https://virgool.ir/feed/@Aida.Rezaeiمهندس پزشک, نویسندهfa2026-11-11 16:10:45https://files.virgool.ir/upload/users/830728/avatar/zgKbWK.jpeghttps://virgool.ir/@Aida.Rezaeihttps://virgool.ir/@Aida.Rezaei/بهترین-سریال-های-کمدی-انگلیسی-زبان-wflpcurlba8rبا توجه به آن که خودم را شخصی سینه فیل می دانم و به شدت نسبت به خنده توسط صحنه ها و نوشته هایی که به قصد خنداندن مخاطب نوشته شده اند مقاومت دارم اما تصمیم بر معرفی سریال های کمدی بر اساس اولویت و سلیقه ی شخصی گرفتم. امیدوارم مطالب جدیدی براتون داشته باشم.* The office USتعداد فصل ها: 9 امیتاز من: 9.5/10سریال «The office» در واقع ستایش گر روزمرگی در محیط کار است. موضوعی به غایت مهم و پیچیده برای قالب کمدی! از آن جا که بازیگران این سریال خودشان نویسندگان خوبی هستند و در نوشتن سریال شریک بوده اند نتیجه تبدیل به یک سریال برتر کمدی شده است که قطعا نحوه ی شخصیت پردازی در این سریال برای علاقه مندان به فیلم نامه نویسی یا داستان نویسی بسیار مفید خواهد بود. این سریال در واقع یک «سیت کام ماکیومنتری» است که در ابتدا ممکن است مخاطب در فصل های اول ارتباط کمتری با نحوه ی مستندگون بودن سریال و مصاحبه ی بازیگران با دوربین برقرار کند اما از فصل دو به بعد قطعا این سریال را رها نخواهد کرد. نسخه ی آمریکایی این سریال از نسخه ی انگلیسی آن کپی برداری شده است که « Ricky Gervais » فقید در نسخه ی آمریکایی این سریال با رئیس دیوانه ولی دوست داشتنی نسخه ی آمریکایی خودش در آسانسور برخورد می کند. UK * Seinfeldتعداد فصل ها: 9 امتیاز من: 9/10 سریال « Seinfeld» نیز روایت گر رابطه ی دوستی بین چند نفر در یک آپارتمان است که خیلی ها در واقع سریال « Friends» را فرزند خلف ساینفیلد می دانند. این سریال برای کسانی که حس وینتیج بودن تصاویر نه تنها آن را کلافه نمی کند بلکه به آن ها آرامش می دهد بسیار پیشنهاد خوبی ست. از آن جا که نویسنده ی این سریال علاوه بر « Larry David » ,« Jerry Seinfeld» بزرگ نیز بوده بنابراین طنز این سریال هم به شدت طنز قوی و به یاد ماندنی شده است. * Brooklyn Nine-Nineتعداد فصل ها: 8امتیاز من: 8.5/10سریال «Brooklyn Nine-Nine» به طور خاص آرک شخصیتی «جیک» یک کار آگاه جوان است که با ورود «کاپتین ریموند هولت» به زندگی کاری او به مرور زمان مخاطب متوجه ی این تغییر شخصیت خواهد شد. بعد از پایان این سریال هم قطعا دلتنگ برخی از کاراکتر ها خواهید شد. * The Big Bang Theoryتعداد فصل ها: 12امیتاز من: 8/10سریال «The Big Bang Theory» برای علاقه مندان به ریاضیات و فیزیک قطعا جذاب تر خواهد بود. برای کسانی که من مثل من رشته ی مهندسی خوانده اند و هم چنین علاقه مند به هنر نیز هستند. نقطه ضعف این سریال شاید در طولانی بودنش باشد و اینکه فصل های آخر به قوت فصل های ابتدایی و میانی نیست. برخی از افراد نیز به نحوه تعریف اشخاص نرد در این سریال نقد وارد کرده اند. با