<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علی یکانی</title><link>https://virgool.ir/feed/@Aliyekanii</link><description>پادکستر و تولید کننده محتوا هستم و در ویرگول تمرین نوشتن میکنم.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 19:07:31</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/58717/avatar/n3qtDz.png</url><title>علی یکانی</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii</link></image><item><title>یادداشت کوتاه-قسمت دوم</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii/یادداشت-کوتاه-قسمت-دوم-vviiqigovvkz</link><description>سقوط:&#34;هر چیزی ممکنه تو کمتر از یک ثانیه به فنا بره، در همچین لحظه‌هایی حس میکنی مرگ داره بهت نزدیک‌تر میشه و میدونی که دیگه هیچ‌چیز مثل گذشته نمیشه.ولی باید هرکاری لازمه برای زنده موندن انجام بدی&#34;</description><category>علی یکانی</category><author>علی یکانی</author><pubDate>Sat, 04 Apr 2020 15:00:33 +0430</pubDate></item><item><title>یادداشت کوتاه-قسمت اول</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii/یادداشت-کوتاه-قسمت-اول-u7o0e5z1yst9</link><description>سِنِکاشجاعتنقل است از بزرگی؛شهامت بزرگترین کیفیت است و دیگر چیزها پیامد آن هستند.تو اگر شهامت نداشته باشی نمی توانی راستگو باشی.  اگر شجاع نباشی نمی توانی عاشق باشی .نمی توانی با ایمان باشی و نمی توانی در راه جست و جوی حقیقت گام برداری.</description><category>علی یکانی</category><author>علی یکانی</author><pubDate>Sat, 04 Apr 2020 02:20:07 +0430</pubDate></item><item><title>فلسفه یادداشت‌های کوتاه</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii/فلسفه-یادداشتهای-کوتاه-yljvuhkm1i9j</link><description>یادداشت کوتاه-قسمت صفریادداشت های کوتاه رو برای این شروع میکنم که اخیراً بعد از دیدن وبلاگ جدید شاهین کلانتری علاقه به وبلاگ‌نویسی در من شکوفا شداین وبلاگ منظورمه:Shahin.blogکه از وبلاگ مشهور ست گادین برای طراحی خودش الهام‌ گرفته.اما با وجود همه شوق و ذوق نتونستیم قالبی مشابه پیدا‌ کنیم و طراح قالب اصلی هم با وجود اینکه قیمت خیلی گرونی نداد، دیدم فعلاً برای من که طفلِ گریزپای وبلاگ نویسی هستم نمیصرفه که بخوام نزدیک یک میلیون پول قالب بدم و در عین حال دوست داشتم وبلاگی مثل شاهین و ست داشته باشم.این شد که یادداشت‌های کوتاه شروع شد.♥️</description><category>علی یکانی</category><author>علی یکانی</author><pubDate>Sat, 04 Apr 2020 02:02:12 +0430</pubDate></item><item><title>این همه خَشم رو بِده بِره</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii/این-همه-خَشم-رو-بِده-بِره-r8ak55lpi3qz</link><description>قبل از هرچیزی شاید به این فکر کنید که این عنوان عجیب و غریب از کجا اومده?همزمان با نوشتن این متن دارم به موزیکی از رِض گوش میدم به اسم بده بره، بخشی از تکست آهنگ همچین چیزیه؛&#34; این همه ترسو بِده بِرهبار گناهو بِده بِرهغرور اشتباهو بِده بِرهبِده بِره بِده بِره بِده بِرهاین همه غصه خوردنو تو بِده بِرهاین همه دروغ گفتنو تو بِده بِرهتوهم جدا بودنو تو بِده بِره  &#34;امشب عصبانی‌ام، واقعا عصبانی‌ام.