https://virgool.ir/feed/@Ameneعلاقمند؟ نه! شیفته یادگیری و رشد...fa2026-11-11 12:58:47https://files.virgool.ir/upload/users/190132/avatar/zd169P.pnghttps://virgool.ir/@Amenehttps://virgool.ir/@Amene/کوتاه-از-اندوه-این-روزها-zfcispbq8ozgبرای بعضی از تجربیات زندگی هیچ وقت نمیشه آماده بود. حتی اگر هر روز بهش فکر کنی و تمرین کنی تا اگر فلان اتفاق افتاد چطور باشی و چه واکنشی نشون بدی اما باز هم وقتی پیش‌آمد رخ میده، گیج و گنگ می‌مونی و نمی‌دونی چطور از این حادثه زنده بیرون میای. دوستی می‌گفت برای از دست دادن تمرین کنید. هر روز و هر لحظه تصور کنید که همه چیزهای باارزش زندگی‌تون رو از دست می‌دید و باید قادر باشید فردای اون روز دوباره روی پاهای خودتون بایستید و به زندگی ادامه بدید. چند روزی به این حرف فکر کردم و دیدم احتمالا من هم ناچارا فردای اون روز به زندگی ادامه می‌دم. هیچ انتخابی در کار نیست. تنها یک راه هست و اونم ادامه دادن هست. اما آیا من همون آدم روز قبل هستم؟ چیزی قطعا در درون من میٰمیره و برای اینکه دوباره شوق و امید توی دلم زنده بشه صبر کنم. روزهای تلخ رو بگذرونم و با ناامیدی مبارزه کنم. این روزها خوب نمی‌گذره. همینه که فکر می‌کنم ما شاید هیچ وقت یاد نگیریم چطور با اندوه کنار بیایم. چطور بذاریم غم در همه وجود ما حل بشه و بعد چطور فراموشش کنیم. ناامیدی و از دست دادن همیشه برای وجود ما تازه است. هر بار با همون درد میاد و هر بار ما باهاش کنار میایم و داستان تکرار میشه.AmeneAmeneSat, 08 Aug 2020 22:18:56 +0430https://virgool.ir/@Amene/در-باب-همسایهداری-mql9v1ghy0yrدر خانواده من تربیت بچه‌ها زیر نظر مستقیم مادرم بود. ارزش‌هایی مانند ادب، متانت، سکوت حتی در بدترین شرایط، تحمل و تحمل و تحمل بسیار اولویت بالایی داشتند. مادربزرگم که بخشی از آموزش ما به عهده‌اش بود می‌گفت اگر کسی حرف بدی به تو گفت نگران نباش و پرخاش نکن چون که حرف اون فرد به تو نمی‌چسپه اگر هم چسپید که می‌تونی از خودت جداش کنی و بندازیش دور. خیلی وقت‌ها هم آهنگین می‌‌خواند که: ادب تخت و ادب بخت و ادب تاج بی‌ادبان را دهند به تاراج. ما هم که نمی‌خواستیم تاراج برویم بنابراین اصول رو به خوبی یاد گرفته و مراعات می‌کردیم. در طی سال‌ها و با وجود زندگی در شرایط گوناگون و با آدم‌های متفاوت، همیشه هم‌زیستی مسالمت‌آمیزی داشتیم و گاهی در دل‌مان از ستایش به خاطر ادب و ظرفیت تحمل بالا خوشحال می‌شدیم و این گلوله برفی را بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌کرد و ما را مودب‌تر و متین‌تر. تقریبا با هیچ‌کدام از آدم‌های اطراف‌مان بر طبق معاهده بزرگسالی و درک متقابل و احترام دو طرفه، مشکلی نداشتیم. سال قبل که همسایه جدیدی به کوچه مشترک آمد و روزهای اول مدام به خاطر رفت و آمد زیاد و سروصدا عذرخواهی می‌کردند هم همه چیز خوب بود. اما کم‌کم مشخص شد همسایه جدید فلسفه متفاوتی از زندگی را دنبال می‌کند. هر چقدر که ما در آرامش و سکوت به سر می‌بردیم، خانواده جدید به صحبت با صدای بلند، گوش دادن موسیقی با صدای بلند، دعوا با صدای بلند، آشتی با صدای بلند و به طور کلی زندگی با صدای بلند عادت داشتند. تطبیق با شرایط جدید سخت بود. گاهی نیمه‌شب با صدای آهنگ از خواب می‌پریدم و گاهی با صدای قهقهه و تمام طول روز دنبال یک ساعت سکوت بودم تا کتابی بخوانم اما صدای بازی بی‌وقفه بچه‌ها درست زیر پنجره هیچ وقت پایانی نداشت. وقتی که صبرم تمام می‌شد و قصد می‌کردم