این حال شخصیت شلدون در این سریال شخصیتی جدید و جذاب است که از دوران کودکی او هم یک سریال ساخته اند. * Friendsتعداد فصل ها: 10امتیاز من: 7/10سریال «Friends» نیز یک سیت کام آپارتمانی است که حول محور روابط دوستانه ی چند جوان آمریکایی می گردد. این سریال برای کسانی که شاید تازه آغاز به دیدن سریال کمدی کرده اند یا قصد یادگیری زبان انگلیسی را دارند گزینه ی خوبی ست. نقاط ضعف این سریال برای من به شخصه یک بار مصرف بودن سریال و گاهی کمدی های سطحی آن می باشد. گرچه تکه کلام ها و یک سری از صحنه های این سریال هرگز از خاطر بینندگانش از بین نخواهد رفت اما با دیدن سریال هایی با طنز قوی تر کمی نسبت به کسانی که متعصب نسبت به طنز این سریال برخورد می کنند قطعا حرف های زیادی برای گفتن خواهید داشت. شخصیت جویی در این سریال شخصیت جذابی ست که از او هم یک سریال جدا بعدها به همین نام ساختند. که موضوع آن رفتن جویی بازیگر به هالی وود و دنبال کردن ادامه ی رویای بازیگری اش است. به عقیده نگارنده این سریال با فضای تاریک و داستان و طنز ضعیفش بیننده را اصلا با خود همراه نخواهد نمی کند. * How I Met Your Mother تعداد فصل ها: 9امتیاز من: 7.5/10سریال «HIMYM» به طور خاص روایت یک پدر برای کودکانش از داستان آشنایی با مادر آن هاست. تا حدی می توان این سریال را هم در رده ی کمدی ها آپارتمانی دانست. شخصیت های سریال جالب اما شاید از یک جایی به بعد بیش از حد زیاد هستند. طولانی شدن سریال هوادران آن را هم خسته کرده بود و فصل های انتهایی مشخص می شود اصلا فکری به حال پایان سریال نکرده بودند. قطعا این سریال ارزش دیدن دارد ولی عاری از نقاط ضعف نیست که پایان بندی سریال تقریبا جزو بدترین پایان بندی های تمام سریال های کمدی است. * Scrubsتعداد فصل ها:9امیتاز من: 6.5/10سریال «Scrubs» هم بی شباهت به سریال Brooklyn Nine-Nine نیست از این جهت که ما شاهد آرک شخصیتی « John Dorian» هستیم. این سریال بیشتر برای کسانی که به محیط های پزشکی علاقه مند هستند شاید جذاب تر باشد زیرا تقریبا چیزی در حدود نود درصد سریال در محیط بیمارستان است. کمدی این سریال و شخصیت پردازی های این سریال نیز آن را دیدنی کرده اند. * Modern familyتعداد فصل ها: 11امتیاز من: 7.5/10سریال «Modern family» همان طور که از اسمش پیداست یک سریال با ایده ی شکستن قواعد سنتی درباره ی خانواده است. از زوج هم جنس گرا گرفته تا پدربزرگ و همسر جوانش همه و همه در کنار هم قرار می گیرند و در این سریال تلاش می شود تا کشمکش های بین آن ها را به نمایش بگذارند. قطعا ریتم این سریال برای اکثر مخاطبان تند و راحت خواهد بود.* Arrested Developmentتعداد فصل ها: 5امتیاز من: 7/10سریال «Arrested Development» روایت گر یک خانواده ی مرفه است که حال باید با مشکلات مالی دست و پنجه نرم کنند. شخصیت های جالب و جدید و صحنه های واقعا خنده دار در این سریال کم نیست اما این سریال با بد اقبالی مواجه شده و اصلا آن طور که باید معرفی نمی شود و تکلیف سریال هم از یک جایی به بعد با خودش مشخص نیست و در سال 2006 این سریال به دلیل بیننده پایین کنسل شد. * Couplingتعداد فصل ها: 4امتیاز من: 7/10سریال «Coupling» یک سیت کام بریتانیایی است که شاید هم وطنان ما زیاد اسم آن برایشان آشنا نباشد.