<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نشریه ی عَلَم</title><link>https://virgool.ir/feed/@Alamjournal</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:16:24</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/94356/avatar/VNxzbY.png</url><title>نشریه ی عَلَم</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal</link></image><item><title>رای داغ ، کباب داغ</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/رای-داغ-کباب-داغ-fx5gbz3alddu</link><description> همه چی از یه کباب شروع شد...اگر بخواهیم گذری مختصر داشته باشیم بر وضعیت امروز کشور و نقاط منفی را واکاوی کنیم؛ باید از بیکاری، تبعیض، فقر و دردهای معیشتی مردم و چندین و چند مسئله ی دیگر بگوییم اما در این نوشته میخواهیم به یک مسئله عمیق تر بپردازیم و آن اینکه مشکل را از کجا حل کنیم؟! اگر از مقصر بپرسیم بی شک پاسخ ها ]اگر منصفانه وخیرخواهانه باشد[ همگی به بی کفایتی مسئولین امر و خواب بودن نمایندگان مجلس ]که کاش خواب باشند فقط[ میرسیم منتهی در هیچ کدام از اشارات به آن سه انگشتی که به سوی خودمان است نگاهی نداشته ایم و گاها هم اگر به آن بپردازیم با هزاران توجیه از قبیل: بابا مگه دسته مائه، خودشون انتخاب میکنن، همشون دستشون تو یه کاسه س،انتخاب بین بد و بدتر بود، لااقل این به فکر خوشی ما بود، مگه میذارن آدم دستش برسه به اون بالاها و... رو به رو میشویم. دو بند بیتعارف :حال از ریاست جمهوری و شورای شهر بگذریم و کمی مجلس را دریابیم؛ از قانونگذاری بگیرید تا تایید وزرا و در نهایت استیضاح رئیس جمهور با 290کرسی، همه و همه به دست مردم آکنده می شود این بدان معنی است که مجلس اگر مجلس باشد هم تعیین تکلیف درست برای ممکلت میکند(قانون درست وضع می کند)، هم مجری آن را انتخاب و تایید میکند(تایید وزرا) و هم بر اجرای آن میتواند نظارت داشته باشد و در صورت نارضایتی مجری آن را برکنار نماید (پرسش و استیضاح). پس گفتار مجلس در راس امور است، تنها یک شعار نیست. این نوشته به غایت خواهد رسید اگر خواننده تنها 5 دقیقه به معیارهای رایج خود و اطرافیانمان در انتخاب اشخاص برای این کرسی ها که تاکنون بوده است بیندیشد. آری، کباب بلای جانمان شده است، گاهی برای یک عده یک پرس کباب، کباب است، برای عده ای دیگر نیز هم قوم بودن یا هم محله بودن یا فامیل بودن، کباب است و برای عده ای وعده های کوچک مانند آسفالت کردن محله ای و تاسیس یک پارک ، کباب است و برای عده ای نیز که قشر آکادمیک و تحصیل کرده ما را شامل میشود شور آزادی گاها‌ بی معنا و کنسرت و دیوار نکشیدن، کباب است. درنهایت میتوان گفت که باید بدانیم نماینده ای که از شهر و دیار ما میرود و بر کرسی مجلس مینشیند نماینده شهر ماست اما برای کشور تصمیم می گیرد و برای کشور تصمیم ساز است، و باید در اولویت ها و معیارهای رأی دادنمان دقت و گاها تجديد نظر کنیم. اولویت، مسئله ای است که باید جدی گرفت. آری آسفالت کردن محله هم مطالبه است، کنسرت گذاشتن در شهر هم مطالبه است، در مقابل شغل جوانان، عدم تبعیض فقیر و غنی، توجه به نوع زندگی کاندیدا(بعد از انتخاب هم باز در پایین شهر زندگی می کند؟)، سابقه و پیشینه او در منصب های گوناگون و برنامه هایش برای آینده نیز مطالبه است. اما به راستی کدام اولویت است؟ این کارها سبب میشودبه شعارهای گاها تخیلی او پی ببریمیلی برای دانشجو داشتن شغل مهم تر است یا کنسرت؟ برای فرزند شما دو کلاس درس اضافه شدن به مدرسه محل زندگی تان مهم تر است یا تعیین و تصویب محتوایی که قرار است ذهن و شخصيت فرزند شما را شکل دهد؟ تصور آینده این تغییر، باشما؟!به قلم امیرحسین فیضی</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 23:47:34 +0330</pubDate></item><item><title>موسم شفافیت</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/موسم-شفافیت-oshptrdubwsr</link><description> سلام پسرم، ساعت ها راه اومدم تا جناب دکتر رو ببینم.-سلام پدر، ولی اسم شما تو لیست ملاقات هفتگی نیست، متأسفم.-قلب من ضعیفه پسرم، از کار افتاده ام حقوقی ام جز یارانه ۴۵ هزار تومنی ندارم، به خدای احد و واحد بعد از اوس کریم امیدم به شما هاست، آقای دکتر نماینده شهر ماست، اگه مشکلاتمو به ایشون نگم به کی بگم؟؟