https://virgool.ir/feed/@Alef_hichموسس مجموعه جهان برترfa2026-11-12 04:30:12https://files.virgool.ir/upload/users/4858005/avatar/Mpsojv.jpghttps://virgool.ir/@Alef_hichhttps://virgool.ir/@Alef_hich/او-و-همه-چیز-mnmz1bkxhuylامروزِ من سهم تو شد.مثل همان روز که ماهی نارنجی رنگ را نوشتم. بیدار شدم و بی آنکه بخواهم تمام لحظه هایم بوی تو را گرفتبه دیوار نگاه کردم و همه آن روزها زنده شدند، به سازم و به فندکم که دیگر پیرتر از من بنظر می‌رسند و ناخواسته مسافر سفری شدم که جاده‌اش هزاران بار مرا کشته اما نمیرانده بود.دروغ نگویم بی دلیل هم نبود این سفر، امروز بسیار اتفاقی بدون آنکه بخواهم عکس تو را دیدم. تو مقابل دریا ایستاده بودی و دریا با تمام عظمت خود غرق چشمان تو شده بود، اما این میان دیدن تن ظریف تو که نحیف تر از قبل بنظر می‌آمد جانم را فشرد و روزم را تلخ کرد. کمی لاغرتر بنظر می‌رسی.نمی‌توانم به سراغت بیایم و همین ماجرا را سخت کرده وگرنه به چَشم برهم زدنی خود را به تو می‌رساندم و از تو سراغ آن غصه ای را می‌گرفتم که جامه اندوه بر تن تو پوشانده و جهان را صرف از بین بردنش می‌کردم.دیدن عکس تو کافی بود برای اینکه درهای غم به رویم باز شود و من باز با وجود همه تلاش هایم مهمان زمان شدم تا به لحظه اولین دیدار برگردم. به آنجا که من و تو هر دو بی آنکه بدانیم پشت یک در منتظر هم بودیم.من میان هیاهوی آنجا به دنبال تو می‌گشتم و تو نیز میخواستی بیایی که چشمان مرا از دیدن آن همه مزاحم نجات دهی و به خودت برسانی و امان امان از همان موقع که در را باز کردی و چشمانم به تو گره خوردمن بارها خودم را لعنت کردم که به دیدار تو آمدم بارها بر سر خودم فریاد زدم که کاش پایت شکسته بود و نمی‌رفتی.راستش من هرگز برای اندوهی که از نبودن تو به قلبم رسید آماده نبوده و نیستم.جوانک ساده لوحی بودم که درگیر دست و پا زدن و تقلا برای زنده ماندن بود و عشق برایش زود بود که ناگهان تو را دید و تمام سهم خودش از عشق در این زندگی پر درد را با تو تجربه کرد.اعتراف میکنم که همه خوشی و لحظه های دل‌انگیزم همان روزهای اندکی بود که به نگاه کردنِ تو گذشت. نگاه کردن به تو وقتی که سیگار میکشیدی و آن سیگار از قرار گرفتن بین دو انگشت ظریف تو نهایت خوشبختی را تجربه می‌کرد و با لذت می‌سوخت، و نگاه کردن به تو زمانی که مشغول کتاب خواندن بودی و نگاه کردن به تو وقتی با ذوق از چیزی حرف می‌زدی و نگاه به تو زمانی که خواب بودی ..من شاد بودم و گمان می‌بردم که این شادی پایان نمی‌یابد، مثل همان روزی که روی نیمکتی بین درختان نشسته بودیم، نمیدانم تو متوجه شدی یا نه ولی من مدت طولانی ‌ای را فارغ از جهان به تو زل زده بودم، تو میخندیدی و من محو آن همه زیبایی بودم که در تو جا خوش کرده بود.سرم را بالا گرفتم و به خدا نگاه کردم، به او گفتم دیگر هیچ از این زندگی نمیخواهم، گفتم که فقط تو را برای من بگذارد و دیگر سهم من از این زندگی تمام، اما انگار خواسته زیادی بود.همان روز هم بود که به سراغ مادرم رفتم، کنار سجاده اش نشستم و سر از سجده که برداشت تمام جسارت و شجاعت خود را در صدایم جمع کردم و از تو حرف زدم.به او گفتم مدتیست دلم گرفتار دخترکی شده که برایم با همه دنیا فرق دارد. نگاهم کرد و لبخند زد اما من غم را پشت آن لبخند می‌دیدم. انگار حس ششم مادرانه‌اش به او از پایان خبر داده بود و میدانست قرار است چگونه رهایم کنیهمه چیز را برایش گفتم. به او گفتم وقتی کنار تو قدم برمیدارم برای فتح جهان چیزی کم ندارم، گفتم که چطور تمام جانم در چشمانم جمع می‌شود تا با همه وجود تو را نگاه کنم و یقین دارم که به عشق رسیده ام و در آخر به او گفتمحالا که ریشه های عشق در جانم رسوخ کرده، حالا که دلم با بودنت انس گرفته دلم میخواهد بودنت دائمی باشد. دائمی به معنای اینکه آنقدر باشی و بخندی تا جانم به روحت پیوند بخورد، تا بعد از مرگم هم از خاک مزارم بوی عشق تو بلند شود.به او گفتم که میخواهم یک روز ِ خیلی زود به سراغت بیایم، در چشمانت زل بزنم و از تو بپرسم آیا برای زیستن و ادامه زندگی قلب مرا می‌پذیری؟ آیا حاضری باقی عمرت را در قلب من نفس بکشی؟