از آن جا که به عقیده ی نگارنده کمدی انگلستان یک کمدی قوی و خاص خودش است این سریال گرچه کوتاه و مهجور است اما ارزش دیدن دارد. * Curb Your Enthusiasmتعداد فصل ها: 11امتیاز من: 6.5/10سریال «Curb Your Enthusiasm» با بازیگری و نویسندگی «Larry David» به قطع یک کمدی کامل برای تماشاست اما شخصیت های خشک با میانگین سنی بالای 40 شاید برای خیلی از جوانان جذاب نباشد. شاید دیگر نقطه ضعف این سریال نیز طولانی بودن و ریتم کندش باشد. اما قطعا موزیک این سریال برایتان آشنا خواهد بود. * Louieتعداد فصل ها: 5امتیاز من: 7.5/10سریال« Louie » قطعا برای هوادارن خود «Louis C.K» بسیار جذاب خواهد بود. این سریال روایت زندگی خود هنرمند با دو دخترش به تنهایی است که در استندآپ کمدی هایش هم به آن بسیار اشاره می کند. کمدی این سریال هم نیاز به تعریف ندارد و قطعا این سریال ارزش دیدن دارد و زودتر از چیزی که فکرش را کنید تمام خواهد شد. * It's Always Sunny in Philadelphiaتعداد فصل ها: 15امتیاز من: 5/10 سریال «It's Always Sunny in Philadelphia» جزو سریال هایی ست که احتمال زیاد یا موزیکش را شنیده اید یا گیفی از بازیگرانش را دیده اید اما در کل این سریال علی رغم تلاشی که در ایجاد کمدی دارد در یک فضای دارک پیش می رود و مخاطب ممکن است شوق چندانی برای ادامه دادن سریال تا اتمامش را مثل نگارنده نداشته باشد! اما اگر یک روز تمام سریال های طنز را تماشا کردید و گزینه دیگری نبود به این سریال فکر کنید. * Man With A Planتعداد فصل ها: 4امتیاز من: 4.5/10سریال «Man With A Plan » شاید یک نسخه ی فیلمی بد از «Family guy» است. و شاید به واسطه ی شخصیت Matt Leblanc بیننده مجاب به ادامه دادن سریال شود اما همین تکراری بودن بازی و شخصیت او یکی از دلایلی ست که باعث می شود بعد از اتمام سریال متوجه شوید با ندیدنش هم چیزی را از دست نمی دادید. * Episodesتعداد فصل ها: 5امتیاز من: 5/10سریال «Episodes» باز هم با وجود بازیگری چون «Matt Leblanc » برای مخاطب شاید جذاب به نظر برسد اما باز هم همان شخصیت تکراری این بازیگر که شخصیتی کم هوش و بی خیال است مخاطب را در آخر دلسرد می کند. هم چنین زوج روبه روی این بازیگر به عنوان یک زوج باور پذیر نیستند. این سریال هم کمتر ارزش دیدن دارد. * Frasierتعداد فصل ها: 11امتیاز من: 8/10سریال« Frasier» یک سریال کمدی دیدنی ست. شاید ما ایرانیان را به شدت یاد سریال «ساختمان پزشکان» و ایده برداری آن ها از این سریال بیندازد. شخصیت Frasier که یک روانشناس است و در رادیو کار می کند در کنار پدر پیر و برادرش بسیار دیدنی ست. این سریال شاید کمی مهجورتر در کشورمان را حتما پیشنهاد می کنم. در آخر سپاس فراوان برای وقتی که گذاشتید.