https://virgool.ir/feed/@AliveDivaneهیچ.fa2026-11-11 19:53:20https://files.virgool.ir/upload/users/1018541/avatar/fQWarw.jpeghttps://virgool.ir/@AliveDivanehttps://virgool.ir/@AliveDivane/جهت-خالی-نبودن-عریضه-eydowul1vunbخواندن این یادداشت نه تنها مطلب جدیدی به شما نمی‌آموزد، بلکه ممکن است وقت شما را به بطالت بگذراند.خیلی دوست دارم بنویسم اما آنقدر درون ذهنم کلمات سخت کنار هم قرار میگیرند که انگار زبان فارسی را به عنوان زبان دوم آموخته‌ام و نمیدانم که چطور واژگان را کنار یکدیگر بچینم تا یک نوشته قابل خواندن خلق کنم.آنوقتها که بیشتر مینوشتم و مغزم مدام دستور به نوشتن میداد خیال میکردم انسان پر درد و رنجی هستم که دردهایم را تبدیل به کلمه میکنم و اصلا اگر کسی درد نداشته باشد نمیتواند بنویسد و آدمهای بی‌غم عقلشان به نوشتن نمی‌رسد و من چقدر عاقل و اهل اندیشه هستم که احوالاتم را به رشته تحریر در می‌آورم؛ غافل از اینکه قرار است آینده‌ای فرا رسد که از شدت و کثرت درد و رنج و مشغول شدن و دست و پا زدن برای گذر از رنجها قدرت تحریر که هیچ، قدرت تکلم خود را نیز در برابر این طوفان از دست بدهم.حالا که دست به صفحه کلید برده‌ام هم خیال نکنید که همه چیز آرام است و ما چقدر خوشحالیم! نه! همینطور اتفاقی سری به این صفحه متروک زدم و هوس کردم چند کلمه‌ای را کنار هم بچینم و اراجیفی را سر هم کنم تا یادم باشد که روزگاری اینجا یا جاهای دیگر اندکی آنچه در ذهن کوچکم میگذشته را مینوشتم.حتی همین حالا که دیگر نمیدانم چطور این نوشته را ادامه بدهم دارم به این فکر میکنم که دکمه انتشار را برای این پست بزنم یا اینکه بگذارم در پیش‌نویس‌ها خاک بخورد و مانند سایر پیش‌نویس‌هایی که ادامه‌شان ندادم و حذفشان کردم این پست را هم به زباله‌دان ویرگول بفرستم.نوشتن خوب است به شرطی که با تفکر همراه باشد نه مثل این پست که جز حدیث نفس من دیوانه چیزی در خود ندارد. الان که تعداد بندهای این نوشته کمی بیشتر شد تصمیم گرفتم که دکمه انتشار را بزنم اما قبل از آن به شما توصیه میکنم که هرگز مانند من چرت و پرت در ویرگول منتشر نکنید و سعی کنید قبل از اینکه چیزی بنویسید درباره‌اش کمی فکر کنید.دیوانۀ زندهدیوانۀ زندهSat, 17 Feb 2024 00:48:25 +0330https://virgool.ir/@AliveDivane/خاله-نرگس-ptugwuofmijrهمسایه دیوار‌به‌دیوارمان خانه‌اش را تحویل آقای بساز بفروش داده و تخریب کرده تا ۳ واحد قوطی کبریتی از سازنده تحویل بگیرد و باقی واحدها باشد برای آقای سازنده؛همسایه دیواربه‌دیواری که ما از کودکی او را خاله نرگس صدا می‌کردیم و در همان دوران کودکی گاهی اوقات برای خوردن صبحانه به خانه او می‌رفتیم و خیلی ما را تحویل می‌گرفت ‌و حسابی از ما پذیرایی می‌کرد انگار که خاله واقعی ماست و خواهر واقعی مادرمان.توی حیاط خانه‌‌اش یک باغچه بود پر از بوته‌های گل جورواجور، یادم هست وقتی که می‌خواستم گلی از این بوته‌ها بچینم بارها دستم با خارهای ساقه این بوته‌ها زخمی شده بود.حالا تمام آن بوته‌ها زیر آوارند و خاله نرگس فقط چند قلمه از آن گل‌ها برای خودش در‌ گلدانی جدا کرده و با خود به‌ آپارتمانش برده.همین چند هفته پیش که آمده بودند خانه‌شان را خالی کنند چند قلمه برداشت کرد و با خود برد.