https://virgool.ir/feed/@AYoungCrimeWriterfa2026-11-10 18:39:10https://files.virgool.ir/upload/users/4842128/avatar/wodBYY.jpghttps://virgool.ir/@AYoungCrimeWriterhttps://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/صبح-جمعه-گریه-و-ناله-لازم-است-xwhm5alqys3xیه روزایی مثل امروز بیدار می‌شم و همه چیز خیلی سنگینه روم. بیدار می‌شم و می‌بینم از همه چیز دل‌خورم. از این‌که منو این‌قدر مؤدب و آروم تربیت کردنه! از این‌که آدم فضولی نیستم. از این‌که اجتماعی نیستم. از این‌که نمی‌تونم محکم سر مواضعم بایستم. از این‌که می‌بینم بدنم چطور داره فریاد می‌کشه و نمی‌تونم کاری براش کنم. از این‌که برمی‌گردن بهم می‌گن خب مگه کاری داره؟ باید اینو بگی. باید اون‌جور باشی. این یه تجربه شد برات. یاد بگیر. ولی بحث یاد گرفتن نیست. بحث اینه که مغزم فریز می‌شه. کلمه‌ها رو گم می‌کنم و همه چیز آوار می‌شه روی سرم. بحث اینه که احساس می‌کنم همه چیز برام زیادیه. و نمی‌تونم حجم زیادی از یه چیزایی رو تحمل کنم. مدام نیاز دارم به عقب‌نشینی تا سیستمم باد بخوره و فرصت هضم پیدا کنم. دل‌خور می‌شم چون کافی نبودنم بارها کوبیده می‌شه تو صورتم.یه روزایی مثل امروز با یه بدن به شدت خشک بیدار می‌شم. با کوچک‌ترین تحرکی تموم سیستم عصبی و تعادلیم می‌ریزه بهم. دستم درد می‌کنه. ورم داره. منو باز به فکر می‌ندازه. باز ترس میاد سراغم که نکنه بالاخره ژنم کار بده دستم و لوپوسی رماتیسمی چیزی باشه. هی به خودم دل‌داری می‌دم که دو سال پیش تستی که واسه رماتیسم دادم منفی بوده و هی فکر فاکتورای دیگه رو می‌ریزم دور. دستمو ماساژ می‌دم و ورزش می‌دم و تنم رو کش و قوس می‌دم بلکه مفاصل و عضلاتم نرم‌تر شن. نمی‌تونم خودمو کنترل کنم و باز لنف ادم رو سرچ می‌کنم. باز وحشت می‌کنم و می‌افتم به گریه. آخه یه ژن چقدر می‌تونه معیوب باشه که مشکلات گوارشی و سوخت‌وساز و هر کوفت دیگه‌ای رو بکشونه با خودش و بیاره بریزه به جونم. و خب ژن هم تماما مقصر نیست. سبک زندگی هم هست. نه تنها ژن معیوب بلکه سبک زندگی معیوب هم بهمون دادن. عالی نیست؟ باز باید اون تصویرای وحشتناک از دست‌ و پاهای به شدت ورم کرده رو از سرم دور کنم و به وسواسم واسه چک کردن بقیه نقاط بدنم غلبه کنم. هی به خودم بگم چیزی نیست و اون کلمۀ درمان‌ناپذیر پیش‌رونده رو فراموش کنم. نمی‌تونم جلوی گریه‌ام رو بگیرم. نمی‌تونم جلوی این فکر رو بگیرم که راه انداختن کاروکاسبی خودم کار غلطی بوده. نمی‌تونم خودمو سرزنش نکنم که چرا همش می‌رم دنبال رویاهام و زندگی رو برای خودم سخت‌تر می‌کنم. گریه می‌کنم برای همه چیز. برای هم‌اتاقی عزیزم که از هیچ چیزی برای ناراحت کردنم دریغ نمی‌کنه. برای خانواده‌ام که مدام خودمو پاشون قربانی می‌کنم اما اوضاع بدتر می‌شه. برای خودم که مدام خودمو فراموش می‌کنه. و من در این صبح جمعه به شدت خسته‌ام. راضی‌ام ها! چیزهایی رو دارم به دست میارم که واقعا می‌خوام. اما فشارش داره خردم می‌کنه. نمی‌دونم. یه وقتایی حس می‌کنم ادامه دادن نمی‌صرفه و باید بیخیال شم. اما نمی‌تونم. و تهش فقط گریه کردن برام می‌مونه. و وحشت‌زده‌ام. من باید به شدت مضطرب باشم. اما نیستم. من مضطرب نیستم فقط خسته‌ام. و نمی‌دونم باید چیکار کنم. می‌ترسم که این مضطرب نبودن فقط یه پوشش باشه. که یه چیز بدتر در حال شکل گرفتن باشه و مضطرب می‌شم چون مضطرب نیستم. و استرس می‌گیرم چون اتفاق‌های خوب و بد به سادگی می‌گذرن و اصلا اون‌قدر که فکر می‌کردم خانمان برانداز نیستن و نمی‌دونم. شاید واقعا مامانم راست می‌گه و من فقط دارم الکی بزرگش می‌کنم. همه چیزو. همه چیزو. فقط باید انجامش بدم. خیلی ساده. انگار که هیچی نیست. کلمه‌ها رو به زبون بیار. لعنت بهش! واقعا لعنت به همه چیز. الان که عین چی گریه کردم بهترم. الان که بابت همه چیز غر زدم بهتر. پس بهتره که برم کارامو جمع کنم.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانFri, 30 Oct 2026 12:08:08 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/بلغورهای-ذهنی-یک-خستۀ-عصبانی-uohln8kalv8eعصبانی‌ام. از دست همه چیز. از دست خودم. از دست زمان. از دست مغزم. از دست بی‌حوصلگیی‌ام. از دست این حسی که همه چیز را با هم می‌خواهد. اما می‌ترسم گند بزنم به همه چیز. برای همین است که باید دست بکشم. باید از یک چیزهایی بگذرم تا بتوانم روی یک چیزهای دیگر بهتر کار کنم. که مغزم این‌قدر ویلان و سیلان نباشد. و اصلا این خوب نیست که آدم اضطرابش را با اعتیاد به کار بخواهد التیام بگذارد. چون فقط اضطراب‌های بیش‌تری نصیبش می‌شود. بگذار یک بار هیچ کاری نکنیم. مگر پارسال که هیچ نکردی چه شد؟ دنیا به ته رسید؟ مگر نه که به مرور تمرکزت بهتر شد و خردخرد کلی کار کردی؟ کلی درس داری برای خواندن. این‌طور که بویش می‌آید احتمالا یک سال بیش‌تر درس بخوانی.نمی‌دانم. دل‌گیرم. از خودم و کم‌‌بودهایم، کم‌توانی‌هایم. تا کی قرار است که هی فرت‌فرت حالم بد شود؟ بدون این‌که مرض خاص و مشخصی داشته باشم، تمام مدت حالم خراب است. تا یک دو سه روزی کمی سخت می‌گیرم و می‌چسبم به کار بدنم شروع می‌کند به وا رفتن. وا دادن. عقب‌نشینی و تسلیم رخوت شدن. این‌طور که نمی‌توانم کاری کنم!میانۀ گرداندن مغازه و سرگشتی در دنیای تازۀ کاسبی، خودم را در یک مشت هچل دیگر هم انداخته‌ام. لازم است هی برای خودم مرور کنم. هی به خودم یادآوری کنم.دو پیشنهاد کاری گرفتم. پشت‌بند هم. هر دو را هم پذیرفتم. جایی ازشان چیزی نمی‌گویم. اما به گمانم این‌جا نه کسی این‌ها را بخواند نه من را بشناسد! پس می‌گویمشان. بلکه کمی جانم آرام شود.اولی نوشتن یک پروندۀ جنایی برای یک بازی است. از این بورد گیمی‌طورها. پرونده‌های کارآگاهی یک‌بار مصرف که به هدف سرگرمی طراحی می‌شوند. پذیرفتم و نمونه‌‌ای که خواسته بودند را نوشتم و فرستادم و مصاحبه را تکمیل کردیم و کار را استارت زدم و قرارداد بستیم و هم‌چنان در حال پیش رفتنم.دومی فیلم‌نامه‌نویسی است. اثر یک دزدی در خودش دارد اما بیش از این‌که جنایی باشد روان‌شناختی است. طرحی است که آماده است و حالا وظیفه‌ام این است که به نویسنده کمک کنم اثرش را بکوبد و از نو بسازد. در این میان یک فیلم‌نامۀ انیمیشن هم فرستاد. خیلی خیلی کوتاه. آن را هم ویرایش کردیم. حالا هم فیلم‌نامه. که اگر بشود می‌توانم یک نفس راحت بکشم و شاید بالاخره کمی خودم را باور کنم.اگر یک موقعیت دیگر بود، اگر چند ماه قبل بود، عمرا اگر قبولشان می‌کردم. در می‌رفتم قطعا. اما این‌بار به طرزی عجیب نخواستم که فرار کنم. همان طرز عجیبی که مجموعه داستانم را فرستادم برای انتشار و حتی یک ریزه هم تبلیغش را کردم. همان احساس غریبی که باعث شد بمانم پای حرفم و مغازه را راه بیندازیم. انگار می‌ترسم زودی ۳۰ سالم شود و دستم خالی بماند.نمی‌دانم. اما می‌دانم که می‌خواهم کارهایی کنم. هر چند که این حس ممکن است یعنی گاهی این‌طوری می‌کند که زیادی مرا در هچل بیندازد. باید همیشه حواسم باشد که زیادی دیگر بار بلند نکنم. و این‌بار کردم. میان دانشگاه و مغازه و گیم و فیلم‌نامه، برای خودم تدریس هم تراشیدم. اما بعدش دیدم اصلا نمی‌توانم. نمی‌رسم و مغزم نمی‌کشد که تبلیغی کنم. و استرس کارهای جاری‌ام به حدی است که دیگر کشش کارهای دیگر را ندارم.این است که امروز تصمیم گرفتم بیخیالش شوم. درد داشت. صبح هم آخرین تیر ترکشم را زده بودم. اما می‌دانستم بی‌فایده است. پس بیخیالش شدم. تدریس باید برود برای بعد. برای وقتی که پرونده‌ای که ساختم آمد توی بازار و فیلمی که در ساخت و پرداختش شریک بوده‌ام آمد روی پرده. لیسانس منحوسم را که بالاخره گرفتم، آن وقت می‌توانم به تدریس هم فکر کنم.این لیسانس دومم هم زیادی نحس شده. این میان یک دانشگاه عوض کرده‌ام، دو بار شکافه شده‌ام (یک‌بار عمل جراحی، یک‌بار جراحت شدید هنگام آشپزی)، دوبار جنگ شده، دو بار مرخصی تحصیلی گرفته ام و می‌ترسم دو سال دیگر یا چمی‌دانم یک فاجعۀ دوگانۀ دیگر رخ بدهد.می‌دانم که روایت کردنم تعریفی ندارد. نمی‌دانم شاید هم دارد. این‌قدر نزدیک می‌شوم به خودم و افکارم که کلیت و صورت ماجرا از بین می‌رود. شاید هم نمی‌رود. شاید آن‌قدرها هم کسل‌کننده نیستم. شاید واقعا یک چیزی از من در میاید! شاید واقعا یک جرقه‌ای، مهارتی چیزی در من هست که پیشنهاد هم‌کاری گرفته‌ام.اماتدریس. تدریس باید بماند برای بعد. باید در مقابل وسوسه‌اش حساااابی مقاومت کنم. تدریس باید برای وقتی باشد که آدم یک کرور تجربه دارد برای عرضه کردن. نه وقتی که تمام دانشت را از کتاب‌ها کشیده‌ای بیرون و تمامش را کامل زندگی نکرده‌ای.خلاصه که همین‌ها! فقط یک چیزی گلوله شده بود سر دلم و نیاز داشتم به کمی نق و ناله و تعریف کردن.