سعی من در این نوشته به اشتراک گذاشتن نظرات شخصی خودم درباره ی سریال های کمدی بود که تا امروز دیده ام و سرچ های همیشگی در سایت ها هرگز لیستی به نسبت کامل از مقایسه ی این سریال ها در اختیار قرار نمی دادند. امیدوارم این مطلب به شما در انتخاب سریالی که دنبالش هستید کمک کند. چند سال پیش تصمیم به نوشتن چنین مطلبی داشتم اما صبر کردم تا تمام سریال های مد نظرم را ببینم بعد لیستی جامع تر از قبلی ها برای علاقه مندان درست کنم. امیدوارم موفق شده باشم. Aida.RezaeiAida.RezaeiSat, 25 Mar 2023 23:02:19 +0330https://virgool.ir/@Aida.Rezaei/رستگاری-از-هولوکاست-et30k4yfvylvفیلم «درس‌های فارسی» ساخته‌ی «وادیم پرلمان»، داستان پسری بلژیکی و یهودی به نام «ژیل» است. ژیل در ازای معاوضه‌ی یک ساندویچ با یهودی دیگر از او کتاب مهمی تحت عنوان «داستان های فارسی» می‌گیرد.ژیل به کمک این کتاب خودش را به عنوان یک ایرانی جا می‌زند تا از مرگ نجات پیدا کند. زیرا از قضا یک افسر ارتش آلمانی به دنبال یک ایرانی‌ست تا زبان فارسی را به او آموزش دهد و بعد به تهران مهاجرت کند. شاید به نوعی بتوان این فیلم را اقتباسی از شهرزاد قصه گو نیز دانست. ژیل تا زمانی که کلمه‌ای برای یادگیری به فرمانده داشته‌باشد اجازه‌ي زندگی دارد و مرگش به تعویق می‌افتد.فیلم تقابل بین دو شخصیت اصلی یعنی «ژیل» و جناب سروان «کوخ» است و پنهان ماندن حقیقت میان آن دو مبنی بر ایرانی نبودن ژیل تعلیق خوبی ایجاد می‌کند. اما علاوه بر این دو شخصیت اصلی باقی کاراکتر‌ها در بخش داستان فرعی موجب ایجاد فراز و نشیب‌هایی بر سر راه ژیل و گاه تغییر روند داستان اصلی می‌شوند.درون‌ مایه‌های اصلی داستان فرعی «عشق»، «صداقت» و «حسادت» است. در داستان فرعی شاهد شکل گیری یک مثلث عشقی میان سربازانی به نام‌های «مکس»، «اِلسا» و «یانا» هستیم. یانا، دختری‌ست که خواهان جلب توجه‌ مکس است تا حدی که موهایش را به خاطر خوشایند او فر می‌کند. السا، تایپیست کوخ است که به علت عدم توانمندی در کارش کوخ او را بر کنار کرده و ژیل را جایگزین او می‌کند. همین امر کینه و حسادت السا را بر می‌انگیزد تا حدی که برای بازگشت به جایگاه قبلی و انتقام تا حد به کشتن دادن ژیل هم پیش می‌رود. مکس که علاقمند به السا‌ست در این را با او همکاری می‌کند و این رابطه موجب حسادت یانا می‌شود. یانا هم در پی انتقام از آن دو خبر چینی آن‌ها را پیش کوخ می‌کند. به طور کلی ما شاهد دو نوع تاثیر عشق در زندگی هستیم. عشق، تا مرز حسادت و انتقام تا حدی که شخص راضی به کشتن فردی دیگر شود و عشق تا حدی که موجب تغییر شخصیت یک فرمانده‌ي آلمانی تا مردی دل‌رحم و خوش قول شود.