https://virgool.ir/feed/@Abitarinدر جست و جو برای رسیدن .fa2026-11-12 07:23:59https://files.virgool.ir/upload/users/2595404/avatar/Frl8Mf.jpghttps://virgool.ir/@Abitarinhttps://virgool.ir/@Abitarin/سرآغاز-pfoxm9qinyj4به رسم ادب ، نخست سلام ...اینکه چگونه و برای چه می‌نویسم را چندی بعد خواهید خواند ، اما از همین نخست بگویم سبک نوشتنم در این‌جا با آنچه همیشه از دل و جانم برمی‌آید متفاوت‌تر است.پست‌هایی که در اینجا منتشر خواهم کرد ، بیشتر حاصل تفکر اند تا احساساتِ غلیظ ... مخلص کلام اینکه برای اندکی احساسِ نزدیک تر شدن به این جانب این متن را برای شما هم به اشتراک می‌گذارم .این نقطه‌ی آغاز من در ویرگول است ،پس به نامِ نور ...کاست خاک گرفته‌ی "نخستین باری که متفاوت‌تر از هر زمان دیگری با کلمات به بازی نشسته بودم" به نمایش در‌می‌آید ...پرسش از من این بود که : در چه حالی؟ . و من درمانده‌تر از همیشه ، عاجزانه از کلمات می‌خواستم که با محجوب‌ترین و مستور‌ترین لباس‌هایشان به تعریفِ احوالات من بنشینند ‌. و این اولین تمنای اجابت شده بدجور به جان و دلِ این‌جانب چسبید و همین آغازِ این مسلک بود .می‌شد به واژگان اعتماد کرد ؛ آرایه ها به زیبایی و تعدد می‌آراستَنِشان و فعل ها غریزی جای خودشان را پیدا می‌کردنند. به علاوه من از ابهام استقبال می‌کردم و از به یک باره گفتن از خود ، رنج‌ها و آنچه که اسرارِ نهانِ آدمی محسوب می‌شوند ، اغراق نباشد بیزار بودم . و فکر میکنم همین‌ها کافی بود تا حروف رقاص‌های ماهر تری بشوند ؛ و این جشن بالماسکه‌ی واژگان هر مرتبه یگانگی‌اش را نگاه دارد . ضیافت هایی که نه‌تنها میهمان‌ها بلکه میزبانان هم مجهول باقی می‌ماندند ؛ دست عوام را باز می‌گذاشتند تا هر کدام قصه‌ای منحصر به فرد را در ذهنشان به تصویر بکشند و این همان تنوعِ متلونی بود که من ستایشش می‌کردم .اگر به زبانی دیگر بخواهم از زمانی که نوشتن بر من واجب می‌شود بگویم اوضاع ازین قرار است که غلیانِ نابه‌هنگامِ هیجان و احاطه شدن توسط احساساتِ قوی پنجه چاره‌ای جز به کلمه در آوردنشان برایم نمی‌گذارند . در این دگرگونی ممکن است خشم لباسِ غم را به تن کند و عشق بازیگرِ تنفر باشد . اشکالی هم ندارد ؛ به نقل از عزیزی اینطور می‌شود که هم چیزی گفته و هم نگفته ام . و این تعبیر خوبی‌ست از منی که به واژه‌ی پارادوکس ارادت خاصی داشته و دارم . مخلص کلام که به گمانم نوشتن ، برای تاب آوردن در این جهانِ پرخصومت ، همان اتاق خلوتِ امنی‌ست که میتوان مدت‌های مدیدی فارغ از آنچه که در حال وقوع است و حتی با حسی نامتعارف ، بدون ملامت فراغ‌بالی‌ای بی‌مثال را زیستن کرد ‌.-پآرآدوکسحیرانَک؛حیرانَک؛Mon, 03 Jul 2023 18:04:37 +0330