امیدوارم که بتوانم از پس همه چیز بربیایم. و بتوانم فعلا حالاحالاها بیخیال تدریس شوم. کلی کار هست که باید انجام بدهم و پایبند تدریس شدن مرا از تمامشان می‌اندازد. حالا در موقعیتی‌ام که باید عادت کنم به هر روز از خانه بیرون رفتن و ساعت‌ها بیرون ماندن و برای منی که‌ آلرژی محیطی دارم کار طاقت‌فرسایی است. بدنم عین چوب خشک شده و حس می‌کنم رباتی هستم نیازمند روغن‌کاری.باید استرس‌ها را کم‌تر کنم. بلکه مغز و بدنم کمی نفس بکشند. این‌قدر هیجان هم دیگر برای آدم خوب نیست!یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانTue, 20 Oct 2026 00:28:16 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/امید-امید-و-امید-ciypajx9hdsuیه آهنگی داره پخش میشه و یه جاش یه چیزی می‌گه تو این مایه‌ها که یه روز یه مردی با اسب سفید میاد و از این شهر سرد می‌بردت.فکریم کرد. چرا همش منتظر یه روزی هستیم که بیاد؟ یه کسی که بیاد؟ امید... آینده... چرا همه چی رو به چیزی ورای امروز گره می‌زنیم؟چرا امروز رو تحمل می‌کنیم به این امید که فردا بهتر باشه؟چرا منتظر یه اتفاق بیرونی هستیم؟ چرا منتظر یه شخص خاصی هستیم غالبا؟ پس ما این‌جا چی هستیم؟ یه موجود ناتوان و منفعل که باید منتظر بمونه؟من هیچی نمی‌دونم. فقط دارم سؤال می‌پرسم. برام سؤاله این رفتار بشر. این میل که صبر کنیم تا ببینیم چی پیش میاد. پس حالا و الان چی می‌شه؟می‌دونم یه وقتی چاره‌ای نیست و راهی نیست ولی می‌شه عوضش یه کار دیگه کرد. نمی‌شه؟مثلا بر فرض من الان در موقعیتی هستم که نمی‌تونم فلان کار رو کنم یا بهمان جا برم. در عوضش چی کار می‌تونم بکنم؟این سؤال‌ها رو دارم می‌پرسم چون یه عمر اسیر ناامیدی شدم. یه عمر گولِ امید بیخودی رو خوردم. یه عمر به خودم وعده دادم و از درد ناکامی به خودم پیچیدم. ولی عایا تمام ماجرا فقط همینه؟ خواستن و نشدن؟یعنی زندگی من هیچ وجه دیگه‌ای نداشت؟ هیچ چیزی جز اون چیز درش مهم نبود؟ چرا باید اون‌قدر خودمو عذاب می‌دادم برای چیزی که حالا حتی فکر کردن بهش باعث می‌شه احساس حماقت کنم؟ چرا در یک برهه‌هایی یک چیزهایی این‌قدر باید برامون مهم شن که از تمام زندگی چشم‌پوشی کنیم؟چرا با دیدن کوچک‌ترین اتفاق نامبارکی تمام ساختارمون باید به هم بریزه و سریع برداشت کنیم که معنیش چنین و چنانه. که مغزمون بگرده دنبال تفسیر و بهونه و بریزیم بهم و نتونیم هیچ کاری کنیم و سریع به این نتیجه برسیم که بهتره هیچ نکنیم! که لایق هیچ نیستیم. چون مرتب داره اتفاقای بدی می‌افته. اونم دقیقا زمانی که خیال می‌کنیم یک قدمی برداشتیمه یا کمی شادیم.بحثی می‌شه، کسی چیزی می‌گه، عصبی می‌شیم، یا اصلا قضیه ما نیستیم اما جو متشنج رومون اثر می‌ذاره. خودمون رو با خود و بی‌خود مقصر می‌دونیم و دستمون به کاری نمی‌ره و غم جوری وجودمونو پر می‌کنه که مغزمون از کار می‌افته و بعد خشممون نسبت به خودمون و جهان شعله می‌کشه و از نو توی غم دفن می‌شیم و از دیدن سیرِ گذارِ روزگار به وحشت و لرز می‌افتیم و یقین حاصل می‌کنیم که هیچ نخواهیم شد. هرگز. هرگز.ولی زندگی خیلی چیزا داره. این روزا دارم سعی می‌کنم پذیراتر باشم، مهربون‌تر باشم با خودم. فرصت بیش‌تری بدم به خودم. همه چیز رو نندازم گردن خودم. خودمو این‌قدر مقصر ندونم. به خودم حق بدم. فضا بدم. قبول کنم که تو یه چیزایی هرگز، یا لااقل حالاحالاها قرار نیست بتونم کاری کنم یا کسی بشم! و اینا کاملا حسای درستی هستن.چون عوضش خیلی کارای دیگه هست که می‌شه کرد. در مدت زمانی که منتظر جواب آزمونی می‌تونی فیلم ببینی، برقصی، غذا بپزی. چون نگرانیِ تو باعث نمی‌شه کائنات بهت جواب مثبت بده!سررسید فلان چیز داره می‌رسه و تو هنوز نتونستی خودتو برسونی؟ غصه خوردن و فلج شدن و مویه کردن چیزی رو حل نمی‌کنه.می‌تونی بگردی دنبال راهی و اگر نیست سعی کنی مغزتو آروم کنی تا بتونی بهتر فکر کنی یا فرصت‌های احتمالی رو کشف کنی.این روزا دارم به این فکر می‌کنم که شاید «اعتیادم به هیجان و امیدِ شروع دوباره» خیلی هم چیز بدی نباشه!چه ایرادی داره که مدام از نو شروع کنی؟ که مدام راه عوض کنی؟ که وقتی اضطراب هوار میشه به دلت با شکلاتای خوشمزه روحتو اروم کنی؟نمی‌دونم. هنوز در حال کشف کردن و پرسیدن و گشتنم.#ذهن_گفتاریک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانWed, 16 Sep 2026 13:57:48 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/فکر-فکر-فکر-یا-به-عبارت-دیگر-من-خسته-ام-w4yz6rgvd06fنمی‌دونم چی کار کنم. نه که ندونم ها...  هی خوابیدم. هی بیدار شدم. هی خوابیدم. دلم می‌خواست بخوابم. سیرِ سیر. ولی  از اون طرف حس می‌کردم نباید جمعه‌امو، تنها روز و بخش خالی تو کل هفته‌مو از دست بدم.خواستم پا شم نشد. نمی‌خواستم. دوست داشتم لش کنم. گفتم جواب پایامامو بدم. دادم. گفتم برم اینستا جواب کامنتا رو بدم. دادم. دلم خواست بچرخم. چرخیدم. همش پس ذهنم بود که دو سه ساعت دیگه  برق می‌ره و تو هی تو اینستا بچرخ تا یه امروزم که تو خونه‌ای هیچ غلطی نتونی بکنی.پس این فایل رو باز کردم که بنویسم. نه پتوم رو جمع کردمه. نه مسواک زدمه. نه موهامو شونه کردمه. راستش دلم می‌خواد هیچ کاری نکنم. دلم می‌خواد فرنچ تست درست کنم. دلم می‌خواد بشینم و از پنجره پرنده‌ها رو تماشا کنم. دلم می‌خواد برم حموم. دلم می‌خواد کمد و دراورامو مرتب کنم. لباسامو بشورم. کیک بپزم. غذای خوشمزه بخورم. دلم یه مهمونی خوب می‌خواد. نه از مهمونیای همیشگیمون که احتمال دل‌خوری و دعوا و بحث توش زیاده. دلم یه جمع آروم می‌خواد. جمعی که بتونی میونشون حس آرامش داشته باشی و نترسی از هر نفسی که می‌کشی!دلم می‌خواد بشینم محتوای یه ماهمو درست کنم و زمان‌بندی کنم. دلم می‌خواد هیچ کاری نکنم و کارا خودشون انجام شن. دلم می‌خواد بشینم سر رمانم. دلم می‌خواد بی‌وقفه بنویسم. برقصم. بخوابم. بمیرم. نمی‌دونم چی می‌خوام. پنجره رو از دیشب باز گذاشتم. دومین شبی بود که تونستم تنها باشم برای خودم. خواهرم مریضه و پیش مامان می‌خوابه. نیاز نیست بابت هر تکونی که می‌خورم ازش حرف بشنوم! دلم می‌خواد بشینم گریه کنم. دلم می‌خواد یه بابل بث داشته باشم و یه ساعتی ریلکس کنم و کتاب بخونم. دلم می‌خواد سرحال باشم ورزش کنم. بزنم بیرون. آواز بخونم. برقصم. بخندم. دلم می‌خواد غرق شم. خفه شم. بمیرم.دلم خیلی چیزا می‌خواد. ماجراجویی و تمرگیدن هم‌زمان.گوشم داره تیر می‌کشه. جدیدا دیگه این‌طوری نیستم که فقط گاهی صداها رو درست نشنوم. الان یا متوجه‌شون نمی‌شم؛ انگاری که فوت کردن تو آب باشه! یا چیزایی می‌شنوم که کلا یه چیز دیگه است! گاهی می‌شنوم  یکی اسممو صدا می‌زنه. صدای قدم می‌شنوم. صدای حضور. سایه‌هایی که از گوشۀ چشمم رد می‌شن. مامانم می‌گه مال خستگیه. مال اینه که درست به خودم استراحت نمی‌دم. که ذهنم زیادی شلوغه.دلم برای باشگاه تنگ شده اما دلم نمی‌خواد برگردم. دلم می‌خواد رهاش کنم. دلم نمی‌خواد رهاش کنم. دو روز که ورزش نمی‌کنم تنم شروع می‌کنه به سنگین شدن. برای قدم برداشتن باید خودمو بکشونم. نفسم هر روز داره سنگین‌تر می‌شه. هر روز فکر فکر فکر...من دارم برای خودم زندگی می‌کنم یا دیگرون؟ این فکرِ زیاد خیلی بده. از هیچی نمی‌تونم لذت ببرم.  تموم تصمیمات خودمو مدام زیر سوال می‌برم. انگار دیگه هیچ مرزی نیست میون من و خواسته‌هام و انتظارات دیگران. دیگه از هیچ چیزی مطمئن نیستم. حس می‌کنم هر کاری کنم بی‌فایده است. که هر چقدر هم مطمئن باشم از یه چیزی باز تهش اون انتخاب من نبوده و نیست و نخواهد بود. که هیچ وقت نمی‌‌تونم برای خودم تصمیم بگیرم. اصلا اجازه‌شو ندارم!واقعا نمی‌دونم چی کار باید بکنم که این مغزم آروم بگیره و دو دقیقه خفه شه. تب، التهاب، دل‌پیچه، تهوع... می‌شه یه روزی برسه که عادی باشم؟ اصلا عادی چی هست وقتی همه دردمندن؟! شاید همون مردن بهتر باشه!یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانFri, 11 Sep 2026 09:35:02 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/شاید-ستارۀ-بخت-من-درون-یک-چاه-افتاده-ghhcejbbtozaدارم چه غلطی می‌کنم؟ واقعا نمی‌دانم. فقط دارم یک کارهایی می‌کنم و سخت تلاش می‌کنم جلوی از هم پاشیده شدن روانم را بگیرم. اتفاق‌ها پشت سر هم رخ می‌دهند. فرصت ندارم هضمشان کنم. متنفرم از این‌که بیفتم در یک سیر سریع از رخدادها. نیاز دارم ارام و آهسته پیش برود همه چیز. اما حالا در موقعیتی هستم که نیاز دارم به بالا بردن سرعت. وگرنه همه چیز از هم می‌پاشد. پس قدم پشت قدم. قدم پشت قدم. نفس عمیق. سوزش ریه‌ها را نادیده بگیر.