https://virgool.ir/feed/@Ali.Abdolvandمباش در پی آزار و هر چه خواهی کن thymeflower.irfa2026-11-12 04:50:50https://files.virgool.ir/upload/users/28463/avatar/UYqxyJ.jpeghttps://virgool.ir/@Ali.Abdolvandhttps://virgool.ir/@Ali.Abdolvand/httpsthymeflowerird8aad8aed985-d985d8b1d8ba-daafd8b1d8a7d986d982d8afd8b1-hepc21adwdgmتمام هزینه هام برای توای وفادارترین ای تخم مرغ گرانقدر، قبل ترها در اینجا نوشته بودم و سوگند خورده بودم که اگر تو را به دانه ای 10 هزار تومان هم که بفروشند، خریدار باشم، اما چه بسا آدمی گاهی از روی بخارهای تبخیر شده در درون معده حرف میزند و حساب کار را نمی کند که در کشور آباد ما هر روز گرانی است و حقوق کارمندی ما کفاف این رقم از نرخ تورم را نمی دهد و همین که تا آخر ماه چیزکی بماند که سق بزنیم خداوند منان را باید شاکر باشیم.خداوند منان شاهد است که در مقابل گرانی تو، دیگر هیچ رقمه سکوت جایز نبوده و از آنجا که قوت غالب و بالغ ما جماعت مجرد هستی بر آن شدم که چیزکی بگویم تا بخارهای معده لامصب کاری بدستمان ندهد و حناق نگیریم.امروز که با تو سخن می گویم تو به قیمت هزار تومان در قیمت های اعلام شده رسمی رسیده ای و در مغازه های فرعی هر چه که بخواهند تو را می فروشند و هیچ یک از قبیله محترم دولتی خم به ابروی مبارک نمی آورند و همه چیز را به کلیه چپشان حواله داده اند.اما ای تخم مرغ عزیز ما بر نانی بخور و نمیر بسنده کرده بودیم که آن نیز از دست رفته و به نخور و بمیر تغییر یافته است. گمان نمی کنم که هیچ یک از قبیله آدمیان روی زمین از نخوردن تو یگانه از بین رفته و مرده باشند. اما خوب می دانم که این روزها تو حتا مبنای تغییرات خیلی چیزهای دیگر نیز شده و خلاصه چیزک مهمی شده ای. زین رو تبریکات بنده را با کمال احترام بپذیرید که چاکر ابدی شما هستم و برایتان ارزوی پیشرفت بیش از پیش می‎کنماما بالا غیرتاً هوای این قشر کم دست را داشته باشید که دلخوشی روزهای آدینه آنها، به دشت و دمنی رفتن است و تو را در کنار گوجه عزیز با یک نان سنگک تر و تازه به پایین حلق رساندن.در انتها حیفم آمد این کاریکاتور خوب را نبینیدگرانی، گرانی و گرانی https://virgool.io/p/hepc21adwdgm/%F0%9F%93%B7 Ali AbdolvandAli AbdolvandSat, 27 Jun 2020 12:54:36 +0430https://virgool.ir/@Ali.Abdolvand/داستان-های-حوالی-زاگرس-onbze1243ay8پادکست داستان های حوالی زاگرس، پادکستی است که در آن برای شما قصه ‎هایی خوانده می ‌شود که بیشتر در شهرهای دامنه زاگرس رخ داده است و این رشته کوه بزرگ، از گوشه‎ ای، چشم بر این اتفاقات داشته است.طبق تجربه خودم و خیلی از آدم‎های دیگر معمولا شنیدن نوشته با صدای نویسنده ، اثر خیلی بیشتر و قطعا باب میل‎تری خواهد داشت. خب من هم در این راستا تلاش کردم تا چندتایی از داستان کوتاه‎ هایم را بخوانم و انها را منتشر کنم.تقریبا در تمامی اپ های پادگیر می‎توانید ما را بشنویدداستان‎های حوالی زاگرس را می توانید در لینک های زیر دنبال کنید:در پادگیر Castbox برای گوشی‎های اندرویدیدر پادگیر Spotify برای گوشی‎های IOSدر پادگیر شنوتودر پادگیر Radiopublicدر پادگیر pocketcastsدر پادگیر breakerدر پادگیر Anchorو همچنین در Soundcloudمتن تمامی اپیزودها در thymeflower.ir نیز موجود است https://soundcloud.com/ali-abdalvand-628575926/sabzi-forosh امیدوارم دوست داشته باشید و به دوستان خود معرفی کنیدAli AbdolvandAli AbdolvandWed, 19 Feb 2020 15:58:54 +0330https://virgool.ir/@Ali.Abdolvand/داستان-یک-اعتراف-به-قتل-ppqzz7jwt2hfدر زیر هر چه که هست در شرح وقایعی می‎گذرد در راستای  اعتراف به یک قتل عمد و از این رو باید به این نکته توجه کنید که این اعتراف خارج از همه‎ ی خصومت‎های شخصی است.