https://virgool.ir/feed/@Abolfazlshojaشما می توانید بهترین داستان ها و رمان ها را مشاهده کنید.fa2026-11-11 21:56:04https://files.virgool.ir/upload/users/366983/avatar/dEzePG.pnghttps://virgool.ir/@Abolfazlshojahttps://virgool.ir/@Abolfazlshoja/رمان-فرهاد-و-پریا-قسمت-آخر-dkxpa1egd14oنمیخوایی مدرک منو بدی گفتم چرا ولی الان همراهم نیست ازم شمارمو خواست و منم بهش دادم چند روز بعد اس داده بود که اگه فردا میتونم بیاد دنبالم و مدرکشو بدم.فرداش اومد دنبالم وامانتیشو دادم و گفت اگه مشکلی نباشه برسوندم دانشگاه منم قبول کردم و باهاش رفتم عصر که کلاس تموم شد اومده بود جلو در واستاده بود سلام کرد و گفت کارم داره و برسوندم و تو راه بهم بگه . وقتی داشتیم بر میگشتیم گفت پریا ببخش ولی میخوام یه چیزی بگم امیدوارم ناراحت نشی . از روز اولی که دیدمت عاشقت شدم و هر روز بدتر از دیروز دیوانه وار دوستت دارم اگر ناراحت نمیشی با هم باشیم ؟من نتونستم چیزی بگم واقعا چی شده بود ؟ خواب بودم یا بیدار ؟ یعنی به عشقم رسیدم؟ نتونستم دیگه چیزی بگم فقط جلو در ازش خداحافظی کردم و وقتی وارد خونه شدم مستقیما رفتم تو اتاقم تا صبح بهش فکر کردم صبح اس داده بود امیدوارم ازم ناراحت نشده باشی ولی چیکار کنم که عاشقتم؟ چند روز بعد بهش جواب دادم و قبول کردیم که با هم باشیم برا همیشه نه یکی دو روزبلکه همه روزای عمرمون .هر روز با هم بودنمون قشنگ تر از دیروزش میشد یه سال گذشت و ما با هم نامزد کردیم همه بهمون میگفتن لیلی و مجنون واقعی حتی استادا عشقمونو تحسین میکردن چه روزایی با هم داشتیم الان که دارم مینویسم صورتم داره با اشکام شسته میشه هر روز بیشتر از دیروز عاشق هم میشدیم من ترم آخرم بود و قرار بود 25 بهمن روز عشق روز دلهای عاشق روز ولنتاین با هم عروسیمونو جشن بگیریم همه چی خیلی خوب داشت پیش میرفت 20 روز مونده بود تا بهم رسیدن و خیلی خوشحال بودیم 5 بهمن 91 بود که اومد خونمون گفت دوستام گفتن آخرین مسافرت مجردیمونو با هاشون برم اجازه میدی برم ؟ رفتن شیراز و تو حین مسافرتش روزی 10 دوازده بار تلفنی میحرفیدیم. رفت که ای کاش 10 سال باهام حرف نمیزد ولی اجازه نمیدادم روز دهم بهمن بود گفت فردا بر میگردم ومنم از دلتنگی و خوشحالی دوباره دیدنش رو جام بند نبودم در برابرش یه بچه دو ساله بودم که نمیتونستم نه بگم بهش .صبح از خواب بیدار شدم و کارامو انجام دادم و خودمو حاضر کردم تا بیاد .تلفنو برداشتم و بهش زنگ زدم ولی جواب نداد ساعت نزدیکه 5 عصر بود و هر چی زنگیدم جواب نداد دیگه داشتم از نگرانی میمردم که خواهرش زنگ زد داشت گریه میکرد گفتم فقط بگو که فرهاد خوبه .گفت ببخش زن داداش ولی فرهاد دیگه نمیتونه با تو باشه پسر بد قولی نبوده ولی این دفعه رو حرفش نمونده تو مسافرتش عاشق شده ونمیتونه دیگه باهات باشه گفتم ابجی چی میگی ؟ گفت اگه باورت نمیشه بیا فلان بیمارستان هر دو تا شونو ببین تو راه فقط گریه کردم رسیدم بیمارستان دیدم همه هستن نمیدونستم چی شده بدو رفتم پیش خواهرش گفتم چی شده ؟