تو این مایه ها!علتشم اینه که یکی از آدم هایی که واقعا هرچی در توان داشتم براش گذاشتم واقعا نمکدون شکسته و خب منم سعی کردم به توصیه کلاسیک ست گادین عمل کنم.ست گادین پیشنهاد میکنه اگه چیزی برای نوشتن ندارید راجع به اون چیزهایی که عصبانیتون میکنه اگه کمی بنویسید سریع دستتون راه میوفته.راستم میگه :))توصیه کلاسیک اینه؛از آدما انتظاری نداشته باشیم.چقدر تو انجام دادنش موفق بودم؟هوم فکر کنم تا حدی، ولی واقعیت قضیه اینه که دیگه بعضی وقتا شوکه میشیم از حجم بی‌رحمی که در بعضی از آدما موج میزنه و رفتارهایی که ناگهان باهات انجام میدن.من همونی هستم که واقعا این قضیه همیشه توصیه امه؛اسکرین شات از حد انتظارم بزرگتر شد?خب علی جان حرف حسابت چیه؟ ویرگوله، دفتر خاطرات که پُر نمیکنی!عرض کنم که امشب متوجه این قضیه شدم که خیلی خشم تعریف ساده تری هم میتونه داشته باشه؛وقتی خط قرمزهایی که در زندگیمون تعیین میکنیم و توسط افرادی یا خودمون شکسته میشه تولید خشم میکنه‌.اما اگه بعد از اینکه کمی از اون انفجار و آتیش اولیه‌امون فروکش کرد یه بررسی عمیق تر کنیم متوجه چندتا نکته میشیم:۱-این خط قرمز توسط من تعیین شده، از دیگرانی که از اون آگاهی ندارن نمیتونم انتظار داشته باشم رعایت کنن.(علت ناراحتیمون رو به آدما توضیح بدیم، مطلقاً انتظار نداشته باشیم خودشون از رفتارمون بفهمن!)۲-آیا واقعا این اشتباه از عمد رُخ داده یا از قصد بوده؟۳-آیا آدم‌هایی هستند که خط قرمزهای مارو بدونند و اون هارو رد کنن و به ما بی احترامی یا توهین کنن؟(صد درصد وجود دارن ولی سوال مهم تر اینه، اصلا چرا وقت خودتو با اینا تلف میکنی؟)۴.زندگی ما از ارتباطات ساخته شده، بی‌راه نگفتم اگه بگم ارتباطات ما از ثروت، جایگاه اجتماعی، موفقیت‌ها و هرچیزی که داریم پر اهمیت تره.همونطور که نتیجه تحقیقی نودساله نشون داد که مهم ترین گنجینه ما در زندگی ارتباطاتمونه و بزرگترین کلید خوشحالیمون هم هست.https://www.ted.com/talks/robert_waldinger_what_makes_a_good_life_lessons_from_the_longest_study_on_happiness/discussionاین مطلب رو نصفه و نیمه تموم میکنم و مهم ترین پیشنهادم اینه که تدتاک بالا رو از دست ندین.حتما هروقت بتونم این یادداشت رو تکمیل میکنم ولی فعلا دو رویکرد رو در مواجه با این چنین خشم‌هایی پیشنهاد میکنم.۱-انرژیتون رو به یک کانال مناسب هدایت کنید.(من راجبش نوشتم، بنویسید، خلق کنید، کار کنید، موزیک بسازید، بوکس کار کنید یا هرچی، ولی بزارید داخل کانال مناسب‌تری هدایت شه)۲-بی‌رحمانه آدم هایی که مدام اذیتتون میکنند رو کنار بزارید ولی این احتمال رو قائل شید که شاید اشتباه از طرف شما بوده،حالا به هرطریقی، شاید بشه فرصت تازه‌ای داد، ادراک خودمون رو تغییر بدیم و از نو شیم.