او همان طور معقول و با وقار کنار در ایستاده بود و به تماشای دنیای خودش مشغول. در آن پوزیشن، ابدا حتا یک اپسیلون هم در کار دیگران مداخله نمی‌کرد و اگر بخواهیم از حق نگذریم با کسی کاری نداشت.او همانطور که یک ژست اِمریکن‌بادی(American Body) به خودش گرفته بود کنار درب دستشویی گویی پاس نگهبانی داشت. با دیدن من، آن موقع شب آنجا، هیچ حرکتی از خود نشان نداد و همانند سربازان اسکاتلندی با آن یونی‎فرم قرمز و کلاه مشکی مسخره‌شان همانجا بی حرکت ایستاد.ساز اسکاتلندیاین را بدانید که او شروع کرد. او خواست تا احساسات مرا بر انگیزد و مرا تحریک کند که، به هیچم هم حسابت نمی‌کنم. آخر چگونه زجری بالاتر از این وجود داشت.مردی با قد صد‌وهشتاد سانتیمتری و وزنی در حدود هفتاد کیلوگرم را به هیچ‌اش و هیچ جایش حساب نکرد. خب به من حق بدهید که در این مورد، مسلمانی، مرام و معرفت را کنار بگذارم و دمار از روزگار‌اش درآورم.او حتا یک حرکت کوچک، یک شیفت چند درجه‌ای، یک بوقی، سوتی، چیزی، هیچ کاری نکرد.همه اینها را که می‌گویم دقیق عین اتفاق آن شب است و قسم می‌خورم که چیزی را خارج از حقیقت بر زبان نیاورم، اینها اعترافات اولیه من در میز محاکمه فرضی است که برای خود ساخته ام و در حال گفتن هستم.بعد از اینکه خود را روی یک میز محاکمه متصور شدم که لامپ‌اش مثل فیلم‌های هالیوودی در یک‌جا متمرکز شده و یک نفری در آن‌ور میز نشسته که چهره‌اش معلوم نیست و حکما هم کار استنطاق من را به عهده دارد شروع کردم به شرح وضعیت.خب وضعیت آماده شرح دادن است. یک لیوان آب جلوی آقایی که آن‌ور میز نشسته و نقش بازپرس را دارد. و این‌ور میز، من که لب‌هایم از زور تشنگی به هم پیچ و مهره شده‌اند.ببین! سوال‌ها را یکی‌یکی ازت می‌پرسم. اگر مثل بچه آدم جواب دادی که دادی. اگر نه! حسابت با همان است که خودت می‌دانی. من هیچ چیزی را نمی‎دانم و او مطمعنا در حال لاف زدن و تهدید است. اینها را مثلا آن یارو بازپرس می‌گوید.یک: بازپرس: انگیزه از قتل؟من: یک چند وقتی بود تویه خانه‌ام می‌دیدم‌اش. بار اول از دیدن‌اش شُکه شدم. آخر می‌دانی چند سالی بود از خانه پدری که آمده بودم خاندان او را ندیده بودم و به ضرب و زور دوا و پودر و از این جور چیز‌ها از خودمان دورش می‌کردیم. البته بگویم من قصدم همه‌ی فامیل او بود و با او خصومت شخصی نداشتم.بازپرس: کِش نده داستان را، برو سر اصل مطلب، چرا کشتی‌اش؟ این را با یک اخم خاصی گفت که خدایی ترسیدم.من: آب دهنی قورت دادم که البته به زور از گلویم راه مری را گرفت و با یک سرفه ادامه دادم که:آن شب دم دستشویی بود. به گمانم حوالی ساعت یک بود که گلاب به رویتان از روی قضای حاجت پا شدم که سری به دستشویی بزنم که دم در دیدم‌اش. هیچ نگاهم نکرد. یاد دوران سربازی‌ام افتادم یاد ان موقع که، برای اینکه مثلا مرد شویم در سرمای زیر صفر درجه اراک از خواب شیرینِ ساعت چه می‌دانم نیمه شب، دو ، یا چهار بیدارت می‌کردند که بروی نگهبانی از یک آفتابه بدهی تا مثلا مرد شوی، تازه دو ساعت قبل‎اش هم باید در حالت آماده باش یعنی با پوتین می‎خوابیدیم، افتادم.آن شب بیاد آن شب‌های سربازی افتادم. اما او با دیدن من هیچ عکس العملی نشان نداد. حداقل ما اگر در آن دوران از یک آفتابه نگهبانی می‌دادیم اصول و فنون و قاعده‌ای داشتیم برای خودمان. اسم شبی بود آن موقع‌ها، که پاس‌بخش‌ها قبل از شروع پست نگهبانی به ما می‌گفتند.