https://virgool.ir/feed/@Alizolfi14https://HarfBeMan.pw/@alizolfi14fa2026-11-11 19:39:37https://files.virgool.ir/upload/users/244071/avatar/09Stqp.jpeghttps://virgool.ir/@Alizolfi14https://virgool.ir/@Alizolfi14/آدم-باشیم-esgu9l3vz65pشب بسیار بدی رو گذروندم و اصلا نتونستم درست استراحت کنم،از من بعید بود که این مدلی بشم اما شد...صبح با عجله بیدار شدم و طبق معمول وقتی این طور بیدار میشم،چشمام میشه کاسه خون...روز عجیبی رو پشت سر گذاشتم.امروز برای دومین بار در طول عمرم کنکور دادم اما تفاوت های فراوانی داشت با کنکوری که پنج سال پیش در آن شرکت کردم.اولین فرق در مقطع بود،کارشناسی و الان در عین ناباوری کارشناسی ارشد...بللله،مثلا کنکوره...وقتی اومدم بیرون،از دم در جلسه تا الان که دارم مینوسم افراد مختلف،به بهانه های مختلف درباره کنکور می پرسن...خوبه ها که میپرسن،اما یه سری جوری رفتار میکنن که انگار من میتونم برگردم به عقب و یه مدل دیگه تصمیم بگیرم یا یه حالت دیگه درس بخونم...عزیزمن،وقتی تموم میشه،برای همیشه تموم میشه...امروز تجربیات متفاوت و احوالات غریبی را حس کردم.آخرین باری که نشستم و برای خودم و دلم نوشتم به مدت ها پیش برمیگرده.در طول شش ماه اخیر تنها دفتر خاطراتم میزبان کلمات درهم برهم ذهنم بود و در جایی مطلبی ننوشتم.در این مدت اتفاقات فراوانی افتاد که نگهداری آنان در خاطرم و سرکوب شدنشان برای نوشته نشدن برایم بی اندازه سخت بود.نوشتن در ظاهر کاری ساده است اما وقتی دست به کار میشی،تازه متوجه این مهم می گردی که ای دل غافل...نوشتن به قول معروف:از جان مایه گذاشتن می خواهد...راستش دراین مدت من این جان را نداشتم و اگر جانی بود برای بقیه زندگیم صرف شد و برای مقوله نوشتن توانی برایم باقی نماند.امروز دوباره متوجه شباهت بین دو اتفاق شدم و بر آن شدم که دست به قلم ببرم و چند خطی سیاه کنم.شباهت بین کنکور و تیکه کلام این روزهایم...نتیجه آزمون امروزم هر چی بشه،من راضی خواهم بود،چون نسبت به کنکور پنج سال پیشم،آدم تر بودم...آدم تر بودن دیگه چیه؟این اصطلاح که این روزها تیکه کلام منم هست در وهله اول یه شوخیه که با اطرافیان دارم و اغلب قصد و نیتی پشتش نیست.در مرتبه بعدی آدم بودن برای من تازگیا تعریف جذابی شده و هر وقت از کسی میخوام نسبت به جایگاه و موقعیتش رفتار درستی بکنه یا یه تجدیدنظری توی کارش انجام بده،بهش میگم:آدم باش.آدم بودن واقعا کار سختیه...اینکه بدونی در یک زمان مشخص کار درست چیه؟من و شما خیلی موقع ها آدم نبودیم و اگه از زمانش بگذره،دیگه خیلی دیر میشه و گاهی فرصتی برای جبران مافات نخواهیم داشت.مثل امروز من وقتی از کنکور اومدم بیرون.من اواخر اسفندماه سال گذشته پدربزرگم رو از دست دادم و این موضوع بی نهایت منو متاثر کرد و شاید بگم وقفه بزرگی در راه مطالعه ام بود.از پرگویی درباره این مطلب خودداری میکنم،چون از او گفتن در این متن نمیگنجه و شاید نیاز باشه کتابی چند جلدی درباره اش به نگارش دربیام(خدا رو چه دیدی)...بگذریم.از این لحاظ برام قضیه سنگینی بود که من به همراه پدر و مادرم تا شروع دوران دبستانم در کنار پدربزرگ و مادربزرگم زندگی میکردم و به نوعی تمام خاطرات کودکی ام رو با این مرد سهیم بودم.یه مقدار که از تب و تاب این غم کم شد به سراغ فیلم هایی که از پدربزرگ گرفته بودم رفتم و برای خودم و خانوداه کلیپی زیبا ساختم و در جمع خانواده پخش کردم.جالب اینجا بود،آخرین عکس از پدربزرگ مرحومم را نیز من گرفتم...من در رابطه با این انسان دوست داشتنی،آدم بودم...یعنی کارهایی را در زمان های درست انجام دادم و حالا که نیست دیگر عذاب وجدان یا از این قسم مسائل ندارم و با خیال راحت برای او از خدا آرزوی بهترین ها را دارم.جالب تر از همه این صحبت ها اینکه:آدم بودن کاملا یه حس درونیه و کسی نمیتونه اونو از ما بگیره یا اونو به ما القا کنه...یعنی فقط خودم تصمیم میگیرم آدم باشم یا نباشم،اما تبعات این تصمیمم دیگه از حوزه قدرت من خارجه.آدم بودن در کنکور امروز نیز رخ داد.تا شب قبل من میتونستم هر کاری برای تغییر نتیجه بکنم اما وقتی گذشت،دیگه گذشته...باید واقع نگر باشیم و به این باور برسیم که اگه از زمان یه چیزی بگذره،دیگه چیزی قابل جبران نیست و اگر هم در راستای جبران هر کاری بکنیم به کیفیت انجام اون کار در زمان درست نمیرسه و اینجاست که به یاد یه شعر از استاد شهریار می افتم که میگن:آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرابی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرانوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدیسنگ‌دل این زودتر می‌خواستی حالا چراما هم گاهی کاری رو انجام میدیم اما کی؟وقتی دیگه کار از کار گذشته...توی رابطه ها هم همین طوره ها...طرف توی روزای سختش من رو کنارش میخواد،توی ناراحتیاش من رو صدا میکنه اما من چی؟اصلا حواسم نیست که داره چه اتفاقی رخ میده...خلاصه که بیایم قبل از اینکه دیر بشه،آدم باشیم...نشه یه روزی حسرت بخوریم که ای وااای چیکار باید میکردم که نکردم.توی هر داستانی اینو داریم به نظرم،توی رابطه،توی درس،توی رابطه با خودمون و خلاصه هر چیزی که شما فکر میکنید...خلاصه قبل اینکه موعدش برسه،هر تکنیکی،هر برنامه ای،هر توان و زوری داریم رو کنیم و نزاریم چیزی توی دلمون بمونه.روزای آخر اردیبهشت سال 1401AlizolfiAlizolfiFri, 20 May 2022 02:34:41 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/fastfood-oxpwtavmsweeامروز طبق عادت همیشه با حواس جمع و قدم های تند در حال رسیدن به خانه بودم و فکرم کاملا مشغول خودم بود و داشتم با خودم حرف میزدم و به خودم پند و اندرز میدادم.یکی از تفریحات لذتبخش و جالبم همین صحبت های درونی است.گروهی از بچه های تقریبا 10ساله که از سرمای باد پناه برده بودند به دالان یک خانه ویلایی توجه ام را جلب کردند.پنج نفر بودند که درهم پیچیده بودند و نگاهشان به نفر وسطی بود که یک تبلت به بزرگی نصف نان بربری دستش بود.همین شکلی...در همین حین بود که هر کدام به دوستشان چیزی منتقل میکردند.بززززن،الان میرسهراست رو بپاو...خلاصه که بازار این قبیل صحبت ها بین شان داغ داغ بود.این رد شدن از کنار کودکان شاید پنج ثانیه هم طول نکشید.چند متری که دور شدم،صدای باد همه چیز را با خود برد و دوباره در دنیای بیرون جهان بدون صدای خاصی به راه خود ادامه داد.اما همین پنج ثانیه برای دنیای درونی من کافی بود تا مرا به پایین ترین و دورافتاده ترین اتاق بایگانی در مغزم پرتاب کند.در زندگی اتفاقات یا تصاویری هستند که ما را به اعماق خاطراتمان روانه میکنند.جالب تر اینکه قبل از به یاد آوردن آن خاطرات،فکر میکنیم دفن شده اند و هرگز قرار نیست دوباره زنده شوند اما مسلما برای شما هم از این پنج ثانیه ها اتفاق افتاده و سالها به عقب بازگشته اید و می دانید از چه سخن میگویم.یکی با شنیدن اسم خاصی،یکی با رد شدن از خیابان خاصی،یکی با دیدن رنگ خاصی و... خاطراتی برایش زنده میشوند که تصور میکرده در وجودش سوزانده شدند اما نه،مغز ما اهل دورانداختن چیزی نیست و جالبتر اینجاست که خاطرات ما با نقاط عطفی در ذهن ثبت میشوند و به همین علت است که رویداد خاصی باعث به یادآوری خاطره ای خاص است.بگذریم...همان پنج ثانیه مرا ده سال به عقب برگرداند.به روزهای شیرین کودکی.روزهایی که خدا خدا میکردم صبح شود تا دوباره بیرون بروم.صبح که میشد،منتظر صدای زنگ بودم،مامان و بابا میدانستند این موقع صبح دوستانم هستند که به دنبالم آمده اند.از بالای محله شروع میشد.علی به دنبال میلاد میرفت،دوتایی به دنبال معین میرفتند و این داستان تا جمع شدن همه ادامه می یافت.وقتی جمع میشدیم بازی آن روز را مشخص میکردیم.فوتبال،دریپ تو گول،کارت بازی،تفنگ بازی و دوچرخه سواری.انتخاب بازی به تعداد نفرات و تجهیزاتی که داشتیم،بستگی داشت.توی محله فقط یک نفر توپ پرسی داشت و اگه اون روز نبود یا باید میرفت جایی،فوتبال تعطیل بود.اینطور نبود که همه توپ داشته باشیم یا همه دوچرخه داشته باشیم.جالب اینجا بود هر بازی که میکردیم با نظر جمع بود و در نهایت همه باهم یک بازی یکسان رو انجام میدادیم و همه رو هم توی بازی کم و بیش شریک میکردیم.انقدر با هیجان و عشق و شور بازی میکردیم که یکی اگه ما رو میدید فکر میکرد توی جام جهانی بازی میکنیم.روزایی که کمتر بودیم با دوچرخه میرفتیم محله های دیگه و بازی کردن اونا رو نگاه میکردیم.هر محله برای خودش یه پاتوق بازی داشت که اونجا همه جمع میشدن.یه بار که رفته بودیم با دوچرخه بگردیم،دیدیم بچه های چند محله اون ور تر دروازه گل کوچیک دارن.بعد انوقت ما میخواستیم بازی کنیم باید آجر میزاشتیم وسط خیابون.این حد از امکانات واقعا برامون شده بود آرزو.همین که باهم مشغول گپ بودیم،یکی از ما رفت و از دروازه بان پرسید،ببخشید این دروازه ها رو از کجا خریدن؟ما هم مشغول نگاه کردنش بودیم که با تعجب و شور زیاد شروع کرد به دویدن.همین که رسید بدون هیچ کلمه اضافی گفت:بچه ها شهرداری بهشون مفت دروازه ها رو داده...آرزو...آقا همین رو که گفت ما باهم اتاق فکرتشکیل دادیم و تصمیم این شد که بابای یکی از بچه ها بره دروازه سفارش بده تا برامون بیارن.از اون روز همه محله منتظر دروازه بودن و روزها رو به عشق دروازه های آهنی شب میکردیم.بلاخره بعد از هشت روز،دروازه ها رسیدن...مشغول بازی بودیم که از دور صدای بوق وانت توجه ما رو جلب کرد و وقتی نزدیکتر شد،ما دروازه ها رو پشت وانت دیدیم،انگار کل دنیا رو دادن به ما.از اون روز به بعد بیشتر بازی مون رو صرف گل کوچیک میکردیم.با علاقه فراون ازش نگهداری میکردیم و حواسمون بهش بود.پول جمع کردیم و چند متری طناب خریدیم.با اون طناب برای دروازه تور درست کردیم تا دیگه توپ تا پایین خیابون نره.خلاصه کلی براش ذوق میکردیم.خیابون ما تقسیم میشد به دوتا محله پایین و بالا.ما محله پایین بودیم و میانگین سنی مون نبست به محله بالا کمتر بود.شاید بیشتر از شش بار با محله بالا مسابقه فوتبال داده بودیم و همش رو باخته بودیم.یه جورایی احساس میکردیم دیگه نمیشه اونا رو شکست بدیم.اما از روزی که این دروازه ها اومدن ما روحیه گرفته بودیم و یه جور دیگه تمرین میکردیم.یه روز که نشسته بودیم و توی سایه در حال گپ زدن بودیم یه نفر از محله بالا اومد،بدون پیاده شدن از دوچرخه گفت:امروز غروب میخوایم با شما مسابقه بدیم،اگه جرائتش رو دارید ساعت چهار و نیم بیاید زمین خاکی محله بالا.با خنده فرمون دوچرخه رو پیچوند و رفت.ما هم که از خاطرات قبلی دل خوشی نداشتیم،زیاد مایل به رفتن نبودیم.اما یه حس مشترک بینمون بود که باید بریم و کار رو تموم کنیم،اینبار با برنامه و هدف.شاید اونجا اولین باری بود که ایده خام پلن بی توی سرم شکل گرفت.اون روز ناهار رو همه سبک خوردیم و بعد ناهار قرار گذاشتیم که جمع بشیم تا نقشه بازی رو طراحی کنیم.به دونفر از محله های دیگه هم گفته بودیم که بیان تا تیم ما قوی بشه و با قدرت بیشتری به مصاف تیم خیلی خیلی قوی محله بالا بریم.(لژیونر گرفتیم،وقتی لژیونر گرفتن مد نبود)ساعت کم کم به چهار نزدیک میشد و دلهره ما هر لحظه بیشتر میشد.یک ربع مونده بود به شروع بازی که راهی شدیم.تیم ما یه همچین چیزی بودچند تا از بچه های کم سن و سال هم همراهیمون میکردن تا تشویقمون کنن.وقتی رسیدیم با همون جو همیشگی و ترسناک زمین خاکی اونا روبه رو شدیم.شلوغ و پر از بچه های کوچیک.اونا یه داور هم داشتن که هر دو قبولش داشتیم و امر قضاوت رو اون برعهده داشت.دوتا پانزده دقیقه زمان بازی بود.خلاصه بازی شروع شد و صدای بچه های کوچیک بلند شد.بازی خیلی پرفشاری بود و هر دو تیم تا آخرین جایی که توان داشتن برای این مسابقه تلاش کردند.نیمه اول دو بر یک به نفع تیم رقیب تموم شد.استراحت بین نیمه بود که حرفای احساسی یکی از بچه ها باعث شد جوگیر بشیم.گفت:بچه ها،توروخدا محکم بازی کنید،این بازی آبروی ماست،نزارید فکر کنن ما همیشه بازنده ایم.خلاصه نیمه دوم که شروع شد،ما طوفانی شروع کردیم و زیر چهاردقیقه دوتا گل زدیم و نتیجه بازی شد سه بر دو.بعد گل سوم اینقدر روی دروازه فشار آوردن که ما مجبور شدیم به وقت تلف کردن و کشتن ثانیه های بازی.(عین تیم های عربی)از یه جایی به بعد دیدیم دیگه فایده نداره و ممکنه گل بخوریم و هرچی تلاش کردیم از بین بره،من بعد یه خطا افتادم زمین و همون جا بود که پلن بی توی کله ام روشن شد.به کاپیتان تیممون که هیکل درشت و تپلی هم داشت،اشاره کردم بیاد نزدیک تا یه چیزی بهش بگم.