</description><category>علی یکانی</category><author>علی یکانی</author><pubDate>Sat, 26 Oct 2019 03:33:03 +0330</pubDate></item><item><title>از افسردگی تا اصالت</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii/از-افسردگی-تا-اصالت-u85dtmhm4ejt</link><description>خانوادهتو خانواده‌ای که من زندگی میکنم بیماری های روانی مثل دوقطبی یا افسردگی مثل نقل و نبات ریخته، راستش از اولشم بهم مشکوک بودن :))میگفتن این بچه بیش فعاله.یکم که گذشت گفتن نه این بچه دوقطبیه الان تو فاز مانیا و شیداییه.زمان کنکور که شد گفتن نه بابا این حرفا نیست این افسردگی داره و از این حرفا.یعنی همیشه اتهاماتی روم بوده، اما از اینا که بگذریم خلاصه‌ی قضیه اینه که تو همچین وضعیتی افسردگی مثل یه سرماخوردگی ساده میمونه، و بدترین چیزی که در مورد سرماخوردگی وجود داره(حداقل از نظر من) اینه که واقعا هیچوقت خبر نمیکنه، شاید یه روز بیدار شی و ببینی که ای دل غافل!مریض شدم.فکر میکنم ناامید شدن حسیه که اکثرمون دچارش میشیم، منم از اول واقعا دشمنِ جونِ حرفای انگیزشی بودم تو این مایه ها که؛ نه وقتی حالت بده بگو عالی ‌ام و از این حرفا.اما قول بهتون میدم خود اونی که اینارو میگه و مدام سعی میکنه دلالِ امید باشه از همه غمگین تره و بدبختیش براش این خواهد بود که جرعت هم نمیکنه به کسی بگه چون خودش تو بوق و کرنای چیزیه که ریشه نداره، اصیل نیست.و اینکه شاید این عکس روشنگرتر باشه؛&#34;میدونستین رابین ویلیامز تا آخرین ماهی که زنده بود تورهای خنده دور دنیا برگزار میکرد؟&#34;افسانه‌زداییاولین کاری که باید همه‌امون انجام بدیم افسانه زداییه.به پیر به پیغمبر آدمی که مشکلات درونی داره لزوما اونی نیست که خودشو از بقیه جدا میکنه، مدام دست خودشو تیغ میکشه و روزی یک کلمه حرف حساب از دهنش بیرون نمیاد، ما اشکال متفاوت سرماخوردگی روانی رو داریم که اصلا و ابدا هیچکدوم شوخی بردار نیستن.کمی بیشتر هوای اطرافیانمون رو داشته باشیم و طبیعتا سعی کنیم آدم هایی رو در کنارمون داشته باشیم که احساس خوبی بهمون بدن.به شکلی غیرقابل‌باور خیلی از اوقات تاثیر اطرافیان بیشتر از اونچیزیه که فکر میکنیم. تا جایی زیگموند فروید میگه پیش از اونکه حس کنید افسرده اید یا اعتماد به نفس ندارید خوب نگاه کنید ببینید که خودتون رو با عوضی ها محاصره نکرده باشید!استدلال مزخرف!اما عزیزان جانم، همونطور که الان که این رو براتون می‌نویسم در یکی از سنگین‌ترین سرماخوردگی‌های روانی زندگیم هستم، میتونم نگاه دقیق‌تری داشته باشم به چیزهایی که میتونه بهمون کمک کنه.گاهی وقتا جواب خیلی جلوی چشممونه، ولی انگار ما همیشه دنبال استدلال‌ها و راه حل های پیچیده می‌گردیم‌.نمیدونم اینو جیم کری گفته یا نه، ولی به شدت با جملاتش موافقم؛ من معتقدم افسردگی چیزیه که ممکنه برای همه پیش بیاد، اما همچنین معتقدم اگه شما به اندازه کافی ورزش نمی‌کنید، غذای مقوی نمی‌خورید، از نور خورشید بهره نمی‌برید، خوب نمیخوابید و دور خودتون رو با آدم هایی که دوستتون دارن و حامیتون هستن پُر نمیکنید، به خودتون شانس عادلانه‌ای برای مبارزه باهاش نمی‌دید.اولین و حیاتی‌ترین قدم اینه که باید و باید سعی و تلاشمون رو بزاریم که حداقل زندگی فیزیکیمون رو به حالت طبیعیش برگردونیم.۱.ورزش کردن برامون حیاتیه، اگه واقعا حالش رو ندارین به هیچ وجه پیاده روی رو از خودتون دریغ نکنید، روزی نیم ساعت، حداقل!