https://virgool.ir/feed/@Ali_Authorfa2026-11-12 17:55:04https://files.virgool.ir/upload/users/4914699/avatar/VehsU8.jpghttps://virgool.ir/@Ali_Authorhttps://virgool.ir/@Ali_Author/مروارید-قلب-اقیانوس-fld9lkghvpyuروزی روزگاری در اقیانوس هند، جزیره‌ای کوچک و ناشناخته وجود داشت که روی هیچ نقشه‌ای دیده نمی‌شد. ماهیگیران آن را «جزیره‌ی مه» می‌نامیدند، چون بیشتر روزها در میان مهی غلیظ پنهان بود.در آن جزیره پسری به نام سامی زندگی می‌کرد. او برخلاف دیگران، عاشق کشف رازها بود. یک صبح زود، وقتی برای جمع‌آوری صدف به ساحل رفته بود، بطری شیشه‌ای عجیبی پیدا کرد که درونش یک تکه کاغذ قدیمی قرار داشت.روی کاغذ نوشته شده بود:«اگر این پیام را می‌خوانی، بدان که در اعماق اقیانوس، شهری گمشده پنهان شده است. اما مراقب باش؛ نگهبانان دریا اجازه نمی‌دهند هر کسی به آنجا برسد.»سامی ابتدا فکر کرد کسی شوخی کرده است، اما در پشت کاغذ نقشه‌ای کم‌رنگ دید.همان شب، طوفان شدیدی آغاز شد. موج‌های عظیم به ساحل می‌کوبیدند و باد چنان می‌وزید که درختان خم می‌شدند. ناگهان نور آبی‌رنگی از میان دریا ظاهر شد.سامی که کنجکاوی‌اش بیشتر شده بود، قایق کوچکش را آماده کرد و صبح روز بعد به سمت نقطه‌ای که روی نقشه مشخص شده بود حرکت کرد.هنوز چند ساعت نگذشته بود که اتفاق عجیبی رخ داد. آب دریا شروع به چرخیدن کرد و گردابی بزرگ در برابر قایقش شکل گرفت.سامی سکان را محکم گرفت، اما گرداب قایق را به درون خود کشید...سامی به اعماق اقیانوس رفت؛وقتی به آنجا رسید،شهری بزرگ را دید.ولی سامی آدم بود؛نفسش داشت تموم میشد.یک دلفین به سراغ او آمد.سامی چون اهل دریا بود،زبان دلفین را متوجه شد.دلفین گفت:((اگر میخواهی،می‌توانی زیر آب بمونی.من به تو هوا میدهم.))سامی که نفس‌هایش به شماره افتاده بود، با تعجب به دلفین نگاه کرد.دلفین نزدیک‌تر آمد و گفت: «اما قبل از اینکه به تو کمک کنم، باید قول بدهی که به شهر زیر آب آسیب نمی‌زنی.»سامی فوراً پاسخ داد: «قول می‌دهم. من فقط می‌خواهم راز اینجا را بدانم.»دلفین لبخندی زد و گردنبندی از صدف آبی‌رنگ را از گردنش باز کرد.«این را بپوش.»سامی گردنبند را به گردن انداخت. ناگهان احساس کرد آب دیگر وارد ریه‌هایش نمی‌شود و می‌تواند مثل ماهی‌ها نفس بکشد.با شگفتی گفت: «این جادوست!»دلفین پاسخ داد: «جادوی نگهبانان دریاست.»آن دو به سمت شهر شنا کردند.شهر از مرجان‌های درخشان ساخته شده بود. برج‌های بلندی از صدف و سنگ‌های رنگی به آسمانِ آبی زیر آب می‌رسیدند. ماهی‌های طلایی میان خیابان‌ها شنا می‌کردند و لاک‌پشت‌های غول‌پیکر نگهبان دروازه‌ها بودند.اما ناگهان صدای زنگ خطر در شهر پیچید.دلفین با نگرانی گفت: «اوه نه! دیر رسیدیم!»سامی پرسید: «چی شده؟»دلفین گفت: «مروارید قلب اقیانوس دزدیده شده!»در همان لحظه چند نگهبان دریایی با نیزه‌های مرجانی به طرف آن‌ها آمدند.فرمانده نگهبانان فریاد زد: «انسان! او را دستگیر کنید! شاید خودش دزد باشد!»سامی و سوار دلفین شد و با سرعت خیلی بالا شروع به فرار کردن؛ناگهان،سامی یک کشتی قدیمی ای که در دریا غرق شده بود دید.