https://virgool.ir/feed/@AlefMimZکارشناسی‌م رو مهندسی نفت خوندم ولی ارشد رو اومدم تو علوم ظاهرا انسانی و دانشجوی ارشد اقتصاد.fa2026-11-11 03:27:37https://files.virgool.ir/upload/users/14370/avatar/Rihfgl.jpeghttps://virgool.ir/@AlefMimZhttps://virgool.ir/@AlefMimZ/در-باب-بیهوده-بودن-سیرهای-مطالعاتی-kisxlsagdukgفکر می‌کنم به صورت کلی، همهٔ سیرهای مطالعاتی «باید» متناسب با روحیات و خلقیات شخص تنظیم و توصیه شوند. این گزاره حالت استثناء هم دارد؛ زمانی که فرد می‌خواهد خودش را با گروهی هماهنگ کند یا به آن‌ها بپیوندد. به همین دلیل هم آن خلقیات فردی اهمیت خود را از دست می‌دهند. در واقع فرد باید صرفاً با درنظرگرفتن خلقیاتش، مسیرش را تعدیل کند تا بتواند در مسیر این سیر مطالعاتی حرکت کند.ما آدم‌ها نیازهای متفاوتی داریم. این نیازها حتی در طول زمان هم تغییر می‌کنند و ثابت نیستند. حال اگر من کتابی را پیشنهاد بدهم، احتمال زیاد بر اساس همین نکته خواهد بود؛ یعنی بر اساس مطالعات اخیر و تحولات روحی و شخصی خودم پیشنهادی را ارائه داده‌ام. باید پذیرفت افرادی که بتوانند بدون پیش‌فرض‌های شخصی (منظور خود فرد است، نه پیشنهاد گیرنده) و جامع‌نگری در مورد کتاب‌های خوانده شده‌اش، سیر یا کتابی را پیشنهاد کند. به همین دلیل هم پیشنهادی که در ادامه ارائه می‌کنم، در چهارچوب تحولات شخصی و شرایط زمانی من تعدیل شود.اکنون که این متن را می‌نویسم، تصویر روشنی از پاسخ به سؤالات زیر ندارم: چه کاری «باید» در زندگی انجام دهم؟ چه مسیری بهترین راه ممکن برای دستیابی به «بهترین» حالتم است؟ اساساً رسیدن به «بهترین» حالت خود، ارزشمند هست؟ و بسیاری دیگر از سؤالاتی این چنین را می‌توان ردیف کرد. با این مقدمه، به دنبال کتاب‌ها، مطالب و قرائت‌هایی از زندگی هستم که بتواند تقلبی در مورد پاسخ این سؤالات به من برساند. با توصیف جزئی دو کتابی که بنا گذاشته‌ام به زودی تمام کنم، شروع می‌کنم و فضای اخیرم را به تصویر می‌کشم.در طول تعطیلات پنج، ۶ روزهٔ نوروز، علاقه داشته‌ام تا حداقل دو کتاب زیر را به اتمام برسانم: «کشف شمال حقیقی» و «مدیریت توجه»، هر دو از انتشارات آریانا قلم. اولین کتاب، باید بتواند «من» را به من نشان دهد. قرار است که خودم را بیشتر بشناسم که هستم و به کجا باید برسم، از سؤالات اساسی‌ای هستند که اغلب انسان‌های این کره خاکی به آن فکر می‌کنند. بنا گذاشته‌ام تا دیر نشده است، اگر به جوابشان نمی‌رسم، گزاره‌های ناممکن را زودتر شناسایی و حذف کنم. در همین راستا، «انگیزه رهبری» کتاب دیگری بود که به من نشان داد «امیر مهدی‌زاده» احتمال زیاد نمی‌تواند (حتی شاید مطلوبش هم نباشد) مدیرعامل یا رهبر بزرگی در زمینه‌ای مشخص شود. خلقیات و تصویری که از این رهبری دارد، به سختی‌هایش نمی‌ارزد.