و به یاد دارم در همان شب‌ها یک دو بیتی هم در وصف آن روزگار گفته‌ام که:اگر خواهی که فارغ باشی از غمنباشد غم تو را پیوسته همدمز من بشنو بنای ساز بگذارنکن جنگ و جدل با پاس‌بخشانپست آفتابه با همه خفت‌وخواری که داشت اما اصول داشت، نظام داشت. همین‌طوری شِرتی‌پِرتی نبود، یِرخی نبود. به طور مثال عرض می‌کنم. اسم شب از سه جزء تشکیل می‌شد و مدام در حال تغییر از نظر کیفی و کمی است. اسم یک صلاح، یک میوه، و یک چیز دیگر مثلا اسم شهر بود.مثلا اسم رمز می‌شد: ژ۳، گلابی، شیراز. و نحوه اجرای آن به این صورت بود که وقتی کسی به صد متری شما نزدیک می‌شد باید ایست می‌کشیدی و با تمام زوری که در نخاع و استراکچر بدنت داشتی از ته‌ته‌ته وجودت فریاد می‌زدی که ایییییست، و این را حتمانی باید تا سه بار هم می‌گفتی و وقتی که اسم شب را بعد از سه بار تکرار ایست از او می خواستی او باید اولی را می‌گفت مثلا ژ۳، تو دومی را، گلابی، و او مجددا سومی را، شیراز، و بعد تو می‌دانستی که طرف خودی است.خب جا دارد این را بگویم که در آن پادگان ما همه خودی بودیم، گاهی این اسم شب پرسیدن شده بود یک تفریح برای ما.مثلا طرف بجای اینکه از اسم‌های معمول، مثل شهر، صلاح یا اینجور چیزها استفاده کند از اسم یک سری چیز مزخرف مثل اسم یک شی‌ء مسخره استفاده می‌کرد که از گفتن آن کاملا شرمنده و می‌دانم که شامل بوق خواهد شد.یا مثلا ان کسی اسم شب را تعیین می‌کرد ور می‌داشت اسم شهر نامزد یا کسی که دوست داشت را می‌گذاشت و همه‌ی گروهان می‌دانستند که از چه رو او همیشه نام شهر را همان شهر می‌گوید. او از اینجا، از وسط پادگان سرد و تاریکی در اراک می‌خواست ارادت‌اش را به ان کسی که دوست دارد نشان بدهد و چقدر عجیب است این عشق و دوست داشتن.اما برویم سر اینکه اگر آن طرف، یارو اسم شب را بلد نبود تو باید صلاح دستت را مصلح می‌کردی و گلنگدن را طوری می‌کشیدی و آن دشمن را نشانه می‌رفتی، که: او توی شلوار خودش بشاشد که نکند به او شلیک کنی.اما با چه، با یک ژ۳ یا کلاشینکفی که هیچ تیری، حتی مشقی هم در آن نبود، آری تو فقط باید ادای شلیک را در می‌آوردی. زانو می زدی یا ایستاده از توی مگسک سر صلاح مغز آن دشمن فرضی را می‌گذاشتی وسط بعلاوه‌ی وسط مگسک.بگذریم آن شب کنار در دستشویی به این فکر کردم که او هم به مثال تمام سربازهای وطن، غریب افتاده است. اما بعد نمی‌دانم در ذهن سرزنش‌گر من چه اتفاقی افتاد که او را کشتم.بازپرس.نحوه قتل؟ چطوری کشتی‌اش؟ الات قتاله چه بود؟ این ها را با یک لحن عجیبی گفت. گویی خیلی مشتاق بود تا من را هر چه سریع‎تر محاکمه کند و بفرستد در بند اعدامی‎ها.من که حالا دست روی پیشانی خودم گذاشتم و آن لامپ کذایی هی می‌رود و هی می آید و نور یک بار تو صورتم است و یک بار وسط میز شروع می‌کنم که:اولش که دیدم‌اش هیچ پِلن و برنامه‌ای نداشتم. اما یک نگاه به خودم کردم یک نگاهی به او، و سر اخر چون می‌دانستم بچه فرزی است در یک چشم به هم زدن و در طرفت العینی با دمپایی خواباندم وسط گُرده پَت‌ و پهنش، اولش صدای چِرق‌چِرق نخاعش را حس کردم. بعد در ضربه دوم کارش تمام شد به گمانم.پیکر بی‌جان‌اش را پیچیدم لای دست‌مال کاغذی و با سمفونی سیفون، او در تلی از آب رفت تا جسدش در لوله‌های فاضلاب دفن شود و روح‌اش پر بکشد نمی‌دانم به یک نقطه‌ای در فلان جای عالم.در همین موقع دیدم نشسته‌ام وسط اتاق خانه‌ام و دارم در مورد مرگ سوسکی فکر می‌کنم که همین دو دقیقه پیش روانه چاه مستراح کرده‌امش.