و او که انگار تمام تلاشش را می‌کرد تا در آن لحظه مادری تمام عیار باشد فقط نگاهم می‌کرد، به صورتم دست کشید و برایم خوشحال شد، آن روز چیز زیادی نگفت ولی از آن به بعد نگاهش به من فرق کرده بود، انگار از جنگی که در آن فاتح بودم برگشته‌ام. من انعکاس غرور خودم را در چشمان مادرم می‌دیدممن در آینه مردی شده بودم که تمام جهان برای ایستادن مقابلش کافی نبود و هیچ شباهتی به پسرک مدتی قبل نداشتتمام تلخی‌ها فرار کرده بودند چون همه قلبم را عشق تو گرفته بود و دیگر هیچ چیز معمولی بنظر نمی‌رسید، حتی زندگی. اصلا شبیه حالا نبود، آن روزها دنیا برای قدم هایم کوچک و حقیر بنظر می‌رسیداما؛ تو نماندی.تو عزم رفتن کردی، به من گفتی برایت کافی نیستم و وقتی این را گفتی چشمانت مثل قبل نبود. ذوق همیشه را در نگاهت پیدا نکردم و فرو ریختم.تمام احساسم به تو را در نگاهم جمع کردم تا شاید پایبندت کند اما تو کوله بارت را بسته بودی.تو به قلبم کوچ نکرده بودی، من فکر می‌کردم آمدی که بمانی ولی نه! کوله ی احساست برای ماندن کوچک بود، تو فقط یک مسافر بودی.یکی از روزهای پاییز بود من دستانم یخ زده بود منتظر بودم تا مثل همیشه با دو دستت دستانم را بگیری و با گرمای نفس‌هایت گرمشان کنی اما نه.به تو گفتم این جهان بدون تو مرا در خودش می‌بلعد، بمان و نجاتم بده اما تو انگار تنها چیزی که میخواستی رفتن بودگفتم بعد از تو چیزی قلبم را به وجد نمی‌آورد اما تو گفتی روزی که خیلی دور نیست همه چیز را فراموش میکنم و به دنیای قبل از تو برمی‌گردم و گفتی عشق در این مدت کم جان نمی‌گیرد.تمام روزهای بعد تو صرف این شد که آنچه بشوم که لایق تو هست با آنکه دیگر نبودی تا مرا انتخاب کنی، به همه چیزی که موفقیت اسم دارد رسیدم اما این ذره‌ای برایم جذابیت ندارداین دوست داشتن تو بود که مرا به ابدیت نزدیک میکرد، من پر شده بودم از تو و ذهنم به فکر کردن به هرچیزی جز این دل نمی‌داد و نمی‌دهدمن همه این‌ها را به تو گفتم اما گوش تو انگار با صدایم غریبه بود و در نهایت رفتی، رفتی و من ماندم و پاییز ..از آن به بعد دیگر مقاومت نکردم و گذاشتم زندگی بر جانم بتازد و تنهایی را حصار دور روحم کند، من شکست خورده بودم.نمی‌خواستم قبول کنم که تو قسمت من نیستی اما دنیا همه تلاشش را کرد تا این را به من نشان دهدمن بعد از تو دیگر ننوشتم، ننواختم و نخواندمآخرین روز عمر سازم هم همان روزی بود که تو آن را در دست گرفته بودیتو همه چیز را با خودت بردی، حتی ذوق شعرهایم راو من جایی میان بودن و نبودن گیر کردمتو را دیدم که برق در چشمانت سهم دیگری شده بود، من تو را با او دیدمدلم میخواست همانجا پایان دنیا باشد و من تمام شوم اما زور دنیا بیشتر بود و مرا محکوم کرده بود به دیدن تو با دیگریمن بعد آن روز دیگر در آینه به خودم نگاه نکردمشرمنده بودم از تمام رویاهایی که به باد رفته بود، شرمنده بودم از اینکه برای تو کافی نبود و نتوانسته بود تو را نگه دارد، من دیگر نتوانستم در چشمان خودم نگاه کنماما خودمانیم حالا که سالها گذشته خودم را که بدون تو میبینم هیچ ارزش ماندن نداردمیدانی چه چیزی زندگی را برایم سخت کرده؟من هنوز هم تو را چشم در راهمو بی آنکه بدانی می‌خوانمتو بی آنکه بخواهی ‌میپرستمتو این هرگز تمام نخواهد شدبا اینکه میدانم تو فراتر از رویایی و دست نیافتنی ترگاهی با خودم می‌گویم شاید نمی‌دانی !شاید نمی‌دانی چگونه هنوز قلبم برایت بی‌قرار است، شاید اگر می‌دانستی برمی‌گشتی مگر نه؟روزی از مادرم پرسیدم اگر تو برای من نبودی پس این زندگی چرا مرا به قمار سر تو کشاند؟ او به من گفت تو هرگز قرار نبوده بمانی، گفت روزی عشق دوباره به سراغم می آید، گفت نباید منتظر تو بمانم.او هم باور نداشت که تو همه سهم من بودی و مثل تو گمان می‌کرد حسی زودگذر بوده که از سرم می‌رود اما نبودنبود و من دیگر این زندگی را نمی‌خواستم، پس عطایش را به لقایش بخشیدمچون من این زندگی را، تمام آنچه که می‌رقصاند تا روزها جذابتر بنظر برسند رایعنی تمام آنچه که دارم و همه آن چیزی که از دور نهایت موفقیت دیده می‌شود را نمیخواهماین زندگیِ قشنگِ دلربایِ مبهوت کنندهِ فریبنده را دیگر نمیخواهمشاید اگر بودی می‌پرسیدی پس چرا و چگونه ادامه می‌دهمبه جبربه جبربه جبر ...