول سعدی: عقل و صبرم بِبُرد و طاقت و هوشحرارتی که قبلاً داشتم در برابر این چیز عجیب و غریب حرفی برای گفتن نداشت.اوایل ۲۰ بودم، هنوزم آن آتش نهفته مثل روز اول وجود داشت. خیلی سوزان بود، نمی‌گذاشت دمی آرام بگیرم، بعضی روزها فقط می دویدم تا یادم برود دیگر راه نمی‌رفتم البته گاهی هم می جنگیدم.روزی در حین دویدن دوباره آن رایحه به مشامم خورد، اما از شدت سوزش آتش‌ جرات ایستادن نداشتم از طرفی هم دلم نمی‌خواست از او عبور کنم، باید تصمیم می‌گرفتم.ایستادم و عمیقاً تنفس کردم... آتش شعله می زد و زبانه می کشید... من سر مستانه تنفس میکردم، هرچه بیشتر می‌کشیدم بیشتر می سوختم.هرچه می‌گشتم دستم به منشأ آن بو نمی رسید، می دویدم و می جنگیدم؛ فقط میخواستم این آتش هیچوقت خاموش نشود، می‌خواستم زبانه بکشد و و مرا بسوزاند گویا همه چیز زیر سر آن بوی دوست‌داشتنی بود.در ایامی که ۲۲ بودم، با خودم گفتم دویدن بس است، باید بگردم، باید هر طور شده این شیشه عطر خوش بو را بدست بیاورم؛ کوی و برزن های شهر را بهم ریخته بودم تا کسی راه نشانم بدهد.هرکس که مرا میدید می‌گفت:خوش به حالت، خیلی زود آتش گرفتی، کوتاه نیا خیلی‌ زود آن شیشه عطر را میابی.می‌دیویدم و می‌دیویدم، می‌جنگیدم و می‌جنگیدم...۱۰ روز بود که وارد ۲۳ شده بودم؛ به دکان عطر فروشی رفتم، هیچ کدام از عطر های آنجا بوی خوشی نمی‌داد، به عطر فروش گفتم: حالم را ببین گاهی آتش از من زبانه می‌کشد و گاهی من از آتش، من دنبال یک شیشه عطر میگردم.گفت: آن عطر را برای خاموش شدن این آتش میخواهی ؟گفتم: برای خاکستر شدن خودم می‌خواهم.گفت: نامش چیست؟گفتم: نامش را نمیدانم...گفت: عطر تو پیش من است.گفتم: عطر من؟ یعنی چه ؟جوابی نداد و صرفاً تماشایم میکرد اما دلش به حالم نمی سوختگفتم: می‌شود آن را بیاورید، من عجله دارم.رفت و در یکی از اتاق هایی که در دکان وجود داشت، کسی را صدا زد، متوجه شدم که همسرش هست.درب اتاق که باز شد سنگین ترین رایحه ای که تا کنون به مشامم رسیده بود را حس کردم، دلم نمی‌خواست درب بسته شود؛ چند دقیقه بعد آن زن همراه با یک شیشه عطر آمد...چراغدانی بود که درون آن یک محفظه مملو از عطر بود، بوی عطر به بیرون تراوش می‌کرد و درون آن چراغدان که بسیار هم پر نور بود موج می‌زد و متلاطم بود.من؟پیکره آتش به بند بند ناخن هایم شرر می‌زد، گداخته های آن از چشم و لاله های گوشم خارج می‌شد، پاهایم قندیل یخ بسته بود،،، هیچ قابل وصف و توصیف نبود که بخواهم بگویم، نا موزون و ناهماهنگ آتش می‌گرفتم و یخ می‌زدم.عطر فروش گفت: برای بهایش چه داری؟هوا هم ابری شده بود و بعید نبود باران بباردگفتم: خیلی راه رفتم، خیلی‌ دویدم، خیلی جنگیدم...دلش کمی سوخت، و من اینجا نمی‌خواستم دلش بسوزداز اینکه دلش سوخت ترسیدم که مبادا عطر من را ندهد...گفت: پیروز نشدی ؟باران گرفت، و رعد و برق بی امان میزدگفتم: دیگر فقط می‌جنگم، پیروز می‌شوم...برگشت و به همسرش نگاه کرد، متوجه شدم که چراغدان را بدستش داد اما نفهمیدم میخواهد چه کند.آمد و با یاس جلوی من ایستاد تا میان من و عطر من حائل شود، همسرش به سمت اتاق رفتگفتم: آقا،،، چرا او میرود؟ چرا عطرم را برد؟؟جوابی ندادگفتم: خب چراغدان را بدهید بروم دیگر، چرا جواب نمیدهی...دیدم اوضاع بهم ریخته، آمدم که به سمتش بروم،جلویم را گرفت، او رفته بود و درب را بستداد زدم، گفتم خواهش میکنم بگردید، رهایم کنید، من پیروز می‌شوم... قول می‌دهم، اورا از من دور نکنید....این کار را نکنید من چندین سال است در پی او میگردم این درست نیست، صبر کنید، خواهش میکنم....اکنون که نزدیک به ۲۵ هستم، می جنگم و می جنگم و می جنگممی‌جنگم و شکست میخورم، سپس می ایستم و می‌جنگممیجنگم و صبحانه می‌خورم، می‌جنگم و نفس می‌کشم...ایام زیادی است که آن بو به مشامم نمی‌خورد، ولی این آتش نهفته، آرام نشده، گرچه دیگر زبانه نمی‌کشد.سینه ام را سوزانده، نگرانم که روزی سینه ای برای نگهداری از آن نداشته باشم، به او قول دادم، حتی اگر در سینه ام نشد آن را روی سر بگذارم و باز هم بجنگم...و چه خوش سرود مولوی عزیز:آتش است این بانگ نای و نیست باد / هرکه این آتش ندارد نیست بادامینامینSun, 20 Sep 2026 03:43:15 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/مقتول-bjuqmmfuupwvمی نویسم تا بماند به یادگار، یکشنبه ۲۱ تیر ۱۴۰۵امروز زیر بار هایی که روی دوشم بود جان دادم، نه نگفتم خم شدم یا شکستم یا... مطمئنم که کشته شدم من از امروز کشته شده ام، یک بیمار نیستم، یک مضطر نیستم، یک مقتول ام.از امروز تا روزی که دست و نفس مسیحایی تو مرا لمس کند از من سراغ طراوت نگیر، از من نخواه که بخندم، از من نخواه نگریم...