فشار درون سینوس‌ها را نادیده بگیر. حس خفگیِ وارد نشدن هوا به ریه‌هایت را نادیده بگیر. سرعتت را ببر بالاتر و گرفتگی عضلاتت را نادیده بگیر. هوا را عمیق ببلع و سکتۀ ریه‌هایت را نادیده بگیر. و نمی‌دانم حتی دارم به کدام سمت می‌روم. خیلی دلم می‌خواهد برایم مهم نباشد. اما وحشت کرده‌ام. می‌خواهم بدانم دقیقا کجایم و قرار است به کجا برسم اما این واقعیت تلخ وجود دارد که قرار نیست به جای مشخصی برسم. اصلا دلم نمی‌خواهد به جایی برسم. فقط دلم می‌خواهد در مسیر باشم. مدام و مدام. از نو. دلم می‌خواهد هر باری که از نو شروع می‌کنم بهتر باشم. فرصت دوباره. زندگیِ تازه. ولی مشکل این‌جاست که در تکرار مکرر گیر افتاده‌ام. همان اشتباه‌ها. همان اشتباه‌ها. همان اشتباه‌ها. و اگر باز بشود همان نتایج چه؟ اگر در یک لوپِ شکست گیر افتاده باشم چه؟ شاید طلسم شده‌ام. شاید بختم را بسته‌اند! شاید ستارۀ من زیادی دیر طلوع می‌کند. با توجه به فال ساجویم بین ۲۵ تا ۳۵ سالگی تازه مسیرم را پیدا می‌کنم! اگر قبل از پیدا کردنش گم شوم چه؟ اگر زیادی به این بی‌هدف گشتن‌ها عادت کرده باشم چه؟ اگر راهم را پیدا کنم اما دیگر نایی برایم نمانده باشد چه؟ چه کار می‌شود کرد؟ چه کار دارم می‌کنم؟ چه کار باید کنم؟ نمی‌دانم. تنها کاری که بلدم  ادامه دادن است و از نو شروع کردن. معتادم اصلا به هیجانِ امید تازه. هی باید چاله بکنم و راه تازه پیدا کنم و به خودم وعده‌های تازه بدهم و سر خودم را شیره بمالم و دروغ‌های خودم را باور کنم تا بشود یک روز و چند روز دیگر را هم سر کرد.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانSun, 30 Aug 2026 19:24:23 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/مهم-اینه-که-امید-داشته-باشی-و-اشتیاق-yhhlvh3e0mqmمی‌دونی، مسئله این نیست که چیزی که تو می‌خوای غیرممکن یا بده. مسئله اینه که باور کردیه نمی‌تونی داشته باشیش. چون بی‌فایده است، اصلا مهم نیست، خوب نیست. به چه درد می‌خوره آخه؟ نون می‌شه یا آب؟ یا چرا باید خودتو به این همه زحمت و دردسر بندازی؟ چرا باید همزمان تو صدتا جبهۀ مختلف بجنگی؟ پس رهاشون کن. تو جبهۀ آرزوهات نجنگ. آرزوهایی که شاید فقط در حد رویا بمونن. به جاش حذف کن. هرس کن. اشتیاقتو کور کن. چشم خودتو از حدقه در بیار. که دیگه نبینی و چیزی جذبت نکنه. که فکر و خیال برت نداره. آدم باش. مسئول باش. فکور باش. منطقی باش. یه چیز رو انتخاب کن. چیزی که قطعی و تضمین شده است. بعد پاش بمون. بقیه چیزا رو بکش. بعدش بیا و با خودت و تموم اون فکرا و حسرتا بجنگ. خودت به خودت زخم بزن. این چند روزی که بالاخره کسب‌وکار خودمو راه انداختم، برام خیلی خیلی عجیب بودن. کارهایی کردم که هیچ فکر نمی‌کردم بتونم. اما دیدم دارم جا می‌افتم. و این منو به گریه می‌ندازه. چون اگه ۴ سال پیش این ترس و فکر مسخره رو انداخته بودم دور، شاید الان واقعا کافه‌ام رو داشتم. اون روزا گاهی تا بیش از ۱۰ ساعت در روز کار می‌کردم. مدام پای فر بودم. مشتری‌های ثابت داشتم. همون ماه‌های اول داشتم به درآمد ثابت می‌رسیدم. کلی برنامه ریخته بودم برای خودم. حس می‌کردم زندگی ایده‌آلمو پیدا کرده‌ام. اما بعد ترسام زیادی قد کشیدن. منم اجازه دادم بقیه برام تصمیم بگیرن تا بتونم از زیرش در برم. حالا می‌بینم اوضاع اون‌قدرها هم بد نیست! یعنی قرار نیست بمیری! همین الانشم بابام می‌گه این‌همه درس خوندی که مغازه بزنی؟ ۴ سال پیش هم می‌گفت درس خوندی که کیک بپزی؟ ولی همه بالاخره راه میان. عادت می‌کنن به خیلی چیزا. همین‌طور خودت. قطعا سخته! ولی خب که چی؟ تا کی باید از ترس این چیزا عقب بکشم؟ از ترس این‌که داستانم خوب نباشه، درسی که خوندم هدر بره، مدرس خوبی نباشم، نتونم یه کافه راه بندازم... به جهنم! مگه نباید از یه جایی شروع کرد؟ نمی‌خوام ۳ سال دیگه که ۳۰ سالم شد بگم کاش زودتر قدم برداشته بودم. حق می‌دم به خود ۲۳ ساله‌ام که ترسیده بود. اما حالا می‌بینم که جایی برای ترس نیست و با این بینش جدید باید قدم بردارم. می‌بینم می‌شه به همۀ کارا رسید. نه که ۱۰۰٪ براشون وقت و انرژی بذاری اما شدنیه حفظ کردنشون. فقط لازمه فکر نکنی. فکر نکن! فکر نکن. فقط برنامه رو بچین. تصمیمی که می‌دونی درسته رو بگیر و اجازه بده همه چیز پیش بره. روزی ۴ بار اون مسیر رو می‌ری و میای، اگه بخوای بابت مسیر شکایت کنی همش عذاب می‌شه. پس فقط برو و بیا. بهش فکر نکن! بشین کتاب بخون، عکسایی که گرفتی رو ادیت کن. یا فقط به مردم نگاه کن. بی هیچ فکری. بدون فکر کردن به خونه یا این‌ور یا اون‌ور یا هر چیز دیگه. بعد می‌بینی اگه کم‌تر فکر کنی، همه چیز اون‌قدرام بزرگ و ترسناک نیستن. جدی هستن، اما ترسناک نیستن. و ایرادی نداره که مسیرت رو عوض کنی. یا چند زمینه رو با هم پیش ببری. مهم اینه که امید داشته باشی برای گذروندن زندگیت. اشتیاق داشته باشی واسه قدم‌های بیش‌تری برداشتن. امیدوارم این چیزا یادم نره چهار صباح دیگه! یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانWed, 12 Aug 2026 18:50:36 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/یک-گفت-وگوی-کوتاه-با-خودم-ehnzxyhbe2vyاین روزها دارم تلاش می‌کنم در مورد یک قضیه‌ای یک تصمیمی بگیرم. انتخاب کردن و نکردن هر کدام خوبی‌ها و بدی‌هایی دارد اما با توجه به کارهایی که در آینده دوست دارم انجام بدهم، بهتر است که بزنم به دل ماجرا و بچسبم به قضیه. چند روزی هست که ذهنم درگیرش است و مدام قفل می‌کند و اجازه نمی‌دهد به کارهای دیگر برسم.فرغون فرغون ترس ریخته به دلم و اولش خیال می‌کردم فقط ترسم از این است که جا بزنم و شروعش نکنم اصلا و باز بشود مثل تمام آن تجربه‌های ناکام قدیمی. بعد دیدم که نه، ترسم از این است که بروم توی دل ماجرا و بعد بلعیده شوم یا بیفتم ته چاه. و حالا می‌بینم که همۀ این‌ها هست و نیست.می‌ترسم که بترسم. نگرانم که بترسم. منظورم فققط صرفا ترسیدن نیست! منظورم حتی جا زدن به خاطر ترس نیست. منظورم این هم نیست که بارِ مسئولیت لهم کند و بیندازدم ته چاه! می‌ترسم به اطرافیانم ثابت شود نالایقم.یعنی فهمیده‌ام تمام این ترس‌ها مرتبط با خودم نبوده. مرتبط با اطرافیان است. ترسم این نیست که برای خودم یا کارهایم وقت نداشته باشم یا چمی‌دانم مجبور شوم از یک چیزهایی دست بکشم. که این‌ها تاوان معمولی هر انتخابی‌اند. من می‌ترسم ناامیدشان کنم.همان‌طوری که در نوشتن داستانم فلج می‌شوم چون می‌ترسم نتوانم خوب بپردازمش و می‌ترسم که خواننده‌های احتمالی ناامید شوند از خواندنش.این مدت هی بیش‌تر دارم می‌فهمم که کل نگرانیِ من فقط بابت «بد به نظر رسیدن» بوده! برای من مهم نبوده که می‌رسم به هدف یا نه. حتی مهم نبوده که خودم چه حسی خواهم داشت. مهم این بوده که دیگران چه؟  نگاهشان، فکرشان، امیدشان. انگار که من مسئول امید دیگرانم!حالا می‌فهمم چرا این‌قدر بخشی غیرمنطقی از وجودم در این دو سال سخت کوشیده خودش را در ورزش غرق کند! تمریناتمان گاهی واقعا کمرشکنند! درد پشت درد است. توی کومیته هیچ کس رحم نمی‌کند و کبودی و دردِ فلج‌کننده بخشی  از تمرین است. مربی می‌گوید ما با ضربه خوردن عضله می‌سازیم و عضلات و استخوان‌هایمان باید این‌قدر آسیب‌های ریز ببینند و ضربه بخورند که وقتی در مسابقه ضربه می‌خوریم هیچ دردمان نیاید. که استخوان و عضلاتمان کلفت شوند!دیدم برای همین است که من عاشقش شده‌ام و رهایش نمی‌کنم. چون می‌خواهم یاد بگیرم فشارها را تاب بیاورم و حتی وقتی کمرم داشت می‌شکست جا نزنم و به خودم بگویم که تحمل کردنِ دردْ کسی را نکشته. حتی اگر قلبم داشت می‌ایستاد!می‌دانی منظورم چیست؟!ترسم از این است که میترسم بترسم و جا بزنم. که نتوانم بار را تحمل کنم و باقی را ناامید کنم. برای همین است که توی باشگاه دهان خوم را صاف می‌کنم. چون می‌دانم طاقتم کم است و می‌خواهم که بیش‌تر شود. چون می‌خواهم از این چهاردیواری بزنم بیرون.تمنا دارم که به چالش کشیده شوم و بی توجه به نتیجه یا نگاه‌ها، سوکی پشت سوکی بزنم و چودان پشت گدان و برای زدن سر لحظه‌ای تعلل نکنم. و بدانم که حتی اگر واقعا شکست بخورم و معلوم شود حریفم برتر بوده، لااقل می‌توانم به خودم افتخار کنم که کومیته‌ام تمیز بود! نه که یک عمر از مقابله اجتناب کنم و فقط اضطرابش را به دوش بکشم.خلاصه که بلی! فقط نیاز داشتم ذهنم را مرتب کنم. نتیجه این‌که باید انجامش بدهم!یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانThu, 16 Jul 2026 21:39:10 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/می-ترسم-چون-می-ترسم-از-انتخاب-f4lphumkjeglتا حالا برات پیش اومده که بررای یه کاری حسااابی هیجان‌‌زده باشی اما هم‌زمانش کلی ترس داشته باشی؟ و این‌قدر ترس داشته باشی که از یه جایی به بعد این‌قدر مردد شی که شروع کنی به دست کشیدن و بعدش هم بشینی بگی به خاطر فلان و بهمان نشد؟