۲.مکمل‌هایی مثل امگا-۳(من قرصش رو میخورم)، ویتامین ب و ویتامین D بهمون خیلی کمک میکنن.(اینارو هم که داروخونه ها کامل دارن، میتونین از قرص های wellman یا wellwoman استفاده کنید خیلی کامل تر هم هست)۳‌.خواب خواب خواب؛طعنه آمیزه وقتی که ساعت نزدیک سه صبحه و من دارم از اهمیت خواب صحبت میکنم و از همین حال بد میشه فهمیدم که چقدر مفید و پرفایده است.در واقع با وجود اینکه خیلی از کتاب های زرد سعی دارن از اهمیت خواب کم کنن و بگن شما برای رشد و موفقیت لازم دارید که کمتر بخوابید ولی هرروز که میگذره خواب میزان تاثیر خودش رو روی سلامت جسم و مخصوصا سلامت روان ما بیشتر نشون میده.حتی اگه از فکت های علمی هم رد بشیم من هیچ آزمایش انسانی رو دقیقتر از آزمایشی که خودم تستش میکنم نمیدونم، مدت زیادی نزدیک سه یا چهار صبح میخوابیدم، یه مدت چالش گذاشتم و نهایتا سر ساعت یازده خوابیدم.اولش واقعا سخت بود و برای تنظیم خوابم از قرص ملاتونین که همونه هورمون خوابه استفاده کردم، حدود سی روز،اونقدر حالم بهتر شد که خودم باورم نمیشد.الانم چالش هنوز ادامه داره، یه امشب استثناً چیت شد :))).اگه به انگلیسی مسلطین این کتاب واقعا در مورد خواب کمک کننده است؛Sleep-nick littlehales4. راجبش حرف بزنین؛اگه حس میکنین نیاز دارین صحبت هاتون رو در میون بزارین راجبش صحبت کنین، بنویسید، از دوستانتون کمک بگیرین و اگه حس میکنین چیزیه که شاید از توان الانتون خارجه حتما از یه مشاور کمک بگیرید، از صمیم قلب اعتقاد دارم افسردگی قابل کنترل و قابل درمانه حتی به وسیله خودمون، اما بعضی وقتا اونقدر شدیده که هورمون‌ها و درونیاتمون رو بهم میریزه و من پیشنهاد میکنم که اگه حس کردین همچین شرایطی دارین برین سراغ یه روان پزشک یا رواندرمانگر.کلیپ سگ سیاه که راجب افسردگی ساخته شده بیشتر کمک میکنه تا به شناخت درونی تری برسین‌؛https://www.aparat.com/v/Pdeg3یادمون باشه اگه تو این شرایط بیش از حد احساس تنهایی، بی ارزشی، غم، اینکه کسی درکمون نمیکنه و... رو داشتیم قابل درکه، تنها نیستی، ما همدیگه رو داریم و مهم اینه همدیگه رو درک کنیم و کنار هم بمونیم.همونطور که شعار سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۱۷ این بود؛Lets talk بیا حرف بزنیمو جمله آخر اینکه به نظرم تو زندگی نباید همیشه قلّه های موفقیت رو فتح کرد، باید پذیرفت که درّه‌ای هست، گاهی به عمقش سفر کرد و اون رو کشف کرد.در تماسیم.T.me/aliyekaniInstagram.com/aliyekaniiTwitter.com/aliyekanii</description><category>علی یکانی</category><author>علی یکانی</author><pubDate>Tue, 15 Oct 2019 03:06:02 +0330</pubDate></item><item><title>LESS IS MORE</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii/less-is-more-rlvldqgj4vcv</link><description>این روزهای گرم تابستانی برای من گاهی از اوقات روزهای تاریکی هستن، دورانی که رنج زیادی میکشم و البته گفتن اون ها از حوصله این متن و شما خارجه.