مرده ای متحرک در بین این مردم و کوچه خیابان ها قدم می‌گذارد، بگذار صادقانه بگویم، حتی تورا نمی‌شناسم چیز هایی از یک گم شده در ذهنم هست اما یادم نمی آیدقصه آن مروارید در اقیانوس را برای تو گفته ام ؟ همان مرواریدی که در اولین به آب زدن اورا یافتم...https://vrgl.ir/xY6Dkدر مسیر برگشت، مرواریدم را گم کردم، گم شد...تو خودت،دوباره مرا دریاب چون قایقم آتش گرفت و سوختمرواریدم را گم کردم، گم شد.امینامینTue, 14 Jul 2026 01:21:38 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/بعد-از-عبور-cmg6kjerwz35روزگار یک تبدیل کننده است، تبدیل چیزی که داریم با چیزی که احساس می‌کنیم ارزشش بیشتر است، هزینه کردن چیزی تحت عنوان سرمایه برای چیزی تحت عنوان رویا.مطمئن شده ام، هر مشکلی هم که پیش رویم بیاوری از آن عبور خواهم کرد، اما اخیراً با یک موقعیت جدید مواجه شدم ام؛ بعد از عبور چه کنم؟با پاهای خون آلود، بر میگردم و پشت سرم را نگاه می‌کنم، عذاب هایی که کشیدم را مرور و به خودم افتخار می‌کنم، با خودم می‌گویم خب حالا چیکار‌ کنم!!!با چشم های تر، رو به جلو نگاه می‌کنم، مشکلات پیش رو آنقدر زیاد است که بهتر است کمتر نگاه کنم، با خودم می‌گویم خب حالا چیکار‌ کنم!!!با تنی رنجور، خودم را نگاه می‌کنم، نه چیز قابل توجهی دارم و نه پیروزی ام را کسی بر می شمارد مثل تیمی که به عنوان تیم برتر سوم صعود کرده، با خودم می‌گویم خب حالا چیکار‌ کنم!!!چشم هایم را می بندم...چشم هایم را می بندم، او ایستاده و لبخند می‌زند، بسیار زیباست؛ نام مرا صدا میزندکاملا مهیا هستم تا تبدیل کنم؛ تبدیل سرمایه جوانی ام برای رویای دیدن لبخند او، برای شنیدن اسمم با صدای او.چشم هایم را باز میکنم...چشم هایم را باز میکنم، خودم هم متقاعد میشوم که خب کافی نیست، کاری نکرده ام عقب ام، این جوانی را هم کسی نمی‌خرد.و این منم که بعد از عبور هم، شروع می‌کنم به دویدن روی خار؛جوانی ام را فدای جوانی ام می‌کنم تا بها یابدجوانی ام را فدای جوانی میکنم تا بها یابد...امینامینTue, 07 Jul 2026 01:56:13 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/لال-wxukfow1ncxb‌سایه می‌گفت میز مشخص است که میز است، اگر هم نیاز شد توضیح میدهم که چگونه است و اگر هم خیلی مکار یخ پیدا کرد دستت را میگیرم و میز نشانت میدهم؛ اما درد را چگونه تعریف کنم...خدایش بیامرزد شاید بهتر باشد کنار بگذاریم ادبی نوشتن و لفافه گویی را، شاید بهتر باشد دورهم بنشینیم و درد بگوییم، دیگر نمیتوان به تن سیاه و آهنین درد، شعر و ادب و آرایه پوشاند.درد های کوچک ناراحت کننده اند، درد های بزرگ خنده دار و درد های خیلی بزرگ گریه دار؛ و از جایی به بعد همه چیز لال می‌شود...شبها خیلی‌ به آسمان نگاه میکنم؛ در دلم می‌گذرانم که، طولانی شده بس نمی‌کنی ؟عمیقاً ناراحتم و عمیقاً لالهربار ثابت میکنی از این بدتر هم می‌شود درحالی که من اصلا ادعا نکردم که اگر میتوانی رو کن...شنیده بودم سربازی برای اینکه مرخصی بگیرد اقدام به ریختن بنزین روی خود و تهدید به خودکشی کرده بود و بعد از آن ۳۰ روز به مرخصی رفت؛ کاش این‌قدر قدرتمند نبودی تا می‌شد از تو باج گرفت.شاید بگویی که مرا بخوان اجابت می‌کنممن اما لال...خودم هم میدانم، بله، قشنگ نمی نویسم...امینامینSat, 13 Jun 2026 22:03:25 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/پانتومیم-xo25b9iegxb1(در اعتراض به بسته شدن موقت نظر ها در ویرگول)اگر هم دیگر هیچ راهی نبود، وارد ویرگول می‌شدم، حرف های سخت خود را درون یک ملافه نرم می‌پوشاندم و از دیگران میخواستم که دستی به روی آن بکشندآنها هم دست می‌کشیدند، گاهی لمس می‌کردند و می رفتند و گاهی هم به وجود چیز هایی در قلب آن پی می‌بردند.برایم می نوشتند، من هم فراموش میکردم که راهی نمانده...دیگر اگر صدای آه قلب شکسته ای را شنیدم، اگر صدای لگد ظالمی بر پیکر بی جانی را دیدم و اگر مچاله شدمباید صرفاً خیال کنم که شما ها فراتر از قلب های قرمز زیر هر نوشته ایدپشت یک شیشه ضخیم، پانتومیم بازی می‌کنیمامینامینWed, 06 May 2026 04:00:17 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/سرباز-ybnbnnn9mocxیک اسفند جمعه بود برای همین گفته بودند دوم اسفند بیایید.مکان: جاده مرودشت ۲۰ کیلومتری شیراز، پادگان احمد بن موسیاز ساعت ۸:۳۰ دقیقه صبح ۲ اسفند ۱۴۰۴ تا ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه صبح ۹ اسفند ۱۴۰۴ به دلیل قرار گرفتن در جایگاه بدترین روز های تاریخ زندگانی بیست و چند ساله ام از این متن حذف میشود. ( Skip)از صبح در حین انجام یک سری کار اداری بود حوالی ۱۰:۳۰ از فرمانده برای تماس اجازه گرفتم (چند روز بود که نمی‌شد با او تماس بگیرم)بعد از مکافات های زیاد بزای تماس گرفتن در اولین بوق تلفن را برداشت؛ نفس نفس می‌زد_ خوبی! چرا زنگ زدی؟ چی شده؟گفتم : دلم تنگ شده بود، اشکالی داره ؟