تو نماز جمعه هم که حرف میزنی، سریع میگیرنتو می برنت اونجا که عرب نی میندازه. پس باید چیکار کنم من؟ ای خدااا منو بکش راحت شم.آنچه خواندید داستانی بر اساس واقعیت های زندگی پیرمردی ۸۰ ساله است.به راستی موکل، نامحرم است؟؟نماینده مجلس کیست؟؟برای استحصال جواب کافیست گذری داشته باشیم بر ساختمان مجلس شورای اسلامی.کم تر نماینده ای وارد مجلس شورای اسلامی می شود و خود را در حزب های سیاسی دخیل نمی داند.دوگانه ای که همچون ویروسی بر جان ملت افتاده است و مردم درحال گذرکردن از دوران نقاهت و پیشروی به سمت بهبود هر چه سریع تر هستند ولی هنوز که هنوز است مجلس و نمایندگان آن خود را بیمار این ویروس ساخته اند. شیفتگی که مجلس را به مرکز بیماری مبدل گردانده است.و اما حرف دل...باید عرض کنم که آقای وکیل، درد مردم شهر چیز دیگری است. آنها به دنبال فقر و غنا هستند در پی عدالت. عدالتی که خود وعده آن را به مردم شهر داده بودید و اکنون درگیر حزب شده اید. راستی زمان انتخابات نیز راجع به شفافیت سخن می گفتید. پس چه شد شفافیت؟؟شفافیتی که کشورهای فقیر آفریقایی از آن برخوردار هستند و ما هنوز از آن بی بهره ایم. سه سال و اندی از نمایندگی شما میگذرد و معلوم نیست که این برج را چطور برای خود دست و پا کرده اید.دکتری که مردم شهر می شناختند و به او رای دادند فردی بود از جنس مردم. تا آنجا که مردم می گفتند حتی برای مخارج تحصیلش در دوران دانشگاه، شب ها کار می کرد و اکنون پس از سه سال و اندی دارای ثروت عظیمی است. برای مردم سوال است حقوق نمایندگان چقدر است؟؟از قول امام(ره)مجلس عصاره ی فضایل ملت است نه عصاره ی بعضی خصلتها! مجلس نباید نماد تردید باشد، نباید نماد خودکم بینی باشد، نباید نماد یأس یا عدم مبالات به مسائل کشور باشد. حال موسم شفافیت فرا رسیده است. شفافیتی که عصاره مطالبات برخاسته از درد مستضعفینی است که خدا بر آنها منت نهاده و پیشوایان و وارثین زمین قرار داده است. درشرایط فعلی باید از هرگونه جناح بندی سیاسی گذر کرد، پای در راه اراده خویش نهاد و به دوگانه ای رسید که عامل پیشرفت را به ارمغان می آورد. فقر و غنا ، دوگانه فرهنگی که عدالت و در پی آن در مجلس شورای اسلامی، شفافیت را در پی دارد.به قلم سید امیر ایروانی</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 23:34:30 +0330</pubDate></item><item><title>پلّه یا قلّه!دقیقا کجایی؟!</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/پلّه-یا-قلّهدقیقا-کجایی-h4v2sjuekjpe</link><description> مجلس در راس امور است...جمله ای که شاید همه شنیده اید. ً فهم بهتر این جمله از مجرای آشنایی با صاحب جمله حاصل می شود و با شناخت دغدغه آن شخص است که موضوع برایمان روشن می شود. در سالهای قبل از انقلاب مساله اصلی بسیاری از اندیشمندان اسلامی متوجه این بود که مردم را از اسلام حداقلی، که هیچ وظیفه ای جز انجام برخی واجبات از جمله نماز، روزه، حج و... و همچنین ترک برخی محرمات نداشت، برهانند و اسلام ناب و حقیقی که مبتنی بر آیه قرآن؛ 《پیامبران نیامدند جز برای اینکه مردم قسط و عدل را به پا دارند》 است را به مردم بشناسانند. در این نوع نگاه به اسلام، چیزی که حائز اهمیت است این است که چون خدا جهان را خلق کرده خودش نیز قوانین آن را وضع کرده است پس دیگر نمی شود مؤمن ُ ببعض و یکفرببعض بود و مذبذبانه قوانین خدا را در حیطه خاصی نادیده گرفت و مثالا ذیل سلطهغرب یا هر طاغوت دیگری رفت و هژمونی آن را مستولی کرد. واضحا چنین شخصی خدا و دین خدا را در آن حیطه ناتوان می داند که در مقابل غیر خدا کرنش می کند، مگر شرک جز این است؟ در صحیفه امام خمینی، بیانات مقام معظم رهبری و آثار شهید مطهری و سایرّ اندیشمندان مکررااجرای تمام و کمال اسلام با همه ی اجزا و ابعاد ذکر شده است. حال مشخص می شود که وقتی شخص پیر خمین میگوید مجلس در رأس امور است یعنی ای نماینده ی مجلس وقتی می خواهی نامزد انتخابات بشوی توجه داشته باش که وظیفه تو این است که با کار کارشناسی و اولویت سنجی مبتنی بر جهان بینی اسلامی برای دستگاه اجرایی و قضائی کشور تصمیم سازی کنی و با رجحان بخشی منافع ملیبر تمایلات شخصی ات، نفس اماره ات را با تقوای الهی ذبح کنی، نه اینکه هیمنه پوشالی غرب چشمانت را بگیرد و تمام هم و غمت این باشد که لوایح سازمان ملل و بیگانگان را تصویب بکنی و وقتی امثال موگرینی ها را می بینی دهانت تا بناگوش باز شود و حیثیت کشور را فدای سلفی گرفتن با اوکنی!