گفت فرهاد و حلال کن دیگه نمیتونه باهات باشه اخه عاشق یکی دیگه شده اسمش فرشتس البته بهش میگن عزرائیل اینو که شنیدم از حال رفتم وقتی بهوش اومدم همه سیاه پوش بالا سرم بودن وقتی به خودم اومدم بالا سر فرهاد بودم سفید پوش آروم خوابیده بود ولبخند قشنگش رو هنوز داشت آره فرهاد پریا که روزی قرار گذاشت برا همیشه پیشم بمونه زیر حرفش زد تو راه برگشت نزدیکای همدان تصادف کردند و هر 4 نفرشون با هم رفتن پیش خدا رفتن خونه ابدیشون . الان قرار ملاقات منو فرهاد هر روز پنجشنبه توی بهشت محمدیه با یه دسته گل سفید و کلی اشکهای من . ولی من نزدم زیر قولم فرهادم تا روزی که بلیط سفرم جور بشه تا بیام پیشت فقط جای تو تو قلبمه و حلقه عشق تو تو دستم خیلی دوستت دارم عشقم سالگرد جداییمون داره میرسه ولی یه لحظه از تو فکرم بیرون نیستی . امیدوارم هیچ عشقی عاقبتش مثل من و فرهاد نشه ابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعWed, 25 Nov 2020 15:22:57 +0330https://virgool.ir/@Abolfazlshoja/راه-عشق-ndwn2qbirwmrتو این رمان نه خبری از دختر پولداره نه از پسر پولدارنه از تنفر بین دونفرنه از همخونه ایبیاین با هم بخونیم ببینیم قراره چی بشه تو اتاق نشسته بودم و به خودم فکر میکردممن سوگندکاظمی ۱۹ سالمه سال اول دانشگاه رشته ی عمران از موقعی که چشم بازکردمتو پرورشگاه بودم با یه عالمه بچه بزرگ شدم پسر و دختر همه مدلی نمیدونم مامانم کیهبابام کیه فقط وقتی همه چی رو دیگه درک کردم یه شناسنامه بهم دادن که اسم بابا ومامانم توش ثبت شده بود اقای نادرکاظمی و افسانه مجرد نمیدونم کین واقعا پدر مادرمهستن یا نه هیچی نمیدونم نمیدونم چرا منو گذاشتن اینجا خیلی ها خودشونو با این دلداریمیدن که شاید خوانوادمون وضعیت مالیش خوب نبوده منو گذاشته اینجا ولی من میگم اگهوضعیت مالی خوبی نداشتن اصلا چرا گذاشتن بچه گیرشون بیاد که بخوان بدبختش کننخیلیا رو اینجا دیدم که تو سن های مختلف پدرو مادرشون پیدا میشه یا یکی به سرپرستیمیگرتشون ولی من هیچ دل خوشی از پدرو مادرم ندارم حتی اگه پیدا هم نشه برام مهمنیس چون اینجا کسایی رو دارم که خیلی برام زحمت کشیدن یکی مث خانوم فاطمه شجریانیکی از سرپرستای اینجا که واقعا زن مهربونی هست و جای مادرمن و همه بچه هایاینجاست و اقای بابک مقتدر رییس این موسسه که واقعا براهممون زحمت میکشه وجای پدرمونهقانون همه موسسه ها این که چ دختر و چ پسر بعد از رسیدن به سن ۱۸ سالگی ازپرورشگاه برن ولی اقای مقتری اینقدر مهربون و با فکر بود که میدونست این بچه ها کسی روندارن و تو این جامعه که پر از گرگه از اینجا برن ممکنه با مشکلای زیادی بربه رو بشن اومدپشت ساختمان اصلی دوتا ساختمان دوطبقه درست کرد یکی برای دخترا یکی برای پسرهامنم الان با خیلی های دیگه تو همین ساختمون تو یکی از اتاقاش زندگی میکنم بچه هایاینجا چ پسر و دختر همه خیلی خوبن به جز چند نفر خیلی کم همه باهم دوستیم پشت همایستادیم و به هم کمک میکنیماقای نقتدر معلم اورده و به بچه ها درس میدن مث مدرسه فرقی نداره برا همینه که من الانمیرم دانشگاه کلا به نظر من هیچ موسسه ای مث اینجا نیسصدای ساجده از فکر اومدم بیرونساجده- کجایی سوگند هرچی صدات میزنم جواب نمیدی– ببخشید حواسم نبودساجده – خب حالا پاشو بریم پیش بچه ها– باشهیه نگاه به اطراف انداختم دیدم اتاق خالیه– عه ساجده پس بقیه کجا هستن؟ساجده – رفتن بیرون قدم بزنن مهسا هم دانشگاه هست-اها بریم پسپاشدم با ساجده رفتیم پیش بچه ها وقتی اینارو میدیدم حالم گرفته میشد دلم براشون میسوزهساجده – اینجوری نگاشون نکن اینا هم یکی هستن مث تو دلشون برات نسوزه– ساجده گ*ن*ا*ه دارن بخداساجده- سوگند اره گ*ن*ا*ه دارن یکی مث منو تو هم گ*ن*ا*ه داریمرفتیم تو همه اتاقا سر زدیم یکم هم باهاشون بازی کردیم و رفتیم پیش فاطمه جون در اتاقشونو زدمفاطمه جون- بفرمایی– سلام فاطمه جونساجده- سلامفاطمه جون- به سلام دخترای گلم خوبین؟– ممنون فاطمه جون شما خوبین؟فاطمه جون- الان شمارو دیدم خوب شدم…. به بچه ها سرزدین؟