_ نمیدونی ؟ چیزی بتون نگفتن؟گفتم: چی شده؟ اینجا تلفن شنود میشه مراقب باش_ جنگ شده، اسرائیل حمله کرده میگن رهبر ترور شدهگفتم: نگران نباش، من سالمم اینجا هیچ خبری نیست.فقط‌ چند دقیقه بعد بخاطر حمله هوایی جنگنده ها، با خودکار و دفتر یادداشتی که خریده بودم توی مکان هایی بودیم که از قبل مشخص شده بود.تا شب چند بار از محل استقرار تا محل اضطراری می‌رفتیم و میومدیم و از شب تا صبح بیش از ۴ بار این اتفاق تکرار شد یک بار خودم رو آماده کرده بودم، صدای انفجار ها یکی پس از دیگری نزدیک تر می‌شد، انفجار آخر به قدری نزدیک بود که مطمئن بودم بعدی رو در آغوش می‌گیرم به آسمون نگاه کردم یکی از ستاره ها حرکت می‌کرد...به هر ترتیبی صبح شد و به هر مکافاتی اون صبح ظهر شدظهر گفتن بخاطر جنگ ۴ روز زودتر مرخص می‌شیم برگه تقسیم رو دادن و مارو خارج کردن یکی از بچه‌ها گفت کجا افتادی... با تلخند بهش گفتم:تنگه هرمز مکان: منطقه یکم نیروی دریایی، اسکله باهنر، تنگه هرمز رفتم شیراز، ترمینال کاراندیش یک پهپاد هرمس در ارتفاع پایین از بالای سر شهر رد می‌شد، بلیط نبودرفتم ترمینال امیر کبیر پهپاد دنبالم کرده بود... باز هم بلیط نبود مردی ازم پرسید: سربازی؟گفتم: ۱۰ روزه و می خندید: کجا افتادی؟من: تنگه هرمز و دیگه خنده نداشت: نریا، قطعا شهید می‌شی من: خوبه کهبه سختی با لوکیشن گوشی همراهم محل یک مسجد رو پیدا کردم تا بتونم شب اونجا باشم وقتی رسیدم، بهت زده شدم؛ مسجد کاملا سوخته بود...با هر مشقتی بود فرداش اومدم اهواز و حیران بودن عذابی‌ست که خدا به دشمنانش هم نمی‌دهد...نمیدونم چقدر حالم براتون قابل تصوره، اما باید اعتراف کنم، نمیتونم توصیفش کنم.امینامینSat, 25 Apr 2026 15:10:36 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/بغض-های-جاودان-im1qpsaktan3موضوع این نوشته در امتداد نوشته‌ی (( و این حس جدیدی بود)) هستو این حس جدیدی بودhttps://vrgl.ir/oCwbuصبح را با بغضی بزرگ شروع کردم، شنیده بودم ارواح فراموش نمی‌کنند.همیشه اولین سالگرد ها حس روز واقعه را دارند من هم امروز آشوب بودم درست مثل ۱۸ بهمن ۱۴۰۳بعد از آن شب دیگر برایم سوال نشد که چرا پیرمرد ها قوز می‌کنند و چرا سکته قلبی علت شایع فوت مردان است.امشب به مادرم گفتم که یک سال گذشته و اوهم گفت که آن شب را به یاد دارد، و خواست کمی در آن مورد با من حرف بزند، فشاری به گلو و چشم هایم وارد شد، تا همه چیز مانند آن شب تداعی شود.درد های بزرگ لال اند، صدا ندارند، میروند در اعماق ذهن حک شده و همانجا بغض های جاودان متولد می‌شوند.و بهمنی که دیگر ماه من نیست...بلند شدم کمی قدم زدم، چاره ای جز نوشتن نبود...امینامینSun, 08 Feb 2026 12:31:02 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/فکر-میکردم-eizay9iavfg4‌اگر اشتباه نکنم و درست گفته باشم، زمستان سال ۱۳۹۱ بود همه خانواده پدری ام دور هم جمع شده بودند و جمع شدگی متقارن با شب تولد من بود، تولد ۱۰ سالگی.قبل از غروب به آرایشگاه رفته بودم، دقیقاً بخاطر دارم هنگام خروج از درب آرایشگاه صدای پرنده ها را که بعد از اندکی با صدای اذان همراه شد، وقتی پدرم مرا به خانه برد خودش نیامد، گفت برو دوش بگیر و به مامان بگو آماده بشه شب میریم مهمونی، هرچه پرسیدم کجا می‌روی نگفت ، به خانه نیامدن پدر مشکوک نبود ، جواب ندادنش مشکوک بود...خلاصه کنم؛ شب یک جمع میهمانی‌ خانوادگی به راه شده بود، کودکی ۴ ساله هم در جمع ما بود، که بسیار محبوب دل پدر و مادرش بود؛ از قضا شرارت های خاصی هم داشت.موقع بازی، پدرم مکررا می‌گفت داخل حیاط نروید، بهانه را هم سردی هوا قلمداد میکرد؛ اما مشکوک بوداز آنجایی که بسیار حرف گوش کن و مطیع بودم به حیاط نرفتم، بعد از کمی بازی و ورجه وورجه، خواستم که به سرویس بروم و سرویس در حیاط بود.یقینا امر پدر در مواقع ضروری تبصره‌ی استثنا هم داشت، دستانم را شستم و از پله ها بالا میرفتم که وارد پذیرایی شوم منتهی قبل از آن برگشتم تا کفش های چسبی ام را در بیاورم...خشکم زد، همه‌ی قفل ها شروع به باز شدن کردند، روی پراید نقره ای شوهر عمه ام یک کیک تولد بود، به یاد دارم که چه شکلی بود، بزرگ بود، پر از رنگ های مختلف، اولین باری بود که کیک تولدی متعلق به خودم را می‌دیدماحساس گناه کردم، حس کردم تمام برنامه های پدر را برای خوشحالی خودم تباه کردم؛‌ به داخل آمدم و انگار مادرم فهمیده بود که من ناخواسته چیزی دیده ام، او همیشه با نگاه کردن به من همه چیز را میفهمد...من را نشاندند روی مبل؛ یک احمق پیشنهاد داد که دو میز پذیرایی کوچک را کنار هم بچسبانیم و کیک را روی فضای ما بین دسته های آنها قرار دهیم، شمعی روشن کردند و چاقوی بزرگی به دستم دادند؛ گفتند آرزو کن...