گرچه مخاطب تا انتهای فیلم شاهد تغییراتی در شخصیت کوخ می‌شود اما آرک تغییر شخصیت او به خوبی نشان داده نمی‌شود. همان‌طور که از ابتدا پرداخت شخصیت کوخ به عنوان عضوی مهم از ارتش نازی به خوبی شکل نگرفته و او بسیار ساده‌لوح و زود باور نشان داده مي‌شود. هم چنین از مکالمه‌ي بین ژیل و کوخ درباره‌ی عشق و بیان جمله‌ي «عشق به همه‌مون مياد.» توقعی در مخاطب در رابطه با علت سفر کردن کوخ به ایران و یادگیری زبان فارسی شکل می‌گیرد. اما دلیل بیان شده در فیلم که سفر به ایران برای دیدار برادر و باز کردن رستوران است دلیلی قانع کننده به نظر نمی‌رسد.گرچه این فیلم بر اساس داستانی از «ولفگاگ کلهاس» ساخته شده‌است اما در ابتدای فیلم تاکیدی بر واقعی بودن داستان فیلم می‌شود. در این جا دو احتمال را می‌توان در نظر داشت. اول آن که اشاره به وقایع فجیع در ارتباط با کشتار‌های نازی‌ها باشد. دومین احتمال مي تواند فریب مخاطب به منظور باور پذیرتر کردن قصه باشد.با توجه به آن که جمله‌ی سر در اردوگاه که در فیلم می‌بینیم مربوط به اردوگاه بوخنوالدو اردوگاه مرگ اروپای شرقی‌ست و ما آن را سر در اردوگاه موقتی کار اجباری فرانسه می‌بینیم. این احتمال تعمدی بودن این موارد را در باور‌پذیری بیشتر فیلم بالا می‌برد. با این همه از بی‌دقتی و بی سلیقگی در استفاده از رسم‌الخط فارسی در ابتدای کتاب ژیل نمی‌توان چشم پوشید.به طور کلی پایه‌های جهان فیلم بر روی بر ساخت زبانی تازه از سوی ژیل بنا می‌شود. جامعه‌ای شاید ایده‌آل که در آن فارغ از تقسیم‌بندی‌های جهان واقع انسان‌ها را قادر به گفت‌وگو با یک‌دیگر می‌کند. در جایی از فیلم اشاره می‌شود که تشخیص ایرانی بودن یک فرد از ظاهرش غیر‌ممکن است. این در حالی‌ست که در همین جامعه افراد را بر اساس ظاهر و دین‌شان قتل عام می‌کنند. ژیل با ساختن زبان جدید خود را از مرگ نجات می‌دهد و راه دوستی با کوخ را باز می‌کند. به عبارتی ژیل زبان را به عنوان امری برساخته به کار می‌گیرد. از منظر برساخت‌گرایی اجتماعی، دانش از طریق کنش با دیگری ساخته می‌شود. زبان برساخته بین کوخ و ژیل نیز از طریق همین کنش‌ها شکل می‌گیرد. در جایی که ژیل به اشتباه یک واژه‌ي تکراری را هم برای «نان» و هم برای «درخت» به کار می‌برد از کوخ کتک می‌خورد اما در ادامه‌ی فیلم در زبانی که خودش ساخته نان و درخت را با یک واژه معرفی می‌کند. همین زبان برساخته به ژیل هویت می‌دهد و جانش را حفظ می‌کند. حتی اصطلاح «هایل هیتلر» در جامعه‌ی نازی‌ها نیز نشان از همین برساختگی زبان دارد.فیلم «درس‌های فارسی» را مي‌توان نمایش تصویری ایده‌ی «دستور‌ زبان جهانی»، «نوآم چامسکی» دانست. گرچه در مطالعات امروزین این ایده زیر سوال رفته‌است. اما ژیل با زبانی جدید و ساختگی در جامعه‌ی نازی‌ها از نو متولد می‌شود و هویت می‌یابد. او به عنوان انسانی تازه متولد شده زبانی بر طبق ساختار‌های معمول زبان‌های انسانی می‌سازد. زبان ساختگی او دارای گروه اسمی، فعلی، حرف اضافه و ... است. ژیل در ابتدا یک سری اصوات را به جای شعری از زبان فارسی به کوخ تحویل مي‌دهد. به بیانی تاکید روی «چگونگی» ادای واژه‌ها نه بر «چیستی» آن‌هاست. برای نمونه زمانی که کوخ از ژیل