https://virgool.ir/feed/@Afsonfa2026-11-11 16:58:56https://files.virgool.ir/upload/users/4394041/avatar/vrihJ0.jpghttps://virgool.ir/@Afsonhttps://virgool.ir/@Afson/فنچ-و-مادربزرگ-g2kymi2e2g4mوارد اتوبوس شدم. روی صندلی ردیف دوم نشستم. بغل دستم هم یک مرد درشت هیکل از این داش مشتی ها آمد نشست. از همان اول چشمش به فنچ هایم بود. یک لحظه مادرم را تصور کردم که من را فنچ به دست ببیند. اتمام حجت کرده بود که حق ندارم فنچ به خانه بیاورم، نه فنچ، نه هیچ پرنده ی دیگری. ولی خب تصمیم داشتم مادر را در عمل انجام شده قرار دهم. با صدای مرد به خودم آمدم:_ آبجی فنچا چند؟+فروشی نیست._چندخریدی؟+ششصد._صد میذارم روش ازت می خرم.+گفتم که فروشی نیست.پشت سر راننده، صندلی اول، دو تا دختربچه به همراه مادربزرگ شان نشسته بودند. مادربزرگ خواب بود، دختربچه ی بزرگ تر مادربزرگ را بیدار کرد و گفت: عزیز جون بهار دسشویی داره. مادربزرگ گوشش را سمت دختر گرفت و گفت: چی شده؟ دختر صدایش را بالاتر برد و گفت: میگم بهار دسشویی داره. راننده متوجه شد و با لحن هشدار دهنده ای گفت: آی خانوم حواست باشه کثیف کاری نکن ها وگرنه کلامون میره تو هم.مادربزرگ سعی می کرد دختربچه را با وعده وعید گول بزند که کمی بیشتر تحمل کند. دختربچه بی تابی می کرد، کم کم داشت گریه اش می گرفت. مادربزرگ از راننده خواست بزند کنار تا بچه را ببرد گوشه ای کارش را بکند. راننده قبول نکرد که نکرد. صدایش را بالا برد: ای بابا ول کن خانوم چهل نفر آدمو که نمی تونم اسیر کنم. سفر خارج از شهره مگه بزنم کنار؟ کرایه رو حساب کن برین پایین، من واسه هیچکی منتظر نمی مونم.در این حین بوی مشمئز کننده ای فضا را پر کرد. دختربچه اختیارش را از دست داد و روی صندلی خراب کاری کرد. راننده را می گویی، آن چنان قشقرقی به راه انداخت که نگو. از مادربزرگ خسارت می خواست. میانجی گری مسافر ها هم باعث نشد کوتاه بیاید. دست آخر مادربزرگ پانصد هزار تومان بابت کثیف شدن صندلی به راننده پرداخت کرد. راننده غرولند کنان پول را گرفت و گفت: چهار برابر این پونصد تومنو باید بذارم روش تا تمیز شه، اسیر شدیم به قرآن. دلم برای مادربزرگ سوخت. دوست داشتم برایش کاری کنم. دوست داشتم مثل کوه پشتش در بیایم و به راننده بگویم مرد حسابی می خواستی اتوبوس را بزنی کنار که این گند بالا نیاید. خودت باعثش شدی.چیزی نمانده بود به پایانه برسیم، راننده همین طور داشت غر می زد. مادربزرگ هیچ نمی گفت، تنها از پنجره بیرون را تماشا می کرد.صبور بود، مثل مادربزرگ خدا بیامرزم.مرد بغل دستی ام مشغول صحبت کردن با گوشی بود، منتظر ماندم صحبتش تمام شود، گوشی را که قطع کرد گفتم: هنوزم خریداری؟ پوزخندی زد و گفت: چی شد تو که نمی خواستی بفروشی؟ گفتم: نظرم برگشت. فنچ ها را فروختم. اتوبوس نگه داشت. مسافرها یکی یکی پیاده می شدند، چشمم دنبال مادربزرگ بود که گمش نکنم. دست نوه هایش را گرفته بود و قربان صدقه شان می رفت. صدایش زدم، نشنید. خودم را بهش رساندم و دستم را روی شانه اش گذاشتم. برگشت سمتم. بی مقدمه پول فروختن فنچ ها را گرفتم سمتش و گفتم اتفاق پیش آمده تقصیر خود راننده بود، نباید پانصد تومان را می گرفت، آن پول را به ناحق گرفته، خیلی بی رحم است. همین جور داشتم ادامه می دادم که مادربزرگ لبخندی زد و گفت: روزی من دست خداست دخترم، خدایی که هفتاد سال روزی منو رسونده از این به بعدم می رسونه.اصرار کردم پول را بگیرد، نگرفت. در برابر اصرار دوباره ام تنها دستم را به گرمی فشرد، لبخندی زد و سپس به راهش ادامه داد. راستش اصلا انتظار این رفتار را نداشتم، فکر می کردم پول را با خوشحالی قبول می کند و کلی هم دعای خیر بدرقه ی راهم می کند. کلی هم از خدا تشکر می کند که من را سر راهش قرار داده است.گمانم غرورش اجازه نداد پول را قبول کند. اصلا شاید به خاطر غرورش است که در این سن و سال بر خلاف اغلب سالخوردگان قد و قامتش خمیده نیست.شاید هم ایمانش به روزی رسانی خدا مانع قبول کردن پول شد. مادربزرگ رفت اما برای همیشه ردش را در ذهنم باقی گذاشت. افسونافسونMon, 24 Nov 2025 05:59:44 +0330