به دلفین گفت:((به سمت اون کشتی برو؛آنجا جای خوبی برای قائم شدن است.))وفتی به کشتی رسیدند،سایه ای را درون کشتی دیدند که یک لحظه آنهارا نگاه کرد و فرار کرد.سامی به دلفین گفت:((برو به سمت اون سایه؛شابد دزد همان باشد.))سایه با سرعت از میان راهروهای تاریک کشتی فرار می‌کرد. تخته‌های شکسته زیر پایش صدا می‌دادند و ابرهای گردوغبار از کف کشتی بلند می‌شدند.دلفین و سامی وارد کشتی شدند. نور آبی‌رنگی که از مرجان‌های بیرون می‌آمد، به سختی داخل کشتی را روشن می‌کرد.ناگهان سایه از یک درِ زنگ‌زده عبور کرد و ناپدید شد.سامی در را باز کرد.پشت در، اتاقی مخفی وجود داشت.وسط اتاق، صندوقی بزرگ از آهن سیاه قرار داشت.سامی آرام به صندوق نزدیک شد.همین که دستش را روی درِ صندوق گذاشت، صدای بلندی در اتاق پیچید:«به گنج من دست نزن!»سامی و دلفین با وحشت برگشتند.در گوشه‌ی اتاق، موجودی عجیب ایستاده بود؛ نیمی انسان و نیمی اختاپوس. هشت بازوی بلندش دور یک مروارید عظیم و درخشان حلقه زده بود.دلفین با تعجب فریاد زد: «مروارید قلب اقیانوس!»موجود خندید و گفت: «بله! سال‌ها منتظر این لحظه بودم. حالا قدرت تمام دریاها مال من است!»اما در همان لحظه، زمین کشتی شروع به لرزیدن کرد.مروارید نور شدیدی از خود ساطع کرد.یکی از دیوارهای کشتی شکست و آب با فشار به داخل هجوم آورد.کشتی قدیمی داشت از هم می‌پاشید!سامی فهمید اگر زود کاری نکند، هم خودش، هم دلفین و هم مروارید برای همیشه در اعماق مدفون خواهند شد...آب با شدت وارد کشتی می‌شد و هر لحظه لرزش‌ها بیشتر می‌شد.موجود اختاپوسی مروارید را محکم در آغوش گرفته بود و فریاد می‌زد: «هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از من بگیرد!»اما ناگهان نور مروارید تغییر کرد.رنگ آبی درخشانش کم‌کم به قرمز تبدیل شد.دلفین با ترس گفت: «این بد است! خیلی بد!»سامی پرسید: «چی شده؟»دلفین پاسخ داد: «مروارید قلب اقیانوس برای دزدیده شدن ساخته نشده. اگر بیش از حد از شهر دور بماند، تمام تعادل دریا به هم می‌خورد.»در همان لحظه، از پنجره شکسته کشتی بیرون را دیدند.جریان‌های عظیم آب در اقیانوس شکل گرفته بودند. ماهی‌ها با وحشت فرار می‌کردند و حتی کوسه‌ها هم آشفته به نظر می‌رسیدند.ناگهان صدایی عمیق در تمام کشتی پیچید:«آخرین نگهبان را پیدا کنید...»سامی و دلفین به هم نگاه کردند.صدا دوباره تکرار شد:«آخرین نگهبان هنوز زنده است...»موجود اختاپوسی برای اولین بار ترسید.او یک قدم عقب رفت و زیر لب گفت: «نه... غیرممکن است... فکر می‌کردم او قرن‌ها پیش از بین رفته باشد!»اما درست در همان لحظه، از تاریکیِ عمیق پشت کشتی، دو چشم بزرگ و طلایی باز شدند...سامی و دلفین با وحشت به سمت آن چشمان رفتند.ناگهان،انسانی پیر را دیدند؛آن انسان پیر،صاحب همان نامه ای بود که سامی توی جزیره پیدا کرده بود.سامی با تعجب فریاد زد:«شما... شما همان کسی هستید که نامه را نوشته بودید؟!»پیرمرد لبخند آرامی زد. ریش بلند سفیدش در آب شناور بود و عصایی از مرجان در دست داشت.او گفت:«بله، سامی. سال‌ها پیش آن نامه را فرستادم و منتظر کسی بودم که شجاعت دنبال کردنش را داشته باشد.»