کتاب دوم هم که از اسمش تا حدودی می‌توان حدس زد به چه کاری می‌آید. من معضل حواس‌پرتی، سوتی‌های بسیار و اشتباه دیدن‌ها و محاسبه کردن‌ها را از دوران ابتدایی تا کنون به دوش کشیده‌ام. فکر می‌کنم وقتش رسیده که یکبار (و ان‌شاءالله برای همیشه) تکلیفش را یک سره کنم. امیدوارم این کتاب بتواند به من کمک کند تا ذهنم را روی کاری که دارم انجام می‌دهم، متمرکز کنم و حواشی نتواند مرا به بیراهه بکشانند.اما کمی کلی‌تر هم بخواهم بگویم و کمتر پرحرفی کرده باشم، این‌طوری جمع‌بندی می‌کنم. ما نیاز داریم برای رشد کردن، خود را بشناسیم. شناخت خود از نظر من، علاوه بر دانستن ویژگی‌های فردی (قوت‌ها و ضعف‌ها)، نیازمند تاریخ جامعه و نهادها (نه به معنای سازمان، به معنای قراردادهای اجتماعی) اطراف هم هستیم. بدون این‌ها، تصویر واضحی از تعاملات تاریخی با اطرافیانمان نخواهیم داشت. در آخر، نیاز داریم پا در کفش دیگران هم کرده باشیم. ما جز افراد از مرگ بازگشته، تنها یک بار زندگی می‌کنیم. برای پا در کفش دیگران کردن، باید جای آن‌ها زندگی را زیسته باشیم. رمان، سفرنامه، خاطره نوشته‌ها، شعر و مطالبی از این دست (حتی اگر به معنی امروزی‌اش برای تولید محتوا باشند و به ازای تک‌تک کلماتش وجهی پرداخت شده باشند) می‌تواند پای ما را در کفش دیگرانی بکنند که حتی لحظه‌ای هم آن‌ها را ندیده‌ایم و تصورشان را هم نمی‌کردیم. اینکه چه کتابی معرفی شود، به سلیقه فرد بیشتر برمی‌گردد تا اعلام کتابی برای خواندن.زیستن مهم‌ترین کاری است که در حال انجامش هستیم. با این جمله شاید بتوان بهتر و سخت‌گیرانه‌تر به دنبال چیزی رفت و کتابی را از قفسه کتاب فروشی برداشت. شاید این جمله ما را مجبور کند که برای انتخاب کتاب، به اندازهٔ خرید پارچه‌ای زیور آراسته و گران، وقت صرف کنیم.پ.ن: این متن ویرایش نشده و یک نفس، نوشته شده است. :)الف میمالف میمSun, 20 Mar 2022 15:29:53 +0330https://virgool.ir/@AlefMimZ/سکوت-تنهایی-و-تفاوتهای-آدمی-zznysdcfbf5tبسم اللهاین متن رو دیشب نوشتم، لذا زمان‌هاش برای دیشب هستند :)?امشب که داشتیم از کافه برمی‌گشتم، دوباره یادم اومد که آدم‌ها همینن. متنوع و مختلف. باید بپذیرم تفاوت‌هایی دارن با تو که همیشه می‌تونن زندگی رو اونطوری که میلت هست بچرخونه. یک آدم حتی تو شرایط مختلف می‌تونه فرق داشته باشه، لحظه‌ای که تو فکر می‌کنی می‌تونه کنارت باشه و کمکت کنه یا حالت رو خوب کنه خودش دچار مشکلات دیگه‌ای باشه.?فارغ از اینکه مشکلی داشته باشه، دارم یاد می‌گیرم که آدم‌ها رو با تفاوت‌هاشون اگه درست می‌دونم کنارم نگه دارم. مدتی هست که سعی کردم دوستان دوره‌ی کارشناسی رو کنار خودم ولو شده با یه پیامک، نگه دارم. برای من همچنان دیدن دنیا از دریچه افراد دیگه جذابه. دوست دارم کمکی از دستم برمیاد براشون انجام بدم. نمی‌خوام رشته اتصالی که هست، به گره افتادن تو زندگیم بند باشه فقط؛ اگه کاری داشتم پیام بدم. حداقل خودم روم نمی‌شه اینطوری. یه جاهایی تونستم ولی خیلی از موارد واقعاً نتونستم متاسفانه. فراموش کردم یا دلم راه نیومده. اینا از نقطه ضعفمه، چیزی که آسیب‌پذیرم می‌کنه.?