گفتم:ببین ما این سه گل رو با بدبختی زدیم و دیگه هیچ کدوم از بچه ها توان ندارن،ما هیچ بازیکن تعویضی نداریم و برعکس اونا دستشون پره و میتونن فشار بیارن.با این روند بازی هم مسلما ما گل میخوریم و نمیتونیم مقاومت کنیم.گفت خب چی کنیم...گفتم:من فقط میدونم باید یه کاری کنیم دیگه نمیدونم اون کار چیه.خلاصه من که بلد شدم تا ضربه خطا رو بزنم،دیدم کاپیتان داره از دور آماده میشه برای استارت.هر لحظه که من به توپ نزدیکتر میشدم،کاپیتان سرعتش بیشتر میشد،تا اینکه من پام خورد و یه شوت محکم زدم و کاپیتان مثل یه قطار خورد به درشت ترین بازیکن تیم مقابل.کاری که کاپیتان ما کرد به نظرم جان فشانی بود.خوردن همانا و شروع درگیری همانا.ما همه جمع شدیم سر کاپیتان فداکارمون و دور و برش رو پر کردیم و شلوغ کاری کردیم به هوای اینکه بازی رو ناتمام بزاریم و همین اتفاق هم افتاد.اونقدر درگیری و حاشیه درست کردیم که بازی با همون نتیجه تموم شد.وقتی در حال برگشتن بودیم،همه لباس ها خاکی،لب ها از تشنگی ترک خورده و موها بهم ریخته اما لبمون خندون بود و با سرافرازی داشتیم برمیگشتیم.انگار کبری یازده با موفقیت ماموریت رو انجام داده بود.این مدلی...عینک دودی لطفا :)اون شب همه از خونه هامون سیب زمینی و پیاز برده بودیم تا دور آتیشی که به مناسبت پیروزی مون روشن کرده بودیم قرار بدیم و بخوریم.دور آتیش که نشسته بودیم از اتفاقات قشنگ اون روز میگفتیم،از آرزویی که حالا برامون خاطره شده بود و از خوشحالی و خنده سرشار بودیم.اون شب که رسیدم خونه مامانم دعوام کرد.مطمئنم بقیه دوستامم مورد شماتت ماماناشون قرار گرفتن.اما اونقدر اون شب کام ما شیرین بود که حتی اگه ما رو کتک میزدن هم مشکلی نداشتیم.بعد اون مسابقه بارها از طرف محله بالا دعوت به مسابقه شدیم اما هرگز دیگه به اون جهنم برنگشتیم و با خاطره خوشی که از اونجا ساخته بودیم و غروری که از برد به دست آورده بودیم به خودمون و محله افتخار میکردیم.ما برای خوشی اون شب روزها تلاش کردیم و روزها منتظر بودیم و بلاخره بدستش آوردیم.امروز وقتی اون بچه ها رو دیدم که همشون سرگرم یه سیستم کامپیوتری شدن و مشغول بازی توی یه فضای خیالی واقعا جا خوردم.جایی بازی میکنن که هیچ خاطره ای ازش نمیمونه،جایی وقت میگذرونن که هر باختی عواقبی نداره و شاید از رنکینگشون کم بشه،جایی بازی میکنن که همه مجازی هستند و دوستی ندارند که توی واقعیت بشه بهش تکیه کرد.برای بازی کردنشون فقط یه اتصال به اینترنت میخوان ولی ما وقتی میخواستیم بازی کنیم،باید بیشتر از اینا کار میکردیم تا مقدمات بازی فراهم بشه.ما برای بازی کردن،برای دور هم جمع شدن،برای برنده شدن،برای غذا خوردن و هزار مورد دیگه صبر کردیم ولی نسل جدید نه.مامان باید از صبح پامیشد و وسایل آبگوشت رو آماده میکرد و کلی زحمت دیگه تا ما ناهار یه غذای خوب داشته باشیم اما الان چی؟سر ظهر یه تماس میگیری و نهایتا نیم ساعت دیگه غذا دم دره.مغز ما هم همینو دوست داره:رسیدن به اوج لذت در کمترین زمان ممکن.اما این سریع رفتن و سریع رسیدن،تجربه مسیر و لذت مسیر رو از ما گرفته.از اینکه یاد بگیریم،تلاش کنیم،شکست بخوریم یا بتونیم از نو بسازیم.شاید این سریع برطرف شدن نیازها باعث شده،توقعمون از همه بره بالا و وقتی نیازی برآورده نمیشه سریع ناراحت میشیم و دست از تلاش برمیداریم.داریم تبدیل میشم به آمادی فست فودی.اون روزها اگه میخواستیم کسی رو ببنیم،وقت میزاشتیم،برای رسیدن بهش چند قدمی پیاده میرفتیم،اما امروز فقط تنها کار،کشیدن صفحه به پایین و روشن کردن دیتای گوشیه و میرسیم به کسی که میخوایم.من مخالف این تکنولوژی نیستم و خیلی هم خوشحالم که داریم پیشرفت میکنیم اما به چه قیمتی؟به قیمت از دست دادن تجاربی که بقدری میتونن شیرین باشن و سازنده که هزارتا محتوای آموزشی به گرد پای اونا هم نمیرسه یا به قیمت از دست دادن آدم های واقعی زندگیمون.آدم های واقعی زندگی همون هایی هستند که هواتو واقعی دارن و کلی براشون مهمی.الان آدم ها همه شدن مجازی و با کامنت ها شناخته میشن:داداشمی،ستون،سلطان،عشقمیییی،نفسسسس و...میبینی،کل زندگی و تجربیات رو داریم میبریم به این سمت و زندگی واقعی داره فراموش میشه.داریم وارد پناهگاه مجازی میشیم.تمام دغدغه میشه لایک،میشه دیده شدن،میشه چرخیدن توی دنیایی که پر از رنگ و لعاب قشنگه...:(تا حالا چند نفر رو دیدیم که بیان بگن:واااای زندگی من چقدر بده،چقدر بدبختم...همه توی فضای مجازی خوبن،خوش اخلاقن،خوش تیپن.هیچ کس نمیاد توی این فضا،واقعیت زندگی خودش رو نشون بده و بر طبق اون پیش بره اما حیف که کلی از ما باور میکنیم که زندگی طرف همیشه همینقدر جذاب و زیباست.به قول اون تبلیغه:ظاهر زندگی خودمون رو با باطن زندگی دیگران مقایسه نکنیم.تاثیرگذار بود دیگ،بله؟نمیدونیم که برای رسیدن به این نقطه باید تلاش کنیم،زحمت بکشیم،عرق بریزیم.بخاطر همین تیترهایی با عنوان های جذاب و فریبنده و دروغین که مدعی ساختن زندگی و رسیدن به ثروت هنگفت در مدت محدود میشن،پرطرفدار میشن.با این دو راهکار میلیاردر شوبا این معجون یک هفته ای لاغر شوبا این پکیج به درآمد نامحدود برسما با همین تیترها مجذوب میشیم و گول میخوریم،توی دنیای امروز هرکس وعده سریع انجام شدن کاری رو بده،برند است اما حیف که واقعیت رو نمیگن.اما نمیشه زود رسید،به قول شاعر:گوساله تا گاو شود،دل صاحبش آب شود.زندگی ساده داشتن توی این دوران که پر از جذابیت های مجازی شده،شاید کسل کننده باشه،مسلما خوندن یک کتاب برای مغز خیلی سخت تر از دیدن یه ویدیو کوتاه خنده داره.واسه همین ما بیشتر ترجیح میدیم که کار آسون رو انجام بدیم و به فضای مجازی پناه ببریم.پناه مجازی،یعنی ابراز احساسات سطحیپناه مجازی،یعنی دوستی های الکیپناه مجازی،یعنی فالورهامون به اندازه جمعیت یه شهره اما به اندازه یه خانواده اهمیت نداریمخداروشکر که از جریان های این فضای مخرب تا جایی که تونستم دور موندم و هرکسی روکه توی این فضا دنبال میکنم برای من در بیرون مثل یک رفیق واقعیه،امیدوارم شما هم از این پناهگاه مجازی بیرون بیاید و زندگی رو،واقعی زندگی کنید.آدم های واقعی زندگیمون رو بشناسیم و بدونیم باید برای اونا وقت باارزش و گران بهامون رو خرج کینم،برای رسیدن به خواسته هامون تلاش کنیم و بدونیم این پیگیری ها بی جواب نمیمونه.بیایم زندگی رو طوری زندگی کنیم که بشه اسم زندگی گذاشت روی روزهایی که میگذرونیم.زندگی کردن یا زنده بودن کلی فرق داره.من میخوام روزهای زندگی ام رو زندگی کنم نه اینکه فقط زنده باشم و به شما هم پیشنهاد میکنم همین کار رو بکنید.به نظرم هر روز:لبخند بزنیدشکرگزاری کنیدبه کسی کمک کنیدبرای خودتون وقت بزاریداز آدم های زندگیتون تمجید کنیدهمین کارهای ساده...همین کارها هستند که زندگی رو میسازن...هنوز هم شیرینی برد اون روز زیر زبونم هست و گاه گاه به یادش می افتم و لبخند به لبم میاد.امیدوارم شما هم برای خودتون خاطراتی داشته باشید که بتونه لبخند به روی لباتون بیاره.و در آخر به نظرم ارزش داره برای خوردن غذای خوشمزه و دلچسب مامان پنج ساعت صبر کنیم تا اینکه یه غذای فست فودی نیم ساعته بخوریم.بیایم آدم فست فودی نباشیم.هر دو ما رو سیر میکنن اما این کجا و آن کجا.الانم فضای مجازی و زندگی واقعی وقت ما رو صرف میکنن اما این کجا و آن کجا.البته کرونا هم بی تاثیر نبوده در این روند اعتیادگونه اما میشه تغییرش داد...میشه...به قول شاعر:دانه فلفل سیاه و خال مه رویان سیاههر دو جان سوزند اما این کجا و آن کجا...ارادتAlizolfiAlizolfiFri, 01 Oct 2021 00:14:07 +0330https://virgool.ir/@Alizolfi14/zendegi-icwozvg4gmmlبه نام مهربانمن در پایان تمام نمیشوم،من در پایان از نوآغاز میشوم...قریب به یکسال از دوران جدید زندگیم توی کیش میگذره و این روزها در حال سپری کردن آخرین لحظات کنجکاوی بی حد و حصرم توی این جزیره کوچیکم...الان که در حال نوشتن این متن هستم،میتونم تمام لحظات قبل رو فریم به فریم ببینم و با جزئیات خیلی دقیق ازشون حرف بزنم.روز قبل از رفتنم به اتاقم توی زیرزمین رفتم و مشغول نوشتن نامه شدم،نامه برای عزیزانم.توی نامه نوشته بودم که چقدر دوسشون دارم و اگه یه روزی هم نباشم اصلا ناراحت نشن،چون توی قلبم دارمشون و هرگز تنها نیستن،یه جورایی وصیت کرده بودم،با خودم گفتم،خدا رو چه دیدی،شاید نشد که دیگه بیای...مامان زیر لب دعا میکرد،چشماش هم عین هر وقتی که بخوام ازش دور شم،پر شده بود و مشخص بود بغض داره اما جلوی خودش رو گرفت،کاسه آب و قرآن آماده بود و مامان عین همیشه توصیه های آخر و قوربون صدقه های فراوون رو تموم میکرد.بابا توی ماشین منتظر بود که من زودتر برم تا اونم برسه به کارش.از زیر قرآن رد شدم و صورت ماه مامان رو بوسیدم و دیگه نگاش نکردم،چون چشم های خودمم پر شده بود،نه اینکه بترسم یا تیتیش مامانی باشم،نه،اتفاقا تجربه زندگی دور از خانواده رو خیلی داشتم،چشم های بغض دار مامان کاری میکنه که نتونم جلوی اشک خودم رو بگیرم،واسه همین دیگه به پشت سر نگاه نکردم.نرگس(خواهر کوچیکم) آب توی کاسه سفالی رو با قدرت هر چه تمام به سمت شیشه ماشین پخش کرد و در لحظه آخر همگی کلی خندیدیم.توی ماشین تا رسیدن به ترمینال با بابا حرفای مردونه زدیم و قرار شد باهم در ارتباط باشیم و هوای هم رو از دور داشته باشیم.حرفای پدر و پسر هیچ وقت به صمیمت حرفای مادر و پسر نمیرسه اما تهعدی که بین پدر و پسره به اندازه مهر و محبیتیه که مادر به پسرش داره.خلاصه با بابا هم خداحافظی کردم و سفرم شروع شد.آخرین بار که به فرودگاه رفته بودم،مربوط میشد به سالها قبل که برای زیارت خانه خدا به مکه رفته بودم.البته قبلش هم گذرم به فرودگاه خورده بود اما چیزی از اون دوران به یاد ندارم.تحویل بار و گرفتن کارت پرواز همانا و فرود اومدن توی کیش همانا...اولین لحظه ای که هوای این جزیره دوست داشتنی رو تنفس کردم رو یادم نمیره،میشه گفت برام آشنا بود،عین اون روزایی بود که هوای رشت شرجی بود و انگار داری آب تنفس میکنی.کارم شروع شد،کم کم تجربه های جدیدی یاد گرفتم،با آدم های جدیدی آشنا شدم،جاهای جدیدی رفتم،اشتباهات متفاوتی رو مرتکب شدم و هزاران مورد جدید دیگه...زندگی کردن توی یه محیط دیگه باعث میشه دیدگاه جدیدی پیدا کنی و نگاهت به اتفاقات زندگی کاملا تغییر کنه.میتونم هزاران خط از لحظاتم توی این جزیره رو بنویسم که تلخ و شیرین بودن و از تک تک اونا درس گرفتم و باهاشون زندگی کردم شروعش با کلی علاقه بود،بعد ازش لذت بردم،مسائلی باعث شد که تجربه های تخلی داشته باشم و الان که در حال گذران روزهای آخرم،شوقی دارم برای شروعی دوباره...تک تک داستان های زندگیم مثل:دانشگاه رفتنمروز اول مدرسه رفتنمشروع دوستی با یه رفیق جدیدشروع کار جدیدو هر شروع دیگه ای رو میتونستم توی مقدمه این متن بیارم اما ملموس ترین اتفاق در حال حاضر همین بود که گفتم...میخوام برسم به یه اصل،قانون،قاعده یا هر چیزی که میشه اسمش رو گذاشت:هر تجربه ای که داریم،اسمش رو سال میزارم و میشه هرسال رو تقسیم کرد به چهار فصل،دقیقا عین فصل های سال.حداقل برای من این همیشه بوده و هست و به نظرم خواهد ماند.بهار:فصل منتابستون:آب تنیپاییز:سرمای بعد آب تنیزمستان:شوق رسیدن به بهاربرای فصل های یک تجربه نام هایی رو انتخاب کردم که بیشترین حس رو میتونم باهاشون انتقال بدم و به نظرم این اسم ها برای من علاوه بر معنی لغوی،معنی تصویری و حسی هم دارن.انگار باهاشون زندگی کردم و با خوندنشون کل اون لحظه برام تداعی میشه. فصل منعین ذوق این شکوفه های خوش رنگبرای من شروع هر تجربه ای عین ماه تولدم فروردین،شیرین و جذابه.با عشق و شور و علاقه و ذوق هر تجربه ای رو شروع میکنیم.میتونم دانشگاه رفتنم رو بگم...اونقدر ذوق داشتم که باورم نمیشد دارم وارد دوره ای میشم که دیگه دانش آموز نیستم و منو دانشجو خطاب میکنن،آزادی هام بیشتر شده و میتونم مستقل از خانواده زندگی کنم و بقدری برام شیرین بود که کلمات قادر به وصف حالم نیستن.این بهار توی هر دورانی هست،اولین ماه های هر تجربه ای رو میگم:فصل من.این روزا از اینکه توی محیطی جدید با آدم های جدید هستی کلی خوشحالی و دل توی دلت نیست و میخوای کلی انرژی بزاری.توی بهار بی دلیل خوشحالم،کسی باهام کاری نداره و اغلب مسئولیت های مهمی ندارم و بیشتر حس خوشحالی و شادیه که توی وجودم شعله وره.توی این فصل که شاید شیرین ترین فصل یه تجربه باشه،من تنها چیزی که حس میکنم لذته.میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:لذتلذت از کار جدید،لذت از آدم جدید،لذت از محیط جدید و لذت از هر چیزی که برات مزه نو میده.