<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علی اصغر تقی پور</title><link>https://virgool.ir/feed/@AliasgharT</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 10:38:59</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/933605/avatar/0gfW9m.png</url><title>علی اصغر تقی پور</title><link>https://virgool.ir/@AliasgharT</link></image><item><title>برنامه های وب برای آینده نیستند!!</title><link>https://virgool.ir/@AliasgharT/برنامه-های-وب-برای-آینده-نیستند-g3jidfnk0vvw</link><description>رسانه مغلوب افراد سفیدپوست از آمریکای شمالی شده است. به عنوان یک مرد آسیایی از مالزی، این مورد به شدت مشخص است. به علت آنکه آمریکا و مالزی بسیار با هم متفاوتند: سیاست، فرهنگ، روشی که حتی در یک زبان کلمات را بیان می‌کنیم، و آخرین و نه کم اهمیت‌ترین، فناوری.من در سال 2000 متولد شدم. بنابراین من در سال‌های تاریک قبل از وجود اینترنت بزرگ نشدم. با این وجود تا سال 2012 فعالانه شروع به استفاده از اینترنت نکردم. این عجیب است. به علت آنکه بسیاری از مسایل بعد از حباب دات کام[1]در اینترنت رخ داد. وب نسخه 2.0، فیس بوک، گوگل، اینستاگرام، توییتر و یوتیوب. من تعداد زیادی را نیز از قلم انداختم، زیرا مالزی در آن زمان نسبت به اینترنت بسیار سختگیر نبود.برای یک شخص، برخط[2]شدن به سادگی کار نمی‌کند. زیرساخت‌های اینترنت در این کشور؟ حتی امروز هم ناقص است. اکثر شهرها هنوز حتی پوشش موبایل هم ندارند. بنابراین تصور کنید قدیم به چه صورت بوده است. با این زمینه، من واقعا شروع به فکر در مورد بسیار احمقانه بودن وب‌سایت‌ها کردم. در هر هفت از ده بار، آنها قبل از اینکه از صبر کردن خسته بشوم بارگذاری نمی‌شدند. دقیقا چیزی نبود که بخواهم هر روز استفاده کنم.بنابراین حتی امروز، هنگامی که اینترنت من با سرعت قابل احترام 300 مگابیت در ثانیه به کندی حرکت می‌کند، من هنوز به وب‌سایت‌ها شک دارم. به صورت عینی، من بهتر می‌دانم. اما هنوز بخش کوچکی در من وجود دارد که هنگامی که چیزی را در محل آدرس گوگل تایپ می‌کنم، پوزخند می‌زند. این موضوع در حالی که به آینده توسعه برنامه‌ها می‌اندیشیدم، مرا به یک فرضیه جذاب هدایت کرد: برنامه‌های وب چیزی نیستند که به دنبالشان هستیم.به آن فکر کنید: ما دیگر به سختی از وب‌سایت‌ها استفاده می‌کنیم. بیشتر زمان ما در سکوها[3]می‌گذرد. آرایه بسیار کوچکی از سکوها. حتی اگر شما یک سر توسعه وب باشید و شغل شما به معنای واقعی ساخت وب‌سایت باشد، شما احتمالا زمان بیشتری را در توییتر، اینستاگرام و نتفلیکس می‌گذرانید. چرا این موضوع مرتبط است؟ زیرا من پیوسته به این فکر می‌کنم که کجا را باید در آینده بسازیم. مازاد تقاضا و کمبود توسعه کجاست؟بهترین جواب من: سکوهای موجود با حجم عظیمی از توجه. محصولاتی که مردم از قبل از آنها استفاده می‌کنند. این فقط شبکه‌های اجتماعی نیست. من در مورد خرید کردن صحبت می‌کنم. الکسا، ساعت OS. من معتقدم که آینده توسعه در این سکوهاست. این بازیکنان ممکن است عوض شوند، اما نقاط تماس احتمالا عوض نمی‌شوند. به طور مثال، صدا بسیار راحت‌تر از تماس است. اگر شما می‌توانستید حقیقتا بدون بلند کردن یک انگشت از گوشیتان استفاده کنید، چرا انجامش ندهید؟ بعلاوه، ساعت اپل یکی از محبوب‌ترین دستگاه های پوشیدنی در جهان است. بسیاری از مردم هر روز با آن تعامل دارند. چرا شما برای آن نمی‌سازید؟در پایان، این وسوسه‌کننده است که با رسانه‌های خاصی، همانند توسعه‌دهنده‌ها، متصل شوید. ما زمان زیادی را برای آموزش این مهارت‌ها صرف کرده‌ایم. پریدن از جایی به جای دیگر، هر پنج سال برای همراه توجهات بودن، مضحک است. همچنین شما احتمالا به آن نیازی ندارید. حتی در سال 2021 هنوز شغل‌های زیادی برای توسعه‌دهندگان PHPوجود دارد. اما اگر می‌خواهید در لبه توسعه باشید، قضیه فرق می‌کند. در آن حالت کد باید توجهات را دنبال کند.[1] Dot com[2] Online[3] Platforms</description><category>علی اصغر تقی پور</category><author>علی اصغر تقی پور</author><pubDate>Fri, 28 May 2021 10:40:58 +0430</pubDate></item></channel></rss>