دلفین با احترام سرش را خم کرد.«استاد آریان... پس شما هنوز زنده‌اید!»سامی با تعجب پرسید:«شما را می‌شناسد؟»پیرمرد گفت:«من آخرین نگهبان شهر گمشده هستم. قرن‌ها از مروارید قلب اقیانوس محافظت کرده‌ام.»در همان لحظه، موجود اختاپوسی با خشم فریاد زد:«بس است! این مروارید مال من است!»او یکی از بازوهایش را به سوی پیرمرد پرتاب کرد.اما پیرمرد عصایش را بالا برد.نور آبی عظیمی از عصا خارج شد و بازوی اختاپوس را به عقب پرتاب کرد.کشتی دوباره لرزید.ترک بزرگی در کف آن ایجاد شد.پیرمرد رو به سامی کرد و گفت:«گوش کن! وقت زیادی نداریم. تنها یک نفر می‌تواند مروارید را به جای اصلی‌اش برگرداند.»سامی پرسید:«چه کسی؟»پیرمرد مستقیم به چشمان او نگاه کرد.«تو.»سامی حیرت‌زده شد.«من؟! ولی من فقط یک پسر معمولی هستم!»پیرمرد پاسخ داد:«نه. از روزی که زبان دلفین را فهمیدی، دیگر معمولی نبودی...»و درست در همان لحظه، روی گردنبند صدفی سامی نوری طلایی ظاهر شد و علامتی مرموز روی آن درخشید.آن علامت،علامت روی پای سامی بود.آن علامت را مادرش برایش کشیده بود.سامی با تعجب به گردنبند نگاه کرد.همان علامتی که روی گردنبند می‌درخشید، روی پای راستش هم وجود داشت.او زیر لب گفت:«این... این همان علامتی است که روی پای من است!»پیرمرد با شگفتی پرسید:«روی پای تو؟ از کجا آمده؟»سامی لحظه‌ای فکر کرد و گفت:«وقتی خیلی کوچک بودم، مادرم این علامت را روی پایم کشید. همیشه از او می‌پرسیدم چرا این کار را کرده، اما فقط می‌گفت روزی خودت خواهی فهمید.»چهرهٔ پیرمرد ناگهان تغییر کرد.او چند قدم عقب رفت و با ناباوری گفت:«مادرت... اسمش چه بود؟»سامی نام مادرش را گفت.عصای پیرمرد از دستش افتاد.«غیرممکن است...»دلفین پرسید:«چه شده، استاد آریان؟»پیرمرد آهسته پاسخ داد:«سال‌ها پیش یکی از نگهبانان شهر برای محافظت از رازی بزرگ، اینجا را ترک کرد. او تنها کسی بود که می‌توانست این نشان را رسم کند...»سامی با حیرت گفت:«منظورتان این است که مادرم یکی از نگهبانان شهر بوده؟»پیرمرد سرش را تکان داد.«نه فقط یک نگهبان... بلکه آخرین وارث نگهبانان.»اما پیش از آن‌که حرفش را تمام کند، موجود اختاپوسی با خشم مروارید را بالا برد.نور قرمز مروارید تمام کشتی را فرا گرفت.ناگهان کف کشتی شکافت و ستون عظیمی از آب از اعماق اقیانوس به سمت بالا فوران کرد.مروارید از دست موجود اختاپوسی جدا شد و در میان گرداب آب به آسمانِ آبی زیر دریا پرتاب شد.اکنون هم سامی، هم موجود اختاپوسی و هم پیرمرد، هم‌زمان به سوی مروارید هجوم بردند...ناگهان،مادر سامی جلوی آنها ظاهر شد.به سامی گفت:((علامت روی گردنبند پیرمرد و علامت روی پای تو،روی مروارید هم هست.اورا بگیر و به پایت بچسبان.))سامی بدون معطلی به سمت مروارید شنا کرد.موجود اختاپوسی هم با تمام سرعت به دنبال او آمد.فاصله هر لحظه کمتر می‌شد.در آخرین لحظه، سامی دستش را دراز کرد و مروارید را گرفت.موجود اختاپوسی فریاد کشید:«نههههه!»اما سامی حرف مادرش را به یاد آورد. مروارید را روی علامت پایش گذاشت.همین که مروارید با علامت تماس پیدا کرد، نوری خیره‌کننده تمام اقیانوس را فرا گرفت.