ساجده- اره فاطمه خانوم سرزدیم کلی هم خوش حال شدنفاطمه جون – اره وقتی یکی بره پیششون و باهاشون بازی کنه خیلی دوست دارن مخصوصا بچه های پنج شیش سالهساجده – مث خودمونن دیگه فاطمه جون درکشون میکنیمفاطمه جون – راستی دخترا شهلا رو میشناسید؟– نه کیه؟فاطمه جون- همین شهلا ۱۴ سالشه تو اتاق ۲۰۱ هستیکم فکر کردم یهو یادم اومد– اره فاطمه جون یادم اومدفاطمه جون – ساجده توهم میشناسیش؟ساجده- اره دختر نازی هم هست…چیزی شده؟فاطمه جون- یه چند روزی بود خیلی تو هم بود اصلا از اتاقش بیرون نمیومد رفتم باهاش صحبت کردم اولش اصلا حرف نمیزد تا اینکه بالاخره به حرف اومد میگفت چرا من باید یه دختر پرورشگاهی باشم خیلی روحیش ضعیف– خب کاری از دست ما بر میاد؟فاطمه جون- خواستم اگه شما دوتا میتونید بهش کمک کنید که روحیش عوض بشه بالاخره شماها بهتر میتونید هم دیگه رو درک کنیدساجده- باشه فاطمه جون سر فرصت حتما منو سوگند بهش سر میزنیمفاطمه جون – دستتون درنکنه دخترا زحمت میکشین– خواهش میکنم…ساجده بریم؟ساجده – بریم– خب فاطمه جون کاری ندارین دیگهفاطمه جون – نه گلم برین به سلامت– خدافظساجده – خدافظاز در اتاق اومدیم بریرون رفتیم به طرف ساختمون های خودمون جلو اون دوتا ساختمون یه محوطه باز هس که بیشتر وقتا با بچه ها اونجا جمع میشیم حرف میزنیم الانم بیشتر بچه ها اونجا بودنساجده – بریم پیششون؟– بریمسلام بچه هاساجده – سلام بچه هاهمه سلاممونو دادن ماهم کنارشون نشستیم وسط محوطه یه حلقه درست کرده بودن ونشسته بودن منکنار یاسمن نشستم ساجده هم کنار من نشست– بحث سر چیه؟ماهان یکی از بهترین پسرای اینجا گفتماهان- بحث سر اینه که ثریا خانوم ( یکی از دخترا که ۱۹ سالشه ) میخاد از اینجا برهساجده- عه چه خوب میخای از اینجا خلاص شی؟ثریا- نه بابا من به اینجا عادت کردم و همچنین به شماها برام سخته برم ولی خب دیگه راه رفتنی رو باید رفت– ثریا کجا میخای بری حالا؟ثریا- خودتون که میدونید خرج دانشگاه زیاده درسته که اقای مقتدر هم کمک میکنه ولی بازم کفاف نمیکنهچند روز پیش دنبال کار میگشتم یه جا پیدا کردم کارش پرستاری یه بچه سه سالست باباش گفت میتونماونجا بمونم منم قبول کردم– خوبه ایشالا موفق باشیثریا – خیلی ممنون سوگند جونیه نگاه به ساعتم کردم دیدم وقت نمازه روبه بچه ها گفتم– بچه ها وقت نمازه موافقین همینجا دست جمعی نماز بخونیم؟همشون قبول کردن اینجا درصد بیشتر بچه ها اهل نماز و روزه و حجاب و چادر هستنیادمه وقتی ۹ سالم بود تازه یک هفته بود به سن تکلیف رسیده بودم که فاطمه جون اومد تو اتاقم یه چادر گذاشت جلوم ازش پرسیدم– فاطمه جون این چیه؟فاطمه جون – این چادره تو دیگه به سن تکلیف رسیدی زشته یه نامحرم تورو ببینه باید دیگه روسری سرتکنی این چادر هم برای حجاب بیشتره اگه دوست داشتی میتونی سرت کنیمنم بعد از دوروز تصمیم گرفتم چادر رو سرم کنم از اون موقع تاحالا نه نمازم قضا شده و نه چادر از رو سرمبرداشته شده و هیچ وقت هم حتی یه نخ از موهام هم بیرون نمیزارماز فکر اومدم بیرون با ساجده وضومونو گرفتیم رفتیم دوباره همون قسمت پسرا یه فرش پهن کرده بودن تاروش نمازمونو بخونیم هممون کنار هم ایستادیم پسرا جلو و مادخترا هم عقب وایسادیم سه تا ردیف شدیمبعد از ده مین نمازمون تموم شد و رفتیم تو اتاقامون برای ناهار …ناهار مرغ بود خوردیم و بعدش همهرکسی روتخت خودش خوابید اتاق چهار نفره بود و دوتا تخت دوطبقه ای من طبقه پایین ساجده هم طبقهبالا اون یکی تخت هم مهسا بالا سحر هم پاییینسرمو گذاشتم رو بالشت و خوابم بردبا صدای زنگ گوشیم از خواب بیدارشدم زنگشو قطع کردم رفتم یه نگاه به گوشیم کردم هدیه تولدمه