چند وقته بیش‌تر از هر زمانی مطمئن شدمه که خیلی از نرسیدن‌هام از سر ترس بودنه. می‌ترسیدم کنکور چیزی رو قبول شم که می‌خوام و بعد معلوم شه انتخاب  خوبی نبوده و هم‌زمان ترس برعکسش رو داشتم. اینا باعث می‌شد بیش از درس خوندن سرم گرم پیدا کردن منبع و بررسی رشته‌ها و  فلان و بهمان باشه یا از شدت سر درد و تهوع دراز شم کف اتاق تاریک.وقتی دانش‌جو بودم ترس اینو داشتم که درمانگر شم و معلوم شه به دردش نمی‌خورم و می‌ترسیدم که رهاش کنم و معلوم شه اشتباه بوده رها کردنش. اصلا گرایش درست چیه؟ کار خوب چیه؟ بهتر نیست از اول کنکور بدم و انتخاب کردن رو به تعویق بندازم؟ ولی اگه فلان و بهمان و بیسار؟تصمیم گرفتم نویسنده شم، قناد شم، هزار چیز دیگه شم و نشم و مدام دور خودم چرخیدم و مصاحبه شغلی رفتم و از نو برگشتم دانشگاه و خودمو اندداختم تو پروژه‌های ریز و درشت و هی فکر کردم که باید چی کار کنم و برنامه ریختم و هر باری دیدم که دارم نزدیک می‌شم یخ زدم.من از اون دست آدمام که اول کار هیجان بالایی دان. همین‌طور ایده تراوش می‌کنم و خودمو خفه می‌کنم در امکان و احتمالات و همین به مرور واقعا خفه‌م می‌کنه!  ترسام قدشون بلند می‌شن و روی هیجان و امید اولیه‌م سایه می‌ندازن.چند وقت پیش داشتم خودمو توبیخ می‌کردم که تو معتادی به هیجانِ امیدِ تازه. ولی جز اون از ترسیدن هم می‌ترسم. از انتخاب کردن می‌ترسم. از اشتباه کردن و احمق به نظر رسیدن. از تنبیه شدن. سرزنش شدن. می‌ترسم که تصمیمم اوضاع رو بدتر کنه. می‌ترسم امیدم واهی باشه. می‌ترسم سیلی واقعیت رو تاب نیارم. می‌ترسم از تموم امکانات محقق نشده. می‌ترسم از این‌که هیچ چیزی شبیه تصویر ذهنیم نباشه. و می‌ترسم که ترسام قد بکشن و رها کنم باز.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانMon, 13 Jul 2026 01:31:13 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/تو-سن-تازه-فکر-کردن-تعطیل-eothfrhucsktحقیقتا در دلم رخت می‌شویند و مضطربم و نگران که با این سن تازه باید چه گِلی به سرم بگیرم. راضیه دیروز بهم گفت که هنوز زوده برای بحران هویتی، ستاره هم همیشه می‌گه دارم نهایت تلاشمو می‌کنم و نباید خودمو این‌قدر دست‌کم بگیرم. اما مغزِ مریضه دیگه، کاریش نمی‌شه کرد. مدام در حال اضطراره و حس می‌کنه دنیا داره به ته می‌رسه و هی سقلمه می‌زنه که دِ یالا! پس کِی؟ اصلا می‌خوای چه شکری بخوری بابت زندگیت؟ و من همه هیچ، همه نگاه! واقعا می‌خوام چی کار کنم با زندگیم؟ مامانم زیاد این سؤال رو ازم پرسیده، این اواخر جولیا کمرون از طریق کتاب راه هنرمند هم این سوال رو زیاد کوبیده تو سرم و من کلی بهش فکر کرده‌م و هنوز نمی‌دونم. این ندونستن مضطربم می‌کنه. انگاری که آیه نازل شده که باید کامل و قطع به یقین بدونم قراره ۱٠ سال دیگه و ۵ سال دیگه و ۵٠ سال دیگه کجای زندگیم. مهمه واقعا؟ داشتن دورنما آره مهمه، یه مقصدی که به سمتش قدم برداری. اما آیا فقط یه راه براش وجود داره؟ آیا باید غیرقابل تغییر باشه همه چیز؟ نمی‌دونم. اما دلم می‌خواد تو این سن تازه کم‌تر فکر کنم، بیش‌تر عمل کنم، زور بزنم که از این وایب هنرمند آزاد بودن و تن به خفتِ کار ندادن! در بیام و برم دنبال یه لقمه نون! ولی آیا این کار ممکنه وقتی نمی‌دونم می‌خوام با زندگیم چی کار کنم؟ من مطمئنم که یک روزی باید یک کافه قنادی داشته باشم، پژوهش‌گر بودن در ادبیات جنایی رو دوست دارم و می‌خوام که نویسنده باشم. کنارش هم یه مشت علاقهٔ هنری دارم. خوشم میاد دستام یه چیزی خلق کنن حالا می‌خواد کیک باشه یا لباس یا گوشت چرخ‌کرده! خلق کردن اون چیزیه که من رو به وجد میاره. اما نمی‌تونم یه نقطهٔ قاطع رو انتخاب کنم و بسته به مودم مدام دورنمام عوض می‌شه. آیا یعنی من نمی‌تونم زندگی خوب و مشخصی داشته باشم؟ عایا محکومم به فنا؟ گور عمهٔ این فکرا! چه مهم؟ اصلا به درک! دلم می‌خواد فکر نکنم و فقط هر چی پیش اومد رو بهش بچسبم. اما اون وقت تهش به کجا می‌رسم؟ عایا می‌شم یه تخته پارهٔ شناور روی موج؟ آیا اشتباه کردم که نرفتم دنبال عقل سلیم و شغل ثابت و این حرفا؟ آیا... عی بابا! من که دارم باز فکر می‌کنم.👩‍🦯یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانSun, 12 Jul 2026 00:21:00 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/یک-آزادنویسی-vklp4i4cnwtnحس کرد روی دستش می‌سوزد. دستش را سراند زیر آستین. حس خارش و سوزش شدیدتر شد. آستینش را زد بالا. خط‌های نامنظم، پوست تکه‌تکه شده و ردِ خون را دید. نفس عمیقی کشید. آستینش را کشید پایین. آرام رویش را مالش داد. لیوان آب را برداشت. سر کشید. چشمش خورد به ناخن‌هایش. سفیدی ناخن‌ها احاطه شده میان سرخیِ خون. دلش به هم پیچید. بوی خون پیچید توی نفسش. معده‌اش ترش کرد. بلند شد. پرده را کمی کنار زد. ناخواسته دستش را باز خاراند. خودش را لعنت کرد. حیاط خالی بود. دو ساعتی بود که خالی بود. اما می‌ترسید از چشمانی که شاید مراقبش بودند. یا مزاحمی که بد موقع پیدایش شود. دستانش را حلقه کرد دور گردنش. داغ بود. کمی لرز داشت. عرق به تنش نشسته بود. خودش و عالم را لعنت کرد. چادرش را  از روی صندلی برداشت. سر کرد. روبنده را انداخت. نفس عمیق کشید. از اتاقش بیرون آمد. کسی نبود. آفتاب می‌تابید رویِ نیلیِ درونِ حوض. برگ درخت‌ها برق می‌زد. تند از پله‌ها پایین آمد. نفسش را حبس کرد و تا راه‌روی کوچیک دوید. مکثی کرد. هیچ صدایی نبود. هیچ حضوری. دستش را به کلون در برد. خودش را که در کوچه دید بی هیچ فکری فقط دوید.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانFri, 10 Jul 2026 20:41:19 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/حالا-بذارش-برای-بعد-یا-به-عبارت-دیگه-بیا-همه-چیزو-خراب-کنیم-fpjo4h7qricgتا حالا قطعا هزار بار برات پیش اومده که نتونی بشینی پای یه کار، کلافه باشی، حال نداشته باشی لباسا رو بشوری یا تا کنی یا اصلا اتاق رو جارو کنی. شده که ظرف‌ها رو لعنت کنی و فقط به پختن غذا فکر کنی و نوشتن رو پشت گوش بندازی.یه مدتی یه نظم سفت و سختی برای خودم گذاشته بودم. اگه چیزی رو می‌دیدم حق نداشتم رد شم! اگه می‌دیدم آشغال ریخته باید جارو می‌کشیدم. اگر ظرف هست همین حالا بشور، اگه لباساتو جمع کردیه از رو بند همین حالا تاشون کن.این‌گونه بود که یه مدت واقعا داشتم منظم می‌شدم! نه که شلخته باشم اما زیاد پیش میاد که بگم حالا بذارش برای بعد. زندگی کرده بودم نتیجۀ این حرف رو! برای همین تصمیم گرفتم یک بار برای همیشه دیگه بهش گوش ندم.معلومه که شکست خوردم! ولی خب مهم برگشتنه! یه دوره‌ای واقعا دیگه اجازه نمی‌دادم همه چیز با هم از نظم خارج شه و بالاخره یه طوری سعی می‌کردم یه نظم و مرتبیِ نسبی برقرار باشه اما این اواخر انگار که سرب ریخته بودن به تموم عضلات و سلول‌هام مخصوصا سلول‌های مغزم. هی کارها رو پشت گوش انداختم و دیدم اوضاع داره از کنترل خارج می‌شه.راه حلم چیه؟ واقعا فکر کردی کسی که اوضاعش خرابه راه حل داره؟ نمی‌دونم. شاید هم داشته باشم!راه حلم برای خودم اینه که دوباره برگردم. دوباره تلاش کنم. تلاش‌های خودم رو ببینم. خودمو گول بزنم! به خودم بگم اگه این کار رو اول انجام دادی مثلا یه قسمت از next level chef رو می‌تونی ببینی. یا این‌که بری تو اون بازیه به گسترش دادن رستوران‌های زنجیره‌ایت برسی! ولی اول باید این کار و اون کار رو انجام بدی.و واقعا خیلی مهمه که تلاش خودت رو ببینی و بهش افتخار کنی و براش ارزش قائل شی: آفرین به خودم که نذاشتم ظرفای صبحونه به ظرفای ناهار اضافه شن. به‌به! ببین اتاق چه تمیز شد بعد از برس و جارو کشیدن. کمد رو ببین حال کن که چه مرتبه و لباسا براساس مصرف و قدشون به ترتیب چیده شدن.چه اشکالی داره قربون خودمون بریم؟ و نیز قربون بقیه؟! زیر بغل اعضای خونه هندونه بذار که بیش‌تر تو کارا کمک کنن.یه چیز دیگه هم خیلی کمک‌کننده است ولی پایه‌اش اینه که بتونی سر قول و برنامه بمونی؛ مشخص کردن یک روزهایی برای کارهای مشخص. مثلا سه‌شنبه‌ها و جمعه‌ها وقت جارو کردنه، پنج‌شنبه‌ها روز لباس‌ شستن و مثلا ماهی یکی دوبار یک تاریخ مشخص داشته باشی که یادت بیاره آشپزخونه یا کمدت رو عمیق و حسابی تمیز کنی.و مهم‌ترین نکته از بین همهههههه چیززززز!این کارها رو تو لیست کارهای روزانه‌ات وارد کن. این کارها رو کار حساب کن. تک به تکشون رو. تمیز کردن گاز و یخچال درست به اندازۀ تحقیق یا نوشتن مقاله وقت و انرژی می‌بره و اصلا هم کار پیش پا افتاده‌ای نیست. لباس شستن هم درسته توسط لباس‌شویی انجام می‌شه اما بالاخره تویی که باید لباسارو بریزی توش، مایع بریزیی و تنظیمش کنی و بعدهم لباس‌ها رو پهن کنی و وقتی خشک شدن جمع کنی و بذاری سر جاشون. پس مراحلش رو در نظر بگیر و وارد چک لیستت کن.