اماکمی عقب تر چند نفر آن کودک بازیگوش را کنترل میکردند که سر و صدای زیادی ایجاد کرده بود، داعیه داشت که امروز روز تولد اوست، او باید کیک را ببرد و من در قامت یک ظالم هستم؛ متاسفانه مادربزرگ و پدر و مادرش که بسیار هواخواه او بودند مرا مجاب کردند که بگذارم اول او کیک را مقداری برش دهد؛ صدای نکره و چشمان اشک آلودش مرا مجاب کرد...من و آرزویی که در دلم ماسیده بود کمی کنار رفتیم، آمد کنارم نشست،چاقو را از دستم کشید و انگار می‌خواست خش روی صورتم بگذارد.قدش کوتاه بود و خواست کمی بالا بیایید تا راحت بنشیند؛‌ پایش به یکی از میز ها خورد، فضای خالی ما بین میز ها زیاد شد، کیک چپ کرد...چاقو در دستش بود و به من نگاه کرد و مجدد نعره ای کشید، و برای اولین بار قلبم شکستکسی به فکر قالی بودکسی هم نگران چاقو دردست کودککسی دیگر هم نگران اشک های کودکو فقط مادرم به من نگاه می‌کردتمام رنگ های موزون و جذاب آن کیک در هم آمیخته و زشت شده بود، من فقط به رفتار زشت بزرگتر هایم نگاه میکردم که میخواستند مرا فریب‌دهنده و توجیه بیاورند به آن کودک خرابکار نگاه می‌کردم که هم‌چنان دیگران در پی آرام کردنش بودند.کمی بعد بخش هایی از کیک که قابل خوردن بود را میان چند نفر که دیابت نداشتند پخش کردند، خرابکار هم گرسنه شده بود و برایش سالاد الویه گذاشتند و چون ماست دوست داشت به او ماست هم دادندمن؟ بی اهمیت ترین چیز...منتظر به پایان آن شب بودم...آن شب با خودم فکر میکردم دیگر هیچ ۸ بهمنی بدتر از این نخواهد شد.امین باغستانی ۸ بهمن ۱۴۰۴امینامینWed, 28 Jan 2026 04:09:05 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/آبادانی-متعصب-wrp8gorz00ljسال ۱۴۰۰ رو به پایان بود و کرونا بی جان تر شده بود، زمزمه های حضوری شدن دانشگاه روز های خوش آخر سال را بهم میزد.یادم هست که اردیبهشت ۱۴۰۱ وقتی که ترم ۲ بودم سر کلاس ریاضی۲ دانشجوی پشت سری ام گفت، فهمیدی میگن شاپور برگشته، گفتم شاپور کیه؟ گفت دینامیک و ارتعاشات درس میده ۵۰ نفر درس برمیدارن ۱ نفر پاس میشه بقیه میرن ترم بعد؛ عصبانی شدم گفتم: مسخره بازیا چیه خب برنمیداریم،،، ما این همه درس میخونیم یکی بیاد زحمت مارو خراب کنه، گفت چند سالی به دلیل سکته مغزی نبودش اما الان برگشته...تا مهر ۱۴۰۱ که در ترم۳ با شاپور دینامیک برداشتم از او بد می‌شنیدم از سخت گیری و غیر معقول بودنش.سر کلاس بودم؛ گفتگو های دانشجو ها رنگ مرگ گرفت، وقتی که صدای ساییده شدن پایی روی زمین احساس می‌شد؛ شاپور بود که به سختی راه می‌رفت و خود را به صندلی استاد می‌رساند...دیسیپلین داشت، درس میداد، زیاد و زیبا، و مسلطاز همه زودتر در دانشگاه بود، کلاس های فوق برنامه می‌گذاشت، درب دفترش همیشه به روی همه باز بود سوالات را عالی جواب میداد و...با او سر ناسازگاری‌ داشتم ولی زورم نمیرسید همه سوال هارا جواب می‌داد، باهم کل کل می‌کردیم و در مورد مسائل مختلف درس و علم و دانشگاه حرف به میان می آمد.حاضر بود هر حرفی را بشنود، و البته برای هر حرفی جوابی داشت؛ می‌گفت ۳۰ سال پیش به این دانشگاه آمده و ۳۰ سال است بین دانشجو ها منفور است.تلاش میکردم به سطحی که می‌خواست برسم، اما آن ترم افتادم، ۸.۵ . اولین و آخرین درسی که مردود شدم.بعد از ثبت نهایی نمره و پایان آن ترم؛ به سمت دفترش رفتم؛ بابت زحماتی که کشید از او تشکر کردم گرچه معتقد بودم شایستگی پاس شدن را داشتم و کوتاه نیامدم.ترم بعد با استاد دیگری دینامیک را گذراندم اما ترم بعدش یعنی ترم ۵ باز با شاپور درس داشتم؛ این بار ارتعاشات ترم جنجالی بود، چون دانشگاه کمبود استاد، داشت و ناتوان در برنامه ریزی؛ بحث های منو شاپور جدی تر شده بود، کمی رنگ و بوی عصبانیت گرفته بود؛ ارتعاشات را فقط‌ او ارائه میداد و ما حق انتخاب نداشتیم.تنها استادی بود که می‌دانستم اگر به هر نحوی با او برخورد کنم؛ برخورد او با برگه امتحان من تغییر نخواهد کرد.یک بار گفت: بخاطر شماها نمیرسم فوتبال هامو هم ببینمگفتم: استاد قرمز یا آبی؟ گفت: خون من زرده؛ فقط نفت آباداندر عین اینکه باهم بحث و جدل داشتیم، اما هر بار بین دو ترم به دفترش میرفتم (وقتی که رابطه شاگرد و استادی بین ما نباشد) مشورت می‌گرفتم و صادقانه مشورت می‌داد.یک بار به او گفتم: من بهترین دانشجویی ام که اینجا گیر میاد. خیلی خندید...بعضی از بچه ها می‌گفتند شاپور امین رو دوست داره...یک بار از خودش گفت از لیسانس و ارشدش که از صنعتی شریف گرفته بود؛ کوییز های سال ۱۳۶۶ را نشانم داد که همه را ۱۰۰ از ۱۰۰ شده بود.از سختی زندگی اش در تهران می‌گفت؛ از زندگی در یک کانکس با یک پتو، از گرسنگی و بی پولی و سرمای شب...از دانشگاه دالهوزی کانادا هم دکتری گرفته بود و موقع برگشتن باید به دانشگاه علم و صنعت تهران می‌رفت اما گفته بود میروم خوزستان؛ استان خودم، معتقد بود تکلیفش اینجاست، سال ۷۴ به چمران آمد.