کهفاطمه جون بهم داده بود و خیلی دوسش داشتم و دارمامروز دانشگاه داشتم بلند شدم یه نگاه به دخترا کردم دیدم همشون خوابن ساجده هم خواب بود امروز کلاسداره ولی نمیدونم چرا هنوز بیدار نشدهمنو ساجده تو یه دانشگاه هستیم ولی ساجده ریاضی میخونه …رفتم در کمود رو باز کردم یه مانتو تا بالا زانومشکی و شلوار کشی سورمه ای و مقنعه مشکی مو هم پوشیدم و چادرم هم پوشیدم رفتم دم در خاستماز اتاق برم بیرون که نگاهم به ساجده افتاد برگشتم رفتم بالای سرش– ساجده ساجدهخوابالو جواب دادساجده – چیه؟ بله؟– ساجده مگه کلاس نداری؟ بلند شو دیگهباحرفم سیخ سرجاش نشتساجده – وای ساعت چنده ؟ ای وا خواب موندم– چه خبرته بابا ساعت ۸ زود لباس بپوش بیا پایی منتظرتمساجده- باشه مرسی که بیدارم کردی– خواهش میکنم سریع بیامرسی دوستان. ابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعTue, 24 Nov 2020 01:41:12 +0330https://virgool.ir/@Abolfazlshoja/رمان-عاشقانه-فرهاد-و-پریا-cjlsixjicrffمن پریا23ساله وعشقم فرهاد27 سال.سال 88داشگاهی که دوست داشتم تورشته موردعلاقم قبول شدم .دانشگاه طباطبایی روانشناسی بالینی.تااون روزسرم تودرس وکتاب بودوالبته تودوران دبیرستانم یه تصادف کردم که باعث شدچندتا جراحی داشته باشم وهمین باعث شده بودکه به هیچ جنس مخالفی فکرنکنم،وارد دانشگاه شدم ترم اول خیلی خوب گذشت وکم کم داشت ترم دومم شروع میشه بااینکه دوروبرم پرازپسربود حتی نمیدیمشون چه برسه به فکرکردن بهشون خلاصه هرروزداشت میگذشت ومن کسی توزندگیم نبودودوستام که با عشقشون قرارمیزاشتن خندم میگرفت ومیگفتم عشق ؟؟؟؟؟همش کشکه،هوس،بچگی و.............. .خلاصه ترم اول سال 90 داشت شروع میشدامابخاطرکاربابامجبوربودبره همدان خوب منم که دختریکی یه دونه مامان بابا که تااون روزهمه نازم رامیکشیدن نمیتونستم باهاشون نرم.خلاصه کارای انتقالیموگرفتم ورفتم همدان کم کم دیگه ترم داشت تموم میشدوقتی واردترم جدید شدم با یه گروهی آشناشدم که انجمن روانشناسی دانشگاه بودن عضوگروهشون شدم یکی ازروزا که رفتیم سرجلسه دلم یه طوری شده بود چی شده بود؟آره دلم پروازکرده بود پیش فرهادعشق اولم خیلی وابستش شدم ولی نمیتونستم بهش بگم چقددوسش دارم چون من دربرابر پسرا کمی مغرورم.هرروزکه میگذشت بیشترعاشقش میشدم وبیشتردوستش داشتم ولی افسوس که نمیتونستم بگم اون سال گذشت وروزایی که نمیدیدمش برام هزارروزمیگذشت وبعضی وقتا که بچه هاقرارمیزاشتن بریم اردویی جایی تاصبح ازذوق دیدنش خوابم نمیبرد.وسطای سال یه کارگاه داشتیم که مدرکاش دست من بود سال جدیدکه شروع شدفهمیدم فرهاد درسش تموم شده ودیگه نمیتونم ببینمش .یه روزکه جلسه داشتیم بابچه های انجمن وقتی وارداتاق شدم خشکم زدفرهاداومده بود به بچه ها سربزنه اونروزیکی ازبهترین روزام بود.وقتی که جلسه تموم شداومدپیشم گفت و... زیر قلب یادتون نرهمبرای مشاهده بخش دوم زیر نظر سنجی بنویسید ابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعMon, 23 Nov 2020 12:21:14 +0330https://virgool.ir/@Abolfazlshoja/لرزیدن-قلب-یک-پری-fnt1sl56beldروایت عاشقانه‌ای در اعماق اقیانوس، آنجا که انوار خورشید بی تابانه از میان امواج می گذرند تا شن های کف اقیانوس را نوازش کنند، مراسمی برای پریان دریایی در حال برگزاریست اما آیا همه چیز همان طور پیش می‌رود که ده ها سال قبل اتفاق افتاد؟! چه اتفاقی در پس امواج پیش روست؟. رمان لرزیدن قلب یک پری رو از لاولی بوی دانلود و استفاده کنید...قسمتی از متن رمان:مقدمهاگر کسی را نداشتی که به او بیندیشیبه آسمان بیندیش!