<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علیرضا عبدالعلی</title><link>https://virgool.ir/feed/@Alireza_AASRB</link><description>دانشجوی ادبیات فارسی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 13:40:15</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1711400/avatar/rG4ho3.jpeg</url><title>علیرضا عبدالعلی</title><link>https://virgool.ir/@Alireza_AASRB</link></image><item><title>بازتعریف داشته‌ها</title><link>https://virgool.ir/@Alireza_AASRB/بازتعریف-داشته-ها-nps3cjsrf4gs</link><description>متنی که از نظر خواهید گذراند تاملی بر معنی یافتن پدیده های اجتماعی است. از صبر و حوصلهٔ شما برای مطالعه ممنونم. زمان احتمالی برای خواندن را پنج  دقیقه تخمین زده‌ام.ضمن اینکه از هر نظر متنی یا فرامتنی استقبال و قدردانی می‌کنم.اوایل انقلاب که رهبر اول جمهوری اسلامی حجاب را به صورت قانونی مدنی برآورد، افراد سیاسی و قشر های متکثر مردمی برداشت های گوناگونی از این تصمیم داشتند.تودهٔ مردم که موثرترین کنش‌گر در موفق شدن انقلاب بودند در برابر این عمل رهبری وقت موضع منفی نگرفتند اما زنان دانشگاهی یا شاغل در سازمان‌های گوناگون نظر مثبتی نداشتند، با جستجویی ساده می‌توان مدارکی از آن روز ها به دست آورد. شاید اولین اعتراض به مسألهٔ قانون حجاب در ساحت عمومی جامعه آنجا شکل گرفته باشد.در میان سیاستمداران و عاملان دولتی هم بودند کسانی که نظر مثبتی نداشتند. آقای حکیمی از این گروه است که روایت های مختلفی از رد و بدل شدن پیام میان او و امام خمینی شنیده می‌شود؛ همچین از مخالفت های آقای مطهری هم زمزمه‌هایی به گوش می‌رسد اما سند قابل اتّکایی به دست نگارنده نرسیده‌است که مطابق آن ادعایی را مطرح کند. اما قانون حجاب چه چیز را دگرگون کرد؟ با توجه به سطح رسانه های عمومی در دههٔ پنجاه و نبود اطلاعات مشخص علمی نمی‌توان ادعا کرد مردم، قبل از قانون حجاب در نسبت با این پدیده چه وضعی داشتند! اینکه حجابِ «زمان شاه» بهتر از الان بود و قانون حجاب کار را خراب کرده، عبارتی غیر دقیق و احتمالا برگرفته از زیست گوینده است که زندگی بهتر را در گذشته می‌جوید ...به نظر نگارنده قانون حجاب، پوشش در ایران را از یک سنت تاریخی و فرهنگی خارج کرد. همان کاری که بنیانگذار انقلاب با سایر شئون دینی انجام داد و گزاره های فقهی را در سیاست متبلور کرد. برای روشن‌تر شدن موضوع مثالی می‌زنم: پدیده‌ای فرهنگی مانند تئاتر در ایران هیچ‌گاه قابلیت ایجاد موج اجتماعی نداشته‌است.بر این مدعا می‌توان دلایل زیادی برشمرد اما  انحصار در بعد فرهنگ، تئاتر را از ورود به ساحت های سیاسی و عمومی حفظ کرد. فرض کنید فردا وزارت ارشاد قانونی وضع کند که هر کارگردان قبل از اجرا باید با مرگ بر آمریکا و سلام بر شهیدان کار را آغاز کند. خب احتمالا تئاتر ها بعد از مدتی سیاسی‌تر شوند.(البته قصد من اقناع به روش تمثیل نیست و صرفا برای روشنی ذهن مخاطب نوشتم.)با توجه به مثال بالا روشن شد که یکی از راه های چند بُعدی شدن پدیده های تک بعدی توجه نهاد های گوناگون و قانون‌گذاری است. اتفاقی که برای حجاب افتاد هم بی‌شباهت به تمثیل ما نیست.معنی سیاسی بخشیدن به یک امر فرهنگی که در سنت ایرانی ریشه دارد و حکومت قبلی هم بر آن التفات داشت، حجاب را از یک امر فقهی_فرهنگی به سایر نهاد های اجتماع هدایت کرد. در واقع وضع قانون حجاب و حفظ آن موجب معنی دار شدن و پیوند آن با هویت فرهنگی جمهوری اسلامی شد. اگر صد سال پیش از نیاکان مادرانمان می‌پرسیدیم که چرا حجاب دارید؟ با جواب هایی سنتی و مبتنی بر حفظ میراث گذشتگان روبرو می‌شدیم. اما اکنون گونه‌گون است. اگر همین سوال را از دختران جوان محجبه بپرسیم شاید با یک صفحه یا بیشتر توجیهات سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، دینی و ... مواجه شویم. حال که متوجه معنا دار بودن مسأله شدیم و فهمیدیم که موضوع، دینی یا فرهنگی مطلق نیست بیشتر به این مسأله نزدیک می‌شویم که احتمال به وجود آمدن شکاف های اجتماعی ناظر بر این موضوع مانند سایر امور اجتماعی وجود دارد.