ما می‌خواستیم برویم بوته‌ها را از ریشه دربیاوریم و توی باغچه خودمان بکاریم اما به هزار‌و‌یک دلیل نشد.امروز که از کنار این مخروبه گذشتم ساقه‌های خشک و شکسته گل‌ها را زیر آوار دیدم.چه سرنوشت تلخی داشتند بیچاره‌ها، به‌خاطر اینکه حواس ما به‌شان نبود پرپر شدند، له‌شدند، شکستند، ولی دم نزدند؛ فقط چند قلمه که تازه معلوم‌ نیست آن‌ها هم بگیرند یا نه از این گل‌ها به‌جا مانده!سرنوشت ما آدم‌ها هم درنهایت شبیه همین بوته‌های گل است، زیر آوارها نابود می‌شویم، اصلا حواست که به آدم‌‌های اطرافت نباشد عاقبت فقط له‌شدنشان را خواهی دید و شاید فقط چند قلمه از آن‌ها برایمان به‌جا بماند، برعکسش هم می‌شود که اگر حواس دیگران به ما نباشد و...خدا کند حداقل قلمه‌های ما بگیرد.دیوانۀ زندهدیوانۀ زندهMon, 20 Dec 2021 15:09:04 +0330https://virgool.ir/@AliveDivane/تنهای-تنهای-تنها-برنامه-امشب-سینماهای-شما-afwm6vrslxnwتنهایی از آن دسته احساساتی است که همه ما کم‌وبیش با آن سروکار داریم؛ گاه با تنهایی سرشاخ می‌شویم و گاه از آن لذت می‌بریم و... اما خیلی از ما نمی‌دانیم که این احساس هیچگاه رهایمان نخواهد کرد و تا زمان مرگ با ما خواهد بود، نه که ندانیم، نمی‌خواهیم این احساس را باور کنیم! همیشه در تلاشیم با هر وسیله‌ای که شده به تنهایی چنگ بزنیم و آن را از خود دور کنیم، چرا؟ چون از قدیم به ما گفته‌اند: «انسان ذاتا موجودی اجتماعی است». بله انسان ذاتا اجتماعی است و این درست است اما این اجتماعی بودن دلیلی برای تنها نبودن انسان نیست. انسان همانگونه که ذاتا موجودی اجتماعی است، ذاتا موجودی تنها نیز هست! تا زمانی که این واقعیت را نپذیریم و در تلاش برای از بین بردن تنهایی باشیم، این احساس تنهایی ما را عذاب خواهد داد.هرچه زمان بیشتری از عمر انسان می‌گذرد، آگاهی او نسبت به تنهایی‌اش بالاتر می‌رود؛ یعنی انسان هر چه جلوتر می‌رود تنهاتر می‌شود. شاید بگویید اگر انسان تنهاست پس چرا پسوند «تر» را به کلمه «تنها» چسبانده‌ای؟! دلیل دارد عزیز من! شاید از نظر معنایی درست نباشد اما باید این توضیح را بدهم که تنهایی لایه‌لایه است، یعنی در محدوده‌های زمانی مختلف با توجه به اتفاقاتی که برای یک شخص رخ می‌دهد، از یک لایه تنهایی به لایه عمیق‌تر تنهایی وارد می‌شود و این یعنی احساس تنهایی او عمق و شدت پیدا می‌کند. عبور از این لایه‌ها بسیار مهم است! اگر در لایه اول با تنهایی خود کنار نیامده باشید وقتی وارد لایه بعدی می‌شوید دچار یک استرس و ترس ناشناخته خواهید شد و مجبور به جنگ با این تنهایی و سرشاخ شدن با آن هستید اما اگر قبل از ورود به یک لایه جدید تنهایی خود را در لایه‌ای که حضور دارید پذیرفته باشید وقتی وارد لایه بالاتر می‌شوید احساس رضایت خواهید داشت و از تنهایی خود لذت می‌برید.سعی کنید با تنهایی خود کنار بیایید چرا که انسان همواره تنهاست.دیوانۀ زندهدیوانۀ زندهFri, 09 Jul 2021 04:00:51 +0430https://virgool.ir/@AliveDivane/شماره-1-اولین-یا-آخرین-bss4fevazmh0الان که ثبت‌نامم رو تکمیل کردم و پروفایلم رو ساختم ساعت 2 و 13 دقیقه نیمه‌شبه و نمی‌دونم کسی تا حالا این ساعت از اینکارا کرده یا نه!شاید اینجا یه چیزایی بنویسم و شایدم فقط نوشته‌های دیگران رو بخونم. به‌هرحال سلام بر ویرگول و از این مسخره‌بازیا!دیوانۀ زندهدیوانۀ زندهTue, 06 Jul 2021 03:20:44 +0430