به قلم سهند خرسندی</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 23:15:41 +0330</pubDate></item><item><title>آقای همیشه رئیس</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/آقای-همیشه-رئیس-dxqrsi1590h6</link><description> همه چیز دارد از کمیته و کمیسیون های به ظاهر تخصصی که افرادشان تخصصی عمل نمی کنند تا فراکسیون های متنوع که آدم های منفعت طلبی را که از لحاظ سیاسی یا تخصصی جایگاه پایینی دارند را دور خود جمع می کند و بهانه ی آنها برای تشکیل فراکسیون های مختلف اختلاف عقیده در برخی موارد جزئی است اما همه شاهدند که در برخی مسائل کلان چطور اختلافشان مشخص شد و برای رئیس ماندن تن به تصویب هر قانونی یا لایحه ای می دهند.مشکل ما تشکیل فراکسیون نیست بلکه تبدیل کردن نمایندگان برخی شهرهای کوچک یا بزرگ به پادوی یک سری آدم که حس می کنند آنها از بقیه سرتر هستند(به مانند آقای همیشه رئیس) و بقیه را زیر دست خود می دانند و از آنها فقط برای رای دادن یا درگیری های سیاسی داخل فضای مجلس در جهت منافع خود استفاده می کنند تا قوانین را آنطور که می خواهند تصویب شود(به مانند قانون مالیت بر مسکن و قانون شفافیت آرای نمایندگان) و پس از تصویب قانون ها برای رضایت نمایندگان پادو آنها را بدون داشتن تخصص و از طریق قدرت و نفوذ خود وارد کمسیون های تخصصی می کنند در حالی که تخصصی برای حضور در آنجا ندارند.سوال اینجاست که چرا این افراد بازیچه شده اند آیا به خاطر این نیست که عمده نمایندگانی که به مجلس راه می یابند نالایق اند، آیا وقت آن نرسیده که نمایندگان خود را شایسته انتخاب کنیم تا با استفاده از صلاحیت و تخصصی که دارند بازیچه دست افرادی چون آقای همیشه رئیس و... نشوند و برای شخصیت خود، رای خود و کسانی که به او رأی دادند ارزش قائل شوند نه اینکه با یک اشاره از طرف آقای همیشه رئیس بیش از صد نفر رای خود را نسبت یک موضوع عوض کنند.به قلم صادق خسروی</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 23:04:04 +0330</pubDate></item><item><title>لش تایم مجلسی، Lashtime</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/لش-تایم-مجلسی-lashtime-f09kuu2s1vh1</link><description> به واکنش هایمان هنگام درز کردن عکس جدید از به خواب رفتن نماینده های محترم مجلسمون توجه کردید ؟! آنا یک لبخن میآید روی لبمان که در حد همان آن؛ تبدیل به جبهه گیری، انتقاد عملکرد و... تبدیل می شود بعید نیست ناسزای کش داری هم از زیر زبانمان به بیرون بپرد...اما به راستی نماینده به خواب رفته یا ما خود را به خواب زده ایم؟ از نماینده ای که با وعده ی احداث سالن ورزشی و آسفالته کردن خیابان، ایجاد پارک بانوان، به عرصه ی انتخابات آمده و اسناد رانت عمه ی پدر زن یک رقیب و هویت غیر ایرانی مرکب رقیب دیگر را برای کنار زدن آنها استفاده می کند. البته خدا را شکر که وعده جداشدن شهر از شهرستان و اخذ فرمانداری هنوز هم رأی زیادی دارد و روی رأی آن هم طمع کرده. انتظار بیشتری جز خواب می رود ؟ ولی الحق والانصاف کدام یک از موارد فوق وظیفه اصلی یک نماینده ی مجلس شورای اسلامی است؟؟ البته پیگیری مشکلات مردم از وظایف این قشر خدوم است ولی فقط در حد آسفالت جاده ؛ در بحث حقوق ملت در مسائل ملی و بین المللی حرفی برای گفتن ندارند و تا حرف از مسئله مالیات بر خانه های خالی ، شفافیت آرای و پول شویی می شود باقدرت موضع مخالف می گیرد و ساعت ها نطق میکند (بنده هم اگر آن مجتمع مسکونی را صاحب بودم و گردش مالی میلیاردی داشتم مخالفت می کردم... )هیهات...