می‌گفت که چقدر موقع تدریس درد می‌کشد و راه رفتن برایش سخت استآن ترم ارتعاشات را حذف کردم و رویای پاس شدن با او به دلم ماند؛ ترم بعد(ترم ۶) باز با خود پروفسور ارتعاشات برداشتم؛ شرایط از ترم قبل بدتر شده بود، حرف من واضح بود یک مطالبه به حق داشتم و آن هم این بود مه چرا واحد نیست تا برداریم، در کمال خونسردی جواب میداد. اولین جلسه کلاس ارتعاشات یک بگو مگوی سنگین بین ما رخ داد، صدایم بالا رفت، و از کلاس خارج شدم...فردای آن روز در راهرو دانشجو های دیگر دور اورا گرفتند تا در یک برنامه گفتگو محور جهت انتقال تجربه شرکت کند، از ته راه رو عبور می‌کردم و می دیدم؛ مطمئن بودم قبول نخواهد کرد؛ دانشجو اصرار پروفسور انکار و چون به سختی راه می‌رفت نمی‌توانست از دست دانشجو ها خلاص شودبرگشت گفت: من نمیام ولی وکیل خودمو می‌فرستم، همین آقا؛باغستانی. شرمندگی توأم با حس افتخار داشتم.در نهایت آن ترم ارتعاشات را با ۱۰ پاس کردم، روز بعد از ثبت نهایی نمرات به دفترش رفتم، بابت اتفاقات جلسه اول معذرت و بابت طول ترم تشکر کردم.از آرمان و ایستادگی اش خوشم می آمد، سال آخر یعنی ترم ۷و ۸ هم که دیگر درسی با او نداشتم در مجموع ۱۰ واحد با او درس برداشته بودم که از این حیث بیشترین استاد من بوده.در طول سال آخر دانشگاه بیشتر به دفترش می‌رفتم، وقتی مرفتم مرا دعوت می‌کرد که بنشینم و سعی می‌کرد از من پذیرایی کند، انتقاد هایم را می‌گفتم و این بار دیگر توجیه نمیکرد، می‌پذیرفت و همراهی می‌کرد حس میکردم مرا بزرگتر حساب کردهو در پشت پرده با من هم عقیده بود و انتقاد هایم را وارد میدانست... دو هفته پیش بر سر یک موضوع بشدت عصبانی بودم به دفترش رفتم و شکایت کردم به او گفتم که جز ۱۰ دانشجوی برتر شده ام اما در حقم فلان اتفاق افتاده به من گفت که قطعا پیگیری خواهد کرد و از این بابت شرمنده شد.هفته بعد اما با آرامش پیش او بودم آخرین باری بود مه بما داشتم به دانشگاه بروم؛ چون فارغ‌التحصیل شده بودم و برای آخرین کار های اداری به دانشگاه رفتم، موقع خروج سری به پروفسور زدم؛ گفتگوی گرمی داشتیم و از آینده گفتیم.شاپور دو روز پیش در از دنیا رفتآقای پروفسور در شامگاه ۲۵ آبان ۱۴۰۴ بر اثر یک سکته قلبی از دنیا رفت؛ روز های آخر می‌گفت که با درد تدریس میکند؛دیروز وقتی درب دفترش را زدم آن صدای همیشگی نیامد، و فکر نمیکردم روزی دلم برای او تنگ شود.چند ماه قبل در جشن فارغ‌التحصیلی با دانشجو ها عکس گرفت و همان عکس دست جمعی عکس یاد بود او در دانشگاه شد؛ این آبادانی متعصب در ۶۲ سالگی رفت درحالی که آرمان بلندی داشت برای کشورش.مظلوم زندگی کرد، مظلوم رفت.هیچ وقت نشد بگویم که دوستش دارم؛تو اولین کسی هستی که به شاگردی اش افتخار میکنم.دیدار به قیامت آقای پروفسور شاپور مرادی از طرف امین باغستانی ‌امینامینTue, 18 Nov 2025 18:11:55 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/سایه-سنگین-ldigzwrpufqyدر یکی از معابر فرعی راه می‌رفتم، هنوز آفتاب غروب نکرده بود و روی زمین نور بی جانی از خورشید می‌تابید.زمین آلوده و خاکی بود و هوای شهر پر از دود، انتهای خیابان را دود سفید گرفته بود و وقتی به انتها می‌رسیدم دود را پشت سر خودم میدیدم.روز بود اما شبیه روز نبود؛ با عبور از چند خیابان سر گیجه و مقداری گلو درد حس می شد.جان کندن یک تالاب بزرگ در حال سوختن سایه سنگینی روی شهر‌ انداخته بود...قبلا روی دوشم بود، الان درست بالای سرم؛ قبلاً یک بار بود که همت می‌خواست و الان یک تقدیر که صبر.حوادث چقدر ساده تبدیل به غیر ممکن می‌شوند، نشدنی هایی که ناممکن می‌شوند خبر از وقایعی شوم دارند، یا حداقل اگر خوشبینانه حساب کنیم خبر از گره هایی وانشدنی یا سخت واشدنی می‌دهند.مثل چتر یک سایه سنگینِ نرفتنی روی یک شهر بزرگ، درست وقتی یکی آن طرف تر دارد جان می‌کندو بی اهمیت تر از همه چیز جان کندن یک بی گناه است، همین حوالی...امینامینSun, 09 Nov 2025 01:56:00 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/ظالم-vqakry6smiauمشکلی با این ندارم که هرچه را طلب کردم ندادی؛ هرچه باشد خدا توییمشکل از آنجا شروع می شود که مطلوبم روی دستان دیگران باد کرده بود و من می‌دیدم، توهم می‌دیدی؛ و همه گفته بودن تو ظالم نیستی.هر روز به خود می‌بالیدی که خورشید را سرموقع از مشرق در می آوری و سر ظهر به کجا می رسانی و شب هم به کجا؛بخاطر این هم ما چند بار در روز از تو تشکر می‌کنیم.جایی از زمین را گرم و آفتابی و جایی را سرد و بارانی کرده ای فقط با ۲۳ درجه اختلاف محور در زمین و یا اینکه از ۱۱ هزار متری عمق دریا را جانور گذاشتی تا هرجا که هنوز نمی دانیم کجاست، برای ما نقش منحصر بفرد روی انگشتمان گذاشتی و فشار جو زمین را تنظیم کردی و حتی لایه محافظ نور خورشید دور ما کشیدیبابت روحی که از خودت در ما دمیدی هم که بسیار مارا شرمنده کردی.