الف هیچالف هیچWed, 23 Sep 2026 21:20:03 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/آدمِ-تنها-hojyj1d33qyrمدتهاست دلم می‌خواهد بنویسم؛ طولانی، عمیقولی جوهر قلمم مثل سنگ شدهدلم میخواهد کسی را مقابل خودم تصور کنم و از ابتدا همه چیز را برایش بگویماز روزهایی که به تلاش برای زنده ماندن میگذردفقط برای زنده ماندن، نه برای خوش گذراندن ایامروزهایی که به خستگی روحم نگاه نمیکنم و به تاخت دنبال زندگی می‌دوممی‌دوم ولی بی هدفشاید رسیدن دیگر برایم به قشنگی سابق نباشدشاید اصلا دیگر دلم شوقی برای رسیدن هم نداشته باشداما از یکجا ماندن که بهتر است؟دروغ نگویم این دویدن دنبال چیزهایی که میدانم هرگز قرار نیست به آنها برسم تنها چیزیست که برایم ماندهو شاید تنها چیزی که بلدمالبته که گاهی دلم میخواهد خودم را از تمام شلوغی ها نجات بدهم و گوشه‌ای نفس بگیرماما میترسم اگر ذهنم خالی باشد قرار است چطور تنهایی با خیال‌های بی‌رحم بجنگد؟پس می‌دوم که ذهنم گیر افکارم نیافتدخلاصه به او می‌گفتم که چه تکرار تلخ جالبی‌ستمن می‌دوم و افکارم هم کم نمی‌آورندنمیدانم شاید هم اگر حوصله اش بود به قهوه یونانی مهمانش میکردماما مسئله این است که حوصله هیچ کدامش نیستنه نوشتن، نه قهوه درست کردننه حوصله آدمیزاد !البته اینکه آن آدم نیست هم شاید بی تأثیر نباشداما اگر بود هم خودم را به خواب میزدممیخوابیدم تا خسته شود و برودخاصیت نیازمندی ها این استتا یک جایی آدم میخواهداز یک جایی به بعد حتی اگر به دستش هم بدهند پس میزندنه به این معنا که دیگر احتیاجی به آن نداردچون دیگر از وقتش گذشتهبخاطر همین است که میگویم خودم را به خواب میزدمبعد همشاید اصلا دیگر بیدار نشدم و بعدی نبودهیچ بعید نیست ...بگذار خوش خیال باشیم‌.الف هیچالف هیچThu, 27 Aug 2026 11:04:25 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/خالی-از-زندگی-خالی-از-سیگار-s767fsayamufما این روزها همه در مرز فروپاشی هستیم عزیزماز خودم اگر بخواهم بگویم، حتی صدای گاری آن پیرمرد در بازار هم بغض به گلویم می‌آوردصدای آواز پرندگان هم برایم غم‌انگیز استتمام لحظه های روز و شب قلبم به دنبال بهانه‌ای برای گریستن است و مغزم به دنبال بقا می‌دودروز که می‌شود صورتم را با آب سرد می‌شورم موهایم را شانه می‌کنم، پیراهن اتو کرده‌ام را می‌پوشم و کفش های واکس‌زده را به پا میکنم انگار که هیچ اتفاق ناراحت کننده‌ای در شعاع های زندگی‌ام نیستبه محل کارم می‌روم و با آدم‌ها معاشرت می‌کنم می‌گویم می‌خندم و گاه چنان قهقه می‌زنم انگار شادترین آدم‌ روی کره زمین هستمعصرها قدم میزنم به سمت خانه و نیازهای روزمره را خرید می‌کنم و دقیقا همه چیز از همین‌جا شروع می‌شودسیگار اول را روشن می‌کنمآدم‌ها را می‌بینم که گوشه‌ای از مغازه ایستاده‌اند و در حال چرتکه انداختن هستند تا چه چیز را به چه مقدار بخرند که نه شرمنده خانواده باشند نه شرمنده حساب بانکی‌شان!به کیسه های در دستم که نگاه میکنم ناخواسته از خودم بدم می‌آید، انگار که من مقصر باشمگاها کیسه ها را در مغازه رها میکنم و به راه ادامه می‌دهماین روزها دیگر قدم زدن هم حالم را فقط بدتر می‌کندچشم‌های آدم‌ها غصه دار و اندوهگین هست ..نمیدانم شاید مشکل منم که بیش از اندازه می‌فهمم ولی من اندوه راناامیدی و غصه راتکه‌های شکسته وجودشان را احساس میکنم و انگار که از بندهای انسانیت اندوه آن‌ها به جانم می‌نشیندهمه‌مان دچار اندوه دسته جمعی‌ای شدیم و به طناب پوسیده‌ای برای زنده ماندن چنگ می‌زنیمطنابی که آن سرش به جایی وصل نیستاین را هم می‌دانیم، اما کسی نمیخواهد باور کنددوباره سیگار روشن میکنمآنقدر سیگار میکشم و میکشم که من و پاکت سیگارم هر دو تهی و خالی به خانه می‌رسیماو خالی از سیگارمن خالی از زندگی ..