نماینده ای که باید صدایش گرفته از فریاد مطالبه گری برای مردم باشد وحتی کوتاه کند از خواب شبانه روزش... و خود را وقف مشکلات مردم، قانون گذاری صحیح و نظارت بر حسن اجرای قوانین کند؛ در بهارستان خرناسه می کشد و... بد تر از آن من و تو هم خود را به خواب زده ایمبه قلم علی جهان محمدی</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 22:54:03 +0330</pubDate></item><item><title>داد علیه بیداد(خواسته ی دشمن از گلوی خودی ها بیرون می آید)</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/داد-علیه-بیدادخواسته-ی-دشمن-از-گلوی-خودی-ها-بیرون-می-آید-kec9mi85azau</link><description> استکبار که 41 سال است به دلیل سد بزرگ و مستحکمی به نام جمهوری اسلامی ایران در رسیدن به اهداف خود در راستای غارت منافع مردم خاورمیانه و تسلط بر آنان ناکام مانده، همیشه به دنبال تضعیف و براندازی از طریق فشار برای تصویب یک سری قوانین در ایران بوده است. متاسفانه گاهی اوقات برخی از مسئولان کشور نیز با آنان همصدا شده و خواسته یا ناخواسته موجبات فرو رفتن کشور در باتلاق را فراهم می کنند. به دو نمونه از این موارد اشاره می کنیم : 1 -درتاریخ سیزدهم شهریور ماه سال گذشته ، یکی از نمایندگان مردم تهران در مجلس و عضو فراکسیون امید ، پشت تریبون مجلس رفته و به جای بیان درد ها و مشکلات مردم و ارائه راه حل برای مشکلاتی نظیر بیکاری، رکود اقتصادی، محیط زیست، عدم ثبات بازار، غارت منافع ملتدر قضیه خصوصی سازی ها و ... ، یا حداقل برای عذر خواهی از مردم به خاطر حمایت خود از دولت ناکارآمد آقای روحانی ، پیشنهاد کرد: &#34;نهادهای نظامی به پادگانها برگشته و به وظایف ذاتی خود بپردازند تا اقتصاد و فرهنگ ّ سامان بگیرد.&#34; اما گویا ایشان فراموش کرده اند که دولت مورد حمایت ایشان حتی از تهیه ی پوشک مردم هم عاجز است ، یا شاید هم به دلیل پیشبرد اهداف سیاسی و انتخاباتی خود ، از روی عمد مردم بیچاره را تحت فشار می گذارد تا بین موشک یا پوشک یکی را انتخاب کنند . اما واقعیت اینست که طبق اصل 147 قانون اساسی ، دولت در زمان صلح باید از امکانات نیرو های مسلح در جهت سازندگی و آبادانی کشور بهره برداری کند . نیرو های مسلح نه در عرصه اقتصادی ، بلکه در عرصه سازندگی و عمرانی کشور فعال بوده ، بطوری که پروژه های بزرگی نظیر زیرگذر ها و اتوبان های پایتخت و پالایشگاه خلیج فارس که نه تنها دولت، بلکه هیچ شرکت خصوصی توان انجام ان را نداشتند ، توسط جوان های تحصیل کرده داخل کشور و حمایت نیرو های مسلح آماده بهره برداری گردیدند. 2 -اقای کریمی قدوسی نماینده مردم مشهد و عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس ، با افشای نامه ای از رئیس جمهور که در تاریخ 10/23برای رئیس ستاد کل نیرو های مسلح سردار باقری نوشته است ، اعلام کرد که اقای روحانی در این نامه نوشته است &#34; همه ی کشور های دنیا یک ارتش دارند ما دو تا ، من نمیتوانم به دو ارتش بودجه بدهم ، سپاه پاسداران باید منحل بشود چون بودجه را صرف تخریب دولت می کند .&#34; بر کسی پوشیده نیست که اگر جوانان رشید و غیرتمند این کشور با عوامل استکبار نظیر گروه های تروریستی همچون داعش نمی جنگیدند ، یا اگر توان بازدارندگی به خصوص صنعت موشکی نداشتیم ، ایا باز هم امنیت بدین صورت می بود ؟ تعجبی ندارد که حال که استکبار در برابر ایستادگی جوانان انقلابی به حد استیصال رسیده است ، به هر لطایف الحیلی سعی در نجات خود از طریق چنین اقداماتی داشته باشد . به قلم کمیل نادری</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 22:45:00 +0330</pubDate></item><item><title>داد علیه بیداد(مردم از ایستادگی دو گروه چپ و راست مقابل هم خسته شده اند)</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/داد-علیه-بیدادمردم-از-ایستادگی-دو-گروه-چپ-و-راست-مقابل-هم-خسته-شده-اند-orsfmnnlj837</link><description> محمودی نماینده ی مردم شهرضا و دهاقان در تاریخ یک بهمن ماه سال گذشته در صحن علنی مجلس گفت : نمایندگان مردم در مجلس، روسای قوای سه گانه ، کارگزاران نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران حتما به خاطردارید امام(ره)فرمود《سیاست ما همیشه بر مبنای آزادی، استقلال و حفظ منافع مردم است که این اصل را هرگز فدای چیزی نمی کنیم》 و به خاطر دارید که امام فرمود 《در ایران اسلامی مردم تصمیم گیران نهایی تمامی مسائل هستند》. به خدا قسم مردم خسته اند از این کشمکشهای بی اساس و ناشایست سیاسی که در نهایت به منافع برخی از افراد و گروه هاختم می شود. خواهران و برادران عزیز آنچه امروز به تداوم این انقلاب بی بدیل کمک می کند وحدت و همدلی است. همه میدانیم، دشمنان نادانی امثال ترامپ و نتانیاهو در آمریکا و اسرائیل سالهاست عزت و آبروی این مردم را نشانه رفته اند که به فرموده ی امام و رهبری هیچ غلطی نتوانسته و نمی توانند بکنند. غافل از