انگار هنوز باور نکردم که همه مون تو دنیا تنهاییم. چیزی که تنهامون می‌کنه، فقدان دوست‌های نزدیک یا اقوام و عزیزان‌مون نیست. بنظرم واقعیت این هست که ما اساساً تنهاییم، مگر در مواردی خاص. خلقت‌مون که در طول خواست باری تعالی بوده اینطوریه. ما نیاز داریم به بودنش. به حضورش تو لحظه لحظه زندگی مون. اینکه فراموشش کنیم، بحث دیگه‌ایه ولی واقعیت اینه که اینطوره.?فراموشی رو هم «خودش» تلاش می‌کنه کمتر کنه. مشکلات می‌ذاره، سختی‌ها می‌ذاره. لازم باشه اون چیزهایی که خیلی دوستشون داری، وابسته‌شونی رو از قلب میندازه بیرون بدون تعارف. قلب مال خودشه، ساخته که اونجا باشه. بمونه و باهات همراه باشه. اگر بنا بود لحظه‌ای باشه و آن دیگه‌ای نباشه، توحید اینقدر سخت نبود.?من که خودم تو شلوغی‌ها استارتی می‌زنم و بعدش می‌شم مستمع جمع، دیگه نباید گلایه‌ای کنم از نبود کسی. چیزی ندارم برای گفتن. تقریباً هیچی بلد نیستم. چرا باید خودمو به زحمت بندازم تا نشون بدم که مثلاً بلدم. سکوت و گوش دادن خوبه. کاش همیشه می‌شد تو سکوتم یاد بگیرم. کسی بود که آن به آن ازش یاد می‌گرفتم.?چند هفته پیش، به مهدی گفتم که سکوت هم کلی چیز داره تا یاد بگیرم. خیلی خوبه سکوت. شایدم تنهایی رو گفته بودم در ادامه ش. امشب هم چیزی رو دوستی باز کرد برام که تیکه از آهنگ بود: «تو را با شبم آشنا کردم.» داشت توضیحش می‌داد این دوست که گفت: «آدم هایی که دوست داریم وارد خلوت و تنهایی شبهامون می‌کنیم. بعد کم‌کم تو شب باهاشون صمیمی می‌شیم.»?این درسته، سکوت شب رو آدم با کسی شریک می‌شه که اشتراکی جدی باهاش داشته باشه. البته که بیشتر این سکوت رو باید با خودش سپری کرد: «قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا.» ما هنوز داریم خودمون رو سرکار می‌ذاریم. این همه تنش داریم با بقیه که مثلاً چیزی داشته باشیم، تنها نباشیم، اصلاً بخشی وجودمون اینطوری انگار تعریف شده. اما « مَن أَصلَحَ فِیما بَینَهُ وَ بَینَ اللّه أَصلَحَ اللّه فِیما بَینَهُ وَ بَینَ النّاس.»?این رو به وضوح فهمیدم که روابط دنیایی رو از سمت دیگه‌ای داریم پیگیری می‌کنیم که خلاف اخباری هست که خدا بهمون رسونده. اینقدر تو چیزهایی داریم دست و پا می‌زنیم که کلاً خلاف رضایتشه. فکر هم می‌کنیم خیلی زرنگیم. با هر چیزی که شده می‌خوایم رقم پول‌مون رو زیاد کنیم تا به چیزایی که فکر می‌کنیم نیازمونه برسیم. یه روزی به دوستم گفتم که همه فکر می‌کنن باید بیشتر داشته باشیم. اما نمی‌فهمن که باید دو برابر بیشتر جواب پس بدن. اول اینکه از کجا آوردی؟ بعدش هم اگه قصر در رفتی، کجا و چرا اینطوری خرجش کردی؟?ظاهراً هنوز باور نکردیم باید جواب پس بدیم. چون منی نمازش رو می‌خونه، مثلاً سرش رو هم تکون می‌ده و تاسف می‌خوره برای غلفت همه الا خودش. تو محاسباتش اینکه خدا چی مورد رضایتشه لحاظ نشده. اما رضایت خودش که پشیزی مهم نیست تو دنیا، باید حتماً برآورده بشه. اصلاً دولا راست می‌شه که چی؟ نباید یادش بیاد که چه کصافطی داره به زندگی‌ش می‌زنه؟! نوح -علی نبیّنا و علیه السلام- کل عمر ۷۰ ۸۰ ساله ما رو به سجده‌ای می‌گذروند. من اونوقت اینقدر دنبال ارتقای دنیامون هستم که یادم رفته اصلاً باید به چه چیزایی جواب بدم.?بحث اولی این بود، تفاوت‌های آدم‌ها. برگردم بهش، باید بگم که این تفاوت‌ها یک سلسله نیازهایی رو درست کرده اما همه‌اش رو خودش باید رو به راه کنه. کار حقیری مثل من نیست. منی که ساعت دیگه‌ام رو خبر ندارم، چطور اینقدر راحت نسخه می‌پیچم، حرف می‌زنم و اظهار نظر می‌کنم. چرا این دهن وامونده همیشه داره حرف می‌زنه. این انگشت‌ها دارن چیزهایی رو می‌گن که با علم خود من هم شاید در تناقض باشه. چرا سکوت نمی‌کنم؟! اصرار دارم نپذیرم که لازم نیست همیشه چیزی بگم؟ یه گوشه بشینم و گوش کنم؛ یاد بگیرم؛ کسی کمکی خواست کمکش کنم؛ امان از شوخی‌هام! دل‌ها شکستن تو این بی‌مزگی‌هام. آدم‌ها غصه‌دار شدن، اما کو چشمی که ببینه نباید این مسیر طی بشه؟?خلاصه بخوام بگم: دلم تنهایی با تو رو می‌خواد، که من باشم و تو؛ سکوت من باشه و حرف‌های تو؛ حب تو؛ علاقه به تو؛ اصلاً همه‌اش تو باشی و من نباشم.الف میمالف میمTue, 08 Dec 2020 09:16:18 +0330https://virgool.ir/@AlefMimZ/تأملی-در-باب-کهولت-سن-kicl6ip3bv0wبچه که بودم، به این روزام اینطوری فکر نمی‌کردم. شاید درسم رو خونده بودم و سرکار می‌رفتم. تو مراحل تشکیل خونواده بودم و به داشتم به اسم گذاری بچه‌ام فکر می‌کردم یا مراسمات عروسی. اما واقعیت اینه که ما متفاوت از افکار و خیالات‌مون زندگی می‌کنیم.سیلی‌هایی که حقایق به صورت ترکه‌ای و نازک تخیلات‌مون می‌زنه، حتی رفتار اون‌ها رو هم عوض می‌کنه. تا جایی که این تخیل دیگه نایی برای حرکت و پرواز نداره و می‌شینه یه گوشه. بنظرم اونجاست که پیری شروع میشه. عموماً پیری رو با سفید شدن مو، ضعف جسمانی و قوه‌ی فیزیکی و شاید پختگی در تصمیم و حرف زدن می‌سنجن. اما اینا بنظرم ظاهر قضیه هستن. ماها وقتی پیر می‌شیم که دیگه آدم سابق نباشیم.می‌دونیم زندگی زخمت‌تر از نوازش لطیف مادرانه‌ی روزهای کودکی و نوزادی‌مونه. درست وقتی که مادرمون تو اوج گریه‌هامون ما رو بغل و نوازش مون می‌کرد و قربون صدقه‌مون می‌رفت و حتی گاهی جایی از بدن‌مون که مورد هجوم همین زمختی زندگی می‌شد رو بوسه می‌زد، دیگه مهم نبود این زمختی نامرد، چطور می‌خواد حال‌مون رو بگیره. یه کهکشان مهربونی تو کوله‌مون داشتیم که به وقت یا حتی از سر ولخرجی هرجا که دست‌مون می‌رسید استفاده می‌کردیم. حالا که بزرگ شدیم اما وضعیت جور دیگه‌ایه.