من می‌بایست خیلی مسالمت آمیزتر از اینها رفتار می‌کردم. اما کشتن شبی یکی دو تا سوسک در مقابل خِیل عظیمی از آنها هیچ نبود.سوسک‌ها موجودات عجیبی هستند. زمستان‌ها عده‌شان کم می‌شود، نیست می‌شوند و هیچ خبری از آنها نیست. خیلی دوست دارم بدانم زمستان‌ها کجا می‌روند.باید یک روز، یک یا چند تا از این مستند‌ساز های قدر بریتانیایی بی‌بی‌سی، مثل دیوید اتنبرو (David Frederick Attenborough)که مستند شکار(The Hunt) را ساخته بیایند روی این موضوع تحقیق کنند و یک مستندی بسازند تا این بار بزرگ، این سوال مجهول از ذهن من یکی پاک بشود.من حالا سه سال است که در خانه اجاره‌ای‌ام هستم و با یک همزیستی مسالمت آمیزی که قبلتر گفتم در کنار سوسک‌ها زندگی می‌کنم. و این شده تفریح و سرگرمی‌ام که ساعت یک بامداد به بهانه همان که می‌دانید و قبل‌تر گفتم بلند شوم و بروم توی راهرو دنبالشان بگردم و یکی دو تا از آنها را راهی چاه فاضلاب کنم تا دلم خنک شود که اگر زورم نرسیده که با سم و هزاران چیز دیگر بکشمشان، حداقل در مقابل خیل عظیم آنها یک چند تایی از انها را می‌کشم.اخرین سوسک شاید یک روزی بودجه‌ام یاری بکند که از این خانه بروم و در یک آپارتمان تازه ساز یک واحد نقلی بگیرم. می‌دانم و می‌دانید که به هیچ وجه دلم برای سوسک‌ها تنگ نخواهد شد.و چقدر دلم می‌سوزد از اینکه هر روز وقتی از محل کارم به خانه می‌آیم و یکی از آن آپارتمان‌های نوساز را می‌بینم که باد هوا می‌خورند، چقدر دلم می‌سوزد به حال خودم که چرا آن واحد تر و تمیز باید هوا بخورد و من با سوسک‎ها زندگی کنم.سوسک‌ها شاید باعث ترقی‌ام شوند که حداقل از دست انها هم که شده، دو شیفت بمانم و کار کنم که من هم آپارتمان‌نشین شوم و از دست این خانه سوسکی که فکر می‌کنم حداقل 50 سال عمر دارد خلاص شوم،هر کسی می‌آید می‌بینداش، اجاره‌اش نمی‌کند. من هر شب خواب سوسک‌ها را می‌بینم که با هم نشسته‌ایم به بگو مگو سر اینکه مملکت اگر هیچی‌اش یر جایش نیست اما سوسک‌ها وضع بهتری نسبت به ما دارند و حداقل در تامین وعده های یومیه هیچ نگرانی را به خود تحمیل نمی کنند.راست ‎اش به سوسک ‎ها حسودی‎ ام شد که اینقدر بی دغدغه در حال زندگی در کشوری با یک اقتصاد مریض هستند.و باشد که سوسک‌ها پله فرار و عامل رستگاری من باشند.منبع:thymeflower.irAli AbdolvandAli AbdolvandThu, 19 Sep 2019 10:47:14 +0430https://virgool.ir/@Ali.Abdolvand/تَهِ-خیار-vl9pntqovgtl برای تعطیلات، طبق معمول کوله ام را به دوش گرفته ام و به قول آنوری ها هیچ هایک و به قول خودمان کوله گردی می کنم. در حال برگشت از سفر، سر جاده ای ایستاده ام تا به تهران برگردم. سواری شخصی مشکی رنگی ترمز می کند و سوار می شوم.زن و شوهری هستند جوان به همراه فرزند دخترشان‌. دخترک ۱۲ ساله است‌‌. بعد تر ها که با هم دوست تر شدیم سنش را پرسیدم و با لبخندی جواب داد دوازده.از جاده ای رد می شویم که با فاصله ای از میان یک دره در حال عبور است. هر دو طرف آن کوه ها هستند که برف روی انها جولان می دهد و چشم ها را می نوازد.جاده و هیچ هایکدخترک دست در کوله پشتی اش می کند و دفتر نقاشی سیمی با صفحه های سفید و بی خط را در می آورد و شروع به نقاشی می کند. او هم چون من شیفته این کوه ها شده است. دخترک نقاشکتابی در دست دارم از استاد هوشنگ مرادی کرمانی که قبل تر ها آن را خوانده ام. کتاب نامش ته خیار است. معمولا در سفر کتاب هایی را می خوانم که خوانده شده اند و از آن لذت برده ام و در سفر دوباره خوانی می کنم.