https://virgool.ir/feed/@AMINA.NRZfa2026-11-12 09:26:33https://files.virgool.ir/upload/users/106471/avatar/PDeyrH.pnghttps://virgool.ir/@AMINA.NRZhttps://virgool.ir/fboard/نگاهی-به-فیلم-شورش-خدای-نئون-اثر-سای-مینگ-لیانگ-tprxgmshmxtiنوشته‌ی الکساندر ناثRebels of the neon god 1992 by Tsai Ming-liangاین اولین باری بود که فیلمی از سای مینگ‌لیانگ می‌دیدم. از آنجایی که می‌دانستم این فیلمساز شاخص متولد تایوان را از قلم انداخته‌ام، فرصت را غنیمت شمردم تا اولین فیلم رسمیش، یعنی شورش خدای نئون را در شصت و نهمین رویداد جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، تماشا کنم.عملا، شورش خدای نئون حول پسری‌ست که از مدرسه، انصراف می‌دهد و چگونگی برخورد او با این مسئله. کانگ هیسائو (لی کانگ‌شنگ)، بدون اطلاع والدینش، از کلاس آموزشی برای کالج، استعفا می‌دهد؛ باقی‌مانده‌ی پول را پس می‌گیرد و در تاریکی شب، قدم می‌گذارد.یک خط داستانی دیگر، دو دزد به نام‌های آه‌تسه (چن چاووجونگ) و آه‌پینگ (جن چانگ‌بین) را دنبال می‌کند که با دختری به نام آه‌کوی(وانگ یو ‌ون) همراه می‌شوند. این دو پسر، از کیوسک تلفن، پول می‌دزدند و در کلوپ بازی، بار و روی زین موتورهایشان وقت‌گذرانی می‌کنند. در طول مدت فیلم، دو خط داستانی بارها با هم برخورد می‌کنند؛ اولین بار بطور اتفاقی و بعدا بطور عامدانه.دیدن این فیلم، ۲۷ سال بعد از اکرانش، مسلما حس نوستالژی را برمی‌انگیزد. سای مینگ‌لیانگ می‌دانسته که چطور باید حال و هوا را برای شخصیت اصلی ایجاد کند: شهری غوطه‌ور در لامپ‌های نئونی و خیابان‌هایی با ترافیک فشرده؛ او هیچ وقت در مشغول نگه داشتن چشم مخاطب، شکست نمی‌خورد. درست از لحظه‌ی شروع، نماهای شاخص و ماندگاری را بوجود می‌آورد که پر از نمادگرایی‌ست و بسیار تماشایی و زیباست. در بیست دقیقه‌ی ابتدایی فیلم، بازیگران اغلب سکوت کرده‌اند؛ ولی برخلاف دیگر فیلم‌ها، شورش خدای نئون موفق می‌شود ما را علاقه‌مند نگه دارد.نکته‌ای در ارتباط با شیوه‌ی فیلمبرداری وجود دارد که باعث می‌شود فیلم، نیازمند دیالوگ چندانی نباشد. تصاویر بسیار سبگ‌گرا، خودشان گویای داستان هستند؛ بدون اینکه با معانی زیاد، سنگین شوند. کار فعال دوربین و فراست برای بیان نکردن تمام حقیقت، تک تک سکانس‌ها را در بر می‌گیرد. لیائو پن‌جونگ که سینماتوگرافی یکی از آخرین آثار سای، یعنی سگ‌های ولگرد را هم انجام داده است، در میان بهترین‌های سینمای آسیا حضور داشته است.شورش خدای نئون، ترسیمی از جوانان پرخاشگر است؛ جدا ‌افتاده از اجتماع و بی‌میل به تحقق راه و روش زندگی به اصطلاح از پیش تعیین شده. جوانانی که به بی‌تفاوتی و خشونت پناه می‌برند. بچه‌ی ترک تحصیل کرده، کانگ هیسائو، آه‌تسه‌ی سرکش را دنبال کرده، موتورش را خراب و روی آن نقاشی می‌کشد و از اعمال تخریب‌گرانه لذت می‌برد. اما فیلم، او را مورد قضاوت قرار نمی‌دهد. بنظر می‌رسد که سای، به عنوان یک دوست و همراه، با کارکتر‌هایش همدردی می‌کند.موضوع دیگر، رابطه‌ی والد-فرزندی‌ست. کانگ هیسائو، با پدرش رابطه‌ای مخدوش دارد. اگرچه پدرش به او افتخار می‌کند و او مورد حمایت و توجه است، هیچ وجه مشترکی با هم ندارند. مادرش فکر می‌کند که او خدای نئون است؛ یک شخصیت اساطیری باستانی که او هم با پدرش مشکلاتی داشته است. اما در نهایت، کانگ هیسائو در آرزوی استقلال و خودمختاری‌ست. والدینش نیازهای او را درک نمی‌کنند و در نماهای بخصوصی، سکوت بلند‌تر از کلمات سخن می‌گوید.