نه اون بچه‌های کوچیک هستیم که به اون بوسه‌ی روی زمختی‌ها دلگرم باشیم و ازش بیشتر شدنش نترسیم، نه اینقدر قوی هستیم که جلوشون تاب بیاریم. اینجاست که کم‌کم اون رویاهایی که داشتیم، زمین‌گیر می‌شن. کم‌کم از نفس میفتن. اولش خیلی بالا نمی‌رن و پروازشون کم ارتفاع میشه. بعدش مسیر طولانی رو دیگه نمی‌تونن پرواز کنن. بعدشم که تو جهش اولیه برای پرواز گرفتار می‌شن.دیگه رویایی نمی‌مونه. خاطراتی از همون پروازها مونده برامون که یادآور روزهای خوشی هستن. درس خوندن، سر کار رفتن، تشکیل خونواده، ازدواج شون، تاسیس کارخونه و شرکت خودمون، نوبل ادبی، پرفروش‌ترین کتاب طی ۵ سال متوالی و هزاران پرواز دیگه که فقط خاطراتی ازشون مونده برای این پرنده‌ی از پا افتاده.بعد یه مدت حتی از فکر کردن به اینکه بخوای یادآوری‌شون کنی هم گریزون می‌شی. نفست بند میاد تا یادشون میفتی. جونی نمی‌مونه برات که بخوای به یادت بیاری. بعدش کم‌کم می‌شن خاری که تو گلوت گیر می‌کنن. بغضت رو نمی‌تونی قورت بدی. بالاخره با گریه، اشک و زحمت زیادی موفق می‌شی این اژدهای بی‌سر بغض و خار تو گلو رو شکست بدی و نفست کمی بالا میاد. ازینجا به بعد دیگه فقط خاطراتت هستن که دردآور میشن، زجرآور میشن. زورت هم بهشون نمی‌رسه. میشن یه همراه همیشگی تو زندگی که باید کنار بیای باهاشون، با بودن هر آن و هر لحظه‌شون. هر موقع که دلشون بخواد میان و لهت می‌کنن و میرن.بنظرم این پیری‌ه. تخیلته که بهت امید میده. رویاهات هستن که جوونی‌ت رو به رخ همه می‌کشن. گیرم که مثل قبل قدرت بدنی نداشته باشی؛ وقتی رویا داری، می‌تونی هر روز تو خیالت به شهر جدیدی تو رویاها برسی یعنی جوونی.حالا وقتی که به گذشته‌ی خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم که یکسری از رویا پردازی‌ها هم دیگه دست نیافتنی شدن. الان دیگه به یکسری از چیزا نمی‌تونم فکر کنم. خسته‌تر از اونیم که اونقدر تو رویاهام پرواز کنم. خسته‌تر از اینکه شهر جدید کشف کنم، لذتشو ببرم و به همه نشون بدم که کجاها رفتم. سفرنامه‌نویسی این رویاها هم خودش لذتی داشته دوره‌ای، هنوزم ظاهراً داره امّا شوقی نیست، ذوقی نیست. حتی گاهی همین نیمچه خیال رو هم نمی‌خوام داشته باشم. اذیتم می‌کنه، خسته‌ترم می‌کنه.القصه که دیگه شور و حال چندسال پیش رو ندارم. موهام هم کم‌کم داره سفید میشه. تقریباً بالای گوش‌هام چند تار مویی پیدا می‌شن که سفید شده باشن. حکایتم شده این که زنبور طفیلی شدم. در حوالی ۲۵ سالگی، این وضعیت رو خوب نمی‌دونم اما ته تهش خدا بزرگه :)اینطور تموم کردن هم از وضعیت طفیلی شدنه شاید!