https://virgool.ir/feed/@Allaboutmaryamfa2026-11-11 20:39:05https://files.virgool.ir/upload/users/1203042/avatar/mKxwEu.jpghttps://virgool.ir/@Allaboutmaryamhttps://virgool.ir/@Allaboutmaryam/این-نامه-رو-نوشتم-بگم-که-سرنوشتم-دیگه-گره-نخورده-به-تردید-های-تو-z2j7lf4qyayaفرانسوای نازنین، نزدیک به دو سه هفته‌ای می‌شود که این تکه‌ی آهنگ از آقای علی عظیمی در سرم مرتب روی دور تکرار است. صبح‌ها وقتی در بی‌آرتی به چهره‌های خواب مردم نگاه می‌کردم، سر و کله‌اش پیدا می‌شد و در سرم کنسرت برگزار می‌کرد. ظهرتر، سر کلاس و عصرتر از آن هم وقتی بین خواب و بیداری اسیر شده بودم، قایمکی کنار گوشم ورد می‌خواند. سر و کله‌اش نه تنها در پلی‌لیستم، بلکه در گوشه و کنار دفترچه کوچکم و تمام جزوه‌هایم هم پیدا شده بود. حتی متوجه هم شده بودم که هنگام ور رفتن با زخم روی مچ دستم ریتمش را در سرم نگه می‌دارد. امشب هم وقتی در تلاش بودم بقایای ریمل را از صورتم پاک کنم، لحظه‌ای مکث کردم تا فقط با دخترکی در آینه ملاقات کنم که با حلقه‌های سیاه دور چشمش، مشغول آواز خواندن بود.از همان اول هم حسی به من می‌گفت جدی‌اش بگیرم و البته که مثل هر انسان سالم دیگری، نگرفتم. درست مثل پایه‌ی لق یک صندلی که جدی‌اش نمی‌گیری و آن بی‌همه‌چیز هم تصمیم می‌گیرد درست وقتی رویش می‌ایستی، جدی بگیرد و بشکند. می‌بایست پیش‌تر از این‌ها می‌فهمیدم که دارد خبر اتفاقی را می‌دهد که در شرف وقوع است.فرانسوا،یک هفته‌ای از تمام شدن همه چیز می‌گذرد و چه جمله‌ی عجیبی است. مگر نه؟ لحظه‌ای خوبم و ثانیه‌ای بعد نه. خاطرات قطار می‌شوند و از جلوی چشمانم با سرعت می‌گذرند و من در میان آن بلبشو، فقط می‌ایستم و نگاه می‌کنم. تا به حال هرگز به این توجه نکرده بودم که غم چطور بدنم را در آغوش می‌گیرد. وقتی زیر پوستم می‌دود، سرمای آبی‎‌اش را احساس می‌کنم. کم پیش آمده کاری کند که احساساتم از چشمانم سرریز کنند، و البته که این را به فال نیک می‌گیرم. خوب‌تر هم که فکرش را می‌کنم، هرآنچه اشک داشتم در مسیر رسیدن به این نقطه ریختم. دیگر چیزی نمانده بود که برایش سوگواری کنم. جای خالی‌اش مثل قاب عکسی می‌ماند که از روی دیوار برداشته باشم. این‌طور نیست که شکل دیوار عوض شده باشد یا آجرهایش جا به جا شده باشند، فقط یک تغییر رنگ ملایم روی آن به چشم می‌خورد. حتی گاهی وقت‌ها خودم هم فراموش می‌کنم که دیگر آن قاب عکس روی دیوار نیست. این‌طور نیست که فاجعه‌ای عظیم رخ داده باشد، نه. اما فرانسوا هرکس نداند تو می‌دانی که کوچکترین تغییری در کشوی لباس‌هایم مرا تا مرز دیوانگی می‌کشاند، دیگر چه برسد به کم شدن قاب عکسی از دیوار زندگی‌ام. قلبم خالی است ولی نه از او. پیش‌تر از این‌ها راهش را به بیرون پیدا کرد و با قدم‌هایی تقریبا محکم از آن‌جا بیرون رفت ولی فراموش کرد وسایلش را هم با خود ببرد.خاطراتش کف ذهنم پخش شده‌اند و از همیشه ناراحت و خشمگین‌ترم بابت اینکه نمی‌توانم در جمجمه‌ام را باز کنم و آن را هم تقریبا مثل هرچیز دیگری در زندگی‌ام، مرتب کنم. دلتنگ او نیستم، فقط می‌خواهم آن دیوار لعنتی یک‌رنگ باشد. طوری باشد که انگار هرگز قاب عکسی روی آن نبوده؛ طوری که انگار هرگز هیچ‌چیزی آن را تغییر نداده.کمی شلوغش می‌کنم. خوب می‌دانی که این نمودار سینوسی، مثل موج‌های دریا مدام بالا و پایین می‌رود و محض رضای خدا، من تنها موجود زنده‌ی کیهان نیستم که چنین تجربه‌ای را دارد از سر می‌گذراند.