زیرا در آسمان کسی هست که به تو می اندیشد.***کیمیاگر با آن چشم های نافذ و آن صورت پر از چین و چروک نگاهی به ما انداخت. نگاهی که حس ترس و تنهایی را درون هر کسی بیدار می کرد.از گوشه چشم، نگاهی به تامیلا انداختم. دست هایش را در هم گره کرده و روی باله اش جمع کرده بود، سردرگریبان و لرزان.کیمیاگر درون غاری در گوشه ای از شهر پریجان زندگی می کرد. گیاهان دارویی و معجون های شفابخشی همیشه در خانه اش یافت میشد. دور از دید مردم زندگی می کرد؛ امّا همیشه کمک حال مردم شهر پریجان بوده و هست. با اینحال همیشه ترسی بوده و هست و دلیلش هم چیزی به جز حرف های در گوشی پریان شهر نبود. منظورم همان شایعه ارتباط ارواح با کیمیاگر است.دست هایم را روی دست های تامیلا گذاشتم و فشاری دادم. نگاهش سمت من چرخید. چشمهایم را روی هم گذاشتم.- نگران نباش.- نوبت شما رسیده؟با صدای کیمیاگر به سمتش چرخیدیم. گفتم:- بله. من و تامیلا و البته سه نفر دیگه از دوستام.کیمیاگر سری به نشانه فهمیدن تکان داد و به سمت قفسه سنگی پشت تخت زهوار در رفته اش رفت.بعد از برداشتن چیزی سمت میز مطالعه اش آمد و آنها را رویش گذاشت. از تامیلا فاصله گرفته و به سمت میز کیمیاگر که پر از اشیا گمشده ی مرموزی بود رفتم. پنج گردنبند سفید و ظریف متصل به شیشه کوچک و استوانه ای شکل را که روی میز بود نشان داد و گفت:- باید پُر بشن.نگاهم را از دست های لرزانش به چشم هایش سوق داده و با اطمینان سری تکان دادم. سپس گردنبندها را در مشت گرفتم. یکی از آنها را که برق دلنشینی داشت، جدا کرده و به گردن انداختم.با نگاه کوچک و بدون دقّت، کل غار را از نظر گذراندم. هر گوشه از غار پر از وسایل عجیب و مرموزی بود که تا به حال نظیرش را ندیده بودم. به این میماند که از دنیای دیگری سر از غار کیمیاگر درآورده باشند. به همراه تامیلا از درون غار بیرون به بیرون شنا کردم. به محض خروجمان از غار تامیلا نفس حبس شده اش را رها کرد و گفت:- وای! مردم از ترس.با لبخندی سمتش برگشتم و به او که خود را روی تپه ی کوچک مرجانی رها میکرد زل زدم. صدایش بلند شد و گفت:- این زن خیلی مرموزه. مطمئنم شایعه ها حقیقت دارن.دست راستم را زیر چانه ام گذاشتم و دست چپم را که گردنبندها را نگه داشته بودم تکیه گاهش قرار دادم و با چهره متفکرم غار کیمیاگر را در ذهنم مجسم کردم.( غاری نیمه تاریک پر از قفسه هایی که شیشه های بزرگ و کوچک درونش بود و اشیا مرموزی که در جایجای غار پراکنده بود.) متفکر سری تکان دادم و گفتم:- اوم! درسته، خیلی مرموزه. چیزای عجیبی توی غارش داره.تامیلا هوفی کشید و از جا برخاست. بعد از ده دقیقه شنا کردن، به پریجان رسیدیم. هلیا، لیانا و تیدا در ورودی شهر به انتظار نشسته بودند. همین که نگاهشان به من و تامیلا افتاد، فوراً سمتمان شنا کردند.گردنبندها را در دستانم تابی دادم که با هیجان خندیدند. در حین شنا کردن تامیلا چشمکی با آن چشمان درشت و گردش زد و گردنبندی از دستم جدا کرد. به گردن انداخت و به شنا کردنش سرعت بخشید. جلوتر از من شنا میکرد و من رقص موهای قهوه ای مواجش را در آب میدیدم.نویسنده :ابوالفضل شجاع ابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعMon, 23 Nov 2020 01:30:03 +0330https://virgool.ir/@Abolfazlshoja/رمان-عاشق-و-غمگین-cror7myaalukدخترک شانزده ساله بود که برای اولین بار عاشق پسر شد.. پسر قدبلند بود، صدای بمی داشت و همیشه شاگرد اول کلاس بود. دختر خجالتی نبود اما نمی خواست احساسات خود را به پسر ابراز کند، از اینکه راز این عشق را در قلبش نگه می داشت و دورادور او را می دید احساس خوشبختی می کرد. در آن روزها، حتی یک سلام به یکدیگر، دل دختر را گرم می کرد. او که ساختن ستاره های کاغذی را یاد گرفته بود هر روز روی کاغذ کوچکی یک جمله برای پسر می نوشت و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا می کرد و داخل یک بطری بزرگ می انداخت. دختر با دیدن پیکر برازنده پسر با خود می گفت پسری مثل او دختری با موهای بلند و چشمان درشت را دوست خواهد داشت.