به وقت ۵/۵/۶الف هیچالف هیچTue, 28 Jul 2026 22:06:31 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/دنیایِ-آدم-بزرگ-ها-zkvpnf0uiiblبه تاریخ ۰۴/۰۷/۳۰ ، ساعت یازده شب:امروز خواستم از شلوغی ها و هیاهوی بیرون فرار کنم و کمی به خودم مجال زندگی بدهمبه سرم زد قهوه‌ای درست کنم، سیگاری روشن کنم و آلبوم ها را ورق بزنمپس قهوه را دم کردمبه عکس های کودکی ام رسیدم سیگارم را روشن کردم و عمیق به تماشا نشستممی‌دانی، روزهای غریبی بودتمام دنیایم سه‌چرخه ای بود و ساختن خانه های کوچک گلی در باغچه روبروی خانه‌مانروزهایی هم مادربزرگ دستم را می‌گرفت و به خانه رفیق گرمابه و گلستان‌ خودش آق‌باجی می‌برد و او مرا به دانوی گرمی دعوت می‌کرد، طوری به زبانم مزه می‌کرد که انگار بهترین طعم دنیا همین است، آن موقع از طعم لبان تو خبر نداشتم، بگذریمبه عکس دیگری رسیدمیادم است روزی به اصرار کنار مادر نشستم و با کمک او آرزوهایم را نقاشی کردمعکس آن نقاشی مرا اندازه دود سه سیگار معطل خودش کردبه راستی دنیای کودکی چقدر ساده استآنقدر ساده و دست یافتنی که انگار اگر آدم دستش را دراز کند ماه را هم از آسمان می‌تواند بگیردمی‌دانی آدمها عادت دارند با خودشان در آینده صحبت می‌کنند و آرزو می‌بافند و برای روزهایی که معلوم نیست جان بگیرند یا نه نقشه می‌کشنداما من همیشه و امروز هم با گذشته خودم حرف زدمبه خودم در آن عکس در آن دنیای کودکانه گفتم اشتباه کردی آرزوی بزرگ شدن داشتی، من حالم از دنیای آدم بزرگ‌ها به هم می‌خوردهمه چیزش دروغ است، آدم هایش، احساساتشان، دوستت دارم هایشانو احساس کردم کودکی درون قلبم شروع به گریستن کردورق زدمبه روزهای نوجوانی رسیدمای آدمیزاد احمق ..به خوبی یادم هست چطور قصد فتح کردن دنیا و آرزوهایم را داشتمو چطور مغرورانه قدم میزدم گویی هیچ چیز زانوهایم را به لرزه در نمی‌آوردآن روزها هم از نبودن تو خبر نداشتم ..چقدر آن موقع همه چیز در سادگی فرو رفته بودچیزی هم از روزگار و سرنوشت نمی‌دانستمدر دروغ زندگی کردن هم عالم خودش را دارد، شاید با واقعیت ها غریبه بودم اما آن موقع زندگی قابل تحمل تر بوداگر آدم بخواهد با حقیقت زندگی کند و کنار آن نفس بکشد گمان نکنم روزهای زیادی دوام بیاوردجان دلم؛ مطمئنم تو هم تا حالا این را فهمیده ای که هیچ چیز در این دنیا بوی زندگی نمی‌دهددنیایی که آدم بزرگ‌ها ساخته‌اندراستش را بخواهی حالم از آدم‌ها به هم می‌خوردکوچک و بزرگدور و نزدیکغریبه و آشناهمه راه نفسم را قطع می‌کنند. گویی روحم سال‌هاست در پاییز گیر کرده و میل به ادامه دادن این دنیا را نداردراستی چرا بهار نمی‌آید ؟اگر روزی بوی شکوفه های بهاری به مشامت رسید، اگر بیدار شدی و درختان را در حال رقص با آواز پرندگان دیدی و من نبودم،به بهار سلام مرا هم برسان و به او بگو بسیار چشم انتظارش بودمبسیار به او احتیاج داشتمزمانی که بادهای پاییزی تک تک برگهای امیدم را فرو می‌ریخت و من نگاهم به آسمان خشک شدبگو که تا آخرین نفس هایم چشم به راهش ماندم ..نمی‌دانی چقدر امروز دلم برای خودم سوختچقدر از خودم از دنیا و از تو گلایه داشتم و امروز همه‌اش یادآوری شدمن، می‌دانی منشقیقه هایم سفید شد بی آنکه بفهمم نور چیستبی آنکه غروب خورشید را بفهممنتوانستم به نفس کشیدن، به دیدن، به آسمان شب و ستاره ها فکر کنم و یا از آنها لذت ببرمهمه‌اش تکرار مکررات بود برایم.و حالا که پیشانی ام را چند خط نامفهوم نقاشی کرده، دیگر برای زندگی کردن خیلی دیر شده استچیز زیادی از این زندگی نفهمیدم جز اینکهجهان فنجانی است و زندگی ما قهوهداغ بخوری یا سرد تلخ، تلخ استحالا یا می‌توانی از طعم آن لذت ببرییا تا آخرین قطره از تلخی‌اش صورتت را جمع کنیدر هر صورت طعم قهوه تغییری نخواهد کردهرچند برای فهمیدن همین چند کلمه هم هزار بار مردم و زنده شدمباد سردی بر جانم وزید قهوه را نوشیدمپرده ها را کشیدم و سیگار دیگری آتش زدمو دوباره آلبوم را به تماشا نشستمتا به عکس های تو رسیدم ..ناگهان رنگ همه‌چیز عوض شد حتی دود سیگارم هم شکل دیگری گرفتقلبم برای لحظه‌ای ایستاد و بال درآوردو به سوی تو پرواز کردو من دوباره مردم ..چشمانت حتی از پشت عکس هم زنده است و رعشه به جان بی‌رمقم می‌اندازداز دور که می‌آمدی فکر میکردم مثل بقیه آدم‌ها هستی، گذرااز آن‌ها که آخرشب آدم یادش هم نمی‌آیداما نه ..از پس آن شب دیگر هربار که چشمانم را باز کردم تو بودیانگار تمام دنیا و آدم هایش برای یک چیز خلق شده بودندیادآوری تو به منمثل نسیم بهاری بودیمثل رنگ و بوی میوه های تابستانیمثل شکوفه‌های درخت در بهارو برایم همه چیز شدی ..