بعید می‌دانم چشمانش هرگز به این کلمات بیفتند اما اگر روزی هم گذرش به این طرف‌ها افتاد، می‌خواهم بداند که« این نامه رو نوشتمبگم که سرنوشتمدیگه گره نخورده به تردیدهای تو. »با مهر، دخترکی که می‌داند بدون قاب عکس، نه تنها زنده می‌ماند بلکه یحتمل بهتر هم زنده می‌ماند.FairytaleFairytaleSat, 26 Nov 2022 23:38:41 +0330https://virgool.ir/@Allaboutmaryam/نوشتن-یک-پست-جدید-uqgfyfgkij1cفرانسوای عزیز،بسیار خب. کاملا حاضر و آماده‌ام.نه، شاید هم نباشم. اجازه بده یک لحظه به صفحه کناری بروم و آهنگ را عوض کنم؛ بلکه این‌گونه تمام کائنات و جهان با من همراه شوند و دستی برسانند تا بالاخره شاخ این « پست اول» را بشکنم. نیازی به گفتن هم نیست که تا پایان این پاراگراف احتمالا چندین و چند بار دیگر هم آهنگ را عوض می‌کنم. روی روتختی‌ها غلت می‌زنم و انگشتانم را می‌شمارم. دل و روده‌ی کمد لباس‌ را هم بیرون می‌ریزم و تا غروب همه چیز را بارها و بارها دسته‌بندی می‌کنم تا ببینم در نهایت کدام نوع چینش بهتر است. اخیرا متوجه شده‌ام نوشتن بهترین راه برای انجام دادن این کارهایی است که مدت‌هاست پس زمینه ذهنم خاک می‌خورند. کافی‌ست فقط قصد کنم پنجاه کلمه‌ی ناقابل بنویسم، آن وقت است که ظرف‌های نشسته در سینک چنان چشمکی می‌زنند و دلبری‌ای می‌کنند که بیا و ببین.حین نوشتن این‌ها با تلاشی که رسما باید در هرثانیه جاری باشد، سعی می‌کنم به تو و به حرف‌هایی که می‌خواهم به تو بگویم فکر کنم. نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم اما تمام زورم را می‌زنم که فقط شروع کنم. یاد این حرف کذایی افتادم که می‌گوید « فقط شروعش سخته، وقتی شروع کنی همه چیز روی غلتک می‌افته. ». مشتاقانه دلم می‌خواهد نابغه‌ای که این شاهکار را بیان کرده پیدا کنم و از او بپرسم چه حسی دارد اگر بخواهد با غلتک، با سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ثانیه، از روی جاده‌ای رد شود که پر از خرده آجر و پاره‌سنگ است.حالا که بحث نوشتن شد، لطفا به اینجا که رسیدی کمی نزدیک‌تر بیا تا این را در گوشت زمزمه کنم. نوشتن اینجا جز کارهایی بود که همیشه می‌خواستم انجام بدهم اما فقط کافی بود چند پست بخوانم تا دوباره این حقیقت زشت، که من به اندازه‌ی کافی برای این کار خوب نیستم صاف صاف در چشمانم زل بزند و بعد هم یکی بخواباند در گوشم که بروم متن‌هایم را در همان خلوت همیشگی - نوت گوشی‌ام - بنویسم. دیگر هم توپم را این‌طرف‌ها نیندازم، به هرحال الکی که نیست.آدمی‌است دیگر. گاهی از این خبط و خطاها می‌کند. تمام امیدم به این است که در این جهان سیالی که هر روز وسیع‌تر می‌شود، من و نوشته‌هایم تنها نقطه‌ای کوچکیم که به هرحال محو و نابود می‌شویم و هرگز کسی مارا به خاطر نخواهد آورد. دردناک است نه؟ شنیدنش حتی با کلمات نرم و مهربانانه هم فقط مثل این می‌ماند که کسی بخواهد تکه‌شیشه‌ای را با ظرافت تمام در تخم چشمم فرو کند. آخر کیست که نخواهد در یاد بقیه بماند؟راستش را بخواهی هنوز هم فکر می‌کنم آنقدرها هم خوب نیستم ولی یک چیز را خوب یادگرفته‌ام. باید پررو باشی و حتی اگر ته دلت مطمئنی از پس چیزی برنمی‌آیی، خم به ابرو نیاوری. ذهن بالاخره گول می‌خورد و باورش می‌شود که تو از پسش برمی‌آیی. فرانسوای عزیزم، این‌ نامه و بعدی‌ها بیشتر از این‌که برای تو باشند، تلاشی مذبوحانه پر از کلماتی مایوسانه برای یافتن خودم است. برای پیدا کردن جای نقطه‌هایم و برای دوست شدن با این تنهایی غریبی که یک عمر با هرچند پایی که داشته‌ام از او فرار کرده‌ام. این نامه شروعی‌است برای زل زدن در چشم‌های این رفیق غریب و با او آشنا شدن.تا نامه بعدی مراقب خودت باش،با مهر، دخترکی در گوشه‌ای از این آشفته‌بازار.FairytaleFairytaleFri, 25 Nov 2022 17:46:49 +0330