دختر موهایی بسیار سیاه ولی کوتاه داشت و وقتی لبخند می زد، چشمانش به باریکی یک خط می شد. در ۱۹ سالگی دختر وارد یک دانشگاه متوسط شد و پسر با نمره ممتاز به دانشگاهی بزرگ در پایتخت راه یافت. یک شب، هنگامی که همه دختران خوابگاه برای دوست پسرهای خود نامه می نوشتند یا تلفنی با آنها حرف می زدند، دختر در سکوت به شماره ای که از مدت ها پیش حفظ کرده بود نگاه می کرد. آن شب برای نخستین بار دلتنگی را به معنای واقعی حس کرد. روزها می گذشت و او زندگی رنگارنگ دانشگاهی را بدون توجه پشت سر می گذاشت. به یاد نداشت چند بار دست های دوستی را که به سویش دراز می شد، رد کرده بود. در این چهار سال تنها در پی آن بود که برای فوق لیسانس در دانشگاهی که پسر درس می خواند، پذیرفته شود. در تمام این مدت دختر یک بار هم موهایش را کوتاه نکرد. دختر بیست و دو ساله بود که به عنوان شاگرد اول وارد دانشگاه پسر شد. اما پسر در همان سال فارغ التحصیل شد و کاری در مدرسه دولتی پیدا کرد. زندگی دختر مثل گذشته ادامه داشت و بطری های روی قفسه اش به شش تا رسیده بود. دختر در بیست و پنج سالگی از دانشگاه فارغ التحصیل شد و در شهر پسر کاری پیدا کرد. در تماس با دوستان دیگرش شنید که پسر شرکتی باز کرده و تجارت موفقی را آغاز کرده است. چند ماه بعد، دختر کارت دعوت مراسم ازدواج پسر را دریافت کرد. در مراسم عروسی، دختر به چهره شاد و خوشبخت عروس و داماد چشم دوخته بود و بدون آنکه شرابی بنوشد، مست شد. زندگی ادامه داشت. دختر دیگر جوان نبود، در بیست و هفت سالگی با یکی از همکارانش ازدواج کرد. شب قبل از مراسم ازدواجش، مثل گذشته روی یک کاغذ کوچک نوشت: فردا ازدواج می کنم اما قلبم از آن توست... و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا کرد. ده سال بعد، روزی دختر به طور اتفاقی شنید که شرکت پسر با مشکلات بزرگی مواجه شده و در حال ورشکستگی است. همسرش از او جدا شده و طلبکارانش هر روز او را آزار می دهند. دختر بسیار نگران شد و به جستجویش رفت.. شبی در باشگاهی، پسر را مست پیدا کرد. دختر حرف زیادی نزد، تنها کارت بانکی خود را که تمام پس اندازش در آن بود در دست پسر گذاشت. پسر دست دختر را محکم گرفت، اما دختر با لبخند دستش را رد کرد و گفت: مست هستید، مواظب خودتان باشید. زن پنجاه و پنج ساله شد، از همسرش جدا شده بود و تنها زندگی می کرد. در این سالها پسر با پول های دختر تجارت خود را نجات داد. روزی دختر را پیدا کرد و خواست دو برابر آن پول و ۲۰ درصد سهام شرکت خود را به او بدهد اما دختر همه را رد کرد و پیش از آنکه پسر حرفی بزند گفت: دوست هستیم، مگر نه؟پسر برای مدت طولانی به او نگاه کرد و در آخر لبخند زد.چند ماه بعد، پسر دوباره ازدواج کرد، دختر نامه تبریک زیبایی برایش نوشت ولی به مراسم عروسی اش نرفت.مدتی بعد دختر به شدت مریض شد، در آخرین روزهای زندگیش، هر روز در بیمارستان یک ستاره زیبا می ساخت. در آخرین لحظه، در میان دوستان و اعضای خانواده اش، پسر را بازشناخت و گفت: در قفسه خانه ام سی و شش بطری دارم، می توانید آن را برای من نگهدارید؟ پسر پذیرفت و دختر با لبخند آرامش جان سپرد.مرد هفتاد و هفت ساله در حیاط خانه اش در حال استراحت بود که ناگهان نوه اش یک ستاره زیبا را در دستش گذاشت و پرسید: پدر بزرگ، نوشته های روی این ستاره چیست؟ مرد با دیدن ستاره باز شده و خواندن جمله رویش، مبهوت پرسید: این را از کجا پیدا کردی؟ کودک جواب داد: از بطری روی کتاب خانه پیدایش کردمابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعMon, 09 Nov 2020 17:48:09 +0330https://virgool.ir/@Abolfazlshoja/داستان-بسیار-زیبا-درس-در-کلاس-جهانی-lr601tkd5m0cمن عاشق سؤال‌ها هستم. وقتی جوان‌تر بودم نمی‌دانستم سؤال‌ها واقعاً چقدر قدرتمند بودند، بویژه وقتی در زمان درست از افراد درست پرسیده می‌شدند. اما با گذشت سال‌ها، هر چه بیشتر از منِ خودم فاصله گرفتم، بیشتر توانستم به عضلات پرسیدن سؤالاتم انعطاف دهم، و هر چه بیشتر شهامت به کار بستن پاسخ‌ها را پیدا کردم. برای هر کسی که بخشی از داستان مرا می‌داند- حتی به اندازۀ مطلب پشت جلد این کتاب- باید بگویم، طی این سال‌ها دو سؤال به شکل اجتناب‌ناپذیری زنگی را در ذهنم به صدا درآورد: «چه کار می‌کنی؟» و «چطور این کار را انجام می‌دهی؟» در بیست و هشت سالگی، که برای اولین بار پدر (و البته خیلی زود مجرد) شدم، به درستی تشخیص دادم که این دو سؤال را از یک کارگزار بورس اهل سانفرانسیسکو به نام باب بریجز بپرسم. این مرد مرا نمی‌شناخت، اما با اشتیاق به من اجازه داد برایش یک فنجان قهوه بخرم و دو سؤالم را از او بپرسم. و او گامی فراتر نهاد و مرا با کسانی که می‌شناخت آشنا کرد، که آنها نیز به نوبۀ خود درهایی را به رویم گشودند که به شغلی رو به رونق در وال استریت منتهی شد. همۀ این فراز و نشیب‌ها پس از آشنایی با باب بریج رخ داد که هرگز دین خود را برای قدردانی از کمک‌های او فراموش نمی‌کنم- حتی در سخت‌ترین روزهایی که من و پسر نوپایم کریستوفر جی آر، بی خانمان شده بودیم و همزمان به طور تمام وقت برای راه‌اندازی کسب و کارم تلاش می‌کردم. در آن زمان هرگز امکانی وجود نداشت که بتوانم در مقابل محبت‌های باب خدمت کوچکی برایش انجام دهم، اما با خودم عهد کردم در آینده برایش جبران کنم- با ارائۀ مسیر معناداری برگرفته از درس‌های زندگی‌ام به هر کسی که آن را بخواهد. باید بگویم همچنان که شما را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنم و به مطالب ارائه شده در آن اشاره می‌کنم، می‌خواهم بدانید که در اینجا از شما و سؤالاتتان استقبال می‌شود. فکر می‌کنم همین حالا سؤالاتی برایتان پیش آمده باشد؛ احتمالاً می‌پرسید، از کجا بدانم این همان کتابی است که نیاز دارم؟ انتظار دارم چه چیزی از آن به دست آورم؟ و همچنین با خودتان فکر خواهید کرد- چرا کریس گاردنر نمی‌تواند واژۀ خوشبختی را به درستی بنویسد؟معرفی کتاب درس در کلاس جهانی اگر وضع مالی مناسبی دارید، با مشکل از دست دادن شغل یا مسکن دست و پنجه نرم می‌کنید، در حال تجربه‌ی بحرانی جسمی یا مالی هستید یا صرفاً انگیزه ای برای دنبال کردن چالش های جدید ندارید، با خواندن این کتاب از هر جا که هستید شروع کنید. شما در این مجموعه با درسهایی امیدبخش و نقشه‌ی راهی روشن و گویا برای آغاز دوباره آشنا می‌شوید. همچنین کتابی ایده‌آل برای کسانی است که گاهی تردیدهایی نسبت به موفقیت خود در آینده دارند. در این کتاب راهکارهایی فراوان و عملی خواهید یافت که در هر جامعه ای، با هر اوضاع و احوالی معنا دار است و می تواند مسیر دستیابی به آرزوها و اهداف شما را هموار سازدابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعMon, 