یادم هست روزی به تو گفتم صدایت و آواز خواندنت مثل لالایی های مادربزرگم مرا به آن سوی آسمان می‌بردآنجا که نه غم معنا دارد نه احوالات دنیاآنجا که آدم به پرواز می‌رسد و بال های خفتیده انسان به رقص می‌آیدتو مرا به پرواز می‌رسانی، به اوج ..لبخندی زدی و سرم را به آغوش گرفتیآنجا از خودم پرسیدم چرا بعضی‌ها می‌گویند عشق کافی نیست؟مگر انسان برای امیدوار ماندن چه می‌خواهد جز دو دست که هنگام ترک خوردن او را نگه دارد تا تکه تکه نشود ؟فکر می‌کردم تو می‌مانی پس بی پروا بال زدم و بالا رفتماما نه،دستی بال هایم را چید و مرا گوشه قفس انداخت، دستی که عجیب آشنا می‌آمدنتوانستم جلویش را بگیرم چون رنگ انگشتان تو را داشت، پس با عشق گذاشتم کارش را ادامه دهد و دردش را به جان خریدمبغض گلویم را فشرد ..من برای این زندگی هرگز رقیب خوبی نبودم و او هم ناجوانمردانه تاخت ..حالا که فکر می‌کنم تمام روزهایم را دویدم اما نفهمیدم به دنبال چهدوان دوان به دنبال آدم‌های دیگر رفتم چون از تنهایی می‌ترسیدمغافل از اینکه حتی آن‌ها هم نمی‌دانستند پی چه چیز می‌روندحماقتی دسته‌جمعی بود، همه در پی نادانی می‌دویدیم.تا ناگه تو را دیدم ..چشمانت به دلم جرعت بخشیدزانوهایم دیگر مرا همراهی نمی‌کردندایستادم‌ تا تو را ببینم به خیال اینکه تو هم می‌مانی و این قرار همراهی ادامه دار خواهد بودولی تو رفتی ..همه رفته بودند من ماندم و من.ادامه دادن راه زندگی را هم از یاد برده بودمپس گوشه‌ای از این جهان که حالا خالی بود نشستم و به جای خالی تو خیره شدم و فهمیدم اینجا کسی منتظر دیگری نمی‌ماندسیگار دیگری روشن کردمپرده را کنار زده پنجره را باز کردمنور مهتاب تابیدن گرفت، بادی وزید.دیگر جانی برای ادامه دادن گذشته نداشتم آلبوم را بستم و کناری پرت کردمشال گردنی که بافته بودی را به گردن انداختم، پالتوی قهوه‌ای رنگی را تنم کردم و از خانه بیرون زدمریه‌هایم از سیگار کشیدن خسته شده اما امشب نبودن تو جور دیگری آزارم می‌دهد، می‌خواهم با سیگار کشیدن رنج خود را تکمیل کنمقدم زدم ..نور ماه مرا یاد آن شب می‌اندازدیاد شعری افتادمبی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتمهمه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم ..تمام تلاش هایم برای بی اهمیتی بی فایده بود، امروز دقیقا سه سال گذشته از اولین دیدارمانباران گرفتو تو نمی‌دانی امشب بی توبه چه حالی من از آن کوچه گذشتم ..دم ..الف هیچالف هیچWed, 08 Jul 2026 21:44:51 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/زندگی-راه-بی-فانوس-tcdqxih8savbشقیقه‌هایم سفید شدبی‌آنکه بفهمم نور چیستبی آنکه بفهمم دقیقا کی خورشید غروب می‌کندبی آنکه از زندگی لذت ببرم یا آن را درک کنمبی آنکه به نفس کشیدن، به دیدن، به آسمان شب و ستاره‌ها، به راه رفتن، به پاییز، به شکوفه های بهار فکر کنم و آن‌ها را بفهمم پیشانی ام چند خط نامفهوم را نقاشی کرده و من هنوز نفهمیدم اینجا دقیقا چه میکنم؟ برای چه آمده‌ام؟ ابتدایش کجا بوده یا اصلا راه بی فانوس را چگونه باید رفت؟در جهانی که کمی بیشتر از آنچه که داد پس گرفت، حالا می‌نویسمباد بر جانم می‌وزدبغض گلویم را می‌فشارد و من احساس میکنم برای این زندگی هرگز رقیب خوبی نبودمتمام شد،تمام شد بدون آنکه من اصلا سوت آغاز را شنیده باشم بی آنکه اصلا درست متوجه شده باشم باید چه کنم پس فقط دَویدمدوان دوان به دنبال آدم‌های دیگر دویدم غافل از اینکه حتی آن‌ها هم نمیدانستند چه میکنندهمه در پی نادانی می‌دویدیمو ناگه تو را دیدم زانوهایم دیگر مرا همراهی نمی‌کردندایستادم که تو را ببینم به گمان اینکه تو هم می‌مانیولی تو رفتی آسمان را نگریستم، شب شده بود همه رفته بودندمن ماندم و منپس گوشه‌ای از این جهان که حالا خالی بود نشستم و بجای خالی تو خیره شدمو فهمیدم اینجا کسی منتظر دیگری نمی‌ماند و بعد شقیقه‌هایم سفید شد عشق تو چه قمار بزرگی بود و من چه بازنده ساده دلی بودمحالا من به روزهای پایانی زندگی سلام میکنمخورشید مرا جور دیگری نگاه می‌کند و ابرها بی‌رمق تر از همیشه می‌بارند، انگار که مرا برای پایان آماده میکنندبه پایان رسیدمبی آنکه اصلا بفهمم برای چه به راه افتادمراستی، تو به پایان این راه رسیدی؟ هنوز هم رقص گیسوانت در باد به همان دلرباییست ..؟آیا نور بود، یا هنوز هم تاریک است؟