اینکه امروز اقشار مختلفی از مردم با مشکلات معیشتی دست و پنجه نرم می کنند لذا نباید فراموش کنیم که دستاوردهای چهل ساله این انقلاب نتیجه ایستادگی و همراهی همین مردم بوده و کاستی ها و مشکلات مردم نتیجه ضعف عملکرد، استفاده از افراد ناشایست در پستهای مدیریتی، عدم برخورد با فساد اداری و اقتصادی و درگیرهای سیاسی و روزمرگی ما مسئولین است. این نماینده مردم در مجلس دهم خطاب به رئیس جمهور، گفت: آقای روحانی بر خلاف انتظار، سیاستهای دولت شما به نفع ثروتمندان جامعه بود و افراد ضعیف و اقشار متوسط مردم هر روز ضعیف تر می شوند. جناب آقای رئیس جمهور دستاوردهای دولت شما را انکار نمی کنیم، اما مشکلات تولیدکنندگان، کارگران، کشاورزان، معلمان، رانندگان، بازنشستگان و بیکاری جوانان هم قابل انکار نیست.به قلم کمیل نادری</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 22:39:53 +0330</pubDate></item><item><title>داد علیه بیداد (مملکت ما در موقعیت بدی است ، برادر بیدار شو)</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/داد-علیه-بیداد-مملکت-ما-در-موقعیت-بدی-است-برادر-بیدار-شو-muedl0bbrwxp</link><description> فریاد نایب رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس آقای محبی نیا به هوا رفت، عصبانی بود و در پایان جمله بندی ها مشتهایش را روی میز می کوبید. خیلی ساده و صریح از خودش و نمایندگان حاضر در مجلس انتقاد کرد و گفت : 《مملکت ما در موقعیت بدی است. تا کی میخواهید این بازیها را ادامه دهید. هی اصلاحیه، اصلاحیه. قانون برنامه پنجساله جواب نداد. قانون مبارزه با فساد جواب نداد. قانون مبارزه با قاچاق جواب نداد. ولله و لله در بیرون از این مجلس به ما می خندند. دروغ می گوییم که به دنبال حل اشتغال جوانان ایم. دروغ می گوییم که با قاچاق مبارزه می کنیم با این روند به فکر مدیریت بحرانها هستیم؟ همین اختلال اخیر در بازار ارز نشان از این است که نه تنها با قاچاق مبارزه نکرده ایم، بلکه قاچاقچی خود ما هستیم. دولت ادعا می کند دولت اسلامی است. اما یک شاخص اقتصادی نداریم که بگوییم در حوزه اقتصاد موفق بوده ایم》. </description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 22:28:13 +0330</pubDate></item><item><title>داد علیه بیداد ( چند میگیری سوال نکنی )</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/داد-علیه-بیداد-چند-میگیری-سوال-نکنی-t1dyw0jen5j0</link><description> در چندین سال گذشته هر گاه نمایندگان مجلس قصد سوال از برخی وزرا یا رئیس جمهور را داشته اند و حتی امضا هم کرده بودند ، برخی نمایندگان ناگهان پس از چند روز امضای خود را پس گرفته و از طرح سوال یا استیضاح منصرف می شدند، حجت الاسلام ذوالنور نماینده ی مردم قم در این باره توضیح می دهد : 《نمایندگان را تحت فشار قرار می دهند ، به نماینده ی یکی از شهر های اصفهان گفتم شما مگر تعهد ندادید که سوالتان از رئیس جمهور را پس نگیرید ؟ جواب داد : به خاطر مشکلات مردم شهرم رفتم خدمت یکی از معاونان رئیس جمهور ، به من گفت برو بودجه ی آن را از آقای ذوالنور بگیر که طرح سوال او را امضا کردی ... به نماینده یکی از شهر های جنوبی کشور گفتم مگر شما قول ندادید سؤالتان را پس نگیرید جواب داد : مدت ها بود می خواستم فرماندار شهر را عوض کنم اما نمی گذاشتند ، استاندار با من تماس گرفت گفت امضایت را پس بگیر تا یک روزه فرماندار را عوض کنم ... به نماینده یکی ازاستان های شمالغرب کشور گفتم شما چرا امضای خود را پس گرفتید ؟ جواب داد : بودجه ی یکی از اتوبان های در حال ساخت را قطع کردند، مجبور شدم پس بگیرم ... 》.به قلم کمیل نادری</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 22:08:19 +0330</pubDate></item><item><title>سوت زنی ؛ کابوسی برای مفسدین</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/سوت-زنی-؛-کابوسی-برای-مفسدین-rxd61u3peld9</link><description> ما برای تحقق یافتن امر مبارزه با فساد در جمهوری اسلامی باید از یقه گیری فرد به فرد مفسدین بگذریم. تا کی میخواهیم یقه ی تک تک زمین خواران و اختلاس گران و تیشه به اموال بیت المال زنندگان، بعد از این که هر غلطی کردند و آسیب خود را زدند بگیریم. به راستی مگر دستگاه قضای ما با این بوروکراسی موجود و ساز و کارهای پیچیده ی قضایی به پرونده ی چندین نفر از این ها میتواند به درستی رسیدگی کند؟ حال گیریم که قاضی فاسد هم در این دستگاه وجود نداشته باشد که یک نفر هم بخواهد بر روی این ها نظارت کند.طبق شاخص ادراک فساد که نشان دهنده میزان فسادی است که مردم در جامعه احساس میکنند، ایران در بین ١٨٠کشور جهان، رتبه ۱۳۰را در اختیار دارد. این یعنی وضعیت کشور از ١٢٩ کشور دیگر دنیا از این نظر بدتر است، یعنی جایگاهی کمتر از کشورهای میانمار و گامبیا و پایین تر از کشورهای مالی، لیبریا، جیبوتی، گابون، مالدیو.در امر مبارزه با اژدهای بی شاخ و دم فساد باید به اصالح ساختار ها برسیم، یعنی ساز و کار هایی در مدیریت کشور ایجاد شود که زمینه ی وقوع فساد را به حداقل برساند . یکی از این ساختار ها ایجاد بستری برای قانون سوت زنی است.نقش آفرینی مردم در دوران های مختلف همواره راهگشای بسیاری از معضالت پیش آمده برای حاکمیت بوده است که جنگ تحمیلی هشت ساله و موفقیت در آن مصداق روشنی از این دستاورد است. قانون سوت زنی نیز میتواند به نمونه ای از پای کار آوردن مردم برای مبارزه با غول بی شاخ و دم دم فساد در کشور مبدل شود .مطابق این قانون هر کس در درون هر سازمان، تخلفات آن را افشا کند پاداش دریافت می کند . این تخلفات میتواند شامل انواع رفتارهای غیرقانونی و غیر اخالقی مدیران از قبیل رانت و تقلب و عرضه ی محصول بی کیفیت و همه ی چیزهایی که می توان آنرا جرم تلقی کرد، شود . همچنین دولت تضمین می دهد که حمایت های امنیتی و حقوقی الزم در مورد افشاکنندگان فساد را انجام دهد .زیرساخت های این قانون در کشور های مختلف دنیا ایجاد شده است و جالب است بدانید که افشاکنندگان فساد در کشور آمریکا از 30 سال گذشته تا کنون نزدیک به 5 میلیارد دلار پاداش گرفته اند. یکی از مشهورترین موارد سوت زنی در دنیا، سورت زنی بریدلی بیرکنفلد است؛ او با دریافت جایزه 104 میلیون دلاری در سال 2012 ، به ثروتمندترین سوت زن تاریخ تا آن زمان تبدیل شد. ماجرا از این قرار بود که بیرکنفلد ،کارمند بانک سوئیسیUBS ،توانست اطلاعات مفیدی را درباره نحوه کمک این بانک به ثروتمندان آمریکایی، برای دور زدن نظام مالیاتی آمریکا افشا کند. نظام مالیاتی آمریکا نیز با جریمه بانک سوئیسی، 780 میلیون دلار درآمد کسب کرد، که با این حساب کمتر از 15درصد از درآمدش یعنی معادل 104 میلیون دلار را به بیرکنفلد به عنوان پاداش اهدا کرد.متاسفانه در کشور ما کار به طرز شگفت آوری برعکس است و بعضا حتی جای مفسد و افشاگر عوض می شود. یاشار سلطانی که افشا کننده ی املاک نجومی در شهرداری تهران بود، خود متهم و دادگاهی شد . میلاد گودرزی که تخلفات شبنم نعمت زاده دختر وزیر سابق را افشا کرد هم به 6ماه حبس و 74 ضربه شالق محکوم شد. این ها همه مشتی است نمونه ی خروار.دیده می شود که فهم متاسفانه بعضانادرست از برخی مفاهیم دینی باعث ابتر ماندن بعضی پیشرفت ها در حوزه ی مبارزه با فساد می شود به عنوان نمونه گاهی ملاحظه می شود که گزارش دهی تخلفات، خبرچینی تلقی شده و حتی گاهی فرد افشاگر را خائن به مدیر و سازمانش معرفی می کنند. این نوع رفتار در کنار برچسب زدن های غیراخلاقی یک مانع جدی در گسترش نظارت مردمی است. این در حالی است که اگر دقیق تر به ماهیت این عمل توجه کنیم، افشاگری چیزی جز نهی از منکر عملی نیست. فرض کنید که در اداره یا سازمانی تخلفی مثل دریافت رشوه رخ می دهد و تذکر لسانی در این باره افاقه نمی کند؛ در این شرایط آیا گزارش این تخلف و منکر بزرگ، چیزی غیر از نهی از منکر عملی است؟ واقعیت این است که باید قالب های فرهنگی و اجتماعی کهنه ی ناکارآمد را که نه با شرع و نه با حقوق شهروندی تطابق دارد را در هم شکست تا ابزارهای کارآمد مبارزه با فساد چون سوت زنی، توسعه یابد و مردم از مزایای آن بهره مند شوند. در حمایت از سوت زنی عمومی، کافی است به مفهوم این حدیث شریف توجه کنیم: 《کلکم راع وکلکم مسؤول عن رعیته》.به امید ساختن ایرانی عاری از فساد و فقر و تبعیض...