در مابین همه این کارهای بزرگی که کردی و این دم و دستگاهی که درست کرده ای دلخوشی ما این بود که گفته بودی حواست به قلب های شکسته هست، دلخوشی ما این بود که گفتی دل کسی را نمیشکنی و اگر کسی تورا بخواند اجابتش می‌کنی.اصلا خورشید را بالا نیار؛ یک بار این کار را نکن، بگذار یخ بزنیم اما نمی‌شود که هم خورشید را بتابانی و هم نسبت به ذره ذره شدن دلی که روح خودت در آن است بی تفاوت باشی.به کسی ظلم کردم و حالا تلافی می کنی ؟مگر اصلا فرصتی شد که با پرهیز از آن به خود ببالی و یا در صورت ارتکاب عذابم کنی؟نمیخواهی چیزی بدهی نگو طلب کن، می‌دهم؛ وقتی هم طلب کردم ، در دستان دیگری نشانم ندهنشانم نده دور انداختنی دیگری را هم به من نمی‌دهیامینامینThu, 02 Oct 2025 07:38:03 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/دلم-خنک-نشد-s6zp0cozb0tr‌_ چند سالته؟چیزی نگفتم تا خودش حساب کنه._ الان باید ۲۳ باشی!سرتکون دادم و تایید کردم_ ببین خانم، چندتا از تار های ریشش سفید شده.پدرم بود، چند لحظه به صورتم نگاه کرد و بعد این دیالوگ برقرار شد، میدونست روز بسیار سختی داشتم، حال و روز خسته و خمیده‌م رو دید و انگار اون تار های سفید هم مویدی بود برای هر چه گمان می‌کرد.هرگز فکر نمی‌کردم زندگی اینقدر دست نیافتنی بشه که به پوچی میل کنه، فکر نمیکردم در برابر آرزو های سطحی ما موانع بزرگی قرار بگیره.رحم در وجودم رفته رفته آب میشه و من احتمالا تبدیل به تکه سنگی از جنس خون آشام های آدم نمای اطراف خودم می‌شم.روی سیاه تباهی و ظلم خودش رو در طول عمر من بیدار تر میکنه و حالا من هم جزو افرادی هستم که در منجلاب قرار گرفتم.شکوه میکنم از جوانی ای که به نوشتن غم نامه هایی در ویرگول گذشت تا بشود نفس کشید از جوانی که در حسرت ها گذشت، از دعا های که به ثمر نرسید، از شبی که می‌شد به صبح نرسد اما رسید.از تمام وعده های دروغ... فکر می کردم مردم مهربانند؛ یا حداقل بهم رحم می کنند، و خدا خواست هربار ثابت کند بیشتر از من می فهمد.دلم سوخت، هربار که دلم برای خودم و زندگانی ام سوخت هربار که اشک های پر حرارتی از چشم هایم سرازیر شددر هربار هیچ چیز فراموشم نشداگر قدرتی به من رسید قطعا در همین دنیا انتقام می‌گیرم و اگر نرسید در آخرت از کسی عبور نمی‌کنم و اگر هم آخرتی وجود نداشت؛ هرکس را که ربوبیت زمانه به دستش بود رسوا میکنم.هرچه کردم شکر آن را روزگار از من گرفت امینامینTue, 26 Aug 2025 03:41:27 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/آرزوی-جغد-layn6vjswmstآرزوی جغد، نوشته ای هست که ۴ سال گذشته در ویرگول منتشر کردم، و الان بعد از یک سری اصلاحات جزئی دوباره تقدیم می‌شود.ماه کامل بود، بجز نور ماه، فقط کرم های شب‌تاب باعث روشنایی باغ بودن. نسیم خنکی می‌وزید، بجز صدای نسیم، فقط صدای جیر جیر جیرجیرک‌ها شنیده می‌شد.هر ماهه وقتی که ماه کامل می‌شد؛ درختان جنگل جلسه ای ترتیب می‌دادن و صحبت های بقیه رو می‌شنیدن.نیمه شب شد، شاخ و برگ درخت‌ها تکون خورد، صدای جیرجیرک ها بالا گرفت، کلاغ هم به همه اعلام کرد تا خودشون رو به موقع برسوننجوجه اردک ها به همراه غاز ها از حوضچه ها بیرون اومدن و به سمت قسمت میانی جنگل که محل برگزاری جلسه بود رفتن، خرگوش ها‌هم که طبق معمول از زیر زمین خودشون رو می‌رسوندن.سگ ها تقریبا از همه زودتر رسیدن بجز سگ سفید که مامور نگهبانی بود،البته این بار بخاطر حواشی هفته گذشته بطور استثنا سگ دیگری به نام توبی کنار اون ایستاده بود و در جلسه حاضر نمی‌شد، سگ سفید همیشه دوست داشت شجاعتش رو به همه ثابت کنه و این بار با اینکه کاه گذشته نوبت نگهبانی اون بود اما این ماه هم داوطلب نگهبانی شده بود.تقریبا همه جمع شده بودند؛ هرماه جلسه با نطق جغد شروع می‌شد، حیوانات دور تا دور هم کنار درختان منتظر نطق بودند سکوت محض برقرار بود، صدای سوختن تکه های چوبدر آتش وسط جلسه به وضوح شنیده می‌شد. برخی به زمین و برخی به دیگران نگاه می‌کردند، همه مضطرب بودند و به رو نمی‌اوردن که چی گذشته...جوجه اردک سکوت جلسه شکوند، رو به مادرش گفت: مادر،‌ پس چرا آقای جغد جلسه رو شروع نمی‌کنه؟؟؟توله سگِ کوچولوی خانواده مت گفت: مگه خبر نداری هفته پیش آقای فردریک اونو خوردفردریک روباه جنگل بود و طبق معمول همه همه چیزو زیر سر اون میدونستن، اما این قضیه متفاوت بود؛ فردریک عصبانی شد و رو به پدرِ توله گفت: مَت، تو این چرندیات رو به اون گفتی، پس معلومه که کار خودتون بوده...توله با گستاخی گفت: پدر من اینکارو نکرده؛ درسته پدر؟؟پدرتوله رو به روباه گفت: خفه شو فردریک اون یه بچه‌سیک فریاد باعث شد کار به جاهای باریک تر نکشه، درخت انجیر فریاد زد: بس کنید، تموم کنید این رفتار بچه‌گانه رو...