الف هیچالف هیچMon, 08 Jun 2026 20:39:02 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/برای-تو-عزیز-جان-بی-قرارم-elef3pqnhraaقلبم بی تو درست نمی‌تپد از آن روز که هر لحظه قدم برمیداشتی و دورتر می‌شدی قلبم رغبتش را برای ادامه از دست می‌دادآنجا فهمیدم که قلبم عجیب با نفس کشیدنت خو گرفته، انگار این نفس های تو بود که زنده نگهش می‌داشت نه نفس کشیدن منایام بودنت مرا به زندگی امیدوار کرده بود عطر حضورت را که احساس می‌کردم انگار عطری از بهشت به ریه‌هایم سرازیر می‌شدو حالا که به خودم آمدم می‌بینم چقدر عشق می‌تواند قشنگ باشدراستی حرف عشق شدهمیشه برایم سوال بود عشق واقعی‌ست ؟ بر فرض اگر واقعی هم باشد واقعا چیزی هست در دنیا که آدم را در یک لحظه مجنون کند ؟حالا که کمی بیشتر فکر می‌کنم تو برای پاسخ به سوال عشق آن هم در یک نگاه جواب خوبی هستی، قلب من هم گواه خوبیزندگی‌ام شبیه یک صفحه گرامافون خالی بود که پیوسته دور خود می‌چرخید بی هیچ تغییری تا ناگه تو آمدیاصلا نمیدانم چگونه باید توصیفش کنم برای منی که همیشه همه‌چیز باید طبق معادلات پیش می‌رفت تو عجیب ترین اتفاقی هیچ پاسخی برای منطقم ندارماما حالا عزیزِ جانِ بی‌قرارمخودم را که بدون تو می‌بینم هیچ ارزش ماندن ندارد ..الف هیچالف هیچFri, 05 Jun 2026 19:35:05 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/مَرگ-یا-تولد-kiv2iyhyriloآخرین نامه را برای تو می‌نویسم، تویی که نمی‌خوانی و اگر بخوانی هم احتمالا توجه نخواهی کردهیچوقت فکر نمی‌کردم نوشتن آخرین کلمات انقدر دشوار باشد، انگار که جوهر قلمم سنگ شده و برای نوشتن هر کلمه باید به سختی آن را نرم کنم، از جوانی تابحال هرزمان که می‌نوشتم فکر میکردم پایان نوشتن من زمانیست که دیگر برگه و قلمی نداشته باشم، نمی‌دانستم روزی می‌رسد که هزار برگه سفید برای نوشتن و هزار قلم برای رقصیدن هست اما من دیگر نیستم تا برایشان بنوازم ..تا قبل از این احساس می‌کردم که هزار ناگفته در گلویم هست اما حالا چیزی ندارم کاش میشد سکوت را هم نوشت آن وقت تا صبح برایت می‌نوشتم این روزهای آخر که هر نفسم التماس نفس بعد را می‌کند تا باز هم ادامه داشته باشم وقت زیادی برای فکر کردن دارماین روزها که جسمم تمام تلاشش را برای بقا می‌کند اما روحم چنان پرنده‌ای که تازه پرواز را آموخته بال بال می‌زند برای رفتن، این هم تناقض عجیبی‌ست که روزهای آخرم را درگیر کردههوای بیرون هرروز آلوده‌تر می‌شود و ریه‌هایم برای یک نفس عمیق زیر نور خورشید ناتوان هستند یا حتی پاهایم نای راه رفتن روی زمینِ بی رمق را بدون عصا ندارند.پس در واقع چاره‌ای جز فکر کردن ندارم والا چیزهای زیادی هست که دلم می‌خواهد برای بار آخر تجربه کنم، این هم بماند،شاید برایت جالب باشد اگر بدانی که حاصل تمام فکر کردن این روزهای آخر هم، تو شدی احساس میکنم اگر هزار بار دیگر هم بمیرم و زنده شوم باز چکیده زندگی‌ام تو می‌شوی این روزها تنها چیزی که از فکر کردن نصیبم شده حسرت و افسردگی و احساس بیهودگی‌ستنمی‌دانی چقدر از همه چیز پشیمانم اما برای بعد از پشیمانیعزیز جانم من می‌روم و آسمان هست، ابرها می‌بارند کوه ها استوار ترند و درختان سبز ترنمی‌دانم حالا که بودن یا نبودن ما آدمها در هیچ چیز اثر ندارد پس چرا انقدر به آب و آتش می‌زنیم احساس می‌کنم تمام عمرم را صرف چیزهای بیهوده کردم نمی‌دانم اگر دوباره به جوانی برگردم بهتر زندگی می‌کنم یا طبع آدم بودن دوباره بر من غلبه خواهد کرد اما می‌خواهم بدانی این روزهایی که به سختی نفس می‌کشم و هرروز باید به انتظار مرگ بنشینم پشیمانم خیلی پشیمان تولد شصت سالگی‌ام نزدیک است نمی‌دانم به آن روز می‌رسم یا نهاما اگر نور خورشید آن روز هم به چشمانم بتابدمی‌خواهم برای اولین بار تولدم را زندگی کنمنگران روزهای بعد نباشم و افسوس سال گذشته را نخورم می‌خواهم من باشم تو باشی عشق باشد می‌خواهم رها باشمرها از اندوهرها از زندگیرها از دنیا و آدم‌هایش ...