درباره‌ی عشق در زبان فارسی می‌پرسد را بررسی می‌کنیم. ژیل می‌گوید اگر کسی بخواهد بگوید عاشق است این‌ گونه بیان می کند: «ایل انای اوو» و دیگری در جوابش می‌گوید: «ایل بار انای اوو». همین افزودن واژه‌ی «بار» که آن را مساوی «هم‌چنین» می‌گیرد مهر تاییدی بر گفته‌های پیش‌تر ذکر شده‌است. گذشته از زبان بعضی عناصر در این فیلم را می‌توان نمادهایی در نظر گرفت که در پس ظاهرشان به معانی عمیق‌تری اشاره دارند.مانند عنصر آینه که در آن نیروهای نازی را می‌بینیم. آینه نمایش‌گر تنهایی این افراد است چه در صحنه‌ی مکالمه‌ي بین کوخ و فرمانده چه در صحنه‌ی غذا خوردن یانا به تنهایی در سالن غذاخوری دور از اِلسا و مکس.صحنه‌ی کتک خوردن ژیل توسط کوخ به علت به کار بردن واژه‌ي یکسان برای درخت و نان که یک نمای بسته از دست خونی کوخ به همراه نان‌ها می‌بینیم هم می‌توانیم نان را منطبق با باورهای مذهبی نماد جسم مسیح در کنار خون و سفره‌ی شام نازی‌ها بدانیم.ایده‌ی ژیل که از اسامی مردگان برای خلق زبانی جدید و راهی برای نجات یافتن استفاده کند هم نوعی رستاخیز و تبدیل از حالت جسم مادی به کلمه را در خود دارد. که ما را یاد این جمله مشهور از انجیل می‌اندازد:«در آغاز کلمه بود، کلمه نزد خدا بود. کلمه، خدا بود.»همین کلام تا جایی ژیل را به کوخ نزدیک می‌کند که کوخ مشکلات کودکی‌اش را با این زبان به ژیل می‌گوید. همین زبان نیز او را در فرودگاه مقابل پارسی‌ زبانان الکن و دیوانه نشان می‌دهد. گویی کوخ خارج از ارتش نازی و بدون زبان آلمانی رها شده‌ خواهده‌‌بود.Aida.RezaeiAida.RezaeiWed, 23 Jun 2021 15:46:02 +0430https://virgool.ir/@Aida.Rezaei/استعاره-ای-به-نام-خانه-reon6un7dpkuفیلم «پدر» به نویسندگی و کارگردانی «فلوریان زلر» بر اساس نمایش‌نامه‌ای از وی به همین نام، محصول سال ۲۰۲۰ است. این فیلم روایتی‌ست از یک پیرمرد به نام «آنتونی» که دچار زوال عقل شده‌است.صحنه‌ي آغازین فیلم دوربین به همراه دختر پیرمرد وارد خانه می‌شود و در مکالمات بین آن دو از ناسازگاری پیرمرد با پرستارش، ازدواج و مهاجرت دختر به پاریس مطلع می‌شویم.خانه را می‌توان استعاره‌ای از آنتونی و درونیات او دید. خانه‌ای با تمام متعلقات و خاطراتش که بر تک‌تک دیوارهای آن ردی از گذشته‌ی او مانده‌است. اما حضور بیگانگان در خانه و سردرگمی آنتونی ما را یاد فیلم «مادر» ساخته‌ی «دارن آرانوفسکی» می‌اندازد. با این تفاوت که به عقیده‌ی نگارنده آرانوفسکی، در فیلم مادر در این نوع بهره‌وری از فضای خانه، حسن مطلب را ادا کرده‌است. اما در فیلم «پدر» با توجه به زمان فیلم و نوع روایت به دلیل آن که مخاطب اوایل فیلم به راوی و صداقتش طبق جملات دختر درباره‌ي رفتار آنتونی با پرستار و هم‌چنین تناقض‌هایی که آنتونی بین دیدار و فکرش دارد مواجه می‌شود بنابراین آن احساس حمله‌ي بیگانگان به منطقه‌ی‌ امن کاراکتر اصلی و احساس دلهره‌ برای مخاطب نسبت به او به خوبی ایجاد نمی‌شود. گرچه در نظر داریم که با توجه به داستان فیلم، زمان آن اگر طولانی‌تر شود احتمال دارد که از حوصله‌ی مخاطب خارج شود.