آبیِ تند

آقای ک. — Sat, 12 Jul 2025 07:20:24 +0330

ساعت هفت و چهارده دقیقه صبح روز چهارشنبه آقای کاف کفش هایش را به پا کرده ، دست در دستگیره انداخته و با سرخوشی از خانه خارج میشود.پاهایش به سنگفرش خیابان که میرسد لبخندی از سر رضا زده و دستی برای همسایه جدیدشان که هفته گذشته به تازگی آنجا نقل مکان کرده تکان میدهد، قدم هایش دقیق و اهنگین است و گوش محله و دیوار های آجری اش به آن آشناست. محل کارش از خانه تنها ده دقیقه فاصله دارد، بین راه پی در پی دست است که میفشارد و به گرمی صبح بخیری نثار اهالی محله و دیارش میکند.<سلام رفیق ، امروز از چی برامون میگی ؟> یکی از دوستانش این را در حالی که دست بر شانه اش گذاشته میگوید و آقای کاف با تبسمی صمیمانه وعده داستانی مفرح تر از دیروز را به او میدهد. برگه ورودش را امضا میکند و به سمت بخش بسته بندی میرود ، جاییکه که سالهاست در آن مشغول به کار است ، شمار دقیق آن از دستش خارج شده و تلاشی هم برای یاد آوری نمیکند . همه طوری از او استقبال میکنند گویی از روز تاسیس شرکت آبنبات سازی او آنجا کنار مدیر بوده و کلنگ افتتاح را زده است.چهره همکارانش را که می نگرد لبخند میبیند ، شور زندگی بین آنها جریان دارد و آقای کاف خودش را در این جریان زنده ی زندگی شناور میبیند و از عمق جان راضی از موقعیت خود است. لباس های کارش را پوشیده و دستکش به دست میکند ، عاشق رنگ آبی تند لباس کارش است چون روزهای خوش کودکی را در کنار دریا پیش پدر مرحومش برای او تداعی میکند. حین بسته بندی آبنبات چوبی های رنگارنگ ، مانند هرروز شروع به گفتن رگباری از جوک ها و داستان های خنده دار میکند بطوریکه تمامی بخش در سکوت رفته و فقط صدای دستگاه های آهنی و طنین دلپذیر خنده دوستانش به گوش میرسد.ساعت دو ظهر وقت ناهار است ، دوان دوان به سوی دستشور رفته تا انگشتان زحمتکشش را با پاکی و تمیزی آشتی دهد. به آینه نگاهی میکند و در اجزای صورتش دقیق که میشود، متوجه لکه ی سیاه رنگی گوشه لبش میگردد. آبی به آن میزند ، دستی میکشد اما فایده ندارد لکه محکم و استوار آن گوشه خانه کرده . دیدن لکه سیاه عذابش میدهد ، مایع را برمیدارد و روی آن میکشد و با خود میگوید این بار دگر کار تمام است اما لکه به جای کمرنگ شدن رنگی قوی تر به خود میگیرد. ساعت ناهار تمام میشود و همه سر کارهایشان آرام آرام برمیگردند اما آقای کاف همچنان در دستشور مشغول پاک کردن این لکه ی سیاه است که لحظه به لحظه قد و قواره اش بزرگتر میشود و حالا نصف لب پایینی اورا احاطه کرده است.قطرات عرق از پیشانی اش بر زمین میریزد ، دستانش میلرزد و ترس دلش را به آرامی تسخیر میکند . لکه تمامی لب اورا در اختیار گرفته و کم کم به چانه ی او در حال سرایت است. تلاش میکند افکار سرکش خود را آرام سازد و ناگهان فکری در ذهنش روشن میشود ، دست در جیب شلوار کرده و چاقوی کوتاه به یادگار رسیده از پدر عزیزش را بیرون می آورد. سالهاست در هر زمان و مکانی این چاقو را با خود مانند گوهری به همراه دارد ، تنها یادگاری او از گذشته ی آبی رنگش. تیزی چاقو بر لب سیاه شده خویش گذاشته و با تمام توان در بازو شروع به بریدن میکند.چشم هایش را باز کرده و سقف نمدار اتاق خواب در نظرش خودنمایی میکند ، خمیازه میکشد و صدای همسرش را میشنود که فرزندانش را سر میز صبحانه تنبیه میکند . روی تخت نشسته و به خواب آشفته اش فکر میکند اما تنها برای چند ثانیه، زیرا به یاد پرداخت قسط تلویزیون جدیدی که خریدند می افتد. لباس کارش را نظری میکند که بر جا لباسی روبرویش آویزان است ، همیشه از رنگ آبی تندش بیزار بوده چون پدر همیشه عبوسش را در حال ماهیگیری به او یاد آوری میکند. با بی میلی از جا برمیخیزد تا آماده رفتن به کارخانه قیر سازی شود جایی که مانند زندگی اش همواره سیاه و تاریک است. آقای کاف کفش هایش را به پا میکند و قدم به بیرون گذاشته تا آماده روزی دیگر شود.

نوشته های آقای ک.

آبیِ تند