شاید اون‌وقت دیگه کم‌تر حس کنی که تنبلی و کم‌تر یادت بره که یه کارایی رو انجام بدی و حتی شاید کمک کنه برنامه‌هات رو معقول‌تر بچینی.خلاصه که همینا. اصلش می‌خواستم بیام بگم که هر وقت تو ذهنت این صدا نجوا کرد که فعلا ولش کن بذارش برای بعد سریع بزن تو دهنش و همون لحظه کارت رو انجام بده!و تموم چیزایی که گفتم قطعا فقط درمورد کارهای روزمرۀ شخصی و خونه نبود، در مورد درس و پروژه‌ها و کار هم صدق می‌کنه. مخصوصا اگه دیدی داری بی‌خودی توی سوشال می‌چرخی یا زیادی داری فیلم می‌بینی یا حتی کتاب می‌خونی، همون لحظه یه سیلی به خودت بزن! اگه دیدی مشغول یه کاری هستی که از انجام دادن یه کار دیگه فرار کنی، با خودت صادق باش، کار اصلی رو شفاف کن برای خودت. بخش‌هاش رو مشخص کن و پاشو یه تیکه‌اش رو انجام بده. بیا بگیم فقط همین یه قدم دیگه. فقط همین یه خط دیگه، یه ظرف دیگه، یه صفحۀ دیگه. شاید چک‌لیستمون بیش‌تر خط بخوره و آخر شب کم‌تر از خودمون بدمون بیاد!یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانWed, 08 Jul 2026 17:05:02 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/my-strange-brother-part-2-jwqmixlt7ndiI had been testing my theory for three weeks. I had started to believe I could do whatever I wanted with my life. I stopped feeding him. I know it looks horrible but I thought maybe it could make him move and come out from his room. He became angrier and angrier, and finally it happened. I couldn’t believe it. He came out from his cave. His face was red. His steps were loud. He opened his mouth but there were no voices. There was a heavy silence as if I were 20 meters underground, being buried alive, with no air, my ears and eyes being filled by the soil. I don’t know what happened after that, I just collapsed.When I woke up the next day, everything was extremely normal. Nothing was damaged, except for some glasses and plates. The refrigerator door was open, and I was in the middle of the living room. I felt really angry. I ran into his room. I opened the door suddenly. He was sitting and reading something. I looked at him. He was bothered with my presence. I stared at him. “What the hell happened last night?” I cried. He said nothing. I yelled at him, I caught him and slapped him in the face. He did nothing. He was really normal and calm. He looked at me like I was crazy. Just silence and a stupid smile on his face. Was I losing my mind?I saw it suddenly. Some of his clothes were covered with mud. I automatically bent and picked them up. They were heavy and moist. He jumped and picked them up. I looked at my hands, there was blood. My breath caught in my throat. I looked at him in terror. He was calm. That look made me uneasy. “I hurt myself” he whispered. He threw the clothes to the corner of the room and took quick steps to the bathroom.I smelled my hands, there was a rotten smell on them. I screamed when his hand touched my shoulder. I turned in shock. He smiled, for the first time in those 3 years. “Could you make Spaghetti with meatballs for the lunch?” he said with a smile.The Spaghetti? What the hell was going on? He never ate home-cooked food for 3 years, so what happened? Why now he looked like and acted ordinary? Now he was the exact person that I knew before. was my brother back?That was just the beginning of the real story!یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانWed, 08 Jul 2026 16:44:31 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/فقط-۹-روز-دیگه-مونده-تا-اون-روز-br0u5o8ifns4عاقا، می‌دونم اصلا مهم نیست، ولی نمی‌تونم تحملش کنم. و چند ساله که نزدیک این تاریخ همین حس افتضاح رو دارم. حسِ درموندگی، حسیِ عقب موندگی، حسِ بی‌چارگی، حسِ سربارگی، حسِ صفر مطلقگی. البته امسال حس نمی‌کنم صفر مطلقم؛ امسال حس می‌کنم زیر صفرم.۹ روز دیگه ۲۷ سالم می‌شه. به طرز وحشتناکی ترسیده‌ام و احساس می‌کنم هرگز قرار نیست هیچ چیزی درست بشه. نگاه می‌کنم به وضعم، جایی که هستم، این همه راهی که اومده‌ام. حس می‌کنم تمومش نامنسجم و بی‌فایده بوده. کار عبث.کی هستم؟ چی هستم؟ چی دارم؟ هیچی. مطلقا هیچی. حتی نمی‌تونم واسه یک ماه بعدم برنامه بریزم. مدام خسته‌م. مدام بدنم خالی می‌کنه. مدام ذهنم خواب می‌ره. مدام تو چرخۀ داروها یا تهوع و سرگیجه‌ام. مدام بین بی‌اشتهایی و پراشتهایی و نوسان قند و فشار خون در نوسانم. مدام درد دارم. بدون دلیلی خاص. درد استخوان، مفاصل، عضلات. التهاب ریه و شاخک‌های بینی. گوش درد.این جوونی و ۲۷ سالگیه؟ تا حالا ۲ کار تو ۲ حوزۀ مختلف راه انداختم و کامل شکست خوردن. دارم دومین لیسانسمو می‌گیرم. نمی‌دونم برای شغل باید چی‌ کار کنم. نشسته‌ام این‌جا و به صدای مهمونا گوش می‌دم و غرهای احتمالی مامانم رو پیش‌بینی می‌کنم.نمی‌شه اون ۹ روز دیگه نیاد؟ نمی‌شه توی همین ۲۶ سالگی باقی بمونم؟ من تو این شهر حتی یه دوست هم ندارم. هیچ جاش رو نمی‌شناسم. هیچ تفریحی ندارم. همۀ عمرم زور زدم که درس بخونم، بچۀ خوبی باشم، آینده‌نگر باشم، منطقی باشم، تلاش بسیار کنم، تا می‌تونم مهارت بیاموزم. و هیچی ندارم. به قول بابام همه کارۀ هیچ کاره‌ام. حالا باید چی کار کنم با زندگیم؟۳ سال پیش مامانم بهم فرصت داد تا انتخاب درست رو بکنم و یه فکری واسه زندگیم کنم. منم تصمیم گرفتم برگردم دانشگاه. و یه روز هم نشده که به این فکر نکنم که اگر به حرفشون بیش‌تر گوش می‌دادم، بیش‌تر تلاش می‌کردم، بیش‌تر... شاید اوضاع فرق داشت. شاید اوضاعم این‌طوره چون به اندازۀ کافی بچۀ خوبی براشون نبوده‌م.دکترم می‌گه بخش زیادی از علائمم مال اضطرابمه. واقعا دلم نمی‌خواد بسته شم به آرام‌بخش. دلم می‌خواد مغزم از این مه‌گرفتگی بیاد بیرون. دلم می‌خواد عزم راسخ داشته باشم و هیچ چیزی دلمو نلرزونه. من می‌دونم می‌خوام چی کار کنم با زندگیم فقط همیشه قد ترسام بلندتر از همه چیز بودن.حالا باید چیکار کنم؟ بگم گور بابای دنیا و بچسبم به رویاها و اهدافم؟ یا بگم گور خودم و بچسبم به حرفا و خواسته‌های والدینم، جامعه؟ که البته خواسته‌هاشون به شدت متناقضن. دلیل سردرگمیمن. می‌دونم باید رها کنم این فکرا رو. ولی سفت و سخت چسبیده‌ن بیخ مغزم و دارن ذره‌ذره‌شو می‌جون.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانFri, 03 Jul 2026 22:59:54 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/my-strange-brother-yaivite8mpasI was going to bed, when I remembered I’m forgetting to feed him. I was exhausted and he wouldn’t die if he misses one meal. But the voices in my head were stronger, so I waked up. His food was ready. He just ate cans, and I can’t understand that. How someone can Only eat from cans? He also had his damn weekly schedule for it. That was Friday night, so he was waiting for the mushroom soup can. Can you imagine this shit? As a dinner? I can’t understand. He was angry about I was late. I apologized, but he was still angry. I left him and never imagined that this, will change my whole life.I’m kidding! Nothing had changed. My life was as shitty as always. But that night, I figured out something, I have the power! I can stand up against him. That shitty man can’t even go out and buy his stuff. He was absolutely depended on me. I had the power. This was my discovery! And yes, we can say this, that night changed my life somehow.I started to test this theory. I had to believe in it. I gave his stuff late, since just few seconds to hours. Then I skipped some meals. He was angry but he even didn’t curse. He never bit me. Nothing, just being angry. That was interesting. I never had any thought about that. I just did why they said to me to do, for a damn 3 years.Yes, he was my beloved brother, but he was a freak. He wasn’t like that when I left the home. 5 years ago, I went to college, and happily left my home town. I never liked this crazy and boring town, with its nut people!I just back for few