دقیقا عین اون خونه جدیدی که وقتی واردش میشی،بوی نو بودن میده و هیچ جا برات دلنشین تر از اونجا نیست یا کتاب جدیدی که جلدش رو با وسواس خاصی تا میکنم که تا آخر خوب ورق بخوره،عین بوی ورقه های اون کتاب جدید. آب تنیدقیقا همین قدر خوشحال و شاد و صمیمیاز بهار که میگذریم،میرسیم به تابستون.فصلی که اسمش برای من تداعی گر،کوچه و توپ و فوتباله.بدون دغدغه و مزاحم مشغول بازی و خوش گذرونی تا شب.توی این فصل،ما با محیط جدید آشنا شدیم و کار رو یاد گرفتیم و برامون آسون شده انجام دادنش.شوق اولیه تبدیل شده به صمیمت و توی این دوران خیلی خوش میگذره و چون هنوز اول کاری،کار کردن بهت حال میده و کلی کیف میکنی.دوستات دیگه اسمت رو میدونن،اونا هم باهات خیلی صمیمی شدن و دیگه زندگی برات شده عین عسل و به چیزی جز حال خوبت نمیتونی فکر کنی.تنها فکری که توی سرم هست توی این دوران رویا پردازی هامه برای آینده ای که با این حال خوب میتونم متصور بشم.در کنارش فکر کن با رفقا بعد از کلی بازی کردن و بردن تیم محله بالایی جمع شیم کنار هم تا باهم بستنی پیروزی رو بخوریم.توی اون لحظه،چی میتونه دلچسب تر باشه...نه واقعا چی؟یا وقتی توی یه رابطه عاشقانه،دست در دست هم با عشقِ تمام بهم میخندین و نگاهتون بهم گره خورده و جز مهر چیزی توی دلتون نیست و به فکر آینده ای درخشان در کنار هم بدون هیچ دغدغه ای نشستین،چی از اون لذت بخش تره؟میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:صمیمیتبا آدم های جدید احساس صمیمیت میکنی و برات حضور در کنارشون خیلی مزه میده.یادمه وقتی یه مدت از رفتنم به دانشگاه میگذشت،با بچه های خوابگاه صمیمی شده بودم و از اینکه کنارشونم کلی بهم خوش میگذره،خالم خوبه و دوست دارم بیشتر باهاشون وقت بگذرونم.این همون دوران پر از حال های خوبِ خوبه... سرمای بعد آب تنیپاییزه دیگه...پاییز.به پاییز که میرسیم عین شروع مدرسه باید آماده شی که مسئولیت قبول کنی و سختی های کار یا سال شروع میشه.یادمه وقتی به اواخر تابستون میرسیدم کلا حالم گرفته میشد.هوای پاییز کلا یه مدلیه،یه غم خاصی داره،فازغ از هر چیزی اما یادمون نره برای بعضی ها پاییزه که شیرین ترین فصل ساله چون اونجاست که براشون شروع یه داستان جذابه.میشه توی این فصل مثال یه دوران عاشقی رو آورد.وقتی یه مدتی از شروع یه رابطه عاطفی میگذره،و اون شور و شوق اولیه تموم میشه،روزهای سخت میرسه،روزهایی که برای گذروندنشون به صبر و تحمل و تعهد نیاز داریم.وقتی به اینجای کار میرسیم وارد یه دوراهی میشیم:اگه بتونیم ازش بگذریم انگار دوباره متولد شدیم و از بهار که فصل لذت بود سر درمیاریم و دوباره همون دوران شیرین تکرار میشه اما اگه نتونیم به هر دلیلی از این سرما جون سالم به در ببریم،میریم توی فصل سرد سال و دوران رکود و انزوا و گوشه نشینی شروع میشه تا دوباره شوق بهاری جدید توی وجودمون گل کنه.میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:ارزشارزش اینکه ادامه بدیم یا فراموش کنیم،ارزش اینکه تحمل کنیم یا ببُریم،اینجاست که ارزش ها مشخص میشن.گاهی یک آدم،یک کار،یک محیط ارزش تحمل کردن هزاران پاییز رو داره اما امیدی نیست که در پایین هزارمین پاییز هم اتفاق خاصی رخ بده،بخاطر همین باید شجاع باشیم و ازش خارج بشیم تا وارد زمستون بشیم.اینکه با امیدی واهی توی کاری الکی یا با امیدی سراب گونه توی یه رابطه سخت بمونیم،شجاعت نیست،بلکه ترسه...بلاخره یه روزی باید یا این کنار بیایم که نمیشه و این دنیا همیشه بر طبق میل ما نخواهد بود.گفتنش آسونه اما وقتی میتونیم به باور این جمله برسیم که تا سر حد مرگ برای خواسته مون تلاش کنیم...من برای کاری که دوست دارم،تو برای کسی که دوست داری،اون برای مکانی که دوست داره،اگه تمام تلاشمون رو کردیم و نشد،قبول، وارد زمستون شو،اما طوری نشه که یه روزی بگیم میشد اما ما تلاش نکردیم. شوق رسیدن به بهارهر آن آماده دوباره شعله ور شدن...توی مرحله پیش هم گفتم،در صورتی وارد این مرحله میشیم که نتونیم به خودمون بقبولونیم که ارزش وجود داره یا اینکه ارزش وجود داره اما اونقدر تلاش کردیم و نشده که خواستیم برای رهایی از یه وابستگی بیمارگونه وارد این فصل بشیم.کسی که به این مرحله رسیده،تقریبا انرژی و توانی برای ادامه نداره و مدتی توی رکود و انزواست.من وقتی کار فروشگاه اینترنتیم با مشکل روبه رو شد،دقیقا توی این مرحله بودم و کلی آرزو و ذوق مرده داشتم.کلی وقت صرف این کار کرده بودم اما هیچ اثری از هیچ کدوم نمونده بود و من بودم و کوهی از تلخی ها.اما این زمستون باعث شد بیشتر با خودم حرف بزنم،اشکالات کار رو ببینم و کم کم شوق رسیدن به بهار توی وجودم شعله کشید.میشه اسم حس این فصل رو گذاشت:آتیش زیر خاکستروقتی میشه این آتیش رو دوباره زنده کرد که اولا قبول کنم من یه سال کامل که شامل چهار فصل بوده رو گذروندم و الان به انتهای اون رسیدم و باید باور کنم که همه چی داره تموم میشه.بعد بشینم با خودم تجارب این سال رو ببینم و از سالی که داشتم درس بگیرم تا در سالهای بعدی زندگیم دچار اون اشتباهات نشم و در آخر از خودم و از کسانی که توی این سال کنارم بودن تشکر کنم و اون افرادی که اذیتم کردن رو ببخشم.بعد از این مرحله کم کم شیرینی داشتن یه بهار دیگه توی وجودم رخنه میکنه و این چرخه از نو تکرار میشه...فراموش نکنم که این چرخه برای همه به طور یکسان اتفاق نمی افته و ممکنه برای بعضی افراد جلو و عقب بشه اما به نظرم برای همه ما توی تجریبات زندگیمون همچین فصل هایی وجود داره و میشه گفت ناگزیر باید باهاشون ارتباط بگیریم.بیاید هرجا احساس کردیم راهی رو اشتباه رفتیم،حتما برمیگردیم،حتی اگه به قیمت از دست دادن چیزای باارزشی باشه،نمیخوایم راهی رو بریم که بهمون نشون دادن،راهی رو بریم که خودمون باور داریم درسته.فصل های زندگیمون رو (چه خوب،چه بد)خودمون رقم بزنیم،نه اینکه اطرافیان بخوان فصل های زندگی ما رو رقم بزنن،شاید پادشاه جهان بیرون نباشیم اما فرمانروای دنیای درون هستیم و تمام قدرت این هستی در درون ماست.امیدوارم از بهار و تابستون سالهامون نهایت لذت رو ببریم و صمیمی باشیم با عزیزانمون،توی پاییز کلی تلاش کنیم،تسلیم نشیم و ادامه بدیم و اگه روزی به زمستون رسیدیم ناامید نشیم و مطمئن باشیم دوباره بهار میاد و این جمله رو فراموش نکنیم که:من در پایان تمام نمیشوم،من در پایان از نوآغاز میشوم. ارادتAlizolfiAlizolfiSun, 22 Aug 2021 18:18:30 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/konkor-ndgx48dfhndhواسه قشنگی!!!به نام مهربانبامداد پنجشنبه دهم تیرماه هزار و چهارصد،ساعت یک و چهارده دقیقهپنج ماه میگذره از آخرین باری که نشستم پشت سیستم و شروع کردم به نوشتن.روند زندگی اصلا اجازه نمیداد بشینم و تمرکز کنم برای نوشتن.اما امروز وقت گذاشتم،همه چیز رو تعطیل کردم و نشستم که بنویسم،چون درباره چیزی میخوام حرف بزنم که توی زندگی همه ما جوان ها حداقل یه بار دربارش حرف شده و از ما انتظاراتی داشتن.دقیقا هزار و چهارصد روز پیش در همین ساعات بود که کنکور کوفتی رو تموم کرده بودم.از قبل کنکورم بخوام بگم که اصلا عجیب و غریب.از شروع سال کنکورم نشد عین انسان بشینم و درس بخونم،هر بهونه ای می آوردم که درس نخونم.کلا کرم انجام ندادن یه کاری و لجبازی کردن جزو خصایص نیکوی منه...القصه که یه روز میگفتم گوشی میخوام،یه روز میگفتم کتاب ندارم،یه روز کلا مغزم رد میداد.بعد برای خودم یه اتاق درست کرده بودم در حد بوندسلیگا.در و دیوار پر بود از جملات انگیزشی و نمیدونم از این چرت و پرتا که مثلا انرژی بگیرم و اینا.بعد نصف روز فقط خیالبافی میکردم که اگه رتبه ام تک رقمی شد از کیا تشکر کنم از کیا تشکر نکنم و تقریبا هر دو روز یه بار یه سخنرانی نیم ساعته داشتم برای کسایی که اومده بودن توی سالن برای تجلیل از رتبه های برتر.به هرحال چون تخیلم قوی بود،زیاد توهم میزدم و توی هپروت سیر میکردم.به خودم که می اومدم،میدیدم ظهر شده و منم هیچی نخوندم و کاری از پیش نبردم.بعد یه قانونی که از اون زمان جاودانه شد توی زندگیم،اختراعPlan Bبود که تا امروز هم توی زندگیم ازش استفاده میکنم.for ever...هر روز دقیقا نیم ساعت صرف این میشد که وقتی سوالا رو پخش کردن چطور برنامه بچینم و (پلن آ)چیزی بود که باید انجام میشد اما همیشه من میرسیدم به (پلن بی)،یعنی کار خودمو میکردم و بقیه رو میسپردم به خدا.الانم دوستای نزدیکم میدونن که (پلن بی)چیه...اگه نقشه (آ) گرفت که هیچ اگه نگرفت (پلن بی)یعنی هیچ کاری...فقط میتونم بگم سه چهار ماه آخر رفتم توی محیط کتابخونه و جدی تر میخوندم.جالب این بود که از نظر بقیه من کلی میخوندم و رتبه ام حتما دو رقمی یا در بدترین حالت سه رقمی میشه اما نمیدونستن من چه موجود عجیبی ام...بعد جالب این بود که توی کارای خودم مونده بودم انوقت به همه مشاوره میدادم،از قضا مشاوره هامم درست بود،الانم همینه ها،به همه راه نشون میدم انوقت خودم موندم چی کنم به قول اون استاد بزرگ:ما چاره عالمیم و بیچاره تو...بلللللهگذشت و گذشت تا اینکه رسیدیم به نزدیکای روز کنکور.ملت همه براشون سخته روز کنکور اما خب برای من حس عجیبی نداشت،صبح با دوستام یه آژانس گرفتیم و رفتیم سر جلسه.اون لحظه که رسیدیم خیلی باحال بود.همه منتظر بودن و هرکسی یه فکری توی کلش بود.یه سری خانواده ها هم با دعا و نمیدونم این چیزا اومده بودن و هرکسی یه رویایی برای خودش میبافت.صبح کنکور انسانی دادم و بعدازظهرش هم فکر کنم زبان تخصصی.دلیلش هم کاملا برای خودم نامفهوم بود که چرا دارم کنکور زبان هم میدم.ماجرا اونجا خنده دار تر میشه که فردای اون روز هم رفتم و کنکور هنر دادم.یعنی خود نیچه یا گابریل گارسیا مارکز هم اندازه من کنکور متفاوت ندادن.اگه قانونی بود و میشد،فکر کنم تجربی و ریاضی هم شرکت میکردم.این دقیقا حال و روز اون دوران من بود،یعنی زندگی عشقی...زندگی عشقی برای من فقط یه تعریف داشت:هرچی دلت میگه بگو چشم و انجامش بده.بعد کنکور یه حال عجیبی داشتم،عین صبح جمعه.فکر کن هر روز هفته کار کردی و عادتت شده که اول صبح پاشی اما یهو دیگه لازم نیست از خواب بیدارشی و کاری کنی...از شانس ما،کل هفته خوابم میاد و چشمم به زور باز میشه اما همین یه جمعه که میخوام بخوابم از شیش صبح بیدارم و اصلا خواب به چشم نمیاد...آره خلاصه این میشه دوران بعد کنکور،یه استرس مزمن که برای من شبیه یه قلقلک بود بلاخره تموم میشه و با امتحانی چهارساعته یهو فشار چند ماه از سرت برداشته میشه.البته که من جزو کسایی نبودم که برام زیاد مهم باشه رتبه چند میشه واینا.از این هم نباید بگذریم که اون دوران جزو رویاهام بود که یه رتبه درجه یک بیارم و کلی خیالبافی میکردم دربارش که کجا برم و چی کار کنم و هزارتا چیز دیگ،اما الان که دارم این متن رو مینویسم از کنکورم فقط یه عدد یادم مونده:1008همین و بس.به جز این عدد خوشم نمیاد از اون دوران چیزی یادم بیاد.سال کنکور واقعا فشار زیادی رو به یه سری از بچه ها وارد میکنه و از طرفی خانواده هم اگه همراهی نکنن،واقعا تحمل این شرایط بی نهایت عجیب و غریب میشه.نکته خنده داری که توی دوران کنکور از هرکسی میشنوی اینه که این یه سال رو سختی بکش و یه عمر راحت باش...خنده دار ترین دروغی که میتونیم به خورد بچه ها بدیم،همینه...البته،بزک کردن این دروغ با یه سری حرف های احساسی و وعده های توخالی اونو تبدیل میکنه به یه باور.همین باور برای خیلی ها پول میسازه،همین مشاور هایی که گلوی خودشونو جر میدن و میگن داریم انرژی میدیم،تو میتونی،آرررررررره تو موفقی، یا همین صنعت کتاب های کنکور یا همین مافیای کنکور...ممممنوووووونممممممکنکور واسه یه سری میشه تموم زندگی اما واسه کسایی که از این راه پول درمیارن فقط یه بازی مسخرس...آره دوست من...فکر نکن کنکور که تموم بشه،دروازه های بهشت رو به روت باز میکنن و وارد جایی میشی که دیگه نیازی به تلاش نداره و میتونی راحت پول پارو کنی،نه عزیزم از این خبرها نیست،به قول معروف:اون بوی گوشت نیست که میاد،خر داغ کردن عزیزدلم...بله درسته درستهخلاصه که تجربه من از کنکور اینه که نباید زندگیمون رو گره بزنیم به یه اتفاق خاص.مثلا کنکور تموم شه فلان میکنم،فیسار میکنم.منتظر بمونیم تا یه اتفاقی بیفته تا بعدش چی بشه،هیچی نمیشه...همین هست که هست.اگه بتونی با این شرایطی که داری لذت ببری و برای خواستت تلاش کنی،وقتی به خواستت برسی هم خوشحالی اما اینکه الان برای رسیدن به چیزی که مشخص نیست از خوشحالیت بزنی و وقت بزاری و کلی تلاش کنی به امید اینکه چیزی رو توی آینده به دست بیاری به نظرم یه مقدار بی عقلیه.نه اینکه همش تفریح باشه و اینا،نه،اما از کل زندگیت نزنی که فردا روز پشیمون بشی.مثالش هم جاده اس...