برای چند لحظه همه‌چیز سفید شد.وقتی نور کم شد، مروارید دیگر دیده نمی‌شد.آن با علامت پای سامی یکی شده بود.ناگهان جریان‌های خروشان اقیانوس آرام شدند.نور قرمز از بین رفت و شهر گمشده دوباره با نور آبی و طلایی درخشید.مرجان‌ها جان گرفتند، ماهی‌ها بازگشتند و برج‌های شهر از همیشه زیباتر شدند.موجود اختاپوسی که قدرتش را از دست داده بود، روی زمین افتاد.پیرمرد نگهبان عصایش را بلند کرد و گفت:«طمع او پایان یافت. از این پس دیگر نمی‌تواند به شهر آسیب برساند.»نگهبانان دریایی او را با خود بردند.سامی به اطراف نگاه کرد.همه خوشحال بودند.دلفین با لبخند گفت:«تو شهر را نجات دادی.»اما سامی به دنبال مادرش گشت.او چند قدم دورتر ایستاده بود.سامی به سمتش شنا کرد و گفت:«مادر! حالا همه چیز را فهمیدم. تو چرا این علامت را روی پای من کشیدی؟»مادرش لبخند زد.«چون روزی قرار بود نگهبان جدید شهر شوی.»سامی با تعجب پرسید:«من؟»پیرمرد جلو آمد و گفت:«بله. من سال‌ها منتظر وارث بعدی بودم. امروز تو ثابت کردی که شجاعت، مهربانی و صداقت لازم برای این مسئولیت را داری.»سامی به شهر گمشده نگاه کرد.دیگر آن پسر کنجکاوی نبود که فقط دنبال یک راز می‌گشت.او حالا نگهبان جدید قلب اقیانوس شده بود.چند روز بعد، سامی به جزیره‌اش بازگشت.اما هرگاه شب‌ها کنار ساحل می‌ایستاد، نور آبی کوچکی از علامت پایش می‌درخشید.و او می‌دانست که در اعماق اقیانوس هند، دوستانش هنوز منتظر او هستند.پایان 🌊📖✨علی صالحی یزدیعلی صالحی یزدیSun, 26 Jul 2026 18:59:58 +0330https://virgool.ir/@Ali_Author/چرا-آخر-کوچه-lp27adm0uoguبه نام خدادر انتهای یک کوچه‌ی قدیمی، چراغی ایستاده بود که سال‌ها شب‌های شهر را روشن می‌کرد. مردم او را «چراغ آخر کوچه» صدا می‌زدند.هر شب، وقتی خورشید غروب می‌کرد، چراغ روشن می‌شد و نور زرد و گرمش روی سنگ‌فرش‌های کوچه می‌افتاد. او از این کار لذت می‌برد؛ چون می‌دانست رهگذران با کمک نورش راه خانه را پیدا می‌کنند.اما با گذشت زمان، چراغ‌های جدید و درخشان در خیابان‌های شهر نصب شدند. آن‌ها نور بیشتری داشتند و ظاهرشان مدرن‌تر بود.یک شب، چراغ آخر کوچه با ناراحتی به خودش گفت: «شاید دیگر به من نیازی نباشد. من قدیمی شده‌ام.»بادی آرام از میان کوچه گذشت و چیزی نگفت.چند روز بعد، کارگران آمدند و بعضی از چراغ‌های قدیمی شهر را جمع کردند. چراغ آخر کوچه با ترس منتظر ماند، اما کسی سراغ او نیامد.آن شب باران شدیدی بارید. ابرهای تیره آسمان را پوشاندند و ناگهان برق بخشی از شهر قطع شد. خیابان‌ها در تاریکی فرو رفتند.مردم با نگرانی به خانه‌هایشان می‌رفتند.در آن میان، تنها نوری که در انتهای کوچه دیده می‌شد، چراغ آخر کوچه بود. او به یک منبع برق قدیمی متصل بود و هنوز روشن می‌شد.پیرمردی که هر شب از آنجا عبور می‌کرد، با لبخند گفت: «خوشحالم که هنوز این چراغ هست.»کمی بعد، مادری دست کودک کوچکش را گرفت و از زیر نور چراغ گذشت. کودک به بالا نگاه کرد و گفت: «مامان، این چراغ چقدر قشنگه!»چراغ برای اولین بار بعد از مدت‌ها احساس غرور کرد.آن شب، ده‌ها نفر از نور او استفاده کردند تا راهشان را پیدا کنند.