مودبانه تذکری در مورد سروصدای زیاد بعد از ساعت دوازده نیمه شب بدهم برادرم می‌گفت: به نظرم بهتره با این شرایط کنار بیای. مغزت رو طوری عادت بدی که با وجود صداهای اطرافت بتونه متمرکز بمونه. استدلالش هم این بود که طبق شواهد همسایه ما به این شیوه زندگی می‌کنند و تذکر تو شاید تنها چند روز نتیجه بخش باشه. ظاهرا در نظر برادرم تغییر دادن مغز من آسان‌تر بود. خواهرم هم استدلال می‌کرد که در عالم همسایه‌داری خوب نیست که با این چنین تذکر‌هایی فضای زندگی برای هر دو خانواده را به سمت تنش ببریم. چیزی که من می‌دیدم سال‌ها تربیت عمیق در تحمل بود. در پذیرا بودن دیگران به هر شکل و نوعی و قبول حق دیگران در ابراز وجود ولو با صدای بلند. گاهی به تاثیرات عمیق تربیت و ارزش‌های آموخته شده فکر می‌کنم که حتی باعث می‌شود از حق طبیعی خود برای آرامش بگذری. بعد به حق طبیعی همسایه برای هیجان و بازی و موسیقی بلند حتی اگر شلوار پلنگی باشد فکر می‌کنم. گاهی این هم‌زیستی‌های از سر اجبار چیز جدید به ما می‌آموزد و ما را به زندگی به شکل دیگر عادت می‌دهد. حالا این هیجان همسایه برای زندگی و این شادی بی‌انتها و خستگی‌ناپذیر آنها نوعی هیجان زیر پوست ما تزریق کرده است و خواهرم هنوز می‌گوید: ولی این بی‌غمی و این سرخوشی‌شون رو دوست دارم. من هم هنوز گاهی به دنبال ذره‌ای از آرامش برنامه زندگی‌ام را با ساعات خواب و مهمانی رفتن همسایه تنظیم می‌کنم.AmeneAmeneFri, 03 Jul 2020 20:55:24 +0430https://virgool.ir/@Amene/و-نترسیم-از-تنهایی-ze3tkmnj1hagروزها و سال‌های زیادی از زندگی من صرف این شده که تنها نباشم. به جز روزهای کودکی که یه گوشه می‌ایستادم و زل می‌زدم به بازی هم‌سالانم، باقی عمر سعی می‌کردم کسی رو پیدا کنم که اوقاتم رو در کنارش بگذرونم و مهم‌تر اینکه برچسپ تنهای گوشه‌گیر رو از خودم دور کنم. حقیقت امر این بود که من هم تنها بودم و هم گوشه‌گیر. به سختی با دیگران ارتباط برقرار می‌کردم و به ندرت حرفی برای گفتن داشتم. با حسرت به جمع‌های دوستی چند نفره نگاه می‌کردم و آرزو داشتم یکی از آنها بودم. یکی از آن دخترهای شلوغ و پرحرفی که با دوستانش قرار خرید و کافه می‌گذاشت و حرف‌هاشون هیچ وقت تموم نمی‌شد. اما معمولا تنها بودم، با کسی صحبت نمی‌کردم و در تریای دانشگاه تنهایی غذا می‌خوردم.در اون سال‌ها کسی به من نگفت که تنهایی هم میشه قدم زد، غذا خورد، بازی کرد، تنهایی میشه زنگ تفریح رو گذروند، سینما رفت، توی کافه نشست و از زندگی لذت برد. برای اینکه خودم به این نتیجه برسم سی و سه سال عمر لازم بود. در این دنیا افراد برونگرا با هیجان و شلوغی و سر و صدا در حال تبلیغ نسخه فعال و مثبت خودشون هستند و از آنجایی که درک کمتری از دنیای درونی یک فرد درونگرا دارند، سعی می‌کنند به نوعی ما رو هم وارد بازی خودشان کنند اما قوانین بازی آنها با روحیه ما سازگار نیست و چیزی جز سرخوردگی نصیب مل نمی‌شود. حالا من از تنها قدم زدن لذت می‌برم، ترجیح می‌دهم در سکوت نظاره‌گر دیگران باشم، برای تماشای فیلم تنها ‌می‌روم، برای فرار از مهمانی و مهمان‌داری عذاب وجدان ندارم و دیگر برای تغییر طبیعت خودم تنها برای همرنگ شدن با دیگران تلاش نمی‌کنم.AmeneAmeneFri, 26 Jun 2020 22:19:45 +0430https://virgool.ir/@Amene/آخرین-بارانهای-بهاری-rbktggqkq0o3امروز دوباره بارون اومد. دوبار رفتم پشت پنجره اما پشت بوم همسایه با آنتن کجی که با هیچ باد و بارونی از جاش درنمیاد و روروک بچه‌ای که یه گوشه افتاده و دیوارای نامنظم کوتاه و بلند روبه‌روم منظره دل‌انگیزی نبودند. سمت راست حیاط خونه همسایه بعدی بود که کفش‌هاشون زیر بارون مونده و سمت راست... سما راست یه دیوار لخت و بلندی هست که جلوی همه چی رو می‌گیره و حس زندانی بودن رو به خوبی القا می‌کنه.