جاده هم جزوی از مقصده،باید لذت بخش باشه که وقتی به مقصد میرسیم نگیم که حیف...در کل کنکور هم یه مرحله از زندگیه که خیلی زود میگذره و ابدا اینطور نیست که نتیجه اش روی کل زندگیمون اثر کنه.هزاران مثال از افرادی هست که اصلا کنکور ندادن و کلی موفق و خوشحال و شادن و افرادی هستن که کنکور بسیار خوبی دادن و ناشاد و ناموفق هستن در ادامه زندگی.برای کنکور بجنگ،تلاش کن ولی از همه چی نزن.اگه خوب شد که خداروشکر،اگه خوب هم نشد جوری نشه که حسرت بخوری که ای وااای تلاش نکردم.به قول معروف جوری تلاش کنیم که اگه به قله هم نرسیدیم،جنازه مون رو توی کوهپایه پیدا نکنن...پس کنکور یه غول نیست یا نمیدونم یه جادوگر نیست که یه شبه ما رو موفق کنه یا بدبختمون کنه.کنکور یه جزو کوچیکی از زندگی ماست نه همه زندگیمون رفقا،این حرف یه دوسته که همین چند وقت پیش کنکور رو پشت سر گذاشته،پس کنکور همه چیز نیست...شاید هیچی هم نباشه،شاید...در واقع کنکور مثل یه امتحان سادس که همین مافیای کنکور برای اینکه بیشتر ازش بخورن این همه بزرگش کردن و دارن ازش سواستفاده میکنن.و برای پشت کنکوری ها،دوستان من اگه به خودتون باور دارید و میدونید که از کنکور چی میخواید حتما ارزشش رو داره که یک سال یا دوسال بمونید اما یادتون نره بخاطر حرف این خاله یا اون عمو یا ترس از شکست خوردن و فرار از مسئولیت پشت کنکور نمونید،بلاخره یه روزی باید وارد فضای جدی زندگی بشید و با سختی و آسونی هاش مقابله کنید،زندگی همش دوتا تست و سه تا کتاب و چهارتا نکته کنکوری نیست،زندگی فراتر از این حرفای مسخرس.همه شما روزی به این میرسید که واقعیت امر همین بوده و کنکور چیزی جز یه امتحان ساده نبوده،دیر و زود داره رسیدن به این باور اما سوخت وسوز نداره و حتما بهش میرسید.سعی کنیم زندگیمون رو به ارزش های بزرگتری گره بزنیم و براشون تلاش کنیم تا اینکه بخوایم به یه امتحانی مثل کنکور بچسبیم.وقتی کنکور خیلی مهم بشه،خیلی جدی بگیریش،انوقت اگه خدایی نکرده نتیجه خوبی نگیری انگار کل دنیا سرت خراب شده،برعکس در صورتی هم که بهترین نتیجه رو بگیری فکر میکنی چخبره و چه افتخاری کسب کردی،در صورتی که این بازی اصلا برنده و بازنده نداره و اصلا مقیاس مناسبی واسه رسیدن یا نرسیدن نیست،این فقط یه مارپیچه که سختش کردن تا ازش پول دربیارن...وگرنه خوشبختی رتبه یک نیست،خوشبختی یه رشته خاص یا یه دانشگاه خاص نیست.خوشبختی برای هر کس یه تعریف منحصربه فرد داره که قابل احترامه اما اینکه بیایم خوشبختی همه رو توی کنکور و یه عدد بعدش ببینیم واقعا ظلمه.رفیق تو بزرگ تر و ارزشمندتر از اینی که تو رو فقط یه عدد بدونن.قدر خودت رو بدون و برای خوشحالی خودت از هیچ کاری دریغ نکن.مشتی هستی.با آرزوی توفیقپ ن:این متن قرار بود تا طلوع روز پنجشنبه تموم بشه مثلا،اما قبل تموم شدنش طبق معمول دوباره یه کاری پیش اومد و تا همین لحظه نبودم که تکمیلش کنم و بزارمش توی ویرگول...اینم مدل زندگی الانه...کار،کار،کار.نمیدونم،شاید سالها بعد به این دوران هم بخندم و عین کنکور بگم مسخرس اما الان واقعا دارم از اعماق وجودم براش تلاش میکنم و عین کنکور بیخیال بیخیال جلو نمیرم.امید که کرونا بره و تن همتون سالم باشه و لبتون خندون.خداروشکر بخاطر داده و نداده اش.ارادت.عصر یازدهم تیرماه هزاروچهارصد،ساعت پنج و چهل و شیش دقیقهAlizolfiAlizolfiFri, 02 Jul 2021 19:35:32 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/تولد-دوباره-swx7gijs9mv2دیشب که از ورزش برگشتم،پای چپم به کلی لنگ میزد و خیلی سخت میتونستم راه برم اما چه میشه کرد،اتفاقی بود که افتاده بود.رفتم حموم و دوش آب سرد باعث بهترشدن دردم شد،بعدش هم شام و شستن ظرف ها و خواب...طبیعتا باید بیهوش میشدم و اصلا خوابی نمیدیدم،چون هر وقت ورزش میکنم از فرط خستگی،روحم حوصله نمیکنه خواب ببینه و بخاطر همین تا صبح صفحه خالی توی مغزم پخش میشه اما برخلاف عادت معمولِ روحم،این بار علاوه بر اینکه ورزش کرده بودم و بدنم آش شده بود،روحم دوباره هوس خواب کرده بود و خوابهای درهم برهم میدیدم.شام دیرموقع هم بی تاثیر نبود البته.از روند بی نهایت بهم ریخته خواب ها مشخص بود که بخاطر مشغله ذهنی اتفاق افتادن.صبح که بیدار شدم،اولین چیزی که توی ذهنم اومد این بود که امروز دیگه آخرین فرصته...این آخرین فرصت بود که باعث شده بود،مثلا دیشب خوابهای عجیب ببینم.از روح من بعید بود بخاطر این چیزا بهم بریزه اما حق میدم بهش،چون واقعا نیاز بود یه تلنگری بهم بزنه تا کارکنم،وگرنه اگه به من بود که هیچ قدمی در راستای کارهای محول شده برنمیداشتم.آخرین فرصت چی؟امروز آخرین فرصت تحویل تکالیف دانشگاه بود و منم بخاطر تنبلی های بیش از اندازه ام،اون دوتا کار سنگین رو تا الان انجام نداده بودم و فردا یعنی آخرین روز دی ماه باید هر دو رو تحویل میدادم.بخاطر همین امروز خونه موندم تا یه سر و سامونی به این وضعیت نابسامون بدم.صبح که یه امتحان داشتیم و به کمک دوستان،امدادهای غیبی،لطف پروردگار و همچنین امکانات فوق پیشرفته تکنولوژی و آی تی(همانند copy paste)تونستیم این امتحان رو با موفقیت پشت سر گذاشته و همچنان به پیشتازی در عرصه علم و جهبه دانشگاه ادامه دهیم.(مثلا بیانیه دادم)بعد امتحان هم شروع کردم به انجام کارهایی که اساتید میخواستن و بین اینا هم با رفقا درباره چیدمان کار و نحوه ارسال و این قسم مسایل در حال رایزنی بودیم.خلاصه که بعد مدت زمانی این کارها رو تموم کردم و با چاشنی محبت و احترام برای اساتید مربوطه فرستادم،مدیونید اگه فکر کنید اون چاشنی محبت و احترام،هندونه بغل استاد زدن بوده باشه.وقتی تموم شد،دیگه دلم نیومد سیستم رو خاموش کنم و گفتم حالا که تا اینجا اومدیم،بزار یه کم بنویسم.اینکه درباره چی بنویسم،یه کم برام مشکل بود،چون مدت هاست که دیگه منظم وقت نمیزارم برای نوشتن و این اصلا خوب نیست.بخاطر همین شروع کردم و فقط نوشتم.از اینکه زندگیم اینقدر معمولیه که نکته قابل ذکری نداره،بی نهایت خوشحالم.همه چی معمولیه.عینا تمام اتفاقاتی که در بالا شرح دادم در حال انجامه و من به عنوان یه آدم بی نهایت معمولی در حال گذران زندگیم.معمولی بودن،خنثی،صاف یا هر صفتی از این قسم میتونه توصیف کننده زندگی جالب من باشه.این اتفاق حداقل برای من یه دستاورد مهمه،اینکه آرومم و میتونم با فکر و منطق شرایط رو بسنجم و راهم رو ادامه بدم.زندگی همه ما معمولیه اما گاهی یه سری اتفاقات خارج از دایره تصور باعث بهم ریختنش میشن.این بهم ریختگی برای من همیشه جذاب بوده و هست و خواهد بود حتی اگه به قیمت تغییر روند زندگیم باشه و من ازش استقبال میکنم.دوست دارم اسم این بهم ریختگی رو بزارم:تولد دوباره.تولد دوباره بارها توی زندگی ماها اتفاق افتاده.همه ما یه بار توی عمرمون به دنیا میایم،مثلا من دوازدهم فروردین سال هفتاد و هشت به دنیا اومدم و دیگه امکان نداره مجددا از نظر فیزیکی به دنیا بیام.حداقل الان امکان نداره،شاید سالها بعد بشه دوباره یه نفر متولد شه،خدا رو چه دیدی...بگذریم.اما این تولددوباره اینطوری نیست و میتونه بارها و بارها و بارها اتفاق بیفته.در عقاید،افکار،جهان بینی،رفاقت ها،روابط و....مثلا شما یکی رو میبنی تا پری روز میرفت آرایشگاه اگه دور موهاش سفید میشد،دهن آرایشگر رو آش میکرد اما الان داره تتو میزنه روی ابروش.یا طرف تا دیروز با یکی جووون جووونی بود و عشقشون تموم دنیا رو گرفته بود،الان میاد هرچی از دهنش درمیاد نثار همون جوووون جووونیه میکنه.یا تا دیشب با کفش های سه خط آدیداس کلی خرکیف بود و نمیدونست اصلا مارک و مدل چیه،امروز به جز نیوبالانس اونم از شعبه مرکزی دیگه چیز دیگه ای نمیپوشه.و هزاران هزار تا از این مثال ها هست.این تولد دوباره برای همه ما ضروریه و اگه اتفاق نیفته،ما تبدیل میشیم به گنداب.آخه یه داستانی رو خوندم میگف:یه روز یه خانمه یا آقاهه از یه رود میپرسه چی شده که اینقد زلالی ولی مرداب گنداب میشه؟میگه والا ما گذشتیم و رفتیم و چیزی نذاشتیم بمونه(به قول دوست شاعرمون،ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی.....الی آخر) اما مرداب هرچی بود نگه داشت و نگه داشت و نگه داشت،این شد که ما همیشه پاکیم و مرداب پر از کثیفی.حالا این مضمون کلی داستان بودا،لطفا پیامش رو بچسبید که در راستای همون تولد دوبارس.من به شخصه بارها این تولد رو تجربه کردم.بعد چیزی که هست،این تولد عین به دنیا اومدن واقعیمون که همه جشن میگیرن و شادن همیشه شیرین نیست و گاهی ممکنه تلخ هم باشه.من وقتی با این تولد روبه رو میشم،یه اصطلاح خودساز دارم که میگم:از زمانی که اتفاق ایکس افتاد یا آقا یا خانم ایگرگ وارد زندگیم شد،زندگیم تغییر کرده و به دو مرحله قبل از این اتفاق و بعد از این اتفاق تبدیل شده.چرا اینو میگم؟چون واقعا دنیای من بعد از اون تولد به کلی عوض میشه.تیکه کلام هام،لباس پوشیدنم،مدل موهام،لحنم،شوخی هام،الویت هام و هزاران هزار موضوع دیگه.این به نظرم یکی از زیباترین اتفاقاتیه که ما میتونیم تجربه اش کنیم و اغلب سخته.چون تغییری رو میشه تولد دوباره اسم گذاشت که بی نهایت عمیقه و توی زندگی ما نقش فوق العاده مهمی رو بازی میکنه.مثلا اینکه من رنگ لباسم از آبی بشه مشکی یا برعکس واقعا تولد دوباره نیست.تولد دوباره همیشه توی ذهن ما اتفاق می افته.گاهی ممکنه یه تغییر بی نهایت بزرگ توی زندگیمون رخ بده اما در عمل هیچ دگرگونی در روند فکرمون ایجاد نشه و همون آش باشه و همون کاسه.بزار یه کم این ذهنی بودن رو بیشتر توصیف کنم:اتفاق میشه الفدنیای جدید با فکر جدید بدنیای جدید با فکر قدیمی پحالا یه کم فلسفی حرف بزنم.اگر چنانچه الف به ب ختم بشه،ما میتونیم بگیم که آره دوباره متولد شدیم و دنیای جدیدی رو در حال تجربه کردنیم ولی اگه الف به پ ختم بشه،با اینکه تغییر به وجود اومده اما هنوز ما در گذشته زندگی میکنیم و فکرمون همون جاست.اینجاست که تولد دوباره سخت میشه،چون دل کندن داره از دنیای قبلی.توی تولد واقعی هم همینه،جنین برای به دنیا اومدن داره یه جای گرم و نرم و پر از آرامش مثل رحم مادر رو ترک میکنه برای رسیدن به دنیایی جدید و این دنیای جدید میتونه پر از موفقیت،عشق یا پیشرفت باشه و برعکس پر از خفت،دروغ و پسرفت.بین این تولدهایی که توی زندگیمون رخ میدن،ما یه سری دوره های آرامش داریم که مهمترین یادگیری ها و سرنوشت ساز ترین تصمیمات در این دوره ها رخ میدن.وقتی مراحل رشد روانی جنسی دوست خوبم زیگموند(فروید)رو مطالعه میکنید با یه مرحله مواجهه میشید به نام Latency یا همون نهفتگی که در اون زیست مایه یا لیبیدو به حالت آرامش دراومده و زیاد متوجه کار یا اندام خاصی نیست.دوباره میگم که قصدم از این مثال ها فقط ذکر یه نکته سادس که به نوشتم ربط داره و اینکه به بحث تخصصی اش زیاد خرده نگیرید و به مضمون کلیش بچسبید.خلاصه این دوره آرامشه باید باشه تا ما بتونیم تجربیات و درس های زندگی پیشنمون رو در وجودمون نهادینه کنیم تا در تولد دوباره مجدا دچار اون مشکلات نشیم.اولین لازمه تولد دوباره،طلاقه.طلاق از چیزی که گذشته،از افکاری که بودن،از جهان بینی که قبلا بوده و این طلاق باعث میشه که ما آزادانه به دوره آرامش و بعد از اونم به دنیای جدیدمون وارد بشیم.یه اتفاق بدی که اغلب رخ میده اینکه ما تحمل طلاق رو نداریم و بدون سپری کردن دوره آرامش و فقط از روی خشم یا ناراحتی بیش از حد وارد دنیایی جدید میشیم اما از نوع مجازیش.این یعنی چی؟مثلا یه سری هستن که ماه به ماه شغل عوض میکنن و به امید اینکه شغل جدید درآمد بهتری داره،یکجا نمیموننیامثال دیگه اش همین عزیزان و بزرگوارانی هستند که عشق های یکی دوماهه دارن و همانند آفتاب پرست عشق عوض میکنن و اصلا اجازه استراحت به خودشون نمیدن و در وسط میدان با قدرت یکی پس از دیگری عاشق میشن و ول میکنن.اینا اغلب توی زندگی گذشته شون موندن و به امید پیدا کردن تولد دوباره هی از این شاخه به اون شاخه،غافل از اینکه تولد دوباره اول باید توی ذهنشون رخ بده.نکته دیگه ای که باید توجه کنیم اینکه هر تولدی مناسب ما نیست.گاهی جوگیر میشیم و قصد ترک دنیایی رو داریم که متعلق بهش هستیم و خارج از اون اصلا معنی نداریم.مثلا اینکه قبول نداشته باشیم توی شهر ایکس به دنیا اومدیم یا آقا و خانم ایکس پدر و مادر ما هستند.یا مثال دیگه افرادی هستن که با ظاهر خودشون مشکل دارن و پشت سرهم دست به عمل های جراحی خطرناک یا غیرضروری میزنن.گذشتن از این چیزا ابدا تولد دوباره نیست و به نوعی جو زدگیه و اشتباهه.گاهی باید یه مقدار پذیرش رو هم وارد زندگی خودمون بکنیم و باور داشته باشیم که به طور ثابت یه سری چیزا هستن و نبودشون به معنی نفی وجود خودمونه.