انتخاب «آنتونی هاپکینز» برای نقش پیرمرد که هم‌نام و تقریبا هم سن با وی است باعث باورپذیری بیشتر داستان برای مخاطب می‌شود. اما با پیش رفت داستان، با دیدن تناقض‌هایی بین اندیشه پیرمرد و آن چه روی می‌دهد مخاطب در می‌یابد به گونه‌ای با راوی غیرقابل اعتماد سر و کار داشته و بر سر دوراهی اعتماد یا عدم اعتماد به او قرار می‌گیرد. بنابراین مخاطب بلافاصله به دنبال المان‌هایی برای ایجاد مرز بین این دو دنیا می‌گردد. اما به همان شیوه‌ای که «کریستوفر نولان» در فیلم «تلقین» مرز بین واقعیت و عدم آن را توسط فرفره‌ای چوبی به مخاطب نشان می‌دهد، زلر نیز از ساعت پیرمرد همان کارکرد را گرفته و به مخاطب دست‌آویزی برای تشخیص مرز واقعیت با آشفتگی‌های ذهنی پیرمرد می‌دهد.معماری خانه با راهرو‌هایی طولانی که در انتهای آن‌ها درها قرار گرفته‌اند با ایجاد حس خفگی، در میان رنگ‌های سرد فیلم به فضاسازی کمک کرده‌اند.اما این نوع بهره برداری از فضای خانه با راهروهای طولانی، تابلو‌های روی دیوارها و به تصویر کشیدن خستگی دختر در مواجه با بیماری پدر بی شباهت به فیلم «عشق» ساخته‌ی «میشائل هانکه» نیست. برای بیان وام‌داری این فیلم از فیلم «عشق» به تشریح برخی شباهت‌های این دو فیلم از منظر نگارنده می‌پردازیم.Amour (2012) از صحنه‌هایی چون سیلی خوردن آنتونی در اوج ناتوانی که ما را یاد سیلی زدن «ژرژ» به «آن» می‌اندازد و صحنه‌ای که دختر آنتونی خسته می‌شود و در خیالش بالشی روی صورت پدر می‌گذارد که هم چون صحنه‌ی تکان دهنده و معروف فیلم عشق است و تکرار واژه‌ی «مامان» از طرف آنتونی در جایی که در تنگا قرار گرفته‌است با تکرار واژه‌ی «مادر» در فیلم عشق که هر گاه «آن» احساس درد و ناتوانی می‌کرد به زبان می‌آورد و نمایش پشت سر هم نماهایی از خانه بدون کاراکتری در آن نیز، بگذریم. به کار گیری نوعی دیگر از روایت توسط نقاشی‌ها این ادعای وام‌داری فیلم پدر از فیلم عشق را قوی‌تر می‌کند.در فیلم عشق، بعد از سیلی زدن ژرژ به آن، هانکه مخاطب را با سکوت و تصاویری از چند نقاشی تنها می‌گذارد.در توضیح صحنه‌ی فیلم عشق تاکید هانکه بر نداشتن قاب دور نقاشی‌هاست. او می خواهد از بین رفتن شیرازه‌ی زندگی ژرژ بعد از آن را این گونه نشان دهد. اما در فیلم پدر جای خالی نقاشی روی دیوار به طور کامل نشان از ترومای از دست دادن دختر پیرمرد دارد که بر دیوارهای ذهن و روان او نقش بسته است. تابلوی نقاشی دختری‌ست با لباسی سرخ در میان سبزه‌ها که رنگ گرم این تابلو به خوبی در زمینه‌ی کامل سرد فیلم نشسته‌است. پیرمرد با نگاه به تابلو از خانه‌ای که در آن به طور متناقضی هم حس آرامش می‌گیرد و هم خفقان، روزنه‌ای به امید و دل‌گرمی می‌یابد. تفاوت تعریف خانه در دو فیلم عشق و پدر در آن جایی‌ست که خانه برای ژرژ و آن محل وصال و آرامش دو عاشق است اما برای آنتونی خانه با آن راهروهای