اما هزار حیف که نبودن تو آخرین تولد مرا هم تلخ خواهد کردراستش می‌خواهم هنگام پرواز سبک باشم پس تصمیم گرفتم آدم‌ها را ببخشم و از سیلی نابجایی که در کودکی از پدرم خوردم تا دیگر زخم‌های کوچک و بزرگ بخشیده شدندو در پایان فهمیدم بخشیدن آدم‌ها چقدر راحت‌تر از نفرت ورزیدن است اما ما آدمها همیشه تلخ‌کامی برای خودمان و دیگران را به عشق ورزیدن ترجیح دادیمکه شاید اگر جز این می‌کردیم همه چیز جور دیگری بود القصه همه آدم‌ها با تمام زخم های بزرگ و کوچکشان بخشیده شدند اما تو ؟زخم تو را که دست کشیدم تا تیمار کنم دوباره خون تازه جهید مثل همان روز، و دردش هم همان‌قدر نمی‌دانی چطور قلبم فشرده می‌شود وقتی حتی در آخرین روزها هم دلم از تو غمین است ...بنظرت جهان بعدی هم این غم همراهم خواهد بود؟بعید میدانم فراموش شوی اما عزیز جان بی‌قرارمکاش جهان بعدی با هم آشنا می‌شدیم این جهان به ما مجال زندگی نداد فرصت عشق، فرصت لذت بردن از زندگی فرصت کودکی و فرصت جو‌انی را به ما ندادفکر می‌کنی اگر جهان بعد همدیگر را ببینیم می‌شناسیم؟اصلا جهان دیگری هم وجود دارد ؟اگر ببینمت و تو را نشناسم چه ؟کاش چشم هایت همین رنگی بماند ...آن وقت می‌توانم تو را پیدا کنم برایت عجیب نباشد چشمان تو طنابی بود که این سالها با آن به زندگی گره خورده بودم پس پیدا کردنش خیلی سخت نخواهد بودحالا که فکر میکنم چقدر برای دوباره زندگی کردن خسته‌امکاش اصلا جهانی نباشد اگر قرار است دوباره به تو نرسم ..هربار به اینجا که می‌رسم با خود می‌گویم نوشتن چه فایده‌ای دارد وقتی احتمالا قرار هست این‌ها را همه بخوانند جز خودت بگذریم من به این احساس پوچی که با غم تو اخت گرفته عادت دارم،این احساس سالهاست حتی زندگی‌ام را هم بیهوده جلوه میدهد کپسول اکسیژنم رو به پایان است و باید قبل از اینکه دیر شود پرستار را صدا کنم تا عمرم را کمی طول بدهدراستش کمی هم میترسم که به تولد شصت سالگی‌ام نرسم انگار اتفاق مهمی‌ست!انسان همیشه ولع رسیدن داشته فارغ از اینکه رسیدنی در کار نیست همه‌اش همین مسیر است که می‌دویم تا برسیم اما کاش مقصد تو بودی کاش بجای غم به تو می‌رسیدم و تو می‌ماندی تا بودنت درد زندگی را بکاهدشاید کمی قشنگ‌تر میشدتو تنها حسرتی هستی که روی قلبم سنگینی می‌کند و شوق رهایی از این حسرت کمی ترس مرا از مرگ کم کرده استگاه می‌اندیشم خبر مرگ مرا به تو چه کس می‌گوید ؟چه حالی می‌شوی یا اصلا برایت فرقی هم می‌کند یا نه اما اگر خواستی مرا پیدا کنی برایت خیلی سخت نخواهد بود از مزار من گل‌هایی می‌روید که بوی‌ عطر عشق تورا خواهد داد پس اگر روزی جایی گلی را دیدی و احساس کردی چقدر برایت آشناست مطمئن باش ریشه‌هایش در مزار من استنمیدانم چرا بیشتر از همیشه مرگ را احساس می‌کنم انگار چیزی آن سوی ماجراست که مرا می‌خواند چیزی که شاید می‌خواهد مرا از منجلاب آدم‌ها نجات دهد کسی چه می‌داند شاید دنیای بعد متعلق به آدم‌ها نباشداینگونه که فکر می‌کنم دیگر مرگ را ناخوشایند نمی‌بینم طوریکه این احساس خوشایند در آن موج می‌زند اصلا شبیه پایان نیست و رقص لحظه های وصال است گونه ای که انگار از بند جسم رها میشوی و به پرواز در می‌آیی که انگار تمام این لحظه ها را به انتظار نشسته ای تا بال‌هایت نفس کشیدن را آغاز کنندفکر می‌کنم مرگ همینقدر زیباست و هیچ شباهتی به آن توصیفی که آدمها می‌کنند، ندارد.الف هیچالف هیچFri, 29 May 2026 13:50:11 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/جهانِ-پنج-نفره-uid1a01bz2w5این سکانسی از یک نمایشنامه است، در صورت تمایل به خواندن کامل نمایشنامه با نویسنده ارتباط بگیرید.در دنیا همه جنایتکاران علتی برای عمل نابجای خود دارند که حداقل خودشان را قانع می‌کنداما آیا این قانون را هم توجیه می‌کند؟ قانونی که روزی در جایی عده‌ای تصمیم گرفتند خود را پایبند آن کننداما چه کسی می‌داند ؟شاید اگر قانون گذار هم در آن شرایط می‌بود جرمی بزرگتر مرتکب میشددر این دنیا هیچ چیز هرگز قابل قضاوت نیست تنها آدم و حسرت‌هایش رقم زننده اتفاقات هستنداینجا چه حسرتی رقم می‌خورد ؟آنها در یک کلبه کوچک در یک شب سرد زمستانی در لب مرز و بدون هیچ راه ارتباطی با دنیای اطراف منتظر باز شدن راه برای خروج غیرقانونی از کشور هستندآرش: قاتلحنا: یک زن تنهازن و شوهر، سارا و حمید: فرار از طلبکار کامران: مسئول گروهآرش: از کامران پرسیدم، ممکنه تا فرداشب مجبور شیم بمونیم.حنا: بدتر از این نمیشه من واقعا حالم خوب نیست سارا: راه برگشتی نداریم تحمل کن؛ نگفتی تو چرا میخوای بری؟