</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 21:58:53 +0330</pubDate></item><item><title>سرمقاله</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/سرمقاله-czxldclkxzlv</link><description> آنچه رفت در این سالها روشن شد که چقدر می شود یک جماعت به معنای متقن مفهوم 《سطحی نگر》 و 《کم تخصص》، در میان مجلسی ها و دولتی ها، آبرو و حیثیت هشتاد میلیون نفر را به خاک بمالند. تصمیمات دم دمی سطحی و عوامانه و رویکردهای منسوخ و تنش زا در اجرای قوانین و مصوبات، بعضا این هجمه را بهافکار می کشاند که گویا عمدی در کار هست! آنقدر گفته ایم و شنیده ایم که دیگر استفاده بعضی کلیدواژه ها لوث شده است. گاهاً خجالت زده هم میشویم. چه کنیم؟ چاره چیست؟ باز هم از شفافیت بگوییم؟ یا از FATF؟ از پیامکهای واریز نقدی هنگام تصویب قوانین بگوییم یا خواب رفتن نمایندگان زحمت کش در صحن علنی؟! نماینده ی یک منطقه یعنی آبروی آنجا؛ یعنی واقعا 《نماینده ی آن آبادی》. وقتی نماینده ای اختلاسگر از آب در می آید، نگاه که به سابقه اش می کنیم، هزار سوراخ و حفره در آن می یابیم که همین ها موقع انتخابات هم بود! اما چرا آن موقع شاخکهایمان تیز نشده بود و غافل بودیم، خدا می داند. با کمی سبک سنگین کردن سابقه ی فرد مشخص می شود که برای باند بازی و رانتخواری به مجلس می رود یا خدمت و ادای دین آرای ملت! کار نماینده را که ندانیم و ندانانیم همین می شود! دم خروسی که این بار مثل خرطوم فیل جلوه گر است، دلواپسی مجدد از فضای انتخاباتی پیش رو را حاصل می کند. دلواپسی از این که عمده ی نفرات متولّی برگزاری انتخابات در مناطق مختلف کشور، گرایشات سیاسی دارند. به دور از منش و منطق سیاه نمایی که در قاموس ما نمی گنجد، اینجا همان  بزنگاه ِ حیاتی سیاسی ای است که گمان می رود به 《میدان جدال و قتال جریانها》مبدل شود.دلواپسی مذکور از جهتی نه از نتیجه ی انتخابات، بلکه از صیانت و حفظ امانت در آرای آحاد ملت است. ملتی که این بار با امید مضاعف پای صندوق های رای خواهند آمد. همانانی که از تاثیر رأیشان در جریان تصمیم ِ گیری 《ج.ا.ا》به علم الیقین رسیده اند. از جهتی دیگر فضای متشنج کنونی در کف جامعه، امکان تصمیم گیری بدون توجه به حواشی را از مردم سلب خواهد کرد. موج سواری نمایندگان مجلس از دریای مواج فعلی، برای ابقای موجودیت در بهارستان نیز مزید برعلت نگرانی هاست! خبرهایی که این روزها از مجلس می شنوید را مؤید کلام فوق ببینید!دولت امتحان سنگینی را پیش روی دارد که اگر با این فرمان پیش برود، بعید نیست که در آرای مردم هم شاهد حباب شویم! دولتی که خود را 《نه اینوری؛ نه اونوری》می نامد، عمده ی مدیران و استانداران و کارگزارانش همه اینوری آنوری اند؛ گمانه زنی های گوشه و کنار فضای نخبگانی هم حاکی از زمینه سازی های متعدد برای تکمیل سناریوی 《قهرمان تراشی》 بچگانه از مجلس و مجلسیان است. امتداد کلام تا استنتاج منطقی از موارد مذکور با خودتان!ارگانی که اینبار باید از فترت و بی سیاستیرفتاری بیرون آید 《سازمان صدا و سیما》ست.مگر چند بار و در چند کلیپ و گزارش، وظایف نمایندگان مجلس را توضیح داده اند؟! چرا یک برنامه دیده نمیشود که ضمن دارا بودن جذابیتهای لازم، به مردم بگوید که نماینده ی شما باید این مشخصات را داشته باشد؛ باید اندک تحلیلی داشته باشد؛ باید شبکه ای نخبگانی از المانهای کف حوزه ی انتخابیه را بصورت مویرگی تجمیع کرده و از آن یک 《ید واحد》برای تصمیم گیری کلان ایجاد کند؛ شاخص را که دست مردم داد، نقش و مسیر سبز خود را پیدا خواهند کرد.الغرض؛ به لغلغه گرفته ایم که دانشجو موذن جامعه است، اما گاها در وقت درست اذان شکداریم، اصلا اذان گفتن را هم شاید هنوز نمی دانیم! زمان زمان روشنگری است؛ این را خوب می دانیم. هر کس اگر موذن شهر و دیار خود باشد، حجت را بر کثیر اطراف تمام کرده ایم.روزگار هر چقدر بر ما تنگ بگیرد، به وضوح و تحقیق تکلیفمان را زمین نخواهیم گذاشت.ا... اکبر؛ خدا از هرآنچه که فکرش را بکنیدبزرگتر است.به قلم مهدی زارع</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 21:04:35 +0330</pubDate></item><item><title>نان داغ ، کباب داغ</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/نان-داغ-کباب-داغ-n9vyg1fdb5rw</link><description>همه چی از یه کباب شروع شد...اگر بخواهیم گذری مختصر داشته باشیم بر وضعیت امروز کشور و نقاط منفی را واکاوی کنیم باید از بیکاری، تبعیض، فقر و دردهای معیشتی مردم و چندین و چند مسئله دیگر بگوییم اما در این نوشته می‌خواهیم به یک مسئله عمیق تر بپردازیم و آن اینکه مشکل را از کجا حل کنیم؟!