این باور باعث میشه ما خاطراتمون رو به عنوان جزیی از زندگی گذشته مون بپذیریم و اشتباهاتمون رو به عنوان درس هایی از گذشته قبول کنیم.خلاصه بحث اینکه:تولد دوباره یه اتفاق اجتناب ناپذیره و ما باید بهش تن بدیم و این اتفاق هزینه ای داره مثل یه طلاق و جدایی از گذشته که باید بپذیریمش و باهاش کنار بیایم و سعی کنیم حتما قبل از تولدی مجدد،یه کم به خودمون آرامش بدیم و بیشتر درباره همه چیز فکر کنیم.و در آخر:تولد دوباره خیلی آروم و تدریجی به وجود میاد و ابدا خبر نمیده و به قول یه استاد عزیزی:هر وقت که زمانش برسه،خودش میاد در میزنه.و ما وقتی متوجه میشیم که این تولد دوباره رخ داده که کاملا غرق در اونیم به قول استاد شفیعی کدکنی:از زلزله و عشق(تولد دوباره)،خبر کس ندهدآن لحظه خبر شوی که ویران شده ای...عین همیشه تمام کلمات نظر شخصی من بود و هر دوستی میتونه به غیر از این عقاید باور داشته باشه و من بهش احترام میزارم.چه بحث جالبی شد،لذت بردم از نوشتن تک تک حروف این متن و امیدوارم شما هم از خوندنش لذت ببرید.ارادتAlizolfiAlizolfiMon, 18 Jan 2021 17:26:31 +0330https://virgool.ir/@Alizolfi14/لاتاری-ژنتیکی-flnyqg181hcdنشسته بودم و غرق فکر درباره آدما،هر لحظه یکی می اومد توی ذهنم و کل زندگیش رو بالا پایین میکردم.کم کم داشتم به یه نتیجه واحد میرسیدم.همه ما آدما مجبوریم همونی باشیم که دنیا از ما میخواد.داستان هایی هم که توی کتاب ها میخونیم یا افسانه اس یا به صورت خیلی خیلی استثنایی اتفاق افتادن.کلا مغز ما جا واسه این همه اطلاعات نداره و این باعث میشه ما آدم ها عاشق گفتن داستان و شنیدنش باشیم تا هم اطلاعات راحتتر توی مغزمون جا بشه و هم گفتنش برای بقیه دلنشین تر باشه.سه تا میم باعث جذابیت داستان هاست:موجز:اغلب داستان های درجه یک کوتاهنمنطقی:بیشتر داستان ها دو دوتا چهارتانمنسجم:اکثرا بخش های مختلفش مرتبطنباید این سه تا باشن که یه داستان باحال بسازیم و نکته جالب اینکه،وقتی درس رو به داستان تبدیل کنیم،بی نهایت یادآوریش آسون تره.پس از الان به بعد دیدی یکی داره با کلی پیاز داغ یه چیزی رو تعریف میکنه، و وقتی داره توضیح میده دستاش رو هم تکون میده و با لحنی حاکی از قدرت حرف میزنه،زود همه حرفاشو باور نکن،اون داره برات داستان میگه و یه سری جاهای داستان هم مسلما لاف زدنه.مثالش هم همین آقایونی که همشون توی سربازی خوابوندن توی گوش فرماندشون...(البته که من خودم در زمینه لاف زنی فوق دیپلم دارم اما اغلب مدرک ام به دردم نمیخوره و بعد اتمام داستان،تمام واقعیت رو جز به جز میگم متاسفانه یا خوشبختانه)از مجبور بودن آدم ها رفتم سر توضیح داستان...همینقدر مغزم شلوغه و ترافیک داره.بدم نشد چیز خوبی بود.خب بریم ادامه حرفام...گفتم که:همه ما آدما مجبوریم همونی باشیم که دنیا از ما میخواد.حالا یعنی چی؟دنیا،شامل کروموزم هامون،پدر و مادرامون و جبرهایی که میحط برامون به وجود میاره.من علی زلفی،اگه الان به جای ایران،توی یه خانواده اشرافی توی ایتالیا یا توی یه خانواده فقیر توی بنگلادش به دنیا می اومدم،آیا سیر و روند زندگیم همین بود که الان هست؟اگه زندگی ایتالیا رو بگیرم موقعیت الف و زندگی توی بنگلادش رو بگیریم موقیعت ب،بیاید باهم به این زندگی ها نگاهی بندازیم.الف)اجزای صورت و هیکلم مسلما فرق داشت.دوستان و آشنایان متفاوت تری داشتم.الان به جای فارسی،ایتالیایی حرف میزدم.الان به جای پراید،مازراتی سوار بودم.الان به جای خونه 200متری،توی ویلا 1200متری زندگی میکردم.الان به جای مسلمون بودن،مسیحی بودمو...ب)اجزای صورت و هیکلم مسلما فرق داشت.دوستان و آشنایان متفاوت تری داشتم.الان به جای فارسی،هندی حرف میزدم.الان به جای پراید،یه موتور سه چرخ سوار بودم.الان به جای خونه 200متری،توی یه بیغوله40متری زندگی میکردم.الان به جای مسلمون بودن،هندو بودم.و...میبینی؟به همین سادگی میشد من اینی نباشم که هستم.به این مبحث اسم جالبی دادن*لاتاری تخمدانی*من مایلم اسمش رو بزارم لاتاری ژنتیکی...تاثیری که این جبر بر زندگی ما داره،غیرقابل انکاره.این موضوع برای خیلیا باعث ناراحتیه.اینکه نمیتونن تسلطی بر سرنوشتشون داشته باشن و به نوعی از پیش تعیین شدس همه چی.همین خود تویی که داری این متن رو میخونی...اگه بابا و مامانت یه آدم های دیگ بودن یا پولدار بودید یا فقیر یا ایران به دنیا میومدی یا بنگلادش،باز وضعیت زندگیت همین بود؟مسلما نبود،حتی در جزیی ترین اتفاقات هم این موضوع صادقه.اگه مثلا رتبه من توی کنکور به جای 1008،میشد 200 بازم همین روند پیش می اومد؟اگه من روز کنکور معدم درد میگرفت،بازم میتونستم رتبه 1008 رو بیارم؟اگه من روز انتخاب رشته،میرفتم تجربی،وضعیت من همین بود؟اگهاگهاگهمیبینی؟هر اتفاق کوچکی که می افته،در آینده فوق العاده تاثیرگذاره،اغلب این اتفاقات هم از دایره تسلط ما خارجن.اینکه من برم تجربی یا ریاضی یا انسانی یه انتخابه،اما وقتی انتخاب کردم،محدود شدم.انتخاب همیشه بوده و هست اما علی زلفی که از ریاضی خوشش نمیاد و از فیزیک فقط میدونه جاذبه یعنی سیب خورده توی کله یکی،چطور میتونه برای خودش در رشته ریاضی آینده درخشانی رو متصور باشه؟یا اینکه علی زلفی آدمی نیست که بشینه بیس چاری سر درس و مشق که یه رشته تاپ تاپ قبول شه،چرا باید بره رشته ای که برای قبول شدن در اون باید خودت رو وقف کنی و تمام و کمال سرویس بشی.شناخت این موضوعات باعث میشه،دایره شایستگی خودمون رو بشناسیم.دایره شایستگی یعنی چی؟یعنی آقای ایکس که قدش دومتر و ده سانته نمیتونه توی رشته دوی استقامت موفق باشه،یا خانمی که کل زندگیش سی میلیون تومنه،نمیتونه یه سرویس طلای سنگین بخره.اینا یه محدودیت هایی هستن که ما با شناختشون میتونیم زندگی خیلی بهتری داشته باشیم.به نظر من وقتی بدونم که استایلم برای بسکتبال خوب نیست،این باعث سرافکندگی نیست بلکه باعث میشه من قبول کنم و بپذیرم و راهی رو شروع کنم که با من تناسب بیشتری داره.دیدگاه باحال دیگه ای هم که هست اینه:علی زلفی که الان رتبت شده 1008 و فلان دانشگاه داری درس میخونی و الان ماشین زیرپاته و میتونی فلان تومن توی ماه پول خرج کنی،به خودت مغرور نباش،چون این اتفاقات مقدار کمی محصول کار خودته،بیشترش برات از همون جبر رسیده،پس جوگیر نباشبه قول شاعر:یک قطره آب بود با دریا شدیک ذره خاک با زمین یکتا شدآمد شدن تو اندرین عالم چیست؟آمد مگسی پدید و ناپیدا شد.من در حد این شاعر بزرگوار به شان انسان حمله نمیکنم ولی باور دارم که افراد نباید جوگیر باشن بخاطر توهم مهم بودن...بازم به قول شاعر:ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود ....واینکه علی زلفی که الان نتونستی فوتبال رو ادامه بدی یا نشده پلنگ وال استریت شی یا نشده برسی به یه سری چیزا،غصه شون رو نخور.اما این وسط یه چیزی یادمون نره:اینکه بشینم یه جا بگم آره اگ اونو میداشتم،اینجوری،اینو میداشتم،اونجوری میشد،جالب نیست.این دیدگاه سم مهلکیه که ما رو از تلاش کردن میندازه.من با خودم شرط کردم که تمام تلاشم رو در دایره شایستگیم انجام بدم نه اینکه این باعث بشه،من فقط متکی به عوامل خارجی باشم و هیچ تلاشی نکنم.این تفکر که در دایره شایستگی باید تلاش کرد باعث پیشرفت میشه.دایره شایستگی هات رو بشناس و تمام تلاشت رو بکن که هر روز بهترشون کنی و دایره ضعف هات رو هم بشناس و قبولشون کن،همین.این واقعیتیه که هست.تفکرات قبلی من این شکلی بود:آررره اگه بخوای میشه،هرچیزی میتونه اتفاق بیافته،تو فقط بخواه و از این صحبتا...مثلا من بخوام پس فردا با هیلاری کیلنتون صبحونه بخورم...در صورتی که یه کم اگه دقت کنیم،میبینم نه نمیشه.حداقل الان نمیشه.ولی شاید در آینده با تلاش،بشه...خدا رو چه دیدی.مثال بودا...ولی با شناخت توانایی هامون میتونیم کاری کنیم که در آینده نزدیک به اهداف قابل دسترسمون برسیم.خیال پردازی و ترسیم آینده به بهترین شکل اصلا بد نیست اما نه اینکه بخوای توهم بزنی و توی برهوت سیر کنی.و رسیدن به اهداف هم که کلا یه مبحث جداس که اینا درباره اش زیاد نمیشه حرف زد و به نظرم میشه توی یه گپ جداگانه کلی دربارش گفت.خلاصه که بهترین ها در انتظار کسانی هستن که اولا خودشون رو میشناسن،به توانایی هاشون واقفن و میدونن دایره شایستگی شون تا کجاست و با تلاش بی اندازه توی این راه میرسن به اون حد عالی.اما اینکه یکی پیدا بشه که بخواد با طبیعت بجنگه به نظرم تهش باخت میده و عمرش رو تلف میکنه.زندگی هم اونقدر کوتاهه که اگه بخوای وقتت رو برای توانمندشدن توی نقطه ضعف هات صرف کنی،یهو به خودت میای و میبینی اع اع تموم شد عمرم.اما اگه توی دایره شایستگی خودت کار کنی،چون بنیه اون کار رو داری،پس بهتر میتونی انجامش بدی و وقتی بهتر انجامش بدی،حمایت اجتماعی(توضیح میدم)هم همراهته و باعث تقویت مهارتت میشه و روزبه روز بهتر میشی.حمایت اجتماعی چی بود که یهو گفتم؟علی زلفی با قد دو متر در بسکتبال از نگاه بقیه موفق تره تا علی زلفی با قد یک و شصت سانت،و این برتری باعث میشه هم تیمی ها حمایتشون هم از من بیشتر باشه و طبیعتا بتونم بیشتر و بیشتر رشد کنم.و و و یه صحبت مهماینایی که گفتم کلیت کاره و شاید یه سری داستان شنیده باشیم از افرادی که از زیرفرش رسیدن به عرش اما یادمون نره که این موارد استثنا هستن و اغلب سخت میشه به اون جایگاه رسید و شانس در رسیدن به اونجا هم نقش بی نهایت مهمی رو داره.خیلی خوبه ما استثنا باشیم اما عقل حکم میکنه اول برای پیشرفت خودمون وقت بزاریم و کار کنیم و بعدش اگه شرایط جوری شد که بشه جزو استثنایی ها بشیم،بدون درنگ بریم تو کارش.البته تک تک این کلمات،نظرات شخصیه منه و هر دوستی میتونه کاملا نظر دیگه ای داشته باشه و بهش باور داشته باشه،فقط یاد بگیریم به هیچ عقیده ای تعصب کورکورانه نداشته باشیم و اگه حرف جدیدی یا ایده جدیدی میشنویم،حتما درباره اش فکر کنیم نه اینکه روی همون باور قبلی بمونیم.امید که دایره شایستگی هامون رو بشناسیم و هرگز نخوایم خودمون رو با احدی در این کره خاکی مقایسه کنیم،راه پیشرفت هر کدوم از ما جدا از همه،با موفیقت من چیزی از موفقیت تو کم نمیشه و با شکست من چیزی به تو اضافه نمیشه،پس بیا به هم کمک کنیم برای موفق شدن هرکس توی راه خودش،به قول استاد رضا مارمولک:به تعداد انسان ها راه رسیدن به خدا هست برادر...در نتیجه:به تعداد آدم های دنیا راه رسیدن به موفیقت و خوشبختی و رضایت هم هستAlizolfiAlizolfiSat, 26 Dec 2020 18:43:03 +0330https://virgool.ir/@Alizolfi14/حرفِ-دلآره-یا-نه-trodczkmyyu7همین که رسیدم،عهد کردم که دیگه هیچ وقت این راه رو نرم.تقریبا هفت و سی و چهار دقیقه بود که با دستایی که یخ کرده بودن و دماغی که شده بود عین آژیر آمبولانس رسیدم دم در.شبش دلم به عقلم خودم میگفت،بسه دیگه...آقا یه بیرون بریم، ببینم دنیا عوض شده،نشده...عقلم آدم بی نهایت خشک و جدی و نچسبیه اما وقتی دل بگه،روی حرفش،حرف نمیاره...غر میزنه ها ولی نه نمیگه.خلاصه سر یه تصمیم یهویی قرار شد برم به سمت جاده ایی که میره توی دل کوه ها.صبح به زور و بلا با صدای دینگ دینگ مزخرف گوشی بیدار شدم و خودمو از رخت خواب انداختم بیرون.بعد اعضای بدن با اعصاب خورد و خوابالو در حال غر زدن که:آقا این چه وضعشه،یه روز میخوایم بخوابیم.اون یکی از توی مغز میگه:طبق برآورد من الان هوا سرده ها،بریم بیرون یخ میزنیم.یکی از سمت ناحیه پا میگه:اصلا من نمیام،الان درد میگیرم.خلاصه که دل منم که زبون باز و کاربلد،مخ همه رو میزنه که بریم و خوش میگذره و این جور حرفا...بلاخره قبول کردن.خیلی ساکت حاضر شدم و چندتا شکلات کاکائویی کوچولو گذاشتم توی جیبم.آخه من یه ترسی دارم که از بچگی باهامه،فک میکنم اگه هوا سرد باشه و من یخ کنم و چیزی نداشته باشم بخورم،یه بلایی سرم میاد.از سر همین ترس همیشه خدا توی جیبای من چیزای کوچولو موچولو فراوون پیدا میشه.در رو که باز کردم یکی از لذت بخش ترین پدیده های دنیا جلوی روم سبز شد.ها که کردم بخار کرد و چه بخاری هم بود.خلاصه که اولین همراهم پیدا شد.بخار نفسماصولا همراهانم،توی هر حرکتی همین موضوعات،اتفاقات یا اشیاهای بی جان هستن که من بهشون جون میدم و باهاشون وقتم رو میگذرونم.اغلب،وقتی میخوام کاری انجام بدم،مایلم تنها باشم.این تنهایی بیشتر برام آسونی و خیال راحت به همراه داره تا سختی و ناراحتی(حالا دلیلش رو میگم)در حیاط رو باز کردم و دوچرخه رو بردم بیرون. آروم آروم شروع کردم به رکاب زدن،احساس میکردم دوچرخمم سردشه و با خودش میگه:آخه الان،توی این هوا،توام وقت گیر آوردیا...ما رو زابرا کردی که چی پسر خوب...