جمله ای را از کتاب بیاد دارم که می گفت: زندگی به خیار می ماند، ته اش تلخ است. و موضوع داستان اولش (مجموعه سی داستانی) حول این می چرخد که خیاری که به زندگی تشبیه شده، ته اش تلخ است یا سرش؟دخترک با قلمش ارام قله ها را پشت هم می کشد. ماشین تکان می خورد و قلم اش لنگ می زند. می خندیم و پیچ و خم جاده را پشت هم طی می کنیم. در همین حین همسر راننده خیاری تعارف می کند و من که در حال خواندن کتابی با عنوان ته خیار هستم این را به فال نیک گرفته و آن را با کمال میل می پذیرم. راننده ساکت است و پخش ماشین در حال پخش ترانه های پاپ امروزی است. مگه داریم، این همه عزیز تر از جونمگه داریمحال هیچ جز این حال نداریمآره خوب و سرحالیم.در عمق این ترانه باید محو شد واقعا بسکه که دلچسب است. دارم به این فکر می کنم که معین و سیاوش، بنان و دلکش، داریوش و ابی، شجریان و لطفی، مشکاتیان و کلهر مگر چه کم دارند که این عمو این ها را انتخاب کرده است. البته موزیک سلیقه ای است و بر این دوست هیچ ایرادی وارد نیست ولی برای من سوهان روح بود. و از قدیم گفته اند هر گلی بویی دارد. اما حیف آمد آن مناظر زیبای جاده ای را با کمانچه ای از کلهر نظاره گر نباشم.اما بر گردیم به تعارف خیارمن با دیدن خیار لبخندی میزنم و با این سوال پیش می روم که ته خیار تلخ است یا سرش؟زن متعجب نگاهم می کند و حتما در ذهنش جرقه ای خورده است که یک تخته ام کم است و می گوید: خب معلوم است ته اش.کتاب را نشانش می دهم و می گویم در این کتاب داستان حول این سوال می چرخد که اگر زندگی به یک خیار تشبیه شود، ته اش تلخ است یا سرش. و داستان از اینجا در یک ماشین به سمت تهران آغاز می شود که خیار ته اش تلخ است یا سرش؟ شما چی فکر می کنید؟ته خیار زن ادامه می دهد خب این بستگی دارد که چطور به زندگی نگاه کنید. گاهی تلخ و گاهی شیرین است شاید در میانه ها تلخ شود. بنظرم به ادم ها بستگی دارد.مرد که ساکت پشت فرمان جاده را می پاید. می گوید: زندگی را اگر تجملی ببینید سخت می شود و تلخ. یکی هست پولدار ولی اصلا خوب زندگی نمی کند و تلخ است زندگی اش. یکی هم هست که فقیر است ولی زندگی اش شیرین است.مرد داستان را به مادیات می کشد و شروع می کند از مشکلات مالی گفتن. دل پری دارد از روزگار و ته خیار بهانه ای شده است برای برون ریزی. تا ۱۲۰ الی ۳۰ کیلومتر آنورتر درد و دلش ادامه می یابد تا اینکه زن به صدا می آید که: آقا بس است دیگر، اگر ناراضی هستی از این مملکت برو. و مرد که گویی کشیده ای آب دار خورده باشد به یکباره خاموش می شود و تا تهران هیچ کلامی نمی گوید. گویا زن از آن زن ها بود.زوج خوش مشربی هستند و دختر شیرینی دارند. دخترک با ان سن کمش یاداشت روزانه می نویسد. کیف می کنم وقتی دخترک اینقدر باحال است.به تهران می رسیم و آن ها را بخدا می سپارم. از دخترک با اجازه والدینش عکسی از نقاشی کشیدنش گرفته ام که در اینجا برایتان گذاشتم و این سفر هم با تمام خاطراتش به پایان رسید و امااما اخرش معلوم نشد که خیار سرش تلخ است یا ته اش؟شما چطور فکر می کنید؟کتاب ته خیار مجموعه ای از سی داستان کوتاه است که از حق نگذریم فوق العاوه است. اگر از آن بیست و نه داستان دیگر خوشتان نیاید که قطعا خواهد آمد. بخاطر همین داستان اولش که ته خیار باشد ارزش خواندن این کتاب را دارد.بعضی دوستان با رمان و داستام کوتاه خواندن مشکل دارند و بر این اعتقادند که وقتشان به بطالت خواهد گذشت. بر این باور دارم که رمان و داستان کوتاه کمک می کند تا با دقت بیشتری اطراف را دید. انسان ها را درک کرد. و کلی فایده دیگر.