holydays and spent my summers on work. I never anything strange during that time. Anyway, one day I had a call. They said Mom and Dad died in a car crash. They left a shitty legacy for me; my weird brother.I tried to wear a face of joy. I was a good daughter, good sister, good girl, I should look after my strange brother, because I was the only person he had, but what about me? Why I never think about myself. I chose the major that my parents decided for, and about the job too. Now they were under the soil and I was watching this weirdo.He didn’t want to talk, he was sensitive to certain smells, to lights, to sounds, to anything! I should live as a bloody ghost; without any disturbing for him. I couldn’t go out for a long time. I couldn’t bring anybody in the house, otherwise he was act really hysteric, so I turned to a nun! I just should serve for him.Though it made me to think a lot a bout myself and my life; why I left everything of my life? I found the reason; I didn’t like that life because that wasn’t for me, but what about this life? Add my legacy too! Why my fellow brothered turned to this psycho shit? He wasn’t like that, as I can remember! He was really normal boy, just 5 years younger than me. What happened to him? hence I started experimenting my theory, and yes, exactly this, changed everything.Never ever anybody didn’t tell me anything about the curse. I found it by myself, and I paid a significant cost for it. یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانTue, 30 Jun 2026 19:31:06 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/خاموش-شدنِ-نگاه-ها-uwzjdklakbcz(قربانیِ این داستانک شخصیه که از وقتی اومدیمه باشگاه جدید رو مخمه😒🔪)با لبخند گل و گشادش از در بیرون آمد. گفته بودم کمک کند و کیسه‌های سنگین را تا دم ماشین بیاورد. با رضایت آمده بود. کیسۀ اول را گذاشت توی صندوق. دومی را که بلند کرد و گذاشت و خم شد، سرنگ را در گردنش فرو کردم. ولو شد روی صندوق. داشت می‌افتاد زمین. بلند کردنش مکافات می‌شد. میان زمین و هوا گرفتمش. حیف که صورتش را موقع فرو رفتنِ سرنگ، جریان پیدا کردن مایع در رگ‌ها، پمپاژ سریع قلب، ندیده بودم. اما بخش بعدی از کفم نمی‌رفت. با یک دست و پا گرفته بودمش و با دست دیگر کیسه‌ها را کشیدم بیرون. رهایش کردم توی فضای صندوق. دست و بالش را چپاندم تو. چشم که باز کرد بسته بودمش به صندلی. با چشمان وق زده همه جا را رصد کرد. سعی کرد چیزی بگوید. دهانش به قدری پر بود که به سختی صدای ناله‌ مانندی بیرون آمد. روبه‌رویش نشسته بودم روی صندلی. پاها روی هم. دست‌ها قلاب توی هم. سری تکان دادم و گفتم: «به‌به، چشم گشودی بالاخره.» بلند شدم. کار ساده بود. باید دو گیره را وصل می‌کردم به تنش. اما نمی‌خواستم ساده تمام شود. باید تقاص تمام نگاه‌هایش را پس می‌داد. پس ذره‌ذره پیش رفتم.صدای خرخر حیوان‌مانندش لذتی داشت.حس می‌کردم باری از دوشم برداشته می‌شود. یکی یکی از آن صداهای سیاه و متعفنی که در اعماق ذهنم زندگی می‌کرد کم می‌شد. آن بوی گندی که پسِ مغزم را آلوده کرده بود. نگاه‌ها، نگاه‌ها. نیمه‌جان شده بود. روی گردن و بازوهایش جای سوختگی مانده بود. روی شکمش. داشتم فکر می‌کردم که آیا این باعث شده بعضی از جوارحش از کار بیفتند؟ آن‌قدری قدرتش بالا نبود که کارش را یکسره کند. پس شاید فقط آسیب‌هایی کوتاه. تروما. این هم تروماست!گیره‌ها را بردم سمت چشمانش. از وحشت خودش را عقب می‌کشید. صندلی تکیه‌گاه داشت. نمی‌افتاد. تا حالا که نیفتاده بود. چشم‌ها. صدای جلز و ولز. جیغ‌های حیوانیِ خفه‌شده. توده‌ای چرب که می‌سوخت و بویش...آرامش داشت برایم. ولی دیگر کافی بود. باید راحتش می‌کردم. نباید؟ به اندازۀ کافی دیده بودم. همان‌قدری که او دیده بود. آخرین درجه. گذاشتم آن‌قدری بلرزد که دیگر جانی برایش نماند.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانSat, 27 Jun 2026 21:25:24 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/خودم-را-نمی-دیدم-چون-داشتم-به-او-می-گفتم-باید-خودش-را-ببیند-kxgank2gqsy3وارد مطب دکتر شدم. کلافه بود. خسته. چهرۀ گرفته. انگار که ابری سنگین و تیره نشسته باشد بالای سرش و سایه انداخته باشد به اجزای چهره‌اش.بیش از حد جوانی‌اش خسته بود. هم‌سن بودیم تقریبا. کار زیاد داشت. مریض‌هایی که فقط مریض نبودند. برخی‌هاشان را نگه‌داری می‌کرد. چون خودش را موظف می‌دانست در قبالشان. سخت کار می‌کرد. کم استراحت. حتی درست غذا نمی‌خورد و نمی‌خوابید. مغزش خسته بود. فکرش شلوغ بود. توجهش جای دیگری بود. بیمارهایی که نگه می‌داشت غالبا کودک بودند. کودک‌هایی به شدت بازی‌گوش. آدم‌های بزرگ‌سال کم بودند. خیلی کم. همه پیر. دردمند. بار همه‌شان را به دوش می‌کشید. فکرِ همه‌شان بود.من چی؟ به من بی‌توجه بود. نشسته بودم روبه‌رویش و توجهی نمی‌کرد. تازه به زور راهم داده بود! نمی‌خواست وارد مطبش شوم. فکر کرده بودم شاید اصلا تعطیل است. نگران شده بودم. او برایم چیزی بیش از پزشک بود. چند بار رفتم و آمدم. دیوارها هی شکل عوض کردند. کودک شدم. بزرگ شدم. بازی‌گوش شدم. آرام شدم. چرخ زدم. گریه کردم. درد کشیدم. باز برگشتم. این‌قدر در زدم و زنگ که بالاخره در را به رویم باز کردند. انگار کسی نمی‌خواست آن‌جا باشم. او هم بی‌توجه بود. بی‌میل به پذیرشم. نشستم روبه‌رویش. نگاهم نمی‌کرد. ازش پرسیدم چه خبر است؟ قول و قرار داشتیم با هم! بیش از بیمار و پزشک بودیم. قرار بود یکی شویم. قرار بود صبر کنم تا زندگی‌اش را جمع‌وجور کند. فرصت می‌خواست. حالا داشت صورت مسئله را پاک می‌کرد. بهش گفتم که اگر نمی‌خواهدم بگوید. لنگ در هوا نگهم ندارد.نگاهم نمی‌کرد. فکرش را می‌دیدم. واضح و شفاف. کودک‌های بازی‌گوش را باید می‌خواباند. به همۀ کارها سامان می‌داد. وقتی برای من نداشت. من را نمی‌توانست اصلا تحمل کند. اتاق کار تبدیل شد به اتاق خواب. نشسته بود روی صندلی. ایستاده بودم روبه‌رویش. نگاهش خاموش بود. عین کسی که ته کشیده. خواستم سیلی‌اش بزنم. اشکم درآمده بود. منتظرش مانده بودم. منی که به هر سازش رقصیده بودم. حالا حاضر نبود برای خاطر من از این زنجیرها دست بکشد. پسر جوانی بود که داشت خودش را حرام می‌کرد. بعد، از میان تیرگی‌ها چیزی را دیدم که به وحشتم انداخت.داشتم تقلا می‌کردم نگاهم کند. نزدیک می‌شدم که دست‌هایش را بگیرم. صورتش را. مجبورش کنم نگاهم کند. که کلمات نهایی را بگوید و از این برزخ بیرونم بکشد. همان‌جا بود که تکان خوردم. ردم کرد. گفت باید بروم. با من نمی‌آید. باید بماند. این‌ها شوکه‌ام نکرد. نگاهش این کار را کرد. چشمانش را که بالاخره دوخت به من بدل شد به خودم. خودم بودم که به خودم نگاه می‌کردم. عقب کشیدم. اتاق تاریک بود. پرده‌ها کشیده. کنار رفتند. نور آمد. صداهای بیرون زیاد شدند. بالکن به حیاط راه داشت. آن پایین عده‌ای صدایش می‌کردند. بلند شد که برود. از من گذشت. خودم بودم که از خودم می‌گذشتم. خودم بود که خودم را رد کردم.بیدار که شدم نخواستم با روز مواجه شوم. چشم بستم. زور زدم بخوابم. در عالم میان خواب و بیداری عقب رفتم. از نو نشستم روبه‌رویش. صورت خودم را از چهره‌اش کندم. باید قبولم می‌کرد. باید کسی جز خودم قبولم می‌کردم. باید راضی‌اش می‌کردم استراحت کند. به گریه افتاد. چهره‌اش مدام عوض می‌شد. من می‌شد و غریبه می‌شد. درِ اتاقش را باز کردم. پولی دادم به پرستاری که مسئول همۀ بیمارها بود. گفتم همه را ببرد بیرون و دو سه ساعتی بگرداند چون دکتر باید استراحت کند.دکتر را حبس کردم توی اتاق. مجبورش کردم اعتراف کند. باید اعتراف می‌کرد که مشکل من نیستم. که من را فقط به خاطر مشکلات خودش است که دارد رد می‌کند. فقط باید استراحت کند. خودش را ببیند. باید خودش را ببیند. این‌قدر نگران بقیه نباشد. چی را دارد اصلا مخفی می‌کند؟ پشت این اعتیاد به کار چه چیزی قایم شده؟ باید بکشدش بیرون. ناسلامتی پزشک است! یعنی نمی‌فهمد این چیزها را؟! باید اعتراف کند. که مرا دوست می‌دارد. که مرا می‌خواهد. فقط به خاطر این زنجیرهاست که ردم می‌کند. و من می‌توانم این زنجیرها را از دست‌ و پایش باز کنم. فقط کافی است بخواهدم. می‌توانیم پرواز کنیم! برویم. دور شویم از تمام صداهایی که به خدمت فرا می‌خواندمان.گریه می‌کرد. شدید. تصویرش مدام بین تبدیل شدن به تصویر خودم و خودش مخدوش می‌شد. خوابید روی تخت. گریه. انگار که مُرد. نمی‌خواست مرا. می‌گفت باید بروم و تنهایش بگذارم. چه کار می‌توانستم بکنم وقتی خودم، خودم را نمی‌خواست؟ برگشته بودند. صداهاشان از پشت در می‌آمد. تقه‌ای به در خورد. آقای دکتر را کار داشتند. دیگر جایی برایم نبود. رفتم. بیدار شدم. مجبور بودم بیدار شوم.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانThu, 25 Jun 2026 11:44:11 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/به-هر-طریقی-باید-نوشت-مگر-نه-uu9swzqsfaokچند روزی‌ست که مغزم مچاله شده. امروز بیش‌تر. بغضم را اول صبح قورت داده بودم و دل‌پیچه داشت اذیتم می‌کرد. باید یک طوری حرف‌هایم را می‌ریختم بیرون. حتی فکرِ مرور همه چیز عذابم می‌داد. مغزم نمی‌توانست جمله بچیند. نشستم. باید می‌نوشتم. برای تخلیه شدن. سبک شدن. هر کلمه و عبارتی که به ذهنم رسید را ردیف کردم تا ۱۰۰۰ کلمۀ سهمیه‌ام پر شود. کلمه پشت کلمه. مگر کار نویسنده همین نیست؟ که در هر شرایط راهی پیدا کند برای نوشتن؟نشسته‌ام این‌جاخیره‌ام به همه چیززندگیمرگکارآیندههنرمعیشتنانپولقدرتشهرتاقتدارافتخاربه درد بخور بودنبی‌عرضه بودنسربار بودنزندگیمرگکارچه کار باید کرد؟چه می‌شود کرد؟همه چیز مدام در حال تغییر استهمه چیز مدام شکل عوض می‌کندارزش‌هاموفقیتقدرتپولهمه چیز در نگاهشانانتظاراتشانهمین حالامن باید همین حالا کاری کنمچشم‌ها منتظرنددست‌ها منتظرندگوش‌ها منتظرنددهان‌ها منتظرندنفسم تنگ می‌شوددلم آشوبماری می‌پیچدگربه‌ای پنجه می‌کشددرد زبانه می‌کشد میان شکمقلب مچاله می‌شودمغز می‌گنددروح می‌پوسدفکرفکرفکرراهراهراهچه کار باید کرد؟چه می‌شود کرد؟چه باید کرد؟چه؟چطور می‌توانم اصلا؟آیا امیدی هست؟از کجا شروع کنم زندگی را؟زندگی کردنپیش رفتنموفقیت چیست؟من سربارمبی‌مصرفمهمه چیز تقصیر من استدیواری کوتاه‌تر از من نیستمن مهم نیستممهم نیستم چون چیزی که می‌خواستند نیستمباید بگنجی در قالبباید بگنجی در رویاهاشانباید بگنجی در قابی که می‌خواهند بزنند بیخ دیوارقاب‌ها را شکسته‌ایدر هیچ کدام نیستیدست‌هاشان خالی استسگرمه‌ها در هممی‌دوم و باز می‌دومنفسنفسنفستشنگیروحم تشنه استتشنگیِ من حد نداردپای هر چشمه می‌روم بی‌فایده استدویدندویدندویدنراه‌های بسیارراه‌های نرفتهراه‌های نادیدهسقف آوار می‌شودزنجیرها سنگیننددست‌هاپاهانای حرکت ندارمتقلاتقلاشکستنبرگشتنشرمتحقیرناامیدیدر نگاهشان خاموشی می‌بینیخاموشیخاموشیافتخار نیاوردیافتخار نیاوردیچه می‌کنی با خودت؟با زندگی؟آدمی‌وار باشآدمی‌وار نیستیآیندهآیندهترسهراسآمادگیآماده باشکافی نیستیبیش‌تربیش‌ترسریعسریعزودهمین حالاناتوانناتوانبیش‌تربیش‌ترما فدای تو شدیمتو هیچیبی‌فایده بودبی‌فایده‌ایفاقد ارزشبه چه زنده‌ای؟مجبوری باشیراهی نیستبایدبایدتغییرتغییرسریعسریعبیش‌تربیش‌تردویدندویدننفسنفسهواخوابغذاارزشش را داری؟ارزشش را داشته باشلایق باشتلاشتلاشبروبیاسریعبیش‌تردیوانگیجنوندلقکی تو؟چه هستی تو؟چرا کافی نیستی؟فرزند اشتباه!تاوان می‌دهیم با توتوان تو را می‌دهیم ماتو تاوانی!عذابیما قربانی شدیمخود را قربانی تو کردیمدویدندویدنتلاشعرق ریختنخون دل خوردنجگری پاره‌پارهپاهای زخمیدستان قطع شده!ماهی بیرون تنگجمجمهاستخوان شکستهدندهریۀ سوراخچه هستی تو؟کجایی؟چه می‌کنی؟چرا؟سریع‌ترتغییربیش‌ترثابت کن خودت رارو به کجا داری؟به کجا می‌روی؟اشتباهاشتباهسر تا پایت اشتباه استخطایی توکاملتمام وجودتفکرتذهنتروحتچیزی نیستی جز لجاجتدردی تودردی توخاری توعذابی توزحمتی تونمی‌رهانمتوظیفه دارمقربانی کنم خودم راپای توچشم ببندمبر زخم‌هایتدشنه فرو کنمدر قلبتدر چشم‌هایتکور شویکر شویبه راه بیاییبه راه بیابه زنجیر می‌کشمتبه زنجیرزنجیرکجایم من؟کجایی تو؟مرز میان مابودننبودنوالدفرزندهمه چیز در هم آمیختههمه چیز بوی خون می‌دهدصدای زاریشب بیداریکسالتبی‌حالیافسردگیتو کافی نیستیکافی بودنچه باید کرد؟چه تضمینی هست در زندگی؟پریدنپریدنامنیتثباتحرکت آهستهمادام‌العمرجهشپولقدرتسرعتاقتدارافتخارهمه چیز تماممتخصصتمام و کمالعالیبی‌نقصعیبزشتپریدنپریدنزخم در پازخم در دستزخم در چشمزخم در روحزخم در دهانزخم در ذهنذهنِ پارهپاره‌پارهدر همآشفتهبی‌نتیجهبی‌حاصلهمه‌چیزِ بی‌همه‌چیز!همه چیزدانِ هیچ‌کارهچه کاره‌ای تو؟چه کاره‌ام من؟شناشناپریدندویدنخزیدننفس کشیدنآبِ روانغرق شدنطوفاناقیانوسدریاگردویِ غلتاندرختِ بلندسروبالابلنددوردستبی‌نقصبی‌همه‌چیزبی‌مصرفسرباربی‌مسؤلیتقدرناشناسفداکاریم مانمک‌نشناسی توتوتوزجر می‌کشیم ماقدر نمی‌شناسی تونمک ندارد این دستکور شود آن چشمنورِ خیره‌کنندهبه چه سمتیبه کجاروان شوسریعزندگی کوتاه استیک عمر استعمل کنحرف‌هانقشه‌هامغزِ معیوببی‌تجربهخامبی‌مهارتهیچ‌چیزندانبدودویدننفس بکشنفس کشیدن سنگین استفریادسکوت کنگریهمحکم باشخندهسنگین باشمقصری تونخواهنباشهمه چیز فدای جمع استمن فدای توتو فدای منسیاه استبرس به روشنیما را برسان به روشنیما تو را به روشنی رساندیمقدر ناشناسما را برسان به روشنیتلاشتلاشاشکگریهزخمدردسیاهیشب بی‌حالیصبح‌های سنگینصبح‌های نحسمی‌ترسم از صبحمی‌ترسم از تمام شدن شبشبستارهدرخشندهبدرخشماه شب چهارده باشبه خودت برستوی چشم نباشرعایت کنهویت نداری توشخصیت نداریترسودل و جرئتت کجاست؟تا کِی باید جور بکشیم؟عذابی توعذابی توپنجرهپرده‌های کشیدهمیزِ شلوغرد شدنرد شدنرد شدنهیچ جایی نداری در جهاندست بجنبانچه می‌کنی؟به کدامین سو؟ستارۀ قطبی‌ات را پیدا کناز خانه بیرون نروشب سیاه استصبح سیاه استنور نیستکور شده‌امتاریکی تمام نمی‌شوددر را گم کرده‌امبه دیوار می‌خورمابلهبی‌مصرفجور می‌کشیم ماتلاش‌ها می‌کنیمتنبلدست بجنبانیک عمر استهمین حالاانتخاب کنپیدا کنبهترین‌هاهمین حالاسریعبدودویدنخزیدناشک‌هاخنده‌هادردهاخفه شو!دور خود چرخیدنفراموش شدنسرگیجهتهوعدرددرددردگریهدردنفس تنگیجور می‌کشیم ماتاوان کدامین گناه؟تربیت اشتباه!لوس شده‌ایقدر نمی‌شناسیناشکریتنبلابلهتهوعسرگیجهسردردنورِ خیره‌کنندهکور شدندردخشک شدنمچاله شدننرسیدننرسیدننرسیدنماهیِ بیرون آبتُنْگِ شکستهگریهسکوتفریادخفه شوتَرَکجمجمهدیوارکتابفیلمخوردنخوابیدنغرق شدنخفه شدنخیال بافتنخیال نبافتنخستگیتهوعانزجارشکستن آینهپریدنپرت شدنپرت کردننرسیدنناکافی بودنچه هستی تو؟چه می‌کنی تو؟چرا؟چرا؟چه کم داری؟مشکل از توستمشکل توییمشکل اردۀ توستمشکل خواستن توستمشکل ترس‌های توستراحت‌طلببشکندردتهوعگریهفریادسکوتخاموشی شبسنگینی صبحمردنبوی تعفنمغزِ سوراخگلولهطنابتیغمردنخوابیدنتصادفپرت شدنپریدنتلاشتقلاتو ناسپاسیتو بدیمشکل توییباید بمانیباید بسازیباید ثابت کنیثابت کن که لایقینشان بده می‌فهمینفهمینفهمآشغالبه درد نخوربی‌مصرفمایۀ ننگگریهفریادسکوتیک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانMon, 22 Jun 2026 19:54:01 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/من-نمی-توانم-و-باید-بپذیرم-که-نمی-توانم-هر-چند-که-این-به-معنای-شکست-نیست-kc4nw1rdfjgbامروز از آن روزهای گه بود که هیچ نکردم. این هیچ نکردنم البته از روی خستگی بود. ذهنی و جسمی. کل هفتۀ قبل را داشتم زور می‌زدم بابت آماده کردن کارهایی. گشتن و گشتن و امتحان کردن و سناریو نوشتن و این چیزها. تمرین‌های عملی هم بود. نوشتن مقاله و معرفی و فلان و بهمان و ارائه. جمعه را گفتم بکوب می‌نشینم سر آماده کردن کارهای هفتۀ بعد که دیگر از شنبه نفس راحت بکشم و این قدر سرم هر روز توی گوشی و کامپیوتر نباشد که اول صبح از شدت خشکی پلکم باز نشود. چه شد؟ درست پیش نرفت. آخریه که داشتم همۀ رشته‌ها را کلاف می‌کردم گیر دادند به مهمانی زورکی. هم برنامه‌ام به باد رفت هم خواب‌زده شدم تا آمدیم برگردیم خانه. امروز صبح هم تا نیمۀ صبح خوابیدم و از شدت خشکی تن نتوانستم تکان بخورم. باقی روز هم لک‌ولک‌کنان داشتیم زور می‌زدیم سر پا بمانیم که خمپاره را قشنگ نشاند وسط حالم! استرس فقط می‌ریزند به جان آدم. بحث‌های بی‌خود. بعد به من می‌گوید چرا فلان و بهمان اتفاق برایت مهم است؟ بگذر! وقتی خودت نمی‌توانی بگذری من از که یاد بگیرم گذشتن را؟ کل روز را به بطالت گذراندم. به خودم گفتم عیبی ندارد. هفتۀ پیش استراحت درستی نداشتیم. حتی هفتۀ قبلش. ایرادی ندارد. ول چرخیدم توی سوشال. بازی کردم. رئالیتی‌شو نگاه کردم. ورزش کردم کمی. همین مهم است، مگر نه؟ مهم همین است که من روزم را شب کنم. یک روزهایی می‌توانم عین اسب عصاری بار بکشم و یک روزهایی مثل امروز مغزم خاموش می‌کند. تنم خاموش می‌کند. چون دیگر نمی‌کشد. اگر نشنونم این خاموش کردن‌ها را آن‌وقت مجبورم از نو آن وضع چندین ماه پیش را زندگی کنم. آن بدخوابی‌ها، خشک شدن‌ها، مه‌گرفتگی. می‌خواهی باز مه بگیرد تمام ذهنت را؟ پس وا بده. بگذار یک شنبه را وا داده باشی. به درک که فردا قرار است نیمۀ صبح تا ظهر خانه نباشی و حتی شاید تا عصر بکشد این خانه نبودن. به درک که کارهای امروز را ریخته‌ای برای فردا و به احتمال زیاد فردا را هم می‌ریزی روی پس‌فردا. کسی دنبالمان کرده؟ چرا باید این‌قدر کار روی سرمان بریزیم که ببُریم و رها کنیم؟ چرا باید زیاده از حد نیاز از خودمان انتظار داشته باشیم؟ به درک که رقبایمان کانال‌ها و پیج‌هایشان فلان و بهمان‌جور فعال است. این منم. تک و تنها. با مغزی مضطرب. با تنی فرسوده. مشت مشت قرص باید بیندازم. بالا. آچار فرانسه باشم در خانه. فکر درس و دانشگاهم باشم. فکر آینده‌ای که هر چه بیش‌تر می‌گذرد ساختنش غیرممکن‌تر می‌شود. من ظرفیتم محدود است و کارهای زیادی هست که باید انجام بدهم. من نمی‌توانم به چندین قسمت تقسیم شوم. ایول به آن‌ها که می‌توانند. من نمی‌توانم. و باید بپذیرم که نمی‌توانم. اما این به معنای شکست نیست. این یعنی ما به اندازۀ توانمان تلاش کرده‌ایم. تضمینی نیست که اگر خودمان را پاره‌پوره کنیم آن‌وقت نتیجه‌های عالی نصیبمان شود. هیچ تصمینی برای هیچ چیزی وجود ندارد. پس باید حواسم به خودم باشد. خودم باید اولویت باشم. می‌خواهم رسانه‌هایم تا یک سال فعال باشند یا این‌که دو ماه کار کنم و باز ببُرم و فرار کنم؟ پس آرام پیش می‌رویم. مقاله را دیرتر ویرایش می‌کنیم. کتاب‌ها را آرام‌تر می‌خوانیم. جهان داستان‌مان را آرام‌تر کشف می‌کنیم. اصلا تمام کنیم سریع که چه؟ مگر اصل لذت به فرایند کار نیست؟ برای گزارش تا سه روز دیگر وقت داریم. فردا می‌گذاریمش اولویت و تمام! ببین. کارها را کمی بالا و پایین می‌کنی و درست می‌شود. فقط باید همین کار را کنی. آرام بمانی. بگویی گور عمۀ همه چیز و آسایش خودت را مختل نکنی بابت چیزی که نمی‌توانی کنترلش کنی. تمرکز کن روی چیزی که می‌توانی کنترلش کنی: برداشتن قدم‌هایت. حالا هم آبی بخور و اجازه بده قرصی که خورده‌ای عمل کند و تو را با خودش ببرد. مقاومت نکن. بخواب. تو الان بیش از هر چیز به خواب خوب و کافی نیاز داری. تو بیش از هر چیز داری فکر می‌کنی و دور خودت می‌چرخی. نگذار از نو بشود گرداب، سیاه‌چاله. با خواب برقص! برو. تقلا نکن برای ماندن در بیداری. نترس از گره خوردن شب به صبح. صبح فرصت تازه است. صبح همه چیز از نو شروع می‌شود. از نو شروع کن.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانSat, 20 Jun 2026 22:58:11 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/باید-به-خودم-اجازه-اش-را-بدهم-hax0ns6apzxqاول ظهر بود. داشتم کتاب‌های پلات‌نویسی می‌خواندم و نت برمی‌داشتم. گفتم بگذار بنویسم. از خودِ‌ داستانم بیاورم و روی همین نکات پیاده کنم. کمی که نوشتم و خواندم و جلوتر رفتم یک چیزی چسبید پس ذهنم: چرا باید این ایده را ادامه بدهم؟ من آن ایده را در شرایطی خلق کردم که موقعیتم با حالا متفاوت بود. من البته یک ایده‌ای داشتم که چون با آن گروه مطرح کردم و آن شخص شخیص ردش کرد، کامل ازش دست کشیدم. همان شخص شخیصی که هی می‌گفت گروهی پیش می‌بریمش و بعد محو می‌شد. همو که می‌گفت چرا نمی‌نویسم داستان را! همویی که هر باری هر چیزی در مورد پیش‌روی داستان بهش گفتم زد توی ذوقم. همویی که هی گفت فلان و بهمانش را بگذار تا من. و بعد هیچ وقت سرش ننشت. همویی که ده ماه بعد، که من کلی عز و جز کردم سر این داستان و استرس کشیدم، برگشت سراغ ایدۀ اولیه‌ام. یعنی چیزی شبیه به آن. همویی که دم از منطق و فلان و بهمان می‌زد و مغزش نمی‌کشید باگ‌های داستان را ببیند چون داستان‌نویس نبود. خب... دیگر از او بکشیم بیرون!منظورم این است که به خودم گفتم چیزی که تهش شکل گرفت اصلا مال من نبود. من نبودم. من چیز دیگری‌ام. من دختری‌ام عاشق پختن و کشف کردن. من کرور کرور آزادنویسی دارم از کارآگاهی و نیز قاتلی حرفه‌ای که شغلش آشپزی است. من عقده شده برایم داستانی بنویسم آغشته به بوی نان، کیک، وانیل و غذاهای جور به جور. آغشته باشد به کشف کردن و غذا به نیش کشیدن. مثلا اندوه به خصوص کیک لیمویی که پر بود از غذا. مثل آب برای شکلات و داستانی دیگر که اسمش یادم نیست و آخر هر فصل یا بخش یک رسپی داشت از غذایی. من عاشقشان شدم چون دستور پخت داشتند! چون فقط داستان نبودند. می‌خواهم چنین چیزی بنویسم. چیزی شاید حتی نزدیک به داستان آن دختر مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی که هرگز کامل نشد. اما نه در دنیای خودمان. دلم دنیایی می‌خواهد میان خیال و واقعیت. نه که داستان فانتزی باشد، اما می‌خواهم بی‌زمان باشد. چیزی شبیه به داستان‌هایی که براساس صنعت بخار است. نمی‌دانم اسمشان دقیقا چیست.تهش این‌که... تهش این‌که چه ایرادی دارد رها کنم؟ من الان برای ارسلان آماده نیستم. اما شاید آن دختر بی‌نام، آن‌که عاشق پختن بود و خاطراتش را می‌نوشت، همانی که در دوره‌ای دور زندگی می‌کرد، در جایی شبیه به چیزهایی که در تاریخ دیده‌ایم و خوانده‌ایم، که دنبال یافتن پاسخ سوالی بود. دوستی که قهر کرده بود. دوستی که مرده بود. دوستی که گمشده بود. این دخترِ آشپز قرار بود با ذهن هوشیارش، با توانایی‌های کمی غیرمعمولش، با تکیه بر نیروهایی مرموز شاید، در یک شهری شبیه به شهر من، در یک زمانی شبیه به ۲۰۰ سال پیش از زمانۀ من قرار است معماهایی را حل کند. چرا که نه؟ چرا به خودم اجازه‌اش را ندهم؟ چرا اجازه ندهم آن قارچ‌های سمی بالاخره داستانشان گفته شود؟خسته‌ام از این‌که خودم را محدود کرده‌ام. می‌دانم اگر پای داستان ارسلان بمانم خیلی چیزها مانعم می‌شوند، اما این دختر بی‌نشان... مشتاقم که بهتر بشناسمش. باید داستانش را بگویم. باید زنجیرها را از پای خودم باز کنم.یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانTue, 16 Jun 2026 16:43:00 +0330https://virgool.ir/@AYoungCrimeWriter/the-second-try-ci3njhgxpttvI had promised my self to write and don't afraid of anything! But I didn't. It's really scary to even have a thought about it. I really don't know why. May be it's because of the desire of Perfectionism. May be it's because I really don't want to be look like a silly person with a High shallow confidence. It's feel as like as walking blind in a late night in a foreign country. I start. I walk. I want. I decide. What will happen if I write a full of mistake text? Is that can kill me or... I don't know, destroy my life in a strange way? Terrible way? I just need to write. let's tell a story. A little one!One day There were a little girl with big eyes that shows her curious soul. She loved to play around, to run, dance and do puzzles. She also used to read whatever she can find. One day she found a mysterious miracle; she really loves to make stories.Years passed and she tried to make up some stories. She tried this just for her siblings. They loved her stories and every single night, they asked her to tell a new brand story, or repeat one of the old ones.She grew up with this fire in her chest, she was afraid to show that to the world. It wasn't any special thing, just some childish fable! But she knew if she try more she can be a writer, a really one.Finally she could to pull her self together and let the world see her stories. She tried her self, but the answer was really harsh! That teacher said she could never compete with others. There were many people that can write very much better than she. Did this disappointed her? Never! She wrote more and more. But she never could forget that sound, that she can't be the best one in her writing. Almost everyone in her life told her that she can't be the best. They never told this stink words directly, they did it with their eyes, their voice and their expectations! Now she is very things, she did a lot of things, but still she afraid of expressing herself. She don't want to look like silly, so she quit everything she really loved in her life. But that wasn't the end of her story. She one day decided to find herself, that little girl with shiny eyes, so she tried to dance, to do sports, draw, play with words, read a lot and watch fun movies. She still afraid of the world and it's harsh people, but she can't live without her dreams, without that miracle. Thus she push herself and support herself to put one step more into the world to can show her witchcrafts to them!یک جرم‌نویس جوانیک جرم‌نویس جوانSun, 14 Jun 2026 16:31:30 +0330