الف میمالف میمSat, 01 Aug 2020 23:32:40 +0430https://virgool.ir/@AlefMimZ/دلنوشت-به-تاریخ-۱۸-تیر-۹۸-idx8ptlowjj9بسمهالان که دارم این متن رو می‌نویسم، ظرفا رو شستم، بازی آخر شب رو داشتم و در ظاهر باید حال خسته‌طور و خوشحالی داشته باشم. نمی‌دونم چرا اما اینطوری نیست.بعد از چندین بار «نه» شنیدن از فرصت‌ها، آدم‌ها و حتی خودم، فکرشو می‌کردم که دیگه در نداشته باشه. یاد اون اتفاق زمستون پارسال افتادم الان. همچنان سوزناک‌ه برام، زخمی عمیق که با هربار یادآوری ناراحتی تا مدتی دنبالم می‌کنه، سایه به سایه.پارسال بود که فکر می‌کردم با خودم که شاید توانم داره تموم میشه، اما هر بار که اینو می‌گفتم تو خودم دیدم که ظرفیت سختی بیشتر رو دارم. راستش دیگه یاد گرفتم باهاشون کنار بیام، ازشون فرار نکنم و یجوری حل و فصل‌شون کنم، اگه هم نمی‌شه که خودمو تطبیق بدم باهاش. مثل الان که هر بار می‌گم عادت کردم بهش ولی بازم انگار تازه اتفاقی افتاده.یادمه که پارسال تابستون داشتم به این نتیجه می‌رسیدم که چی. تا اینکه اقتصاد اومد و داره پُرَم می‌کنه از خودش و علاقه بهش. داره کم‌کم کاستی‌های زندگی‌مو جبران می‌کنه. منم دیگه دارم با انس گرفتن باهاش عادت می‌کنم. بیشتر بهش متمایلم، خسته نمی‌شم ازش ولو کاری باشه که برام خوشایند نباشه و بنظرم مسخره بیاد؛ بخاطر گل روی اقتصاد انجامش می‌دم. الانم انگار خلأهام دارن یواش یواش با اقتصاد پر می‌شن. نمی‌دونم حد ظرفیتم چقدر ولی ترسم از اینه که ده سال دیگه که به خودم بیام، ببینم چیزی ندارم جز اقتصاد و یه حسرت بزرگ از نداشته‌هایی که با اقتصاد پرشون کردم برام بمونه. ایشالله که نمی‌شه. ولی مگه با ایشالله و ماشاءالله ست؟خسته که می‌شم، بازم کار خوب و در چهارچوب کلی‌م دارم که انجامشون بدم. مطلوبیت یک کار کم میشه، کار بعدی خوبی هست که مطلوبیت کم شده رو جبران کنه. دارم سَر می‌کنم این روزا رو، به چه قیمتی؟ نمی‌دونم! هرچی هست، فعلاً که جواب داده برام. مثل سیگاری که بعد از یه جر و بحث سنگین، آرومت می‌کنه، می‌شونتت سر جات و یه آخیش با صدای بلند می‌گی و راحت می‌شی.راستش نمی‌دونم چرا دارم اینارو می‌نویسم. انگار که دارم تو دفترچه خاطرات می‌نویسم. اما هرچی هست، نه می‌تونم بگم داره راحتم می‌کنه و نه اینکه حالمو بدتر می‌کنه. انگار تکلیفم با خودم مشخص نیست. اما اشتباه‌ه. تکلیفم مشخصه! اما زندگی چرخش یه جور دیگه داره می‌چرخه. فقط می‌تونم بگم بر وفق مراد نیست. آینده بهتره؟ نمی‌دونم! چون مطمئنم بدتر از اینم می‌تونه بشه و حتی بنظرم ظرفم پُر نشده. اما اللهم انی أسئلک العافیه.وقتی چرخ زندگی بر وفق مرادت نباشه، بی‌تاب می‌شی. اما انگار شدم مثل آدم لالی که حتی فریاد هم بزنه بازم صدایی نداره. اینقدر مشکلات بقیه رو می‌بینم که می‌گم الحمدلله من تقریباً هیچ مشکلی ندارم.به هر جهت، روزا دارن می‌گذرن و نمی‌دونم بعداً حسرت بهتر استفاده کردن ازشون رو می‌خورم یا نه. ایشالله که راضی باشم بعداً از خودم :)الف میمالف میمTue, 09 Jul 2019 02:55:04 +0430https://virgool.ir/@AlefMimZ/قهرمانهای-ما-معمولیها-lfte8wn7lkpq*متن حاوی اسپویل فیلم است.