یاد فیلم ‌call me by your name افتادم و طبیعت بی‌نهایت زیبایی جایی در شمال ایتالیا. هر لحظه و هر گوشه‌ اون خونه و اون شهر می‌تونست منبع الهام باشه. زندگی کردن در میان طراوت و تازگی و سرزندگی و زیبایی حتما تفاوتی با منظره آجرهای روی هم چیده و آنتن کج داره. ما هم اگه قراره چیزی بنویسیم شعری بگیم یا آهنگی بسازیم چیزی از طبیعت در خودش نخواهد داشت. من اگه روزی بنویسم نمی‌تونم طعم هلوی درخت کنار پنجره اتاقم رو توصیف کنم. نهایتش بتونم دعوا و بحث مبینا و مهلای دوازده ساله رو توصیف کنم و به علل و ریشه‌های اون بپردازم. AmeneAmeneWed, 13 May 2020 01:01:39 +0430https://virgool.ir/@Amene/سبزی-تازه-ریحان-و-مرگ-xxlozxldlctsامروز دایی‌ام را از دست دادم. شاید نشود اسمش را از دست دادن گذاشت چرا که برای از دست دادن لزوما باید مالک آن بود و برای من دایی‌ام کسی بود که در پنج سالگی با او قایم باشک بازی می‌کردم و با همه خجالتی بودنم وقتی پشت پرده قایم می‌شدم، ریز‌ریز خندیده و توی دلم دعا می‌کردم تا پیدایم نکند‌. امروز مدام به چهره مردی پنجاه و پنج ساله فکر می‌کنم که می‌گویند دیگر کسی را نمی‌شناخته و لاغر و تکیده از روی تخت به پسرش نگاه کرده و شاید به این فکر می‌کرده که بعد از رفتنش چه اتفاقی خواهد افتاد. مثل مادرم که روزهای آخر با چشمانی بی‌فروغ و نگران نگاهمان می‌کرد و من با همان بیست سالگی خام و سرخوش ته دلم خالی می‌شد و پنهانی گریه می‌کردم.مرگ می‌آید و کسی را با خود می‌برد و خاطره آن روز نشستن پای پله‌ها و حرف زدن حین سبزی پاک کردن و بادمجان پختن را برای تو باقی می‌گذارد تا سال‌ها مرور کنی و گوشه قلبت برای همیشه خالی بماند. تو زنده می‌مانی تا کم‌کم فراموش کنی که مادر داشتن چگونه است و دیگر یادت نمی‌آید پناه بردن به آغوشی که همیشه برایت باز بود چه حسی داشت. اینکه کسی برای همیشه برود و تو ندانی با این اندوه چطور روزگار بگذرانی و تمام این احساسات همیشه گوشه‌ای از ذهنت باقی بماند.AmeneAmeneTue, 12 May 2020 00:57:40 +0430https://virgool.ir/@Amene/برای-غر-زدن-به-کجا-مراجعه-کنم-arthinsizr6jشاید همه ما با این پرسش مواجه شده باشیم که چه بخشی از مشکلات و اندوه و ناراحتی ما مربوط به خودمان است و چه مسائلی را می‌توان با دیگرانِ نزدیک در میان گذاشت و کمی غر زد و اصطلاحا سر بر شانه کسی گذاشت و کمی گریه کرد؟گاهی خودت تکیه‌گاه و سنگ صبور آن دیگران هستی و از اینکه بودنت کمی به حال خوب آنها کمک می‌کند حس خوبی داری. اگر مثل من تربیت شده باشید که درد و رنجت را برای خودت نگهدار و به دیگران لبخند بزن و همچنین بزرگتر که شده باشی و این اندیشه بیشتر از همیشه در ذهنت پررنگ شود که در این دنیا تو هستی و خودت چه در وقت شادی و چه در اندوه و آدمی تنهاست، آنوقت برای اندکی درد و دل باید چراغ به دست بگیری و در شهر بگردی و امیدوار باشی کسی را پیدا کنی که حرف تو را بشنود و از خستگی‌های تو نترسد، تو را اندرز و نصیحت نکند، ایراد نگیرد و تنها گوش کند و تو هم نترسی که برای کسی که به تو تکیه می‌کند نشکسته‌ای و هنوز می‌تواند سراغ تو را بگیرد و در لبخندهایش شریک باشی. AmeneAmeneSun, 10 May 2020 17:33:53 +0430