دکتر سریع القلم در بلاگش یکی از ویژگی های افراد با پِرنسیپ را اینطور شرح می دهند که:رُمان میخوانند تا به پیچیدگی ها و تنوع رفتار انسانها پی ببرند.thymeflower.irAli AbdolvandAli AbdolvandTue, 12 Feb 2019 11:38:49 +0330https://virgool.ir/@Ali.Abdolvand/httpsthymeflowerird988d981d8a7d8afd8a7d8b1-d8aad8b1db8cd986-rn017tgla00q خیلی ها امدند و نیشی زدند و رفتند. اما این فقط تو بودی که یاور سال های خشک سالی و هجرت و دربدری بودی. ای وفادار ترین ای تخم مرغ عزیز.رفیق شفیقاز آنجا که همه ملت و امت اسلامی و غیر اسلامی بر این موضوع واقف هستند و اگاهی تمام و کمال دارند. یکی از ویژگی بارز یک فرد مجرد قوت غالب آن یعنی تخم مرغ است.گویی سرنوشت طوری رقم خورده که بین من و تخم مرغ عزیز رابطه عاطفی برقرار است. زین رو هر کجا که نامی از وفا و مروت بیاید ذهنم ناخودآگاه به سمت این بزرگوار میرود که مرا در سال های تنهایی یار و یاور بوده و هست.باریچه بگویم که هر چه بگویم در وصف تو ای دلبرا کم گفتم ام. چه به نیمرو و چه تمام رو تو زیباترین دلربایی. چه افتاب سوخته و چه سفید، بهترینی. چه رسمی و چه غیر رسمی، طالب تمام و کمالت هستم. چه محلی و چه شهری نازت را خریدار و به دنبالت روانم.روزگاریست که همه دم از وفا می زنند. اما ای عزیز تر از جان، تو هستی که در تمامی سال های تنهایی، شب تا به صبح در یخچال سرد به خود لرزیدی و شب ها را در آن یخچال نمناک و سرد به سر بردی. به خاطر چه، به خاطر آنکه صبحانه ای باشی لذیذ. تو بودی یاور همیشه مومن که نه آن سوی سفره و بلکه در میان سفره و جان ما بودی.چه با دوست و رفیق گرامی ات گوجه باشی و چی بی رفیق تو را دوست دارم.تو را برای همه تخم ها ای که نشناخته ام دوست می دارمتو را به خاطر عطر دل انگیزتتو را به خاطر زورهای مادرتبه خاطر روغن در ماهی تابه دوست دارمتو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارمبه خاطر نابودی گشنگیبه خاطر آسانی اتبه خاطر دوست داشتن دوست می دارمتو را برای تمامی سال دوست دارم.و تو چقدر مهربانی که هر کس دست یاری به سوی تو دراز می کند جواب ردی از سوی تو نخواهد شنید.چه سیب زمینی باشد و چه تن ماهی. چه پیاز باشد و چه گوجه. چه انواع ادویه باشد و قارچ مبارک. تو ظرف خود را با همه شریکی و با همه خوب می جوشی. اما می دانم که رفیق صمیمی ات گوجه است و الحق که رفقایی به خوشمزگی شما در عالم نیامده و نخواهد آمد. و چه بسا اگر نان سنگک هم در یک غروب یا صبح دل انگیز همراهتان شود چه شود.چه ظهر باشد و صبح و شام، هیچ فرقش نیست. تو جواب تمام لحظه هایی.درست است که این روزها تو و رفیقت گوجه ستاره سهیل شده اید و هر کدامتان کم یاب. ولی چه کنم که خراب مرام و معرفتت هستم. و چه باشی به دانه ای ۷۰۰ تومان در سال ۹۷ و چه باشی بیش از این تو را خواهانم که وفای تو بیش از این ها قیمت دارد.بدان و آگاه باش که سوسیس و کالباس و فلافل قصد تصرف جای تو را داشتند. ولی مگر می شود ای وفادار ترین تو را فراموش کرد. چه شب های سرد زمستانی، چه هرم گرمای تابستان تو بودی یار و یاور. و حال که بخواهند تو را به دانه ای ۱۰۰۰۰ تومان هم که بفروشند تو را ز بند بردگیشان خریدارم.تو خود نمی دانی که مادر بزرگوارت (مرغ گرام) در راه آوردن تو به این دنیا چه زجرها که ندید. از شغال و روباه تا گربه و عقاب. همه دشمن های تو بودند. اما این مادر بزرگوار تو بود که همه این خطرات را به جان خرید تا تو بیایی و آخرشم هم معلوم نشد که تو اول آمدی یا مادرت.خلاصه اینکه ما چممان به … مادرت خشک شد تا تو امدی و چه خوش آمدی ای وفادار ترین.