حنا: یه پروژه مدلینگ خوب بهم پیشنهاد شده برای کار میرم سارا: چرا اینطوری؟حنا: شوهرم طلاقم نمی‌ده اجازه خروج هم ندارم اون یه روانیه سه ساله با هم مشکل داریم راستش فقط واسطه های زیادی داره !حمید: فقط همین چندتا بیسکویت و این بطری آب رو پیدا کردم، البته برای کساییکه دو روزه هیچی نخوردن نعمت بزرگیه.سارا: میشه به اون پسره بگی انقد سیگار نکشه؟ برای بچم خوب نیست خفه شدمحمید: داداش تمومش کردی برا اونور هم بزارآرش: یه باکس بهمن برای روزای پاییز اونجا گرفتم، هست. سخت نیست اینطوری؟ میذاشتی زایمان کنه بعد می‌رفتین !حمید: منم صبر میکردم طلبکارا صبر نداشتن، فراره ها، سفر تفریحی که نیستحمید: فرار که زن حامله نمیشناسه، بیا بشین ی چیزی بخور آرش: گشنم نیست، میرم بیرون سیگار بکشمحنا: شما میدونین اون چرا میخواد بره؟حمید: اون قاتله، یه قاتل فراری!سارا: چقدر باید یه آدم مزخرف باشه که آدم بکشهحمید: غذاتو بخور خانومآرش: آقا کامران این دختره‌ رو چرا گردن گرفتی کامران: سنی نداشته که شوهرش می‌دن به یکی ۱۰ سال بزرگتر از خودش، باباش سر قمار میبازتش، بچه مایه‌اس اینطوری نگاش نکن. همینه دیگه زندگی به کسی روی خوش نشون نمی‌ده یه سیگارم به من بدهآرش: کی میریم؟ حتی تو اتاقم خیلی سرده چوب خشک هم که پیدا نمیشه زیر این همه برف. نمیشه زیاد موندکامران: معلوم نیست بازرسی شدیدتر شده ( صدای سر و صدا از داخل )برو ساکتشون کن تا پیدامون نکردن !حمید: اون دختره تب کرده اصلا حالش خوب نیست ( آرش به سمتش میرود )آرش: چیزی لازم نداری؟ حنا: نزدیک من نیا، قاتل حتی نمی‌خوام نگاهم به نگاهت بیفته آرش: عادت داری ندونسته قضاوت کنی؟؟؟حنا: قاتل قاتله توجیهی براش پیدا نمیشه آرش: من برای خانواده‌ام هرکاری میکنمحنا: آره شاید با این منطق بتونی خودت رو قانع کنی و ادامه بدی( عصبی شده فریاد می‌زند )ارش: آره شاید من نتونم قانون رو قانع کنم اما شرف خودم رو چرا، حالا اگه اون دنیا باهاش روبرو شم سرم بالاست تو اصلا میفهمی ناموس یعنی چی؟ تو خانواده حالیته؟ شاید چون تو شانسی از خانواده نداشتی درک نکنی ولی من وقتی یه بیشرف به خواهر ۱۶ ساله من تجاوز می‌کنه و بخاطر پول و جایگاه مزخرفش نتونستم کاری کنم کشتمش اگه هزار بار برگردم عقب بازم می‌کشمش، تو هیچ میفهمی بدون پدر با نون مادر بزرگ شدن یعنی چی؟؟؟از کی میپرسم آدم پدر نداشته باشه ولی سرش قمار نکنن ( تمسخر )حنا: دهنتو ببند تو حق نداری اینطوری حرف بزنی ( زد تو گوشش )حمید: تمومش کنید این بحث مزخرف روکامران: بیرون آرومه بلند شید ساکت و آروم، اون دختره اگه نمیتونه بیاد بزارین همینجا بمونه راه بیفت سریع ..( سارا و حمید به کمک حنا می‌روند )الف هیچالف هیچTue, 05 May 2026 10:10:24 +0330https://virgool.ir/@Alef_hich/فراموشی-wghkhxpttyukمادربزرگ دیگر پیر شده است، گاهی فراموش میکند شیر آب را ببند گاهی جای وسایل را فراموش میکند و باید مدت زیادی دنبالشان بگردداما پیری چیزی از مهربانی اش کم نکرده هنوز هم چشمانش شوق زندگی را می‌نوازندنمیدانم، امروز ساعتها به صدای شیر آب که باز مانده بود گوش سپردم و فکر کردمبه کودکی ام که در این حیاط گذشت به قدم زدن در جاده زندگی که مادربزرگ دستم را گرفته و کفش‌هایم را پوشیده بودبه همه چیز فکر کردم مدتهاست فکر میکنم خیلی خیلی فکر میکنم اما هنوز هم پایان برایم در هاله‌ای از ابهام استبه اولین باد که وزید بر خود لرزیدمزمان مرا هم‌پای مادربزرگ پیر می‌کند و هیچ شباهتی به جوانی نداردحتی ثانیه‌ای به فکری که گذرا از گوشه ذهنم عبور کرد نگاهی نکردمزیرا نمیدانم اگر او و دستان چروکیده اش نباشند چطور باید راه بروم کجا باید بروم به چه قرار است برسمبراستی که آدم گاهی چیزی با ارزش تر از زندگی داردچیزی که از زندگی زیباتر است و نبودنش میل ادامه را از بین می‌بردمثل فراموش کردن بستن شیر ابمثل دستان چروکیده اشمثل حواس پرتی های ناشی از گذر زمانترجیح میدهم جایی قبل از او بایستم و بمیرمچون با نبودنش شاید شیر اب بسته بماند اما من در سیلاب دنیای بدون او غرق خواهم شدبی آنکه دوباره بتوانم جاده را پیدا کنمراه رانور رازندگی راالف هیچالف هیچMon, 04 May 2026 16:00:33 +0330