یک تِم سینث‌سایزر قابل توجه، متناوبا در سراسر فیلم وجود دارد. سادگی این تم، حال و هوای سستی و بی‌حالی داستان را به دوش می‌کشد و یادآور موسیقی متن‌های اتمسفریکی (حس و حال) مانند موسیقی متن اصلی فرشتگان سقوط‌کرده اثر وونگ کار وای است. نشانه‌هایی از فرهنگ پاپ که تحت تاثیر کلوپ‌های بازی، برنامه‌های تلویزیونی و غیره ایجاد شده، با این تم ترکیب و موجب می‌شود تا این فیلم، مانند سفری به اوایل دهه‌ی ۹۰ باشد.ما به عنوان مخاطب، شاهد یک روایت نامنظم خواهیم بود. همچنان که داستان دانش‌آموز را دنبال می‌کنیم، زمینه عوض می‌شود و به سراغ صحنه‌ی رابطه‌ی جسنی با آه‌کوی می‌رویم. فیلم، فقط اجازه می‌دهد که مدت زمان بخصوصی را با هر کدام از کارکتر‌ها سپری کنیم؛ پیش از اینکه ناگهان به سراغ کارکتر دیگری برود. تغییر زاویه‌ی دید، حس سرگردانی ایجاد می‌کند که کاملا با چهارچوب فکری شخصیت‌های اصلی، متناسب است.شورش خدای نئون، داستانی بسیار زیبایی شناسانه و دنیایی را ارائه می‌دهد که تازه و جوان است؛ اما دنیایی را نشان می‌دهد که زخم‌ها و درد‌های مالیخولیایی نیز بر آن نقش بسته‌اند. اشتیاق زیادی برای بررسی بیشتر فیلمو‌گرافی سای مینگ‌لیانگ دارم و بسیار خوشحالم که آثاری مشابه آثار بسیار جذاب وونگ کای وای و اریک خو را پیدا کرده‌ام.منبع: Film Review: Rebels of the neon god by Tsai ming-liang نوشته‌ی Alexander KnothamenenowruziamenenowruziWed, 04 May 2022 03:01:14 +0430https://virgool.ir/@AMINA.NRZ/لولیتا-به-راحتی-سوء-برداشت-می-شود-lwdwwcn6rc9mنوشته‌ی تئو ادواردزاولین حضور لولیتا در فیلم «لولیتا ۱۹۹۷» ساخته‌ی آدریان لیندر شانزده سالگی، لولیتا، رمان موردعلاقه‌ی من بود و هنوز هم در لیست ده کتاب برتر من، قرار دارد. حتی اسم ماشینم را هم لولاگذاشتم؛ به یاد شخصیت اصلی یعنی لولیتا.این داستان که در سال ۱۹۵۵ به چاپ رسید، یک راوی حقیقتا غیرقابل‌اعتماد دارد؛ یعنی هامبرت هامبرت. هامبرت، یک استاد و محقق است که در خانه‌ی خانواده هِیزاقامت دارد؛ خانواده‌ای که فقط از یک مادر و دختر تشکیل شده است. هامبرت، رابطه‌ای تصنعی و عاطفی با مادر خانواده برقرار می‌کند تا در نتیجه، بتواند به دختر خانواده یعنی دُلورِس هیز نزدیک بماند. دلورس از طرف هامبرت، لولیتانام می‌گیرد. بعد از اینکه مادر، با خواندن دفتر خاطرات هامبرت، به احساسات او نسبت به دخترش پی می‌برد، در یک تصادف ماشینی، کشته می‌شود. هامبرت، از این فرصت استفاده می‌کند تا مخفیانه، لولیتا را از خانه برده و با هم به سفری جاده‌ای در دور تا دور کشور بروند.بدون اینکه به کُلیت داستان بپردازیم، ترجیح می‌دهم بیشتر بر نحوه‌ی توصیف لولیتا از زبان هامبرت، تمرکز کنم. او، چنان لولیتا را به شیوه‌ی زیبایی توصیف می‌کند که حواس‌ها را از این حقیقت که لولیتا، یک کودک است، پرت می‌کند. بنظر می‌رسد که هامبرت، عاشق شده است اما این طور نیست؛ این، یک علاقه‌ی عقده‌وار و وسواس‌گونه است.این کتاب، افکار ما را به چالش می‌کشد؛ چون هیچ خوب یا بد معینی در این رمان وجود ندارد؛ بلکه این وظیفه‌ی خود ماست که شخصیت‌های شرور این کتاب را ـ‌که به کمک نگارشی خوش‌رنگ و لعاب، مخفی شده‌اندـ تشخیص داده و تشریح کنیم.