در فیلم Blade Runner 2049، شخصیت اول داستان مسیری را طی می‌کند که بسیار برای ما اتفاق می‌افتد. رؤیاهای قهرمانانه و پیروزمندانه! رؤیاهایی متفاوت از قرائت رسمی خانواده‌هایمان، چیزهایی که آمال و آرزوهایمان را می‌سازد. نقاط مثبت یا به تعبیر درست‌تر، درخشانی که از خاطرات کودکی‌مان داریم و آن‌ها را سکوی پرتاب خود در زندگی می‌دانیم. این نقاط به‌قدری امیدبخش هستند که گویا همه‌ی جهان برای ایجاد آن لحظه دست‌به‌دست هم داده بودند.همانند زندگی همه‌ی ما معمولی‌ها، انتهای داستان آن چیزی نیست که ما دلمان می‌خواهد. شخصیت اصلی داستان درجایی از داستان با حقیقتی روبه‌رو می‌شود که برای او، و مشخصاً برای من، ویرانگر است، اینکه او منجی نیست و فقط رؤیاهایی از منجی را در سر دارد. درواقع متوجه می‌شود که او پوششی برای منجی حقیقی است تا شرّ نتواند منجی را یافته و برای همیشه خیر از زندگی انسان‌ها رخت بربندد.در همین سکانس زنی که این خبر را به او می‌دهد، بعد از دیدن صورت حیرت‌زده‌ی شخصیت اول داستان، با الفاظی تکراری برای همه‌ی بشریت، سعی در دلداری او دارد. می‌گوید که همه‌ی ما دوست داشتیم که جای او باشیم و به همین دلیل است که پیروزی او تلاش می‌کنیم. اما کیست که نداند این کلمات مهمل‌هایی برای تخدیر قلب شکسته‌ی شخصیت اول داستان است و در نظر او حتی ارزنی ارزش ندارد. نکته‌ای که آن زن به او گوشزد می‌کند این است که نباید پدر منجی را به او برساند زیرا جان منجی و درنهایت آینده‌ی خیر به خطر می‌افتد، اما او انسان‌تر از این حرف‌هاست.او برای نجات پدرک بیچاره تلاش می‌کند و بعد از درگیری با مأمور شرّ، که حالا به‌شدت هم دچار جراحت شده، پدرک را نزد منجی می‌رساند. از اینجای داستان، دقیقاً می‌توانم خود را جای او تصور کنم. لبخندهای از سر اجبار و هدایت پدرک به سمت فرزندش و درنهایت دراز کشیدن او روی پله‌های ساختمان و درنهایت نفس آخرش...او منجی انسانیت نشد اما برای من قهرمان زندگی هرروزه‌ام است. کسی که رؤیای منجی بودن را از کودکی جلوی چشمان خود می‌بیند و حتی وقتی هم در تلاش است تا از آن فرار کند، ناگهان روی بی‌رحم و زمخت سرنوشت او را با این حقیقت که او منجی نیست، روبه‌رو می‌کند. وقتی‌که تمام رؤیاهایش را بربادرفته می‌بیند، کار خود را انجام می‌دهد و درنهایت هم در سکوت انسان‌های دیگر و حتی پدر منجی، غریبانه نفس آخر را می‌کشد.جمله‌ی طلایی او این است: «همه‌ی خاطرات خوب برای او [منجی] ست.» بله، ما معمولی‌ها خاطرات خوبمان هم برای منجی است ولی هرروز قهرمان‌هایی در زندگی‌مان می‌بینیم و به‌سادگی از کنارشان می‌گذریم، چون همه‌ی ما معمولی‌ها قهرمانیم.الف میمالف میمSun, 12 Aug 2018 20:30:07 +0430