منم که با همراهم(بخار نفسم) مشغول بودم،زیاد حرف های دوچرخه وفادارم رو گوش ندادم و اون طفلک هم که دید،حرفاش خریدار نداره،مشغول کارش شد.همش حالت لب هامو عوض میکردم،مگه اینکه این بخار تغییر شکل بده،میدیدم نه آقا،این فقط یه شکل خاصی میاد بیرون.منم که گیر و سمج،هی شکل عوض میکردم تا اینکه واقعا دیدم نه آقا،عوض نمیشه.اونقدر درگیر این تفریح سادم شده بودم و غرقش بودم که نفهمیدم کم کم شهر رو دارم تموم میکنم و میرسم به اول جاده.جایی فهمیدم کجام که از شهر تقریبا دور شده بودم.توی جاده کسی نبود.جاده دوطرفه باریکی که تقریبا عاری از سبزه زاره،چون کلا زیست بوم شهر ما مدلش همینه.هرزگاهی یه وسیله ای میومد،میرفت.البته بگم که اکیپ سگ های بیابون گرد هم بودن اما من بهشون نگاه نمیکردم و خداروشکر اونام بهم گیر نمیدادن.البته فهمیدم دارن این جاده کوچولو رو بزرگ میکنن و بسیار خوشحال شدم که این اتفاق می افته،چون خیلی ها بخاطر عدم رعایت استاندارد توی این مسیر ناامن فوت شدن متاسفانه.خورشید با تلاش مثال زدنی داشت خودشو از پشت کوه ها بالا میکشید و منم سرسخت تر از اون داشتم رکاب میزدم.انگار مسابقه گذاشته بودیم که کدوممون برنده میشیم.قبل ترها خیلی بیشتر میتونستم رکاب بزنم و برم اما این بار راستش هم یخ کردم،هم باد اذیتم کرد.تقریبا یه کم جلوتر از پیست موتورهای پرشی بود که دیگه نشد برم و باد با مشت میکوبید به سر و کله من و دوچرخم.پیاده شدم و گفتم:بفرما،راضی شدی،بیشتر از این نمیام جلو.چند دقیقه ای وایستادم و بعدش سوار شدم.بادی که تا الان منو اذیت میکرد،حالا شده بود رفیقم و با دستی که به کمرم میکشد،هلم میداد به سمت شهر.از طرفی خورشید هم بالا اومده بود و خیلی تیز میزد به چشم هام.رکاب نمیزدم و همین برای دل شیطونم کافی بود که بره توی دنیای عمیق خیالاتش.تا خود شهر بدون زدن یه رکاب اومدم.همه این مدت با خودم و دلم مشغول شنا توی خیالات بودم.همین که رسیدم،عهد کردم که دیگه هیچ وقت این راه رو نرم.اما این تصمیم رو دم در گرفتم.وقتی برگشتم توی خونه و گرم شدم و صبحونه خوردم،تصمیم گرفتم درباره فکرایی که کردم یه کم بنویسم.نوشتن تنها مسکن ماندگاریه که میتونه منو از تضادهای درونیم نجات بده.این داستان کوه رفتن من،خیلی شبیه اتفاقاتی بود که اغلب توی زندگیم می افته.من آدمیم که خیلی به حرف دلم گوش میدم(دقیقا عین اون شبی که دلم گفت،برو کوه)توی رسیدن به خواسته دلمم خیلی سختی میکشم(عین مشت های باد و الخ)توی آینده نزدیک هم وقتی به اون اتفاق نگاه میکنم،خیلی عصبی میشم و میگم دیگه تکرارش نمیکنم(عین وقتی که عهد بستم دیگه نرم کوه)اما یه کم که میگذره و اون رگ دیوونگی از سرم میپره،میبینم که اعه،دلم برای تک تک لحظات اون اتفاق سخت تنگ شده.برای اون لحظه ای که خورشید داشت با تموم توان خودشو میکیشید بالا،اون لحظه هایی که با تمام توانم داشتم میرفتم توی دل کوه،برای اون لحظه ای که دوچرخم غرغر میکرد...حتی برای اون بخار نفس هم دلم تنگ شده بود.آره، چکیده زندگی من همین تصمیمات دلی و یهویی خودمه،ازش هم بی نهایت راضیم.از اینکه بخاطر دلم،سردم بشه،یخ کنم یا هر چیز دیگه ای.من توی اون لحظات ظاهرا سخت هم با بخارنفسم لذت بردم و نذاشتم بهم بد بگذره،شاید الان دلم بخواد اون ثانیه ها دوباره اتفاق بیافتن اما اگر هم نشه که دوباره عین اون لحظات رو داشته باشم،هیچ وقت حسرت نمیخورم چون توی اون لحظه هر چی در توانم بود خرج کردم.درسته توی اون لحظات بهم سخت گذشته باشه اما احساساتی رو تجربه کردم که شاید یه نفر توی عمرش نتونه حتی بهش نزدیک بشه.برای مثال شاید یخ کرده باشم اما طلوع زیبای خورشید رو دیدم،منظره ای که شاید خیلی آدم ها روی کره زمین تجربه اش نکردن و نخواهند کرد.الانم دلم تنگ میشه برای لحظاتی که نیستن،برای آدم هایی که رفتن،برای روزهایی که نمیشه برگردن اما از همه اونا یه خاطره شیرین دارم و وقتی یادشون میکنم،میخندم و توی دلم میگم:چقدر زود گذشت،دلم برات تنگ شده اما ازت ممنونم که بودی و برام خاطرات زیبایی ساختی و تونستم ازت خیلی چیزا یاد بگیرم،امیدوارم منم تونسته باشم،آدم خوب یا اتفاق خوبی بوده باشم،هر جا به هرکاری هستی،لبخند مهمون همیشگی لبت.میدونی،رسیدن به این شیوه توی زندگیم واقعا برام گرون تموم شده.خیلی گرون.اینکه همون لحظه،همون چیزی که دلم میگه رو اجرا کنم و تبعاتش رو هم بپذیرم اما رضایتی که پشت این نوع زندگی کردن هست رو هیچ جایی نمیشه پیدا کرد.درباره اون تنهایی که اوایل گفتم باید بگم که:وقتی من تنهایی یه راهی رو میرم،سختی ها و مشکلاتش هم فقط منو درگیر میکنه اما وقتی یه همراه داشته باشم،دقیقا برعکس این اتفاق می افته.من تمام زمانم رو صرف مراقبت از اون همراه میکنم که کنارمه،شایدم نتونم کمکش کنم اما لحظه ای از ذهنم خارچ نمیشه که همراهم داره چه سختی ای میکشه.پس تصمیم میگیرم هر راهی رو تنها برم،که اگه مشکلی هست،چالشی هست،منو درگیر کنه،نه اینکه کسی هم کنارم باشه و من فقط اذیت بشم.و شاید باورش سخت باشه که بگم،الان بازم دوست دارم برم به سمت دل کوه و بازم اون تجارب رو برای خودم و زندگیم ثبت کنم اما باید دلم بخواد.آخه این دل بیچاره به جز من کسیو نداره که...من میخوام پشیمون باشم بخاطر کارایی که براش کردم نه اینکه حسرت بخورم بابت کارایی که براش نکردم.پشیمونی یا حسرت؟دل عزیزم:هر وقت توی هر ثانیه ای خواستی بری اون جایی که براش مشتاقی،من با تمام توانم همراهت میام،یادت نره،اگه بخوای تا آخرآخرآخر راهی رو بری،شک نکن که بخاطرت تموم سختی ها رو قبول میکنم،تو فقط بخواه.بهم اثبات شد که هنوز هم همونم.چقدر خوب شد که نوشتم،الان یه لبخند ملیح نشسته روی لبام،برعکس اول کار که توی هم بودم.پس میرسیم به یه نتیجه:با تمام توان در خدمت دل.AlizolfiAlizolfiSun, 15 Nov 2020 01:52:36 +0330https://virgool.ir/@Alizolfi14/دقایقی-قبل-هشت-شب-تا-ساعاتی-بعد-is4nspt8nnn3به نام مهربانبه زور چشمامو باز کردم،اوووه...چی میبینم؟ساعت میگفت که فقط یه رب مونده تا هشت شب،امروز بتن داشتیم و هفته با اوج کار تموم شد و منم که خسته بودم رفته بودم توی اتاقم که زیرزمینه استراحت کنم.اونجام تاریک و سرد...منم که خوش خواب...سریع رفتم که برسم به ساختمون.رسیدم و با عجله رفتم بالای بالا.ساعت داره میگه که فقط سه دقیقه میخواد تا برسه به هشت شب.هشت شب یه روز پایانی از آخرین ماه گرمترین فصل سال.روزها دارن کوتاه میشن و شب ها طولانی.آره،شهریور داره تموم میشه.دیگه خبری از باد گرم و آفتاب گرم گرم نیست،دیگه زود به زود تشنه نمیشم.حیف دیگه نمیتونم توی حیاط بخوابم یا توی حیاط خودمو بشورم.دلم برای تیشرت هایی میسوزه که دیگه نمیشه پوشیدشون.موتور عزیزم رو چندی بعد باید ببرم انباری تا وارد خواب زمستونی بشه.همه این فکرها توی یه دقیقه از سرم گذشت،حالا فقط دو دقیقه مونده تا هشت شب.هوا کاملا تاریک شده.تیرهای توی خیابون دارن خیابون به خیابون روشن میشن.دلم میخواست برم به سمت مغرب،اونقدر برم که آفتاب تنهام نزاره.کاش خورشید یه راننده تریلی بود و یه شوفر زبر و زرنگ نیاز داشت که عاشق سفر بود،انوقت میتونستم براش کار کنم و باهاش برم به همه جای این دنیا و با همه مردم حرف بزنم،اما حیف که آفتاب ما راننده نیست و شوفر نمیخواد.یه باد خنکی میزنه به تنم و موهای دستم وز وز میشه،سردم شد.آخه فقط یه تیشرت دارم و بس.زود از روی نردبون میام پایین تا باد بیشتر از این اذیتم نکنه،دسته های سرد و سیمانی نردبون حس خوبی بهم میده.امروز بین ظهر بود که داشتن سقف جدید رو تکمیل میکردن.بتن پاچیده بود روی نردبون.وقتی اون ماشینایی که یه گردی دارن پشتشون و میچرخه(میکسر)رسیدن،با کلی ذوق و شوق سقف طبقه دوم رو هم کار کردیم و تموم شد.فقط یه کم دیگه مونده که سفت کاری ساختمون تموم شه.نردبون تموم شد و رسیدم به طبقه پایین که گرم تر بود.یه تخته لب بالکن داشت می افتاد،رفتم و بعد از کنار گذاشتنش میخواستم برم توی پیلوت و برگردم خونه که یهو،قطار سوت کشید.ناخداگاه به ساعت ام نگاه کردم،فقط یه دقیقه تا ساعت هشت شب مونده بود.قطار که سوت کشید،منو برد توی دنیایی که هنوز هم محل زندگی قلب منه.من لغزیدم به دنیای عجیب خاطرات.میدونی،همه ما زندگی رو با تداعی هایی که میسازیم توی ذهن خودمون ثبت میکنیم.شاید تعجب کنی اما بزار بهت نشون بدم.تک تک این کلمات رو بخون و ببین اولین خاطره ای که داری چیه.کوهبهترین رفیقبدترین روزشیرین ترین اتفاقبستنیچاییکافهدعواو الخدیدی؟همه چی یادت اومد،ایناس که با دیدن،شنیدن یا چشیدن چیزی ما یاد یه سری خاطرات می افتیم و میریم توی دنیای خاطراتمون.اینجا بود که آروم آروم صدای آهنگ ابی توی ذهن ام پخش میشد...کم کم واضح میشد...هزار ساله که رفتیمن هنوز پشت شیشه امموهاتو باد بردهعطرش جامونده پیشم....تیکه دادم به ستونی که نزدیکم بود و منتظر بوق بعدی قطار شدم.قطار ها همیشه دو بار بوق میزنن،یه بار وقتی میرسن یه بار وقتی که میخوان از ایستگاه حرکت کنن.دل دل میکردم که بوق نزنه و همین جا بمونه،دوست نداشتم بره،میخواستم شهر خودم آخرین ایستگاه کل جهان باشه و وقتی هر قطاری میرسه،فقط یه بوق بزنه و تا ابد بمونه اما این آرزوم فقط چند ثانیه دوام آورد و بوق دوم رو شنیدم...بوق که زد،اولین واکنش مغزم،پخش آهنگ سوت قطار قمیشی بود...عزیزت نرفته که تشویش سوت قطارو بفهمی...تو از دست ندادی بفهمی چیهترس از دست دادن...صدای راه افتادن قطار کاملا ناامیدم کرد...رفت.خدا به همراهش...این بار از پله ها اومدم پایین،چون این طبقه رو پله داریم...این تنها حال خوبی بود که دنیا بهم داد.اینکه یه طبقه رو از نردبون نیام پایین.اومدم توی پیلوت که کاملا تاریک بود اما چون چشمم عادت کرده بود،متوجه شدم که ساعت هشت شب شده.سوار موتورم شدم و با حالت چپیده تا خونه رفتم،یخ کردم و باد باعث شده بود چشمم کاملا پر از آب بشه،انگار که گریه کردم.توی راه خیلیا رو دیدم اما هیچ کس شبیه اون یکی نبود،هر کس یه جوری بود.یکی تیپ زده بود،یکی درهم بود،یکی بغض داشت،یکی پز میداد،یکی دعا دعا میکرد میوه هاشو بفروشه و بره خونه و الخ...وقتی رسیدم خونه و کلید انداختم که بیام توی حیاط،از چراغ های خاموش خونه فهمیدم که کسی خونه نیست.آروم موتور رو آوردم توی خونه و نشستم توی حیاط تاریک.به ستاره های آسمون سرد نگاه میکردم.ستاره ها یکی از زیباترین مخلوقات هستن و آدم از دیدنشون سیر نمیشه.اما چون زیرم چیزی ننداخته بودم،یهویی یخ کردم.به ساعت که نگاه انداختم،چهارده دقیقه از هشت شب گذشته بود.دلم خونه نمیخواست...فقط میخواستم برم بیرون،راه برم و برم و برم و برم...سردم بود خب...مجبور شدم برم توی چمدونی که گذاشتم زیر تختم،لباس های گرمم رو دربیارم.آروم از پله ها رفتم پایین و چمدونم رو باز کردم.لباس هایی رو دیدم که تقریبا نصف سال بود ازشون دور بودم.قضیه لباس ها هم شد عین سوت قطار...ما رو هل داد توی خاطراتمون...تمام وسایل و عکس ها و نوشته های من سرشار از تداعی هایی هستن که ساختم...فکر میکنم واسه همه همین طور باشه.لباسی رو برداشتم که بیشتر از همه بهم می اومد،بند کفاشمو سفت سفت کردم و با قدم های تند و بلند شروع کردم به متر کردن شهر.اونقد گشتم و با خودم حرف زدم که خسته شدم.شاید باورتون نشه،فردی که بیشترین مکالمه رو باهاش دارین،خودتونینولی من صد برابر بیشتر با خودم حرف میزنم،انقد زیاد که گاهی مغزم میگه:بسه بابا مغز ما رو خوردی....یه سری عادت دارن که وقتی میرن قدم بزنن،آهنگ گوش بدن...منم دوست دارم اما خب گوشی کوچولوی 1100 که دارم،تنها لطفی که میتونه بهم بکنه،مار بازیه توی وقتاییه که حوصلم سر رفته.دیگه پاهام باهام راه نیومدن و مغزم گفت:دیگه حرفی ندارم باهات.خلاصه برگشتم.ساعت رو که دیدم،متوجه شدم،خیلی از ساعت هشت شب گذشته.الانم که دارم مینوسم،به قول آقای خیابانی وارد فردا شدیم...اماهمه اینا باعث نشد که از تصمیماتی که توی خاطراتم گرفتم،لحظه ای برگردم.اون وقت مسلما بهرین کاری که میشده رو انجام دادم و از همین حالا به بعد هم روال همین طوره.امیدوارم توام هیچ وقت از تصمیماتت پشیمون نشی اما خب گاهی وقت ها پشیمونی هست،چه میشه کرد؟؟؟به قول بزرگی:زندگی کشیدن یه نقاشیه بدون پاک کن...پس زندگی کن،جسورانه،با دل خوش و لب خندون...همین...الانم میرم که بخوابمشاید بشه شاید نشه...AlizolfiAlizolfiFri, 11 Sep 2020 02:57:04 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/حق-اللهحق-الناسحق-الخود-gq6vf9aqtv6uبه نام مهربانتو کوتاه بیا.جمله بالا که تشکیل شده از سه واژه،آب سردی بوده بر بسیاری از حق خواهی های مسلم و به جای ما در اوقات مختلف توی زندگیمون.