اما بیش از همه رنجم از جبر جغرافیایی و جبر زمانیه، حتی منظورم کشور نیست. بلکه خیلی جزئی تر وقتی نگاه میکنیم، مثالش رو براتون در توییتر نوشتم، اینترنت بسیار پرسرعت و عالی که شرق تهران رو ساپورت نمیکنه، دوستانی که کلی باهاشون فاصله داری و هرکاری میکنی نمیتونی باهاشون اونقدری که دوست داری زمان بگذرونی، جمع هایی که دوست داری در اونجا حضور داشته باشی باشی اما به دلیل شرایط متفاوتی که داری و شاید به اصطلاح اونقدر هنوز حرفه ای نیستی،نمیتونی یا اجازه اش رو نداری.(بخونید جبر زمانی چرا که منِ ده سال بعد احتمالا به اون معیار میرسم.)این ها رنج های به ظاهر ساده ای هستند و ده ها رنج دیگه که از نوشتنشون عاجزم، خلاصه دلم میگیره، خسته میشم از فشار کاری و اجتماعی و..و هرازگاهی چیزایی تو اینستاگرام و توئیتر بلغور میکنم راجع به این دردهای نهان، اما در نهایت به کلیدی می رسم که همیشه رسیدم و من رو تسکین میده و‌ حالم رو بهتر میکنه.حالا جدا از این جمله کلیشه ای&#34; زمان همه چیز رو بهتر میکنه.&#34;(که بعضی وقتا اینجوریه بعضیا وقتا هم نه اتفاقا زخمِ درونت دچار عفونت بیشتری میشه)به این نکته میرسم که زندگی ما از رنج و چالش ساخته شده و احتمالا هرکسی که جز این بهمون میگه سعی داره یه چیزی بهمون بفروشه.وقتی خودت رو در محاصره آدم هایی میبینی که خودشون نیستن، که اونقدر که ادعا میکنن دوستت ندارن، که اونقدر که لیاقتش رو داری بهت توجه نمیکنن و قول هاشون رو زیر پا میزارن و چهره دیگه ای از خودشون نشون میدن میخوام که نکته ای رو به یاد بیاری.چه خوشمون بیاد چه از این حقیقتِ تلخ متنفر باشیم ما مسئول زندگی خودمون هستیم.تو بودی که این آدم هارو به زندگیت راه دادی، تو بودی که اجازه دادی بهت اونقدر نزدیک شن که بتونن بهت ضربه بزنن و تو دریچه اعتمادت رو به روشون باز گذاشتی، اما وقتی زخمی میشیم دیگه این چیزا یادمون نمیاد فقط تنها چیزی که یادمون میاد اینه که تو بودی، تو بودی که بهم بدی کردی و بهم آسیب رسوندی...نه عزیزدلم خودت بودی.حالا از این چیزا که بگذریم رنج زیادی دور و برمون رو گرفته و داخل باتلاق زندگی فرو میریم مگر اینکه نکته ای یادمون بیاد.این رنج ها اساس زندگی ما هستن و شالوده مارو شکل میدن، هروقت بشر به رنجی خورد یا خودش رو خلاص کرد افتاد مُرد، یا اختراعی، اکتشافی، عملی، تلاشی یا...انجام داد تا راه حلی برای گذر از این بحران پیدا کنه.ولی ما یه حد تحملی برای رنج کشیدن داریم، اینکه چطور میشه این حد تحمل رو بالا برد رو بعدا راجع بهش صحبت میکنیم اما اینکه چطور بتونیم با همین حد تحمل به رنج ها غلبه کنیم جوابش سهل ممتنعه، یعنی آسونه ولی پیچیده است. Less is more.ضرب المثل معروفیه، قبلا راجع بهش دوساعتی همراه با ادریس میرویسی مفصل تو اپیزود ۲۶ پادکست بهترینِ خودت شو گپ زدیم.ولی کمکی که میتونه اینجا کنه اینه که رنج هات رو انتخاب کن، آدم های اضافه و سمی زندگیت رو حذف کن، آدم های که لیاقتت رو ندارن از زندگیت پاک کن، اگه ده تا موقعیت جلوته همشون هم خوبن جرعت کن رنج بکشی و به ۹ تاش نه بگی.تو میتونی همه کارهای بزرگ دنیارو انجام بدی اما نمیتونی همزمان هیچکدومش رو انجام بدی.و به آدم هایی که دور و برت جمع کردی هم نگاهی بنداز.