و صد البته نقش جناب خروس پدر بزرگوارتان در این پروسه دشوار غیر قابل انکار است که پیشاپیش و پساپیش نوک حضرتش را بوسه میزنیم و ارج می نهیم.ای عزیز وقتی که در کتری در حال قل زدن بودی و داشتی آب پز می شدی چه انتظار مرگ باری کشیدم. البته این را هم بگویم خوشا به غیرت تو که ۲۰ دقیقه ای می پزی. مرده شور آن سیب زمینی را ببرند که پیش آمده تا ۴۵ دقیقه هم نپخته است.مخلص کلام که خیلی ها قصد تصاحب جای تو را دارند اما چون منی تا آخر عمر مخلص شما و جد و ابادتان هستم که سیری را هدیه و گشنگی را فراری می دهید.حامی ابدی شما علی از پای سفرهthymeflower.irAli AbdolvandAli AbdolvandFri, 18 Jan 2019 21:30:01 +0330https://virgool.ir/@Ali.Abdolvand/httpsthymeflowerird8aadaa9d8a7d9bed988-q4qwelg42nuc فصل اول) تکاپوالان که در حال نگارش این سطور هستم یک فرد با 6 دندان عصب کُشی شده و جیب های خالی ام.دندان درد خر استچندی پیش طبق روال معمول هر جونده ای احساس درد در یکی از دندان هایم می کردم و زیر بار دندان پزشک نمی رفتم.(راستش و بخواید حالش نبود).در همین وا نفسا خورده بودم به پست چند تا پروژه و در واقع وقتی هم نبود که بخواهم به پزشک دست به آچاری مراجعه کنم.خلاصه چه دردسر بدهم بالاجبار و با هزار ادا و اطفار و درد دندان راهی مطب یکی از پزشکان محترم که با جستجوی چند واژه داندانپزشک طرف قرار داد با بیمه بووووق به آن رسیده بودم شدم.در ابتدای امر با خود خیال می کردم که بدون درد و خون ریزی قضیه با یک دکتر رفتن فیصله می یابد و درد دندان گور محترمش را گم می کند و مرا به همین راحتی آب خوردن به خداوند منان می سپارد و راه بادیه می گیرد. اما زهی خیال باطل..‌‌.القصه در مورخه ای که درد دندان امان محترم را بریده بود فلفور با مطب جنابشان تماسی حاصل کردم و کلمه اوکی را که مصداق بارز پاشو همین الان وخی بیا رو از پشت تلفن شنیدم و زنبیل درد را به دست گرفتم و تا مطب مبارک علیه یورتمه رفتم.اما چه بسا که این پایان ماجرا نبود ای کاش کلاغه همین الان به خونش می رسید و نه من رو اذیت می کرد و نه سر شما رو درد می آورد.در ترافیک همیشگی شهر تهران با هزار مصیبت و بدبختی قصد این را داشتم که خود را به مقر فرماندهی دندون کَن برسونم.من که کلا فاز محیط زیستی داشتم و معمولا از وسائط (وسایل) نقیله عمومی استفاده می کردم و می کنم. یعنی تا این حد آدم فهمیده ای هستم ها. در آن روز مبارک میان دغدغه های محیط زیستی و درد دندان دچار شک و تردید شده بودم و در آخر با گفتن کلمه گور بابای محیط زیست و چند آب کشیده و نکشیده دیگر دست به اسنپ شدم که بلکه هر چه سریع تر به مکان موعود برسم که در آن بعدازظهر بارانی هیچ اسنپی قبولم نکرد. در ادامه چند کشیده و آب نکشیده دیگر هم نثار اسنپ و خودم کردم که در شهری چنین مزخرف زندگی می کنم که در هر ناحیه از ان یک طرح مزخرف ترافیک راه انداخته اند.البته شایان به ذکر است که خرج نکردن چندی از پول هایی که در ته جیبم بود مرا وسوسه می کرد که با همان اتوبوس و مترو، خودم را به بهشت رهایی از درد برسانم. (البته این رو هم بگم که فاز محیط زیستی برداشتن کلاس داره و اصلا من قصدم از استفاده از اتوبوس فقط صرف جویی در هزینه هاست یا نه من کجا و محیط زیست کجا)درد دندان که از فک به مغزم نیز در حال سرایت بود مرا به این فکر انداخت که: پسر بپر سر خیابون و یک تاکسی دربست بگیر تا به دست بوسی دکتر برویم.