همه ساکت شدند و هیچ‌کس نمیدونست چیکار باید بکنههیچ کس از عاقبت جغد خبر نداشت،یک باره غیب شده بود؛ هیچ کسی هم نمیدونست چطور باید اون جلسه رو شروع کنهکم کم حیوانات ناامیدانه جلسه رو ترک می‌کردن؛ که کلاغ گفت: سپیدار=(درختِ سپیدار) همه چیزو می‌دونه!!!چشمای سپیدار گرد شده بود همه برگشته بودن و منتظر بودن که اون حرف بزنه؛ کلاغ ادامه داد : روز قبلی که جغد ناپدید بشه کل روز جغد و سپیدار باهم صحبت می‌کردن شک ندارم اون میدونه چ اتفاقی افتاده...سپیدار با اضطراب گفت: ما فقط حرف زدیم باهم؛ اون روز جغد خیلی راجع به رسیدن به آرزوهاش می‌گفت؛ حتی یادمه که مدام می‌گفت: دلم برا شما درختا می‌سوزه؛ شما هرگز نمی‌تونید از اینجا برید‌، می‌گفت که اینجا براش نفس گیر شده وخیلی دلش میخواد که برهفردریک با صدای کلفت خود داد زد: پس چرا الان داری میگی اینارو؟ حتما باید یکی از ما دیگری رو لت و پار می‌کرد تا به حرف بیای؟مت گفت: ولی اون همیشه می‌گفت آرزو داره تو همین جنگل بمیره چطور ممکنه رفته باشه؟در همین حین خرگوش گفت: چند هفته قبل جغد به من گفت تا کنار برکه براش یک چاله کوچیک حفر کنم؛ خیلی هم خوشحال بود و زیر لب می‌گفت به آرزوم رسیدم.چند خرگوش مامور تفحص چاله شدن، جلسه تا زمان بازگشت اونها در حالت تنفس قرار گرفت. بعد از برگشتن به محل جلسه گفتن: چاله‌ نیمه پر بوده و توش یک نامه از طرف جغد قرار داشت.توی نامه نوشته بود:من حس‌میکنم که در این جنگل مرده‌ام و دیگر جایی بین شما ندارم پس به آرزوم رسیدم، من توی همین جنگل مردم و حالا هم آرزو دارم به جا های دیگه ای برم؛ من بعد از جلسه ماهانه باغ رو برای همیشه ترک می‌کنم.ترس به همه حیوانات چیره شد!جغد میخواست بعد از جلسه بره اما چرا قبل از اون ناپدید شده بود؟!؟کلاغ گفت: بهتره خودمون رو درگیر نکنیم بالاخره اون تصمیم گرفته که بره حالا قبل از جلسه یا بعد از اون.حرف کلاغ به نظر حیوانات منطقی بود برای همین ابهامات اون جلسه تمام شد و اونا تصمیم گرفتن جلسه رو تمام کنن.انگار جغد حق داشت، حیوانات نسبت به رفتن اون بی تفاوت بودن...در مسیر برگشتن توبی رو دیدن که تنها نگهبانی میداد و به اون‌ها گفتسگ سفید گفته: همیشه آرزو داشتم برای اثبات شجاعتم، توی تاریکی شب خودم تنها برم تا برکه و آب بخورم.برای همین هم رفت، و الان ساعت هاست که بر‌نگشته.امینامینMon, 18 Aug 2025 05:01:12 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/پست-موقت-sht0xvaamy5xاهل کارهای تعاملی نیستم صرفاً به ذهنم رسید و انجام دادنش برام جالب بود و تصمیم گرفتم که انجامش بدم. خب بریماگر از افرادی هستید که در گذشته نوشته‌هایی که اینجا منتشر کردم رو مطالعه کردید خوشحال میشم بهم بگید کدومش نظرتون رو جلب کرد و چرا این اتفاق افتاد؟اگر هم تازگی ها نوشته هارو می‌خونید بصورت رندوم از نوشته های قدیمی تر یکی رو انتخاب کنید و دربارش نظرتون رو به من بگید؟پیشاپیش ممنونم بابت وقتی که می‌زارید امینامینMon, 26 May 2025 05:28:56 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/خریدار-نه-dggayzlncpjd‌محبوب نبود، منفور شاید.کارهای خوب زیادی انجام می‌داد آنقدر خوب که شک برانگیز می‌شد، یا بابت این کار مزدی می گیرد یا ریاکار است، در بهترین حالت شاید اصلا زده به سرش، اما می‌دانستند که نادان نیست، به هر حال دلیل دیگری هم اگر داشته باشد قطعا کاسه ای زیر نیم کاسه هست...هرجا می‌رفت نیاز داشت تا خودش را ثابت کند، شاید بشود گفت که همیشه در پی میدانی برای ارائه آنچه هست بود. اگر هم پیروز میدان می‌شد کسی جشن نمی‌گرفت.حرفش شنیدار داشت، خریدار نه.کسی از کارهایش سر در نمی آورد، او واقعیت را می‌گفت اما در معادلات دیگران صدق نمی‌کرد. می‌گفت: حساب کتابای من یجور دیگه ایهزیاد فکر می کرد، آدم های زیادی اورا می‌شناختند جاهای زیادی رفت و تجربه های زیادی هم داشت. برای خودش معلوم بود برای دیگران مجهول، مانند یک ایکس که یافتن آن فاقد ذره ای اهمیت باشد.زیبا حرف میزد، بیان جذابی داشت دروغ نمی‌گفت برای همین تلخ بود.اگر هم راستگویی اش شیرین از آب در می آمد می‌گفتند دروغ است.کم می‌خوابید، زیاد خوابش می آمد. پاهایش درد می‌کرد اهل نوشتن بود، اهل یک گوشه نشستندوست نداشت کسی اورا پیش بینی کند، دوست نداشت کسی زجرش بدهد.سرش به کار خودش بود، تنهایی غصه هایش را می‌خوردامینامینSat, 10 May 2025 01:11:13 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/از-زیر-آب-h0ybx79gcmnr‌همیشه دلم می خواست بزرگ شوم و با بزرگ‌تر شدنم هرگز دلم برای کودکی تنگ نشد، هیچ روزی دلم برای دیروز تنگ نشد، هر ساعت نگران و منتظر ساعت بعد بودم، با زمان مشکل داشتم و همواره در فکر عبور بودم.