زیگموند فروید میگه قبل از اینکه به خودت برچسب دوقطبی و افسرده و بی اعتماد به نفس بزنی مطمئن شو که با عوضی ها محاصره نشده باشی، اگه دور و برت کسی هست که اذیتت میکنه و موج منفی میده و مثل یه زالو انرژیتو میبلعه متاسفانه در عین بی رحمانه بودن باید از شرش خلاص بشی.ببین تو خیلی خوب و فوق العاده ای، ولی چطور کسی میتونه اینو در تو ببینه وقتی خودت در خودت نمیبینیش؟بهش فکر کن لطفا.راجب رنج های زندگی بعدا بیشتر صحبت میکنیم.</description><category>علی یکانی</category><author>علی یکانی</author><pubDate>Thu, 25 Jul 2019 21:23:16 +0430</pubDate></item><item><title>چرا باید بهترین خودم بشم؟</title><link>https://virgool.ir/@Aliyekanii/چرا-باید-بهترین-خودم-بشم-r6gesv063lij</link><description>این اولین نوشته من در ویرگوله.و خب طبق معمول با موضوع پادکستم شروع میکنم.اسم پادکست من بهترینِ خودت شوئه و معمولا دومین سوالی که برای آدما پیش میاد اینه که چرا بهترینِ خودت شو؟چرا بهترین شو نه؟(سوال اول معمولا اینه که چرا اسمش اینجوریه :))نکته ای هست و سال هاست مداوم به خودمون میگیم اونم اینه‌ که نباید خودتو با کسی مقایسه کنی.اما دقیقا چرا؟ مگه همه ما آدما مثل هم نیستیم؟ما که دقیقا از یک سیستم استخوانی و ماهیچه ای و مغز و قلب مشترکی بهره میبریم و ساختارمون تقریبا ۹۹.۹۹ درصد یکسانه.پاسخ کوتاه اینه که نه مثل هم نیستیم.پاسخ بلند اینه که به دلیل وجود دو دنیای بیرون و درونیمون این مقایسه از ریشه غلط محسوب میشه.ببینید دقیقا تمایز ما مثل اثر انگشته، هر کدوم از ما حاصلی از هزاران رویداد مختلف، هزاران تصمیم، رو به رو شدن با آدم هایی کاملا متفاوت، چالش ها و خوشی هایی ناهمسان و...هستیم.و در این معیار مقایسه مثل این میمونه که بگیم سیب بهتره یا آیینه؟قابل مقایسه است؟و اما چرا اگر بهترینِ خودمون بشیم راهمون رو به سمت بهترین در جهان شدن باز میکنیم؟وقتی تمرکز ذهنمون رو یک لحظه از هدف گذاری سنتی برداریم و روی سیستم هایی که زندگیمون رو شکل میدن متمرکز بشیم، متوجه میشیم که اگر واقعا بتونیم یک جنبه خاص از زندگیمون رو هر روز که نه، ولی هرهفته کمی بهبود بدیم. این بهبودِ هرچند کم در نهایت به ما کمک میکنه تا به پتانسیل واقعیمون نزدیک بشیم، از نمودار آدم هایی که به سمت Loser بودن در حرکتن و هرروز بدتر میشن خارج بشیم و مسیری در هزارتوی زندگی به سمت ELITE شدن باز کنیم.میدونید، در نهایت وقتی بفهمیم که به هیچوقت نمیشه نسخه یکسانی برای خودمون تجویز بکنیم و به جای اینکه دقیقا کارهایی رو انجام بدیم که الگوهای زندگیمون انجام میدن، شروع کنیم به الهام گرفتن و ایده گرفتن از مایندست و طرز فکر اون آدما، زندگیمون متفاوت میشه.اون زمان متوجه میشیم صرف انجام دادن کارها نیست که از ما آدم متفاوتی میسازه، بلکه چیزی که اهمیت داره اینه که اون کارهارو به چه دلیلی انجام میدیم؟همونطور که سایمون سینک به شکل کلاسیکی همیشه میگه؛با چرایی شروع کنید.https://www.ted.com/talks/simon_sinek_how_great_leaders_inspire_action</description><category>علی یکانی</category><author>علی یکانی</author><pubDate>Wed, 17 Jul 2019 02:54:23 +0430</pubDate></item></channel></rss>