این رمان، اینگونه بیان می‌شود که یک شیاد متبحر، سعی دارد مخاطب را قانع کند که مقصر نیست. چندین و چند مرتبه، او به گونه‌ای حرف‌هایش را جمله‌بندی می‌کند که گویی در حال صحبت با هیئت منصفه است:«ما، آقایانی ناراحت، ملایم و مظلوم(با چشمانی مانند چشمان سگ) هستیم که به قدر کافی، همرنگ جماعت شده‌ایم تا امیال‌مان را در حضور بزرگ‌سالان، کنترل کنیم ولی حاضر هستیم سال‌های زیادی از زندگی‌مان را بدهیم تا در عوض، یک بار هم که شده، شانس لمس کردن یک نیمفت(دختران کودک و زیبا) را داشته باشیم.»او، از در نظر گرفتن خودش به عنوان یک مجرم، اجتناب می‌کند؛ مگر در مواقعی که بخواهد حس همدردی را برانگیزد. در عوض، او از خودش به عنوان یک شاعر یاد می‌کند. هامبرت، همانطوری با هیئت منصفه‌ی استعاری صحبت می‌کند که تد باندی (قاتل و متجاوز زنجیره‌ای)، در یکی از محاکمات مربوط به جرایم خودش، نقش وکیلی را بر عهده گرفت که سعی در اثبات بی‌گناهی خیالیش دارد. هر دوی این مردان داستانی و واقعی، معتقد بودند که حق داشته‌اند آن کار‌ها را انجام دهند.میان بررسی یک رمان از نظر تحقیقی و بررسی همان رمان از دیدگاه اجتماعی، تفاوت وجود دارد. شما می‌توانید تِم و نثر را بررسی کنید ولی یک شیوه‌ی دیگر هم وجود دارد: بررسی آن از طریق اینکه چطور به جامعه، مرتبط می‌شود؛ مخصوصا از طریق اقتباس‌های سینمایی و تاثیراتی که ممکن است بر جامعه بگذارند. اولین اقتباس سینمایی، در سال ۱۹۶۲ و ساخت استنلی کوبریک است. دومین مورد، در سال ۱۹۹۷ و توسط آدریان لین ساخته شده است و تنها نسخه‌ایست که من تماشا کرده‌ام.این فیلم، الهام‌بخش یک مُد کاملا جامع بوده که پیرامون استایل نیمفِت، ساخته شده است؛ مُدی که از معصومیت نشأت گرفته و به دلیل پتانسیلش در عاشقانه‌سازی این رمان، مورد انتقاد‌های شدیدی قرار می‌گیرد. آهنگ لانا دل ری که معمولا با این مُد، همراه می‌شود هم کمک چندانی به این جریان نکرده است؛ مخصوصا با توجه به اینکه در میان تمام آهنگ‌های مشهوری که در آن‌ها، درباره‌ی روابط سمی با مردان مسن‌تر، رویا‌پردازی می‌کنند، نام این آهنگ، لولیتا است.همچنین، مسئله‌ی دیگر، بازسازی فیلمی‌ست که در آن، داستان از دیدگاه یک مرد بیان شده و لولیتا به عنوان یک اغواگر، به تصویر کشیده شده است. این مشکل، در فیلم‌های دیگری که در آن‌ها، دختران جوان به گونه‌ای ترسیم شده‌اند که «خودشان این را می‌خواهد» هم وجود دارد؛ مانند فیلم مشابه، زیبایی آمریکایی. این‌طور نیست که همه‌ی مخاطبان فیلم‌ها، هنگام تماشای فیلم، دیدگاهی منتقدانه داشته باشند بلکه به ظاهر امر نگاه می‌کنند. سرنخ و این نکته که «این کار، بد است» که در خود کتاب، ارائه شده، در این فیلم‌ها دیده نمی‌شود.روی هم رفته، فکر می‌کنم که تنها راه ساخت اقتباسی دیگر از رمان، آن است که به عنوان فیلمی ترسناک بازسازی شود. بهتر می‌شود اگر داستان، به زاویه‌ی دید لولیتا تغییر پیدا کند و صدای درونش را در این دوره‌ی بسیار بد از زندگیش، به نمایش بگذارند. مخصوصا، دوست دارم یک فیلم ژانر وحشت روان‌شناختی از آن ساخته شود که در آن، همه چیز به تصویر کشیده نشود؛ بر خلاف رمان که پرجزيیات و بی‌پرده(گرافیک) است. و پایان‌بندی خود رمان هم با ژانر وحشت تناسب دارد؛ [خطر لو رفتن] از آنجا که هامبرت، در زندان می‌پوسد و در اثر حمله‌ی قلبی می‌میرد؛ در همین حال که دلورس، در هنگام زایمان و در نوجوانی فوت می‌کند. این نه یک داستان عاشقانه بلکه یک تراژدی‌ست.منبع: column: Lolita is easily misunderstood نوشته‌ی Theo EdwardsamenenowruziamenenowruziTue, 03 May 2022 20:51:47 +0430