اینکه جامعهٔ ما تا کنون با موضوع زنان و بازتعریف نقش آنان در نظام حکمرانی مواجه نشده‌است کار را سخت‌تر می‌کند. (شاید یکی از دلایل درگیر خیابان نشدن تودهٔ اصلی مردم همین باشد) ما بحران های سیاسی و نظامی گوناگونی را پشت سر گذاشتیم اما هیچگاه با چنین موضوعاتی که خاستگاه سنتی ندارند؛ اینچنین، عریان چشم در چشم نشدیم. مرکز جامعه نمی‌داند از حقوق زنان چه می‌خواهد. هدف جنبش های حامی حقوق زنان به حجاب محدود می‌شود یا حداقل در این زمینه تبلور دارد در صورتی‌که عرصه‌ای بسیار وسیع‌تر در پیشگاه بانوان ایرانی گشوده شده‌است. به هر روی این موضوع اجتماعی هم راه های گوناگونی را برای دردمندان ایران باز می‌کند و به ما لزوم بازآفرینی دستگاه های فرهنگی و سیاسی را یادآور می‌شود. البته لازم به یادآوری است که اعتراضات اخیر دامنه‌های قومیتی، بین‌المللی، اقتصادی و سیاسی گسترده‌ای دارد که عِلم و قلم اساتید را می‌طلبد.</description><category>علیرضا عبدالعلی</category><author>علیرضا عبدالعلی</author><pubDate>Tue, 27 Sep 2022 14:27:06 +0330</pubDate></item><item><title>شرحی بر مواضعی که نگرفتم</title><link>https://virgool.ir/@Alireza_AASRB/شرحی-بر-مواضعی-که-نگرفتم-gj6gz8gbga98</link><description>«چند سطری پیرامون امور»کلماتی  که از نظر می‌گذرانید، شرحی است بر مواضعی که نگرفتم. * شورای‌عالی انقلاب فرهنگی قانونی وضع و در ساحت کنکور تغییراتی ایجاد کرد. بنا شده‌است دو آزمون در دی و تیر گرفته شود و با ساختاری نامعلوم فرد متقاضی به دانشگاه راه پیدا کند. در کنار این تغییر، تفاوتی دیگر نیز کلید خورد و دروس عمومی نیز از کنکور کنار گذاشته شدند. حقیقت ماجرا این است که من معلم ادبیات و دانشجوی آن هستم. پیش از آنی که تعریضی بنویسم به مخاطب می‌اندیشم که مرا نان‌خور این رشته می‌بیند. پس ترجیح می‌دهم اعلام نارضایتی از این مصوبه در حیطهٔ کنش شخصی بماند و اعتراضم به ساختار و عملکرد شورای‌عالی‌انقلاب‌فرهنگی عمومی باشد.* دیگر مسألهٔ پربسامد، حجاب است. البته این روز ها مجدد به حاشیه رفته و از تاب و تب پیشین خبری نیست. برای اظهار نظر در این مورد حدی قائلم. آنجا که در حیطهٔ عمومی است من هم مانند هر ایرانی دیگری می‌توانم اظهار نظر کنم. اما در وادی تخصصی علاوه بر سوادْ  روایت منظم و ساختارمندی هم  از موضوع ندارم. خلاصه آنکه قانون حجابی که امام ابلاغ کرد را درست و در شرایط کنونی هم‌افزا با عرف و نمادی از فرهنگ ایرانی می‌دانم. آشکارا عرضی نداشتم و سیاهه‌ای ننگاشتم. روزنامه‌نگار نیستم که راجع به موضوعات گونه‌گون بشری قلم بزنم. حال آنکه در این زمانهٔ تخصص ها روزنامه‌نگاری هم به بخش های مختلفی تقسیم شده‌است ...* دیگر مطلب این روز ها کتاب‌فروشی اسم است. کسی در مِلکی بوده، به هر دلیلی توان پرداخت یا اجرای شرایط صاحب خانه را نداشته، آن وقت او های و هوی راه بیندازد که جماعتِ بخت برگشته کجایید که فرهنگ‌تان را آب برد! وزیر فرهنگ هم نامه‌ای دست‌نویس را بر نیزه کند که دکّان مستاجر را فلان نکنید. خوانندگان عزیز! خانه‌ای که رو به ویرانی است با اندکی گچ‌کاریِ سقف مستراحش ترمیم نمی‌شود. اوضاع کاغذ و گرانی کتاب را به ندانم‌گاه‌مان حواله داده‌ایم؛ در مقابلِ هزار و یک بدبختی بازار کتاب و نشر در کوچه‌های بی‌خبری سیر می‌کنیم آن‌وقت برای اسم یقه می‌درانیم. این یک رویه است که برای مشکلات کلان آگاهانه می‌خوابیم اما برای امور مصداقی به سرعت اظهار فضل می‌کنیم ...بنای به حاشیه راندن اسم را ندارم عرضم این است شما که دست به فرسته گذاشتن‌تان خوب است برای کلان مسأله های فرهنگ و علوم انسانی هم دست به کار شوید که خدای‌ناکرده فکر نکنیم سطح تحلیل‌تان تا اینستاگرام پایین آمده!اظهار نظر نکردم چون از مطالب برجسته در این شبکه مجازی فراری‌ام.دیدن بازخورد از این متن باعث دل‌گرمی و شناخت نقایص است.ارادتمند </description><category>علیرضا عبدالعلی</category><author>علیرضا عبدالعلی</author><pubDate>Fri, 19 Aug 2022 13:08:57 +0430</pubDate></item></channel></rss>