صبح روز بعد، وقتی برق شهر دوباره وصل شد، چراغ دیگر ناراحت نبود. فهمیده بود ارزش هر چیز فقط به نو بودنش نیست.خورشید کم‌کم بالا آمد و نور چراغ خاموش شد.اما پیش از آن‌که خاموش شود، با خودش گفت:«شاید من مثل گذشته پرنور نباشم؛ اما تا وقتی بتوانم راه یک نفر را روشن کنم، هنوز دلیل برای ایستادن دارم.»و کوچه، آرام‌تر از همیشه، به استقبال روز جدید رفت. 🌟📖علی صالحی یزدیعلی صالحی یزدیSun, 26 Jul 2026 18:50:26 +0330https://virgool.ir/@Ali_Author/کانزرنقاش-رویاها-hovlczcvlghoبه نام خداروزی روزگاری پسر بچه‌ای بود به نام کانزر. کانزر به شدت علاقه به نقاشی داشت.او تصمیم گرفت وقتی که بزرگ شد،یک استاد نقاشی بشه و نقاشی رو به بچه ها هم آموزش بده.خلاصه کانزر بزرگ شد و به کلاس نقاشی رفت؛دوره ی آموزشش که تموم شد،یک مغازه خرید و آثارش رو که از بچگی تا به آن روز کشیده بود،به دیوار های مغازه‌اش آویزان کرد.کانزر بعد از اینکه مغازه‌اش را باز کرد، هر روز با عشق و ذوق به نقاشی‌هایش نگاه می‌کرد. هر کدام از آن‌ها یک خاطره بودند؛ از نقاشی‌های کودکانه تا کارهای حرفه‌ای‌تر.مغازه‌ی او کم‌کم در شهر شناخته شد. مردم برای دیدن نقاشی‌ها و خرید آثارش به آنجا می‌آمدند. بعضی‌ها فقط برای لذت بردن از هنر او وارد می‌شدند و با لبخند بیرون می‌رفتند.یک روز، یک پسر کوچک وارد مغازه شد. چشم‌هایش از دیدن نقاشی‌ها برق می‌زد. با هیجان گفت: «آقا… من هم خیلی نقاشی دوست دارم، ولی فکر می‌کنم استعداد ندارم.»کانزر لبخند زد و گفت: «استعداد فقط شروع کار است، نه همه‌ی آن. مهم‌تر از استعداد، تمرین و علاقه است.»پسرک با کنجکاوی پرسید: «شما از کجا شروع کردید؟»کانزر به یکی از نقاشی‌های قدیمی‌اش اشاره کرد و گفت: «از همین نقاشی‌های ساده. من هم اولش حرفه‌ای نبودم، ولی هیچ‌وقت دست نکشیدم.»پسرک کمی فکر کرد و گفت: «یعنی من هم می‌توانم نقاش شوم؟»کانزر جواب داد: «اگر تمرین کنی و ناامید نشوی، حتماً می‌توانی.»از آن روز، کانزر تصمیم گرفت علاوه بر فروش نقاشی، به بچه‌ها هم آموزش بدهد. او یک بخش کوچک از مغازه‌اش را به کلاس آموزش نقاشی تبدیل کرد.کم‌کم چند کودک دیگر هم به کلاس او آمدند. مغازه‌ی کوچک کانزر تبدیل شد به جایی پر از رنگ، خلاقیت و لبخند.سال‌ها گذشت. کانزر حالا نه فقط یک نقاش معروف، بلکه یک معلم محبوب هم شده بود.او هر وقت به گذشته نگاه می‌کرد، با خودش می‌گفت: «من فقط نقاشی نکردم… من رؤیاها را زنده کردم.»علی صالحی یزدیعلی صالحی یزدیSun, 26 Jul 2026 18:48:07 +0330https://virgool.ir/@Ali_Author/گچ-و-تخته-سیاه-zlqw0erubkk6به نام خدادر یک کلاس قدیمی، گچ و تخته‌سیاه سال‌ها کنار هم کار می‌کردند. آن‌ها چیزهای زیادی دیده بودند؛ از دانش‌آموزان زرنگ گرفته تا دانش‌آموزانی که گاهی شیطنت می‌کردند.یک روز، قبل از شروع سال تحصیلی جدید، تخته‌سیاه آهی کشید و گفت: «امیدوارم امسال دانش‌آموزها مثل سال قبل نباشند… خیلی ما را خسته کردند.»گچ جواب داد: «آره… پارسال بعضی‌ها خیلی بی‌دقت بودند. ولی شاید امسال بهتر باشند.»