از اون وقتی که یه کمی عقلم رسید و تونستم خوب و بد رو بفهمم یا به قول اساتید سوپرایگوی شخصیتم شکل گرفت،متوجه یه موضوع شدم و تا امروز هم بهش توجه کردم،که:ما آدم ها در مقابل آدم های دیگه موظف به رعایت یه سری حقوق هستیم.گاهی بهش میگن حقوق شهروندی،گاهی میگن حق الناس.در کنار حق الناس،چون جامعه ما دارای بافت مذهبی بسیار عمیقیه که تنیده شده به فرهنگمون و به هیچ روشی قابل جداکردن نیست،مبحث حق الله رو هم توی زمینه زندگیمون داریم.حق الله هم به زبان ساده،یعنی حقوقی که من به عنوان بنده در مقابل پروردگارم دارم،نماز و روزه و اینا.این دو تا واژه دنیای بیکرانی از معنی و مفهوم هستن اما خب من به همین توضیح ساده اکتفا میکنم،چون به اندازه خودم سعی کردم به هر دو توجه داشته باشم و باعث ضایع شدن هیچ کدوم نشم.نماز میخونم اما گهگاه ممکنه نماز صبح خواب بمونم،وظایفم رو در قبال مردم انجام میدم اما مسلما گهگاهی کوتاهی داشتم،در کل تمام تلاشم رو میکنم اما بعضی اوقات نمیشه که بشه...این وسط با خودم فکر کردم که یه جای کار میلنگه،یه وظایفی به غیر این دوتا هم هستن که به ما یاد ندادن.رسیدم به این نتیجه که ما یه سری وظایف نسبت به خودمون داریم که متاسفانه هیچ جا یادمون ندادن،چه وظایفیه و چطور باید بهشون رسیدگی کنیم.حق الخود اسمیه که خودم برای این مفهوم من درآوردی انتخاب کردم.من نسبت به علی زلفی یه سری حقوق و وظایف دارم که باید بهشون توجه ویژه داشته باشم.همین طور،تو نسبت به(......)یه سری حقوق و وظایف داری.میدونی،رعایت این حقوق برای حفظ شان و منزلت خودمون ضروریه.اینکه من بخوام به خودم و حق هایی که دارم توجه کنم،ابدا مصداق خودخواهی و غرور نیست.چون اگه من وظایفم رو نسبت به خودم انجام ندم،هیچ انتظاری هم نباید از بقیه داشته باشم که حق الناس رو در قبال من انجام بدن.من اکثر اوقات بخاطر رعایت حق الناس از حق خودم گذشتم اما حالا که میبینم،اشتباه بزرگی کردم...چرا؟چون هیچ وقت این سه حق که شامل(حق الله،الناس و الخود)هستن،مزاحم هم نیستن و باعث اختلال توی کار هم نمیشن اما اگه گاهی میبینی باید از یکی کوتاه بیای،مطمئن باش که یه جای کار رو اشتباه کردی.توجه افراطی به هر کدوم از این حقوق هم بیماری محسوب میشه.توجه بیش از حد به حق الله به صورتی که از بقیه کارها بمونیم،مسلما درست نیست و خود خدا هم راضی به این امر نیست و مردم رو به تلاش دعوت کرده.توجه افراطی به حقوق مردم هم باعث لوس شدن وظیفه خدمت رسانی میشه.از طرفی وقتی حق الخود رو بیش اندازه مهم تلقی کنیم و بهش برسیم،از نگاه بقیه مغرور میشیم و از حق الناس و حق الله دور میشیم.با یه دو دو تا چهارتای ساده میشه فهمید رسید به صحبت امام علی(ع):خیر الامور اوسطها...اما من میگم بیایم به حق الخود بیشتر توجه کنیم.وقتی به حق الخود بیشتر توجه کنی،طبیعتا میتونی با خلق خدا و خود خدا رابطه بهتری داشته باشی اما برعکس اگه به حقوق خودت پایبند نباشی و زیر پا لهشون کنی،نمیتونی به اون دوتا حقوق دیگه توجه کنی.یه جایی مطلبی خوندم که خیلی به دلم نشست:تو وقتی میتونی به یک غریق کمک کنی که خودت یه شناگر ماهر باشی.اینجاست که مشخص میشه،چقدر توجه به خود و رشد شخصی موثره و باید بهش توجه کرد،اگه من توی کار خودم گیر باشم،چطور میتونم نسبت به خدا و بنده هاش وظایفم رو درست اجرا کنم؟مهم تر از همه این صحبت ها،چگونگی رسیدگی به حقوق خوده.به قول بزرگی:بعضی انسان ها در سی سالگی میمیرند اما در هشتاد سالگی به خاک سپرده میشن.مرغای آسمون به حال آدم های موردنظر این جمله بال و پرشون رو میکنن و از شدت غصه میمیرن...تو فکر کن،زنده باشی اما زندگی نکنی...یه جایی میبینی طرف دیگه:شیک نمیپوشه.خیلی راحت کلاه سر مردم میزاره.سفر نمیره.فقط دنبال پوله.کمتر میخنده.خیلی زندگی رو سخت میگیره.به دختر گل فروش پشت چراغ قرمز یه خنده خشک و خالی هم نمیده.عطر و ادکلن نمیخره.به تناسب اندامش بی توجه.تفریحات مورد علاقش رو فراموش کرده.به عالم و آدم گیر میده و همه رو مقصر میدونه الا خودش.بیخیال دنیا شده و میگه هرچه بادا باد.برای بچه هاش کادو نمیخره.تولد بهترین آدم های زندگیش براش مهم نیست.ذوق همیشگی برای بیدار شدن از خواب رو نداره.و هزارتا از این نشونه های کوچیک...اگه دیدی این نشونه ها توی زندگیت عادت شده،کلی بترس و به خودت بیا...مگه زندگی چیه به جز این چیزای کوچیک؟این رفتارای ظاهرا کوچیک،سازنده حق الخود هستن.میدونم گاهی حس و حال هیچ کاری نیست و کلا بهم ریخته ای،مثال واضحش خود منم که انقد حال بد و اتفاقات عجیب و غریب داشتم که اگه بخوام بنویسم ازشون،اسمش رو باید بزارم،غم نامه.یا اگه برات تعریف کنم،برام زار میزنی...اما کسی مسئول حال بد من نیست که الانم برم پیشش زار بزنم.حال بد،روز بد،هوای سرد،زمستون،شب و همه اینا میگذره...باور کن اینا اومدن که به ما یه درسی بدن و برن.ولی بعد همه اینا وظیفه ما اینه که برگردیم به زندگی.برگردیم به لذت بردن از لحظاتی که بهمون هدیه دادن.چقدر مگه قراره زندگی کنیم؟پس بیا از حال لذت ببریم و خودمون رو بسازیم و توجه ویژه به حقوق خودمون داشته باشیم،چون اگه غیر این باشه،ما شکست خوردیم.و در آخر،دیالوگی درخشان که میگه:عمر کوتاه نیستما کوتاهی میکنیم...بیا نسبت به خودمون کوتاهی نکنیم،باور کن ما حیف ایم.یه وقت نشه یرسی اون آخرش که موهات شده همرنگ دندونات،بگی ای کاش...به قول بزرگی:ما ای کاش رو کاشتیم اما چیزی سبز نشد.پس بیا حالا که دیر نشده،خوش بگذرونیم و از تنها دارایی مون که لحظه حاله در جهت پیشرفت شخصی و لذت بیکران استفاده ببریم.AlizolfiAlizolfiThu, 27 Aug 2020 14:10:45 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/من-خود-بلای-خویشم-cc08hcvcdkx5به نام مهربانتقصیر امیر بود وگرنه الان همه چی رو روال بود.اگه حمید کمتر وقت منو میگرفت میتونستم کار بهتری گیر بیارم.زهرا نباید اون حرف رو میزد،مقصر این اتفاق اونه.مهران باید با من می اومد و کمکم میکرد،اون نیومد که نشد.اگه مامان پول میداد،الان اوضاع خیلی فرق میکرد...از این قسم صحبت ها،همه ما توی زندگیمون داریم و بقیه افراد رو مقصر اتفاقات و رخداد های زندگی خودمون میدونیم.اما من چند وقتیه دیگه هیچ کس رو مقصر نمیدونم،چون درستش هم همینه.ما خودمون هستیم که به آدم ها اجازه و ارزش میدیم که وارد حریم خصوصی و خط قرمز ما بشن.ما خودمون تکیه میکنیم به آدما و بهشون اعتماد میکنیم.اگه بیشتر به زندگی هامون نگاه کنیم،متوجه میشیم که هیچ کسی رو نباید شماتت کنیم بخاطر کاری،چون خود ما اجازه انجام اون کار رو دادیم.یکی از باورهای بنیادی زندگی من اینه که ما خودمون باعث بلایای زندگیمون هستیم و چیزی به اسم شانس یا تقدیر یا این قسم کلمات وجود خارجی ندارن و فقط یه سری انتزاعیات برای کم کاری،تنبلی،بی فکری و لجبازی خودمون هستن که میخوایم کسی نفهمه،تا یه وقت شرمنده نشیم.تا وقتی قبول نکنیم صفر تا صد زندگی رو با تصمیات خودمون میسازیم،هرگز نمینونیم تسلطی بر زندگی داشته باشیم،یه جا جمله ای بسیار درخشان خوندم که احساس میکنم باید نقل کنم:life is B-C-DB=BIRTHC=CHOICED=DEATHمثال قشنگی بود و واقعا هم جای فکر داره...زندگی ما از شروع تا پایان محصول انتخاب هاییه که میکنیم و هر واقعه ای که پیش میاد رو خودمون انتخاب میکنیم.شاید بگی این دید خیلی خیالیه و واقعا این طور نیست.موافقم اما در بدترین حالت هم ما میتونیم انتخاب آگاهانه بکنیم و نسبت به اتفاقی که قدرتی در مقابلش نداریم،طرز تفکر متفاوتی رو در پیش بگریم...به قول داستانی:شما اگه دو برادر همسان را به مدت سه سال هر روز مورد ضرب و شتم و هرگونه اعمال سخت قرار دهید اما به اولی بگوید برای مبارز شدن این کارها را میکنی اما به دومی چیزی نگوید،بعد از سه سال شما یک مبازر سرسخت و دلیر در مقابل یک فرد ضعیف النفس و شکننده تحویل میگیرید.این بدترین حالت ممکن بود که هیچ تسلطی بر محیط نداشته باشیم ک اغلب اینگونه نیست و ما تسلط کافی بر محیط خود داریم.انسان محصول انتخاب های خودشه.این جمله از اون جملاتیه که به قول معروف باید با طلا نوشت و گذاشت جلوی چشم.گاهی هم ما همه کارا رو خوب پیش میبریم و تمام جوانب رو رعایت میکنیم اما بازهم نتیجه خوبی نمیگریم،انوقت چی؟آره من خودم بارها این اتفاق رو تجربه کردم.ناراحت میشم اما این ناراحتی موقتیه و زود فراموش میشه،چرا؟چون من تلاشم رو کردم اما نشده.به نظرم ناراحتی و حسرت از انجام ندادن تمام تلاش میاد.اما در مجموع خود علی زلفی باعث ناراحتی و دلخوری و بی حالی من میشه.حالا با کارا و رفتارهای مختلفش.اگه به این باور برسیم که جز خودمون کسی راننده زندگی ما نیست،خیلی بهتر میتونیم رانندگی کنیم و پیش بریم اما برعکس اگه باورمون این باشه که فرمون زندگی دست هرکسی غیر از خود ماست،همین آش و همین کاسه خواهد بود تا انتهای زندگی.من با کارای خیلی کوچیک مثل چایی درست کردن،کتاب خوندن یا پیاده روی میتونم حال خودم رو خوب کنم و در مقابل میتونم با فکر کردن درباره آدمی که رفته یا رفتار بدی که یه غریبه باهام داشته خودخوری کنم و روزم رو به بدترین حالت ممکن سپری کنم.حق انتخاب با منه که خودم رو شاد کنم یا بشینم یه گوشه و به حال خودم زار بزنم و یه نکته خیلی باحالی هم که هست اینه که شاد بودن خیلی سخت تر از غمگین بودنه...غمگین بودن هیچ کاری نداره،فقط کافیه بشینی،تلویزیون رو روشن کنی و دو دقیقه اخبار نگاه کنی یا دو صفحه روزنامه بخونی یا قیمت طلا و نوسان بورس رو نگاه کنی،شک نکن در اسرع وقت به افسردگی حاد و غیرقابل کنترل دست خواهی یافت.از طرفی،پیدا کردن شادی سخت تره و تو باید براش وقت به خصوصی بزاری تا بهش برسی اما ارزشش رو داره...دور از همه دنیا و اخبار و فضای مجازی بشین یه لیوان چای نبات بخور یا چند صفحه کتاب بخون یا پاشو حاضر شو برو یه جایی بشین و منظره غروب خورشید رو ببین یا تلفن رو بردار زنگ بزن به اون رفیقی که دلت براش تنگ شده و کلی باهاش بگو و بخند...آره ما خودمون بلای جون خودمون میشیم،والله بالله هیچ کسی نمیاد حال ما رو بهتر کنه،ما فقط خودمونو داریم و بس.به قول بزرگی:حتی سایه خودت هم وقتی آفتاب میره،تنهات میزاره.پس بیا خودمون هوای خودمون رو داشته باشیم و دیگه بار اضافه نشیم روی بقیه بلای هایی که جامعه و این و اون برامون کادوپیچ کردن و منتظر بهمون بدن.من که خودم سعی میکنم،هر روز چند تا فعالیت لذتبخش داشته باشم و خودم رو خوشحال کنم تا حالم خوب باشه،چون معتقدم زندگی کوتاه تر از ایناست که همیشه دنبال شادی باشم و لحظه حالم رو از دست بدم،به قول بزرگی:لحظه حال تنها دارایی ماست که باید عین بودن توی یک جشن ازش لذت ببریم،وقتی توی یه جشن حاضری فقط از اونجا و اون لحظه لذت ببر،وقت برای کارهای دیگه فراووون هست.خلاصه اینکه:بیا خودمون دیگه بلا نشیم به جون خودمون...AlizolfiAlizolfiWed, 26 Aug 2020 18:38:22 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/پشیمونی-یا-حسرت-shofjczzrkjhبه نام مهربانزمستون سال96 بود که این دوتا واژه رو توی مغزم از هم جدا کردم.همون وقتی که با سردرد و اعصاب بهم ریخته روی تختم دراز کشیده بودم و در حال فکر و خیال بودم که صدام زدن و گفتن باید بری تاکستان...من رشت بودم و اولین ترم حضورم توی دانشگاه بود.حدس میزدم چه اتفاقی افتاده باشه و کل راه رو هم بغض داشتم اما به خودم دلداری میدادم و میگفتم:نه علی،چیزی نشده،نترس،همه چی درست میشه.هرچی به بابا میگفتم که بگو چی شده که زنگ زدی تا برگردم،چیزی نمی گفت.مسیر دو ساعت و نیمه رشت تا قزوین و بعدش تاکستان برام مثل یه سال گذشت.وقتی رسیدم خونه و چشمم خورد به طاقچه بهم ریخته لباس ها و اوضاع درهم برهم خونه بغضم ترکید و مطمئن شدم که اون اتفاق بد افتاده.وقتی زنگ زدم به بابا،گفت که بیا خونه دده اینا،ما اونجاییم،اینو که گفت،زانوهام شل شد و افتادم.من مردی رو از دست دادم که هنوزم که هنوزه وقتی ازش مینویسم یا میگم،پشت پلکام داغ میشه و نفسم تنگ میشه.کسی که من بهش مدیونم و ازش خیلی یاد گرفتم،اما زود از پیش ما رفت.پدربزرگم فوت شد و من موندم و حسرت آخرین نگاه.آخرین بار هرچیزی واقعا تلخه،چون نمیدونی کی آخرین باره اما هر لحظه ممکنه اون آخرین بار باشه.فقط برام حسرت آخرین نگاهش موند،چون وقتی آخرین بار دیدمش،بهم خندید و با حرکت چشم بهم حال ناب بخشید.تا وقتی که بود،من میرفتم کنارش،از داستان های زندگیش و تجربیات درجه یکش برام میگفت و از دوران قدیم.پس هیچ وقت حسرتش رو نخوردم،چون تا جایی که بود ازش استفاده کردم و براش تا جایی که میتونستم کارایی رو که میخواست انجام میدادم.روحت شاد مرد بزرگ زندگی من.