در برخی لحظات متوقف شدم، نگذشت، هرچه که من عبور کردم او نگذشت، جاهایی شکستم و جاهایی هم خمیدم، لحظات را یکی پس از دیگری چشیدم.نمی‌دانستم برای حرف زدن با تو به کدام سمت باید سر بگردانم، خیلی معتقد نیستم که آن بالا باشی، نمیدانم کدام طرف هستی، من اما به قلبم رجوع کردم. میخواستم بگویم که معلوم است که نظاره می‌کنی، من کاملا فهمیده ام که همه چیز را می‌بینی، حرفم این است، میخواهم بگویم که من هم دارم تورا می‌بینم.برخلاف همه اینها که دور من هستند، اما من هم می‌بینم فرق ما اینجاست که تو فقط نگاه می‌کنی و من برای دیدن تو، جستجو می‌کنم، من از زیر آب به تو نگاه می‌کنم از زیر خاک از جایی که هوا نیست همین چیزی که میخواهی، در تنگنا به تو نگاه می‌کنم.هر روز منتظر روزی هستم که تو منتظرش هستی روزی که در گذشته پیدا نمی شود، روزی که همه روز ها را به زانو در می آورد، همان روز هایی که من را در زمان نگه داشتند، روز ثمر.و برای تو بعدش مهم نیست، اما من هنوز نه...امینامینWed, 16 Apr 2025 03:06:05 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/یکی-دو-ثانیه-czzaqhnje2eu‌‌من هم مثل همه مفتون بوی باران هستم، مجذوب صدای دلنواز و دلتنگ طراوت بعد از آن.از تماشای بارش، هرچند هم طولانی خسته نمی شدم، لذت می‌بردم و روح تازه می‌کردمزیر باران رفتن راهم دوست داشتم؛ اما از همه این‌ها که بگذریم ، بیشتراز هرچیز عاشق یک کار بودم، کاری که فقط در باران های ملایم و با شدت کم و آن‌هم کمتر از چند ثانیه می‌شد تجربه کرد.دلم میخواست زیر باران مستقیماً سر به آسمان بگیرم و تا قبل از اینکه اولین قطره در چشمم بیفتد و همه چیز را خراب کند به آسمان و قطره هایی که از کنار مردمک چشمم عبور می‌کنند نگاه کنم و لذت ببرم.سهم من فقط یکی دو ثانیه بود.گاهی کمی بیشتر زمان می‌برد، وقتی‌ وارد ثانیه سوم می‌شدیم، و حالا دیگر هر لحظه از آن یک ثانیه اضافه منتظر آن قطره خرابکار بودم، سقوط آن در چشم من هم شکوه خاصی داشت؛ گاهی که سرعت بارش باران کم بود می‌توانستم چند قدم نهایی آن تا وارد شدن به چشم را هم دنبال کنم.من همین یکی دو ثانیه را داشتم، با همین ثانیه ها لذت بردم، و تو انگار خوب این را متوجه شدی امامن به تو بیشتر از یکی دو ثانیه نیاز دارم.امینامینThu, 13 Mar 2025 07:09:59 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/و-این-حس-جدیدی-بود-v4hq4t7ibftr‌روز پرکاری داشتم، بعد از غروب آفتاب به خانه رسیدم، ساعت از ۸ عبور کرده بود که متوجه شدم باید کمی چشم برهم بگذارم، فورا خوابم برد.خواب دیدم، خوابی بود که قبلاً آن را زندگی کرده بودم؛ خواب شبی که خودم را برای خودم ثابت کردم، شبی که دمار از روزگار وجودم درآمد تا بتوانم چند جمله بر زبان بیاورم.بله، همین پسر که حرف و نوشته زیاد دارد، برای حرف زدن خمید‌.اما کارش را کرد.و چه کوته بین است کسی که نظاره گر به نتیجه باشد، که نتیجه غالبا شکست است؛ و این بار هم مستثنی نبود.خواب دیدم، خواب همان لحظه را، عینا تکرار شد؛ حتی لحظه شکست هم تکرار شد، قرار نبود چون خواب است پیروزی رقم بخورد، لازم بود تا همه چیز به همان شکل دراماتیک خودش که رخ داد تکرار شود.و این حس جدیدی بود که دلتنگ لحظه ای شوم که باختم، تا حدی که خوابش را ببینم.امینامینTue, 11 Mar 2025 08:48:48 +0330https://virgool.ir/@Amin_bgh/دو-روز-gt8jqtnuuh8v‌دو روز را قرار دادی، یکی‌ برای اینکه به خودمان فکر کنیم، آن را ولادت نامیدی و دیگری را برای اینکه دیگران به ما فکر کنند و آن را وفات.می‌رویم گویی که هیچگاه نبوده ایم. به این پوچی هم نیست اگر معنا را در بود و نبود منحصر نکنیم، معنا در اثر است...می‌شود نبود، اما اثر داشتنوجوانی تمام شد، جوانی به میانه رسید، رفتن هرکدام را کاملآ حس کردم، خاموشی انگیزه هارا دیدم.و می‌گویند هنوز ماجرا ها داریم در مسیر...مسیری که پیمودن آن قلق دارد؛ آمادگی برای پایان.تقلای آدم ها برای نبرد با تنهایی، بی‌تابی برای حضور در مرکزیت توجه و یا بندگیِ احترام؛ هنوز در میان آدم ها از معنا نیفتاده، اینها واقعا فکر می‌کنند راهی برای رهایی از تنهایی هست، گمان می‌کنند مقبولیت در چشم های دیگران نهفته و هنوز هم باور دارند اگر قدرت دارند محترم هستند.فقط علی بلد بود که می‌گفت: یٰا دُنْیٰا غُرّی غَیْریباید شکر نعمت کند کسی که بفهمه با این تنهایی باید خو گرفت و هزار بار بیشتر باید شکر کند کسی که بتواند خو بگیرد، و اَلْحَمْدلِلّه کَمٰا هُوَ اَهْله.نگذار مانند معمای آسان شده بعد از حل به این امتحان نگاه کنم، نگذار فراموش کنم که چقدر تنها گذاشتی ام و از بالا نظاره گرم بودی.من خانه به دوشی هستم که اتفاقاً غم سیلاب‌ دارم. رحم کن...۸ بهمن ۱۴۰۳امینامینMon, 27 Jan 2025 16:57:04 +0330