باریدر زیر شُرو شُر بارون در یک روز پاییزی خود را به سر خیابان رسانده و با کلمه دربست سعی به تشویق راننده ها به ایستادن می کردم. اما ای دل غافل که با باریدن قطره ای باران از آسمان، این شهر به یک باره به یک شهر جنگ زده و پر از تشویش تبدیل می شود.ده دقیقه ای در کنار خیابان ایستاده بودم تا یک پراید هاچ بک نیش ترمزی زد و من سرم که هیچ، تا کمر دولا شدم داخل پنجره که اقا فلان جا میری دربست، چند؟راننده هم که از شرایط بنده ادراک کاملی پیدا کرده بود نه گذاشت نه برداشت مبلغی تقریبا چهار برابر وضع شلم شوربای معمول از زبانش پرید؟فلفور جمله ای در ذهنم شکل گرفت. ایرانی می میرد، ذلت نمی پذیرد. و پوزیشنی که تا کمر خم شده بودم را از آن خارج شده و با جمله:برو عمو روزیتو خدا جای دیگه حواله کنه، راننده رو روانه خیابان شلوغ روبرو کردم و اومدم که بیام کنار خیابون که راننده گفت.داداچ کجا میری. چرا زودی قهر می کنی.من که اعصاب درست و درمونی نداشتم و گویا از دیر باز هم به همین منوال بودم و ربطی به الان که درد دندون گرفتم هم نداره گفتم:نه عمو برو پی کارت قیمتت در حد سانفرانسیسکوِحالا بیا بشین بارونه، دلم به حالت سوخت بیا اصلا نصفشم نده.من که دیگه حوصله ریخت طرف رو نداشتم و از حرکتش دل زده شده بودم مثه بچه های کوچیک یه گوشه کز کرده بودم و گفتممجانی ام ببری با آدم بی انصافی مثل تو نمیام (البته در اون لحظه سعی می کردم صدام رو تو گلوم بندازم و به قول معروف لاتیشو پر کنم)و بعد راننده هم پاشو گذاشت رو گازو یه چیزی هم پَروند که از گفتنش کاملا عاجزم.القصه من که لجم گرفته بود شروع کردم  زیر بارون به پیاده رفتن و هی حرص خوردم و هی حرص خوردم تا خودم رو به ایستگاه مترو رسوندم.با بدبختی فراتر از تصور که همتون می دونید ساعت پنج توو مترو چه خبره سوار شدم و نیم ساعت بعد پیاده شدم. اگر دوست دارید از مترو بخونید یه سری به اینجا بزنید.فصل دوم) فاجعه آغاز می شود.پیاده شدم و پنج دقیقه هم تا مطب پیاده رفتم. به محض ورود منشی گفت شما وقت دارید؟ و من با سر تکون دادن و هزار بدبختی گفتم من همونم که یه ساعت پیش تماس گرفتم گفتید بجنب بیا تا لای مریض ردت کنم.خلاصه با اشاره گفت بشین تا دکتر کارش تموم شه. بدون اغراق باید بگم یکی از بدترین لحظات عمرم بود. منشی که دید من در حال موت هستم خواست مثلا ذهنم رو درگیر کنه و گفت مسکن خوردید و من هم با سر تکون دادن گفتم اری.مریض داخل کارش تموم شد و من بی هیچ مقدمه ای شیرجه رفتم روی یونیت دندانپزشکی و گفتم دکتر بکنو دکتر که ماتش برده بود گفت چی رو؟ من که حال خوشی نداشتم تو دلم داشتم به دکتر بد و بیراه می گفتم که آخه این چه وقت شوخیه.خلاصه دکتر اومد بالای سرم و گفت دهنتو باز کن ببینم چه خبره. باور کنید هیچ وقت اینقدر از شنیدن این جمله خوشحال نشده بود. وقتی دهنم رو تا حدی که نزدیک بود جر بخوره باز کردم با اون قاشق اینه ایش گفت کدومه و من هم با دست نشونش دادم.دکتر که تا حلق منو می دید گفت عفونت کرده الان نمی تونم کاری کنم.ینی چی دکتر. دارم می میرم. گفت: مُسکن میدم و آموکسی سیلین هر وقت عفنوتت خوب شد بیا. من که اشکم در اومده بود با چشایه گربه ای معروف شبیه گربه تو انمیشن شرک. زل زدم به دکتر که راهی نیست دکتر. و دکتر گفت مُسکناش قویه بپر سر کوچه داروخونه هست بگیر دو تا بنداز بالا اوکی میشی.هیچی دیگه دست از لِنگ دراز تر رفتم داروخانه و  قرص ها رو گرفتم و مصیبت همچنان ادامه داردگربه شرکthymeflower.irاین داستان فقط یک دندان پزشکی رفتن ساده بود که به شدت بال و پر گرفتهAli AbdolvandAli AbdolvandFri, 18 Jan 2019 17:14:16 +0330