اگر از مقصر بپرسیم بی شک پاسخ ها (اگر منصفانه و خیرخواهانه باشد) همگی به بی کفایتی مسئولین امر و خواب بودن نماینده های مجلس (که کاش خواب باشند فقط) می‌رسیم منتهی در هیچ کدام از اشارات به آن سه انگشتی که به سوی خودمان است نگرشی نداشته ایم (?) و گاها هم اگر به آن بپردازیم با هزاران توجیه از قبیل :بابا مگه دسته مائه، خودشون انتخاب میکنن، همشون دستشون تو یه کاسه اس، بین بد و بدتر بود، لااقل این به فکر خوشی ما بود، مگه میزارن آدمه درست دستش برسه به جاهای بالا و... رو به رو می‌شویم.دو بند بی‌تعارف :حال از ریاست جمهوری و شورای شهر  بگذریم‌‌ و کمی مجلس را دریابیم؛از قانون گذاری بگیرید تا تایید وزرا و در نهایت استیضاح رئیس جمهور با 290 کرسی، همه و همه به دست مردم آکنده می شود این بدان معنی است که مجلس اگر مجلس باشد هم تعیین تکلیف درست برای ممکلت می‌کند(قانون وضع میکند)، هم مجری آن را انتخاب و تایید می‌کند(تایید وزرا) و هم بر اجرای آن می‌تواند نظارت داشته باشد و در صورت نارضایتی مجری آن را برکنار نماید (پرسش و استیضاح). پس گفتار مجلس در راس امور است، تنها یک شعار نیست.این نوشته به غایت خواهد رسید اگر خواننده تنها 5 دقیقه به معیارهای رایج خود و اطرافیانمان در انتخاب اشخاص برای این کرسی ها که تاکنون بوده است بیندیشد.آری، کباب، بلای جانمان شده است، گاهی برای یک عده یک پرس کباب، کباب است، برای عده ای دیگر نیز هم قوم بودن یا هم محله بودن یا فامیل بودن کباب است و برای عده ای قول های کوچک مانند محله ای را آسفالت کردن و یک پارک تاسیس کردن ، کباب است و برای عده ای نیز که قشر آکادمیک و تحصیل کرده مارا شامل می‌شود گاها شور آزادی بی معنا و کنسرت و دیوار نکشیدن، کباب است.درنهایت می‌توان گفت که باید بدانیم نماینده ای که از شهر و دیار ما می‌رود و بر کرسی مجلس می‌نشیند نماینده شهر ماست اما برای کشور تصمیم میگیرد و برای کشور تصمیم ساز است، و باید در اولویت ها و معیارهای رای دادنمان دقت و گاها تجديد نظر نماییم.اولویت، مسئله ای است که باید جدی گرفت. آری آسفالت کردن محله هم مطالبه است، کنسرت گذاشتن در شهر هم مطالبه است، در مقابل شغل جوانان، عدم تبعیض فقیر و غنی، توجه به نوع زندگی کاندید (بعد از انتخاب هم باز در پایین شهر زندگی میکنی؟)، سابقه و پیشینه او در منصب های گوناگون و برنامه هایش برای آینده نیز مطالبه است. اما به راستی کدام اولویت است؟ این کارها سبب می‌شود به شعارهای گاها تخیلی او پی بریم.برای دانشجو داشتن شغل و اقتصاد مهم تر است یا کنسرت؟برای فرزند شما دو کلاس اضافه کردن مدرسه محل زندگی تان مهم تر است یا تعیین و تصویب محتوایی که قرار است ذهن و شخصيت فرزند شما را شکل دهد؟ تصور آینده این تغییر، باشما؟!به قلم امیرحسین فیضی</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 01:37:47 +0330</pubDate></item><item><title>بچه های جهاد</title><link>https://virgool.ir/@Alamjournal/بچه-های-جهاد-xpsnznk8o9vb</link><description>-  آقا یکی به جبرئیل بگه اگه کولر رو نمیزنی لااقل به خدا بگو در عَرشو باز کنه یِکَم باد بیاد. داریم هلاک میشیم. سگ رو با نانچیکو لت و پار کنی،‌ توی خرماپزونِ این محل، تَن زیرِ دوشِ آفتاب نمیبره؛ اونوقت ما داریم با این وضعیت یه‌قل دوقل میزنیم!-  غر نزن دیگه اینقدر.-  دیگه از غر زدن گذشته. دارم غل غل میکنم توو این هوا... هوا نیست که؛ مایکروفِره!-  نه بابا اینجوری نیست هوای اینجا حاجی. نمیدونم چرا وقتی بچه‌ها رسیدن یهو همه‌ی ابرا گرخیدن و الفرار! گروه پیشتاز که رسیدن هوا عالی بود، قسمته؛ باهاش کنار بیا...-  شانس مزخرف ماست دیگه! سیاهه تا میاد یه کاری کنه از زمین و زمون بهش می‌باره! -  توکلت به خدا باشه داداش. مثل اینکه از همین اول کار خدا داره امتحاناتشو میگیره. بالاخره جهادیه و آفتاب‌پز شدن‌هاش! نبینم جا زدی خوشگل‌اوغلان!!-  بینیم باووو. حقیر و جا زدن!؟ عمراً. فقط یِکَم...-   غمت نباشه. توکل کن برادر. خاطره میشه.-  والا چی بگم؟ بیخیال... توپ کجاست؟-  هان؟؟ توپ؟ توپ میخوای چیکار نادون؟ بری بازی؟- ?-  ای خدا بگم چیکارت نکنه...به قلم مهدی زارع</description><category>نشریه ی عَلَم</category><author>نشریه ی عَلَم</author><pubDate>Sat, 07 Dec 2019 01:12:59 +0330</pubDate></item></channel></rss>