اول مهر رسید. کلاس پر از شور و هیجان شد. دانش‌آموزان جدید با امید وارد شدند. تخته‌سیاه آرام گفت: «این‌ها به نظر بچه‌های خوبی می‌آیند.»گچ لبخند زد: «آره، امیدوارم همین‌طور بماند.»روزها گذشت و درس‌ها شروع شد. گچ و تخته‌سیاه هر روز با معلم همراه بودند و تکالیف روی تخته نوشته می‌شد.یک روز، به خاطر شلوغی و بی‌نظمی چند دانش‌آموز، معلم تصمیم گرفت تکالیف را روی تخته بنویسد. همان لحظه، گچ آهسته گفت: «امیدوارم آسیبی به تو نزنم…»تخته‌سیاه آرام جواب داد: «اشکالی ندارد. ما برای همین اینجاییم. ما باید وظیفه‌مان را انجام بدهیم، حتی اگر سخت باشد.»روز امتحان رسید. معلم گفت: «هر کس امتحانش را خوب بدهد، آزاد است؛ ولی کسانی که نتیجه خوبی نگیرند، باید بیشتر تمرین کنند.»امتحان شروع شد. بیشتر دانش‌آموزان نمره‌های خوبی گرفتند، اما چند نفر نتوانستند خوب عمل کنند و ناراحت شدند.آن چند نفر از روی عصبانیت، به جای تلاش بیشتر، رفتار درستی نداشتند. اما خیلی زود فهمیدند که این کارشان اشتباه است.گچ با ناراحتی گفت: «دیدی؟ اگر درست رفتار می‌کردند، هم خودشان ناراحت نمی‌شدند، هم ما آسیب نمی‌دیدیم.»تخته‌سیاه جواب داد: «هر کاری نتیجه‌ای دارد… رفتار بد هم نتیجه‌ی خودش را دارد.»چند روز بعد، آن دانش‌آموزان فهمیدند اشتباه کرده‌اند. از معلم عذرخواهی کردند و تصمیم گرفتند بیشتر تلاش کنند.کلاس دوباره آرام شد و همه چیز به حالت خوب برگشت.گچ آرام گفت: «خوشحالم که همه چیز درست شد.»تخته‌سیاه لبخند زد: «آره… مهم این است که آدم از اشتباهش یاد بگیرد.»علی صالحی یزدیعلی صالحی یزدیSun, 26 Jul 2026 18:34:01 +0330https://virgool.ir/@Ali_Author/گفت-وگوی-زمان-ها-vjjuymnsbyl4به نام خداثانیه، دقیقه، ساعت، روز، هفته، ماه و سال، همگی در دنیای زمان کنار هم زندگی می‌کردند. هرکدام وظیفه‌ای داشتند و با کمک هم، نظم دنیا را نگه می‌داشتند.یک روز، بین آن‌ها گفت‌وگویی شکل گرفت. «ثانیه» با هیجان گفت: «من خیلی کوچک هستم، اما بدون من هیچ چیزی شروع نمی‌شود!»«دقیقه» لبخند زد و گفت: «درست است. اما من از جمع شدن توها ساخته می‌شوم. هر شصت ثانیه، یک دقیقه می‌شوم.»«ساعت» با صدای آرامی اضافه کرد: «و من از کنار هم قرار گرفتن شما به وجود می‌آیم. بدون شما، من هم معنایی ندارم.»بعد «روز» وارد گفت‌وگو شد و گفت: «من نتیجه‌ی حرکت همه‌ی شما هستم؛ وقتی زمین یک دور کامل می‌زند، من به دنیا می‌آیم.»«هفته» گفت: «من از کنار هم قرار گرفتن روزها ساخته می‌شوم. هفت روز کنار هم، من را می‌سازند.»«ماه» با افتخار گفت: «من کمی پیچیده‌ترم. گاهی بیست‌وهشت، گاهی سی یا سی‌ویک روز دارم. اما من هم بخشی از نظم زمان هستم.»در آخر، «سال» با صدای محکم گفت: «و من بزرگ‌ترین بخش این خانواده هستم. از کنار هم قرار گرفتن ماه‌ها ساخته می‌شوم و زندگی انسان‌ها را اندازه‌گیری می‌کنم.»همه لحظه‌ای سکوت کردند. سپس «ثانیه» گفت: «پس ما همه به هم وابسته‌ایم!»«ساعت» لبخند زد: «دقیقاً. اگر یکی از ما نباشد، زمان معنی خود را از دست می‌دهد.»همه با هم گفتند: «ما یک خانواده‌ایم؛ خانواده‌ی زمان!»علی صالحی یزدیعلی صالحی یزدیSun, 26 Jul 2026 18:18:57 +0330