پشیمونی و حسرت گاهی مترادف هم میان اما توی زندگی من و تفکراتم ابدا یکسان نیستن.من همیشه پشیمونی رو به حسرت ترجیح دادم و میدم و خواهم داد.پشیمونی یعنی ناراحتی برای کاری که کردم،اما حسرت یعنی فکر درباره اینکه اگه انجام میدادم چی می شد؟پشیمونی برای آدم های جسوره اما حسرت برای آدم های محتاط.هر وقت دلم گفت این کار رو بکن،اونجا برو،اونجا نرو با اینکه شاید خیلی اون کار اشتباه بود اما انجامش دادم.تو رو نمیدونم اما من از اونایی هستم که اگه کاری رو که دلم میگه انجام ندم، کل زندگیم نخ کش میشه به اون لحظه و اون کار و تا زمان های مدیدی خودم رو سرزنش میکنم.بخاطر همین توی دوستی هام سعی کردم برای طرف مقابلم سنگ تموم بزارم و هر کاری که از دستم برمیاد انجام بدم که اگه فردا روز طرف نبود،حسرت نخورم که براش کم کاری کردم.تا ابد هم به همین روند ادامه میدم.وقتی هستم و هستی برات جسورانه هر کاری که بتونم انجام میدم،برات وقت میزارم،انرژی میزارم و الخ اما وقتی رفتی منم با خیال راحت و آرامش بیشتر اول برای اینکه نیستی،اشک میریزم اما بعدش آروم میگیرم و با خودم میگم،خداروشکر وقتی بود براش هر کاری که می شد انجام دادم.یکی از پیش فرض های مغز من همینه کلا که یا کامل باشم و تلاش کنم یا نباشم،به قول شاعر:من فلسفه ای دارمیا خالی یا لبریز...ارادتAlizolfiAlizolfiTue, 25 Aug 2020 14:44:25 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/رفاقت-حقیقی-uyhe4xkhufpoرفیق واقعیه مثلااادور بودن از فضای مجازی و آدم های مجازی هیچ وقت به ضرر من تمام نشده است...منظورم از فضای مجازی و آدم های مجازی،اینستاگرام و واتساپ و فالور و فالوئینگ های عزیز نیست،سوتفاهم نشود...فضای مجازی همان رابطه های بی در و پیکری است به قول معروف که نمیدانی طرف با تو چه صنمی دارد؟همکار؟عشق؟دوست؟جاست فرند؟و الخخخ...هیچ کدام.رابطه هایی سطحی و پر از تعارض و کشمکش که گاه خندانی و گاه گریان،به ندرت حد وسط را میتوان در این روابط یافت.اما بدتر از فضای مجازی،آدم های مجازی اند.پول لازمند.پشیمان اند از کاری که کرده اند.تنها شده اند.کارشان گیر است.ماشینشان پنچر است.در دردسر افتاده اند.و هزار بهانه دیگر...بعد از ماه ها پیام میدهد و بعد از یک سلام و خوبی؟ خواسته طولانی اش را مطرح کرده و انتظار اجابت در اسرع وقت دارد.تا چندی پیش من هم درگیر روابط و آدم های مجازی بودم اما به لطف تمرینات مکرر و جلوگیری از دل دلسوزم توانستم دامنه این افراد و روابط زالوصفت را از سر خودم کم کنم.در عوضوقت و انرژی و زمانم را صرف آن عده معدود اما با کیفیت از انسان های زندگیم میکنم که برایم از هیچ کمکی در هیچ زمینه ای دریغ نکرده و نمی کنند.آن دوست عزیزی که تلفن خود را برمیدارد و در این ترافیک و شلوغی زندگی،شماره مرا میگیرد و میخواهد از حالم خبردار شود مسلما با کسی که فقط وقتی کارش گیر است یاد ما میکند،باید تفاوت کند.خلاصه اینکه برای هر آدم مجازی به اندازه خودش انرژی بگذارید تا فکر نکند ما منابع وجودی مان را از سر راه پیدا کرده ایم.و اینکه فراموش نکنید،ما تا ابد برای ماندن و ادامه دادن روابط مجازی و دوستی با آدم های مجازی وقت نداریم.این رفاقت هایی حقیقست که میماند و برایمان ارزشمند است و روزی به نیکی از آنها یاد میکنیم.وگرنه آنچه فراوان است،رفاقت های کشکی و آبکی است که بعد از نهایتا 2سال حتی نام طرف را هم به یاد نمی آوریم.ما ارزشمندیم پس با ارزشمندان نشست و برخواست کنیم.اماتوصیه من اینست برای افراد درجه یک زندگیتان،جان هم بدهید،چون ارزش این جان را هم دارند...اگر هم روزی رفاقت کردید،سعی کنید از نوع واقعی رفاقت کنید،اینگونه هیشه در قلب افراد یک تخت مخصوص دارید که بر آن تکیه زنید و اطمینان دارید در روزهای سخت،تنها نخواهید ماند...ممنونم از همه رفقای واقعی و مجازی ام که این نکات ارزشمند را با رفتار و کردارشان به من آموختند.AlizolfiAlizolfiMon, 24 Aug 2020 20:37:27 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/گلستانی-پر-از-خارسامانهگلستانفرهنگیان-yhcp6darelhxاولین باری که برای گرفتن برنامه هفتگی خودم وارد سامانه گلستان شدم رو هرگز فراموش نمیکنم.چه احساس عحیب و شیرینی بود که با (دو شماره)کدملی و ش دانشجویی میتونی وارد یک صفحه بشی که مختص تو ساخته شده.احساس میکردم در سایت هسته ای یه صفحه دارم و جوری از شماره های ورودی به سامانه حفاظت میکردم که انگار اون داخل چه خبره،یا چه اطلاعات مهمی دارم.اما بعدش کم کم فهمیدم،همه چیز نمایشی بیش نیست...اول هر ترم (به جز ترم اول )باید در سامانه انتخاب واحد کنیم.معنی انتخاب یعنی بین چندتا درس و چند تا استاد دست به گزینش زدن و تصمیم گرفتن.اما در دانشگاه فرهنگیان از این خبرها نیست.یک درس فقط با یک استاد ارائه میشه و شما هم مجبوری که انتخاب کنی.بعد فکر نکنی واحد رو خودت برمیداری ها...نه،چون مثل همیشه مسئولین دانشگاه خیر و صالح ما براشون در الویته(مدیونید اگه فکر کنید مزاح میکنم)،خودشون از قبل واحد رو هم برات مشخص میکنن و شما فقط لطف میکنی وارد سامانه میشی و تیک میزنی،به همین راحتی و خوشمزگی...حالا سال پیش بنده همون واحد داده شده با استادی که از قبل مشخص شده بود رو تیک زدم،اما وقتی سر کالس حاضر شدم،عالوه بر اینکه اون استاد عزیز نبود،بلکه اسم درس رو هم عوض کرده بودن(عین عکس بستنی عروسکی روی جلد با خودش)از ارزشیابی اساتید هم نگذریم که پنجاه تا دانشجو به یه استاد در طول چهار ترم متوالی نمره صفر دادن و بازهم با افتخار در واحدهای ارائه شده ترم پنج حاضر میشه و بهش درس سه واحدی میدن و تو باید برداری.بعد استاد پیش خودش فکر میکنه چقدر محبوب دل همه است،چقدر ما عاشقشیم،طفلک نمیدونه که...پهنای باند کم هم از دیگر معضلات این سامانه است.نمره درسی که میاد اگه همزمان سه نفر وارد سامانه بشن،کال از دسترس خارج میشه و مدام خطای ورود میده.از نمره ها نگم.استاد عزیز نمره رو امروز ساعت9صبح میزاره،ساعت 16:9 نمره ها بسته میشه و حق اعتراض نداری.حاال اگه خیلی زبر و زرنگ باشی و توی اون 960ثانیه بتونی اعتراض کنی،استاد اصلا نمیبینه...از شانست اگرم ببینه،دو نمره بخاطر جسارت به نظر استاد ازت کسر میکنه.برای قبولی این همه اعتراض و اینا لازم نیست که...سر کالس لبخند بزن،وقتی استاد حرف میزنه سرت رو به نشونه تایید از بالا به پایین تکون بده،یه پاورپوینت آماده هم ارائه بده،بعد امتحان هم یه پیام محبت آمیز بفرست،قبولی...هر وقتم،تاکیید میکنم هر وقتم میرم آموزش که برام یه کاری بکنه،مسئول بزرگوار یه لبخند میزنه و میگه:سیستم از مرکز قطع شده،حالا حالاها هم وصل نمیشه.از نظر امنیت سامانه گلستان واقعا خوبه و رضایت بخشه،اما متاسفانه گرافیک بسیار سرد و بدون جذابیت دل آدم رو میزنه و همچنین خطا در باز کردن دو صفحه به طور همزمان باعث آزردگی خاطر میشه،متاسفانه آموزش صحیحی هم به دانشجویان داده نمیشه تا بتونن از این سامانه با این همه امکانات استفاده بکنن.در کل سامانه گلستان دارای امکانات و ظرفیت های متعددی است اما متاسفانه بلااستفاده رها شده و فقط جهت انجام کارهای نمایشی و اغلب غیرضروری مورد استفاده قرار میگیره.امیدوارم اوضاع بهتر بشه اما با چالش هایی که دانشگاه فرهنگیان با اونا دست به گریبانه،احساس میکنم رسیدگی به وضعیت سامانه گلستان در بیست الویت اول هم نمی‌تونه قرار بگیره...با آرزوی توفیقAlizolfiAlizolfiThu, 13 Aug 2020 11:33:52 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/دیوار-زندگی-huouzwqacmkfامروز چند ساعتی برای کار رفتم سر ساختمون. بوی سیمان،ماسه و خاک خیس خورده محل کارم رو دلچسب میکرد،خبری از میز و صندلی هم نبود... کار پرتاب آجر برای "اوستا" رو به عهده من گذاشتن.‌ مسئولیت من این بود که آجر های سالم رو پرت کنم کنار دست "اوستا" تا دیوار رو کم کم بیاره بالا... از بیرون شاید کار ساده ای به نظر می اومد اما وقتی انجام دادم،دیدم نه آقااا. زاویه پرتاب،قدرت پرتاب،نحوه ایستادن و هزار تا حساب و کتاب دیگه داره تا درست برسه به مقصد... تقریبا ده دقیقه بود که شروع کرده بودم و در حال پرتاب آجر بودم که یه موضوع باحالی فکرم رو مشغول کرد. آخر دیوار که میرسیدیم اغلب یه آجر کامل جا نمی شد و بهم یکی از کلمات(کلوخ ¼ آجر ،چارک ½ آجر و سه قطع ¾ آجر) رو میگفت. شاید بپرسی تو که بلد نبودی،چطور یاد گرفتی؟ اولین بار که گفت:فکر کردم داره با دوستش حرف میزنه و به همین خاطر منم با یه لبخند ملیح و شیرین بهش نگاه میکردم که یهو داد زد چارررکککک گفتم :بله؟ دوستش بهش یه تیکه آجر پاره پوره داد و بعدش هم بهم مقیاس های استاندارد اندازه گیری آجر رو یاد داد... اگه آجر تیکه پاره پیدا میکردم،بهش میدادم اما اگه آجر سالم میدادم با تیشه خورد میکرد تا جا بشه توی دیوار... با خودم گفتم ما آدما هم گاهی اصرار میکنیم خودمون رو توی دل یه نفر،توی یه شغل خاص یا توی یه جمع جا کنیم... بی خبر ازاینکه این زوری جا شدن مساویه با شکستن... آجر کاملی که توی آخرین قسمت دیوار پایین جا نمی شد رو دور نمی‌نداختم،جای اون آجر ،یه تیکه پاره میدادم و عوضش توی قسمت بالایی ازش کامل استفاده میکردم... گاهی به هر قیمتی نباید خودمون رو جا کنیم،شاید با یه کم صبر بتونیم بریم بالاتر و نیاز نباشه تغیری هم بکنیم ... من وقتی علی هستم که کاملا خودم باشم و تو وقتی خودت هستی که کاملا(نام خواننده?)باشی. پس بیا خودمون رو نشکنیم. به وقتش ما هم توی دیوار زندگی جای منحصر به فرد خودمون رو پیدا میکنیم... ما باید کامل جا بشیم نه شکسته... ارادت ✌AlizolfiAlizolfiThu, 13 Aug 2020 11:19:37 +0430https://virgool.ir/@Alizolfi14/جاده-iaj2bagynfssنگاه به جادهدقیق یادم نیست دو شب یا سه شب پیش بود تفاوتی هم نداره دو بود یا سه... یه دستی روی دو تا لاستیک کشیدم که ببینم باد دارن یا نه،که خداروشکر باد عقب عالی بود اما جلو کم...ولی خوب بود.دستمال رو برداشتم و خاک نشسته روی صندلی و تنه و فرمون رو پاک کردم.صدای ممتد زنجیر وقتی پا نمیخوره همراه شده بود با صدای بق بقوی کبوتر همسایه که توی حال خودش بود. در رو بستم و سوار شدم...هوا هم که نگم،خدا لطف کرده بود،کولر زده بود و دما رو در بهترین حالت ممکن برای پیاده روی و دوچرخه سواری تنظیم کرده بود.واسه همین بنده های خدا هم،فرصت پیش اومده رو قدر دونسته بودن و بیرون بودن.هر قسم آدمی که بخوای توی خیابون دیده میشد،از اون بزرگمنش ها که صدای ضبط ماشین رو تا ته زیاد کردن تا من هم از آهنگ اونا استفاده کنم تا پیرمرد و پیرزنی که با فاصله در حال قدم زدن بودن.هر کس حال خودش رو داشت. یکی اومده پز بده،یکی اومده تفریح،یکی اومده ورزش،یکی کار داشته اومده...خلاصه از همه اینا گذشتم تا برسم به یه پاتوق که واسه خودم دست‌و‌پا کردم.یه جای دنج و خلوت جایی که ماه،همیشه هست و روبه روم جاده اتوبان خودنمایی میکنه...تنها دلیل رفتن به این خلوت،دیدن جاده و مسافراس.جاده یکی از شبیه ترین حالت های ممکن به زندگیه...همه جاده ها از یه جایی شروع میشن و به یه نقطه ختم میشن،دقیقا عین زندگی...همه جاده ها سر بالایی و سر پایینی دارن دقیقا عین زندگی...همه جاده ها خاطرات خوش و خاطرات تلخ دارن دقیقا عین زندگی...یکی از زیبا ترین و باحال ترین ویژگی جاده ها؛داشتن ماهیت گذاراست...جاده نمیزاره کسی برای همیشه بمونه،باید جاده ها رو رفت... هیچوقت نمیشه توی جاده واسه همیشه وایستی...گاهی وایمیستیم واسه غذا خوردن،استراحت و ...اما این ایستادن همیشگی نیست...گاهی ایستادن ممکنه تلخ باشه،مثل اینکه پنجر کنی...توی جاده زندگی هم همینه،خیلی اوقات جوش میاریم،کم میاریم،خسته میشیم ولی نباید برای همیشه توقف کرد...باید ادامه داد...یادمون نره،رسیدن به مقصد،فقط یکی از هدف های ماست...نخوایم به هر قیمتی برسیم،گاهی نرسیدن بهتره.از مسیر لذت ببریم و تلاش کنیم که برسیم،بقیش رو هم بسپاریم به بالایی...جاده برای من مثل یک دفترچه خاطراته اینو وقتی فهمیدم که بعد از مدت ها،باز برگشتم به جاده ای که خاطراتم رو سانت به سانت در اون زندگی کرده بودم...انگار نه انگار که داشتم خاطرات رو مرور میکردم،چون همه چیز واقعی تر از لحضه ای که اتفاق افتاده بودن در حال گذر از ذهنم بودن... اما باید باور میکردم که خاطره بودن...کم کم داشت دیر میشد اما من خیلی سخت از نمایش جذاب و رنگین و نورانی ماشین های توی صحنه جاده میگذرم...باید میرفتم،نمیشد بیشتر از این نشست و لذت برد،کل زندگی یه جاده است،باید لذت برد اما فراموش نکرد که یه روزی باید رفت...AlizolfiAlizolfiFri, 07 Aug 2020 03:58:58 +0430