09 Nov 2020 16:08:47 +0330https://virgool.ir/@Abolfazlshoja/داستان-زیبا-بعد-از-او-chub57xia6ebامروز صبح مامور دادگاه زنگ آیفون را زد . گوشی را برداشتم ، خودش را معرفی کرد و مرا برای گرفتن احضاریه دادگاه طلاق به دم در فرا خواند . قلبم یکباره فرو ریخت . اولین چیزی که مرا وحشت زده کرد آن بود که نکند زنگ واحد همسایه را اشتباهی زده باشد ! به جای استفاده از آسانسور ، از پله ها تند تند پایین رفتم تا با کسی روبرو نشوم . در را باز کردم . جوانی حدود سی ساله ، نامه را از داخل کیفش درآورد و از من کارت شناسایی خواست . کارتم را به او نشان دادم ، عکس آن را با صورتم تطبیق داد ، آهی کشید و نامه را به من داد . در را بستم . کمرم را پشت در تکیه دادم که زمین نخورم . با آنکه چند هفته ای بود که در انتظار این اقدام حبیب بودم ، ولی تا این لحظه اصلا باور نمیکردم که قدمی برای جدایی بردارد ! نمی توانستم هیچ حرکتی انجام بدهم . حواسم پرت شده بود و فقط درد شدیدی را حس میکردم که وجودم را پاره پاره میکرد . درست مانند روزی که به خانه آمدم و با جسد بی‌جان پدرم روبرو شدم . همسایه ی واحد ، من خانم ارشادی ، با کالسکه از آسانسور خارج شد . داشت همه اش را برای صبحگاهی به پارک محله میبرد . با نگرانی پرسید::“ طوری شده معصومه خانم “ !؟لبخندی زدم . خودم را جمع و جور کردم و به سمت راه پله رفتم . گفتم :“ پستچی کارت ملی منو اوورده بود “ .خانم ارشادی ، ساکت و مبهوت ، به رفتن من نگاه میکرد .دوست نداشتم هیچکس از وضعیت من بویی ببرد ؛ از کجا معلوم که این قضیه ختم به خیر نشود !؟ وارد آپارتمان شدم . احضاریه را با عجله خواندم . از شدت خشم بغض کردم . چرا من زودتر از حبیب برای طلاق اقدام نکردم !؟ چرا اسم من به عنوان خوانده در ورقه نوشته شده است !؟معرفی کتاب بعد از او...نویسنده در این رمان داستان زنی را روایت می کند که روزهای طلاق را تجربه می کند. زن در مواجه با احساس طردشدگی به شدت درهم می شکند، سختی ترک کردن عادت های زندگی مشترک او را دچار خودآزاری و احساس طردشدگی عمیش و حس بی ارزشی می کند. اما زن با تکیه بر انرژی خشم، به خودش کمک میکند تا از رنج جدایی و مرداب طردشدگی رهایی یابد. این رمان به خواننده کمک می کند، مراحل پس از هر نوع از دست دادن را، به کمک روش"آکرو" به تجربه ای رهایی بخش تبدیل کند.ابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعMon, 09 Nov 2020 15:59:45 +0330https://virgool.ir/@Abolfazlshoja/مرد-چوپان-و-مار-jvcvxcnmqw7aیک روزی پیر مردی چوپان بود. یک ماری بود که خونه اش زیر سنگ ها بود. پیر مرد هر روز یک کاسه شیر برای مار می داد. مار هم به کاسه یک سکه می انداخت. چوپان هر روز این کار را تکرار کرد. روزی پیر مرد بیمار شد و به پسرش گفت تو به جای من امروز تو کاسه شیر ببر پسرش می گه بذار مار را بکشیم تمام سکه ها را هم برداریم. چوپان می گه نه اما پسر به حرف چوپان گوش نداد. پسر رفت کاسه شیر را گذاشت مار سکه را انداخت، پسر با بیل دم مار کوبید دم مار افتاد و مار هم پسر چوپان را نیش زد پسر مرد. بعد از چند هفته چوپان گفت برم به دوست قدیمی(مار) سر بزنم چوپان با خودشم هم یک کاسه شیر می بره. چوپان کاسه شیر را جلوی مار می زاره، مار یک سکه به کاسه می اندازه مار می گه دیگه به اینجا نیا، چوپان می گه چرا؟ می گه من هم از دم که پسرت زده نارحت نشم هم تو من پسرت را کشتم تو ناراحت نشی. چوپان می گه باش.داستان بسیار زیبا ممنون ??ابوالفضل شجاعابوالفضل شجاعMon, 09 Nov 2020 15:36:35 +0330