نسبتا طولانی به نوعی هزارتو شباهت دارد که آنتونی را در خود می‌بلعد.Amour (2012)The Father (2020)The Father (2020)دیگر شباهت‌های این دو فیلم می‌توان به خواب ژرژ که تا مچ در آب فرو می‌رود و در راهرو خانه‌شان سرگردان می‌ایستد و ناگهان دستی از پشت خفه‌اش می‌کند اشاره داشت. در فیلم عشق هانکه ما را با میلی سرکوب شده که در ناخودآگاه ژرژ مانده آشنا می‌کند. در فیلم پدر خواب آنتونی با شباهت‌های زیادی به خواب ژرژ تکرار می‌شود و در انتهای خوابش به اتاقی می‌رسد که در آن تصویری از دخترش می‌بیند که گویا در سانحه تصادف فوت کرده و آنتونی این مرگ را هنوز در درونش نپذیرفته‌است. در این فیلم هم، در خواب که محل نمود ناخودآگاه‌ ماست کاراکتر اصلی با ترسش روبه‌رو می‌شود.از مقایسه‌ی فیلم ها با یک دیگر که بگذریم پرداخت به تقابل پیری و کودکی در این فیلم قابل بحث خواهد بود.زلر در فیلم‌اش به مخاطب نشان می‌دهد مسیر زندگی انسان شبیه به دایره‌ای‌ست از کودکی به سالمندی که در دوران سالمندی ناگریز مرز سالمندی به کودکی میل می‌کند و گاهی بر هم منطبق می‌شود. ویژگی‌هایی در کودکان که در افراد سالمند تکرار می‌شوند مانند: آسیب پذیری، نیازمند به یاری‌ رسان بودن، زود رنجی، انکار کودکی، گاهی عدم تسلط بر گفتار در این فیلم نیز به آن‌ها اشاره خوبی شده‌است. نمونه‌ی خوب آن زمانی‌ست که آنتونی هم‌چون یک بزرگسال از خرید باز می‌گردد و موزیکی را پخش می‌کند بعد به محض آن که شروع به رقصیدن با موزیک می‌کند متوجه نایلونی در دستش می‌شود. گویی نمی‌داند نایلون از کجا آمده و بعد برای مدت کوتاهی می‌اندیشد و نایلون را مچاله کرده و در جیب‌اش می‌گذارد. آنتونی در جایی که دچار سردرگمی می‌شود علاوه بر دخترش، ساعتش و نقاشی روی دیوار به پنجره خانه پناه می‌برد. گویی پنجره روزنه‌ای ست که او را با دنیای بیرون متصل می‌کند اما چیزی درخور که او را متوجه وقایع در حال رخ دادن کند نمی‌یابد.به بیانی دیگر فیلم پدر، به خوبی بحران هویت را به نمایش در می‌آورد و نشان می‌دهد که چطور ما در حضور دیگری و طی یک دیالکتیک هویت می‌توانیم «من» را تعریف کنیم. از آن جایی که آنتونی هیچ «دیگری» قابل اعتمادی را نمی‌یابد دچار گم‌گشتگی می‌شود. به بیانی «دیگری» بیرون از ما به ما کمک خواهد کرد و همان طور که خانه در این جا استعاره‌ای از دنیای درون آنتونی‌ست حتی پناه او به بیرون از قاب پنجره نیز نوعی تقلا برای یافتن معنا برای خود است. دوربین زلر به کمک بازی‌های درخشان «آنتونی هاپکینز» و «اولیویا کلمن» توانسته‌است روایتی بدون جهت‌گیری را نمایش دهد به طوری که مخاطب در انتهای فیلم هم به دختر و هم به پدر حق بدهد.به عقیده‌ی نگارنده اگر هاپکینز این نقش را که ماحصل سالیان سال تجربه‌ی بازیگری‌ست به عهده نمی‌گرفت به گفته‌ی شخص زلر، او باید فکر ساخت این فیلم را به گونه‌ای دیگر و در کشوری دیگر در سر می‌پروراند.Florian Zeller Aida.RezaeiAida.RezaeiSun, 25 Apr 2021 23:35:51 +0430